III SA/Łd 552/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 22 czerwca 2022 r. nr 1001-IOA.4246.9.2022.7.KI w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania bez koncesji gier na automatach oddala skargę. [pic]

Decyzją z dnia 22 czerwca 2022 r., nr 1001-IOA.4246.9.2022.7.KI Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.), dalej O.p. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2022 r., nr 368000-COC-3.4246.20.2021.22.KJS w przedmiocie wymierzenia D.T. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w łącznej wysokości 200 000 zł. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 lutego 2018 r. w bezobsługowym lokalu mieszczącym się w Ł. przy ul. A. 5 funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 888 ze zm.), dalej u.g.h. W lokalu znajdowały się dwa urządzenia o nazwach: American Poker nr [...] oraz Apex bez numeru o budowie typowej dla automatów do gier losowych (tj. posiadały dwa monitory, wrzutnik monet, akceptor banknotów oraz klawisze umożliwiające prowadzenie gier). W kontrolowanym lokalu nie stwierdzono obecności żadnej osoby obsługującej lokal ani grającej na urządzeniach. W toku kontroli funkcjonariusze przeprowadzili eksperymenty na ww. urządzeniach w wyniku których stwierdzono, że w grach na urządzeniach występował element losowości, ponieważ grający naciskając nieopisany klawisz nie miał wpływu na wynik gry (tj. na ułożenie się symboli widocznych na ekranie monitora), który był zależny tylko od urządzenia. W grach padały wygrane rzeczowe w postaci punktów umożliwiających grającemu przedłużenie danej gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. Biorąc powyższe pod uwagę kontrolujący stwierdzili że gry przeprowadzone na urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. Przebieg kontroli został udokumentowany w notatce z kontroli i w protokole z przeprowadzenia eksperymentów z dnia 13 lutego 2018 r. Ujawnione urządzenia zostały zatrzymane w związku z zaistniałym uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 107 § 1 K.k.s. i przewiezione do magazynu depozytowego Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2021 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wszczął z urzędu postępowanie wobec D.T. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z ujawnieniem w lokalu mieszczącym się w Ł. przy ul. A. 5 niezarejestrowanych automatów do gier o nazwach American Poker nr [...] oraz Apex bez numeru. Decyzją z dnia 17 stycznia 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno- Skarbowego w Łodzi wymierzył D.T. karę pieniężną w łącznej wysokości 200 000 zł za urządzanie bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automatach American Poker nr [...] i Apex bez numeru. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego polegający na błędnym przyjęciu, że odpowiedzialność za urządzenie gier na przedmiotowych automatach ponosi skarżąca, w sytuacji gdy urządzenia nie należały do skarżącej, skarżąca nie była użytkownikiem, ani konserwatorem urządzeń, jak również nie czerpała z nich korzyści, a który to błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do bezzasadnego przyjęcia, że skarżąca wypełniła dyspozycję art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w sytuacji gdy skarżąca nie była urządzającym gry hazardowe, nie współpracowała czynnie z właścicielem urządzeń i nie uczyniła z najmu lokalu stałego źródła dochodu i tym bardziej nie organizowała przedmiotowej działalności; - art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca; - art. 190 O.p. poprzez brak powiadomienia skarżącej o przeprowadzanych oględzinach i eksperymentach, co pozbawiło stronę możliwości obrony swych praw. Ponadto pełnomocnik wniósł o zobowiązanie organu I instancji do wskazania, czy podczas jakiejkolwiek kontroli ujawniono obecność skarżącej w jakimkolwiek lokalu, które były przedmiotem postępowań prowadzonych przez organ I instancji i dopuszczenie dowodu z zeznań świadka – M.T. na okoliczność wynajmu przedmiotowego lokalu na rzecz osób trzecich, pobierania stałego czynszu z tego tytułu i jego rozliczania i braku urządzania przez skarżącą gier hazardowych. Pełnomocnik wniósł także o dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczności wynajęcia lokalu osobie trzeciej, braku urządzania przez skarżącą gier hazardowych, pobierania stałego czynszu z tego tytułu i zgodnego z prawem rozliczania pobranego czynszu. Wniósł także o zobowiązanie organu I instancji do ustalenia, czy wobec G. Spółki z o.o. z siedzibą w G. prowadzone są postępowania w zakresie organizowanych gier hazardowych, ile jest takich postępowań i czy spółka ta wynajmowała lokale jedynie od skarżącej, czy również od innych podmiotów i czy wobec innych osób, które wynajmowały lokale spółce prowadzone są postępowania i jakie oraz przesłuchanie członka zarządu spółki G. – K.P. na okoliczność wynajmowania przedmiotowego lokalu i ustalenia kto faktycznie zajmował lokal w dniu kontroli. Pełnomocnik wniósł również o zwrócenie się do Izb Skarbowych w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Kielcach, Krakowie, Lublinie, Olsztynie, Opolu, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu i Zielonej Górze o wskazanie, czy wobec spółki G. prowadzone są postępowania w przedmiocie urządzenia gier hazardowych, o wskazanie czy najemcami lokali na rzecz tej spółki była skarżąca - na okoliczności bezzasadności twierdzeń, iż to skarżąca organizowała gry hazardowe i aby jej własność stanowił automat do gry, podczas gdy skarżąca była jedynie głównym najemcą lokali i oddawała je w posiadanie zależne innym podmiotom, faktu działania tej spółki na terenie całego kraju, wynajmowania lokali przez wskazaną spółkę również od innych osób, braku kierowania przez skarżącą grupą zajmującą się urządzeniem gier hazardowych, braku związku skarżącej ze wskazaną spółką i osobami je reprezentującymi, braku fizycznego i faktycznego uczestniczenia skarżącej w działalności wskazanej spółki i w urządzeniu gier hazardowych. Pełnomocnik wniósł również o zobowiązanie organu I instancji do wskazania skąd posiadał wiedzę, że pod wskazanym adresem prowadzone są gry na rzekomych automatach, kto urządzał gry na rzekomych automatach, w jaki sposób pracownicy organu weszli do środka pomieszczenia, czy pomieszczenie to było zamknięte czy otwarte, o której godzinie nastąpiło wejście do lokalu przez pracowników organu, czy po wejściu do lokalu pracownicy wykonali dokumentację z wnętrza lokalu, jeśli nie to dlaczego niniejszego nie wykonali, czy do czynności wezwano właściciela, najemcę lub użytkownika lokalu, jeśli nie to dlaczego tego zaniechano, czy do przeprowadzenia eksperymentu wezwano właściciela, najemcę lub użytkownika lokalu, jeśli nie to dlaczego tego zaniechano, czy urządzenia były sprawne, czy miały zabezpieczenia, jeśli tak to jakie, jak je ominięto, czy wystąpiono do Prokuratury o zatwierdzenie dokonanych czynności, w jaki sposób zabezpieczono urządzenia - na okoliczność braku udziału skarżącej w toku sprawy z winy organu poprzez brak informowania jej o czynnościach i bezprawnego działania pracowników organu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 22 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o grach hazardowych. W świetle art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego; 5) dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 15g; 6) uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez zgłoszenia; 7) przedsiębiorca telekomunikacyjny który nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5; 8) urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do osób fizycznych urządzających gry hazardowe (art. 89 ust. 2 u.g.h.). Niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia (art. 89 ust. 3 u.g.h.). Stosownie do treści art. 89 ust. 4 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi: a) w przypadku gier na automatach -100 tys. zł od każdego automatu, b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c – 5 - krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia. c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł; 2) w ust. 1. pkt 2 - wynosi: a) w przypadku gier urządzanych na podstawie koncesji lub zezwolenia - do 200 tys. zł, b) w przypadku gier urządzanych na podstawie zgłoszenia - do 10 tys. zł; 3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu; 4) w ust. 1 pkt 5 - wynosi do 250 tys. zł; 5) w ust. 1 pkt 6 - wynosi 100% uzyskanej wygranej niepomniejszonej o kwoty wpłaconych stawek; 6) w ust. 1 pkt 7 - wynosi do 250 tys. zł; 7) w ust. 1 pkt 8 - wynosi do 500 tys. zł; 8) w ust. 3 - wynosi do 100 tys. zł. Przepisu ust. 1 pkt 6 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audioteksowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe (art. 89 ust. 5 u.g.h.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w lokalu mieszczącym się w Ł. przy ul. A. 5, w dniu kontroli znajdowały się dwa urządzenia o nazwach: American Poker nr [...] oraz Apex bez numeru, a przeprowadzone w trakcie kontroli eksperymenty wykazały, że gry przeprowadzone na ww. urządzeniach są grami na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Funkcjonariusze wykazali, że automaty eksploatowane były w lokalu, który nie był objęty koncesją, urządzenia nie posiadały wymaganego urzędowego sprawdzenia oraz nałożonych wymaganych urzędowych zamknięć, a działalność prowadzona przez stronę narusza art. 3 i art. 23a u.g.h. Z materiału dowodowego włączonego do akt sprawy postanowieniem z 6 grudnia 2021 r. wynika, że właścicielem lokalu położonego w Ł. przy ul. A. 5 jest B.O., która w dniu 1 czerwca 2017 r. zawarła z D.T. prowadzącą wówczas działalność gospodarczą pod nazwą "D." umowę najmu lokalu użytkowego. Jak wynika z § 1 umowy, przedmiotem najmu był lokal użytkowy w pawilonie mieszczącym się w Ł. przy ul. A. 5c o powierzchni 30 m2. Z tytułu najmu D.T. zobowiązała się do zapłaty na rzecz wynajmującego czynszu w wysokości 1 500,60 zł miesięcznie. Powołana umowa została przedłożona przez B.O. w dniu 21 marca 2018 r. Podczas przesłuchania B.O. zeznała m.in. że "zadzwonił do niej ktoś z firmy Pani S. mówiąc, że chce wynająć lokal, 1 czerwca 2017 r. spotkała się u siebie w domu z D.S., przygotowała druk umowy i obie podpisały umowę najmu, podczas rozmowy D.S. nie powiedziała, co będzie prowadzone w lokalu a ona nie pytała, pieniądze płaciła D.S. albo przyjeżdżał jakiś chłopak z tej firmy. Zeznała, że nie wie, czy D.S. prowadziła sama działalność w lokalu ale na pewno nie wyrażała zgody na dalszy podnajem lokalu, nawet z nią na ten temat nigdy nie rozmawiała i nie wyraziłaby na to zgody. W toku postępowania ustalono również, że D.T. w okresie od 2 grudnia 2013 r. do 16 lutego 2021 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "D." a przeważającym rodzajem prowadzonej działalności w okresie od dnia 21 września 2015 r. był wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionym (kod PKD 68.20.Z) i w ramach powołanej działalności uzyskała tytuł prawny do dysponowania co najmniej kilkunastoma lokalami, w których podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi ujawnione zostały nielegalne automaty do gier hazardowych. W dniu 6 kwietnia 2017 r. do rodzaju prowadzonej działalności dodana została działalność o kodzie PKD 95.21.Z, tj. naprawa i konserwacja elektronicznego sprzętu powszechnego. Odnosząc się do argumentacji strony przedstawionej w odwołaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego podkreślił, że urządzanie gier hazardowych na automatach stanowi ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń oraz przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Za urządzanie gier hazardowych uznaje się takie zachowanie, które ma na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu do gier hazardowych, zgodnie z jego przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki. Zgodnie z cyt. art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Przepis ten jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Skarżąca, jako dysponent lokalu na podstawie umowy najmu lokalu zapewniała klientom lokalu dostęp do automatów do gier i wbrew twierdzeniom, że jej czynności sprowadzały się wyłącznie do podnajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i nie przyjęła na siebie żadnych obowiązków związanych z funkcjonowaniem automatów, istotny jest fakt, że to skarżąca stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń używanych do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak samo udostępnienie powierzchni w lokalu pod zainstalowanie urządzeń. Bez zgody skarżącej na wstawienie do lokalu urządzeń, urządzanie gier na automatach nie byłoby w ogóle możliwe. Warunkiem niezbędnym do urządzania gier na automatach jest bowiem postawienie automatów w miejscu ogólnodostępnym, dla nieograniczonej ilości potencjalnych graczy. W rozpoznawanej sprawie mamy do więc do czynienia ze współdziałaniem podmiotów organizujących nielegalne gry hazardowe, w celu uzyskania określonych korzyści majątkowych i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje fakt, że skarżąca nie była właścicielem kontrolowanych urządzeń, ich użytkownikiem, czy konserwatorem. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie w lokalu przy ul. A. 5 w Ł. skarżąca urządzała gry na nielegalnych automatach oraz czerpała korzyści z eksploatacji przez H. Sp. z o.o. urządzeń do gier, otrzymując z tego tytułu czynsz w wysokości 36% liczony od sumy dochodów uzyskanych w uruchomionych automatach (§ 3 pkt 2 umowy dzierżawy). Organ I instancji włączył do akt sprawy materiał dowodowy z postępowania karnego skarbowego o nr RKS [...], m.in. protokoły przesłuchania świadków, umowy najmu lokali, materiały z przeszukań lokali. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, które podważałyby stanowisko organu, że w dniu 13 lutego 2018 r. w lokalu przy ul. A. 5 w Ł. urządzała gry hazardowe na automatach. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca zawierała liczne, fikcyjne umowy z najemcami: S., G. Sp. z o.o., W. Sp. z o.o. w celu faktycznego prowadzenia działalności związanej z urządzaniem gier hazardowych na automatach i osiąganiem zysków, a następnie umowy te wypowiadała. Za chybione Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał zarzuty dotyczące braku powiadamiania skarżącej o poszczególnych czynnościach postępowania (w tym brak powiadomienia o przeprowadzonych oględzinach i eksperymentach, brak informacji, czy urządzenia były sprawne, czy miały zabezpieczenia), co zdaniem skarżącej stanowiło pozbawienie prawa do obrony i udziału w sprawie. Protokoły, sporządzone przez funkcjonariuszy w ramach podejmowanych czynności kontrolnych, są istotnym dowodem w przedmiotowej sprawie. Uznanie za zasadne uwag i zastrzeżeń do protokołu skutkuje przyjęciem, że protokół przestaje stanowić wiarygodny dowód. W niniejszej sprawie skarżąca nie zanegowała treści wynikających ze sporządzonej przez kontrolujących dokumentacji. Protokoły kontroli zostały sporządzone prawidłowo i stanowią rzetelny dowód w sprawie. Zawierają wyczerpujący opis stanu faktycznego oraz poczynionych ustaleń i pozwalają na odtworzenie przebiegu podjętych czynności i nie ma podstaw do twierdzenia, że prawo do obrony, poprzez brak możliwości udziału w sprawie zostało naruszone. Z akt sprawy wynika, że D.T. miała możliwość realizacji prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Skarżąca miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie, co czyni postawiony zarzut naruszenia prawa do obrony, całkowicie bezzasadnym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Realizacja zgłoszonych przez skarżącą wniosków o przeprowadzenie dowodów nie miałaby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Na tle kompletnych ustaleń stanu faktycznego sprawy ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest wszechstronna, racjonalna, obejmuje całokształt dowodów i nie przekracza granic jej swobodnej oceny. Skarżąca w ramach prowadzonej działalności wielokrotnie wynajmowała powierzchnie lokali pod instalację automatów do gier, co świadczy o działaniu świadomym i powtarzalnym. Pozyskując właścicieli lokali i umożliwiając wielokrotne instalowanie automatów do urządzania nielegalnych gier hazardowych, czynnie współpracowała z właścicielami urządzeń, podejmując związane z tym ryzyko. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej takie działanie wyczerpuje znamiona definicji urządzania gier. Kontrola przeprowadzona 13 lutego 2018 r. była kolejną kontrolą przeprowadzoną w lokalach w Ł. (tj. ul. Z. 49, ul. R. 141, ul. A. 5, ul. R1 84B, ul. R2 16) wynajmowanych przez skarżącą. Włączony do akt sprawy protokół oględzin z 13 lutego 2018 r. potwierdza, że w okresie obowiązywania umowy z firmą S., funkcjonariusze przeprowadzili m.in. w dniu 27 kwietnia 2017 r. kontrolę w lokalu przy ul. Z. 49 w Ł., podczas której ujawniono trzy automaty do gier hazardowych. Obecny w lokalu pracownik – M.T. wydał znajdujące się w nim automaty do gier. W trakcie przesłuchania w dniu 27 kwietnia 2017 r. świadek zeznał, że ma klucze do lokalu, udostępnia automaty grającym i obsługuje urządzenia. Niewątpliwie, w poczuciu bezkarności z procederu umożliwiania prowadzenia nielegalnych gier na automatach skarżąca uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Ponadto przeprowadzona w lokalu wykazała, że D.S. nie posiadała i nie posiada nadal koncesji ani zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności, a znajdujące się w lokalu automaty nie zostały zarejestrowane przez właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego. Należy przy tym zauważyć, że wiedza dotycząca koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie hazardu jest i także w 2018 r. była powszechna. Nie była to pierwsza i jedyna kontrola funkcjonariuszy urzędu celno-skarbowego w lokalu, do którego tytuł prawny posiada skarżąca. Skarżąca zawierała umowy najmu lokali w różnych lokalizacjach na terenie Ł., w których eksploatowane były automaty do gier hazardowych, a prowadzone postępowanie nie jest jedynym postępowaniem prowadzonym wobec skarżącej. Organ z urzędu, dysponuje informacjami o wydanych wobec skarżącej 30 decyzjach wymiarowych i wydanych we wcześniej zakończonych sprawach wyrokach. Potwierdza to, że skarżąca posiadała wiedzę o prowadzonej w swoich lokalach działalności hazardowej i działalność tą organizowała. Wynajdowała lokale pod tego typu działalność, w celu ich późniejszego wynajmu. O procederze tym oraz jego skali świadczą wyniki kontroli prowadzonych na terenie Ł., w których najemcą lokalu była skarżąca i w których odbywały się nielegalne gry na automatach do gier hazardowych. Z procederu nielegalnego urządzania gier hazardowych skarżąca urządziła sobie stałe źródło utrzymania, a rzekome wynajęcie lokalu osobie trzeciej miało jedynie na celu odwrócenie uwagi organów od rzeczywistego rodzaju prowadzonej działalności i utrudnienie wskazania osoby odpowiedzialnej za popełniony delikt. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzuciła naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a, analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 O.p., poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, szczątkowe uzasadnienie decyzji oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wszystkich przepisów i okoliczności związanych z przedmiotową sprawą w zakresie jakim lokal, w którym ujawniono automaty nie był w posiadaniu skarżącej, skarżąca nie prowadziła w lokalu żadnej działalności; 2) art. 123 O.p. poprzez pozbawienie skarżącej możliwości udziału w sprawie poprzez brak powiadomienia o prowadzonych czynnościach i nie przeprowadzenie czynności wnioskowanych przez stronę, co pozbawiło stronę możliwości obrony swoich praw i udziału w sprawie; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 233 § 1 ust. 1 O.p. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno- Skarbowego w Łodzi z 17 stycznia 2022 r., a także na wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów oraz dowolności w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji; 4) art. 7 i art. 8 k.p.a, analogicznie ar. 187 O.p. poprzez nierozpoznanie sprawy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w sposób wszechstronny i wyczerpujący; 5) art. 75 i art. 77 k.p.a. analogicznie art. 180, art. 188 i art. 190 O.p., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy organ zobligowany jest do przeprowadzenia dowodów, których żąda strona; 6) art. 107 § 3 i art. 77 § 4 k.p.a. analogicznie art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 233 § 1 ust. 1 O.p. poprzez nieuzasadnione powtórzenie stanowiska organu I instancji i niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji oraz niewskazanie dowodów na których oparł się przy wydaniu rozstrzygnięcia, w szczególności organ nie przedstawił dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie w lokalu działalności przez skarżącą, tj. dowodów na to, że skarżąca była faktycznym posiadaczem lokalu, jak również nie wykazał aby skarżąca podejmowała faktyczne czynności związane z obsługą automatów, a organ wydając decyzje działa jedynie z automatu i z domniemania; 7) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci umowy podnajmu zawartej ze spółką G. polegający na błędnym przyjęciu, że skarżąca była posiadaczem lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. A. 5 w chwili kontroli i czerpała korzyści z gier podczas, gdy umowa podnajmu zawierała swoje elementarne postanowienia zgodne z prawem, jak również podstawowe obowiązki stron wynikające z oddania lokalu w dalszy najem, a tym samym nie może stanowić podstawy, że to skarżąca była urządzającym gry na automatach; 8) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zebranego materiału dowodowego polegający na błędnym przyjęciu, że skarżąca jest posiadaczem lokalu znajdującego się w Ł. przy ul. A. 5, a tym samym, że ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier na automatach, w sytuacji gdy urządzenia nie należały do skarżącej, skarżąca nie była użytkownikiem, ani konserwatorem urządzeń, jak również nie czerpała z nich korzyści, nie była też posiadaczem zależnym lokalu w myśl art. 336 k.c., a który to błąd w ustaleniach faktycznych doprowadził do bezzasadnego przyjęcia, że skarżąca wypełniła dyspozycje art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h., w sytuacji gdy skarżąca była głównym najemcą lokalu, podnajmowała go zaś innemu podmiotowi, a na urządzeniach wskazani byli ich właściciele, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 9) art. 89 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 u.g.h. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca; 10) art. 89 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 u.g.h. poprzez błędną wykładnię prowadzącą cło ustalenia, że odpowiedzialność na podstawie niniejszego przepisu ponosi skarżąca jako posiadacz zależny, podczas gdy lokal był oddany w dalsze posiadanie spółce G.; 11) art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że odpowiedzialność na podstawie art. 89 u.g.h. mogą ponosić jedynie podmioty wskazane w art. 6 ust. 4 u.g.h; 12) art. 123 i art. 172 O.p. poprzez brak zawiadomienia strony o prowadzonych czynnościach, w tym brak zawiadomienia o zajęciu automatów w lokalu i dopuszczenia do udziału skarżącej w czynnościach, brak sporządzenia prawidłowego protokołu, brak wskazania aby automaty w chwili kontroli działały, brak wykazania aby w automatach były pieniądze, brak wykazania aby automaty były w ogóle sprawne, brak protokołu zajęcia środków pieniężnych które mogły być lub były w automatach jeśli automaty były sprawne. Ponadto skarżąca ponowiła w skardze wszystkie wnioski dowodowe, które sformułowane zostały w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego o wymierzeniu D.T. dwóch kar pieniężnych za urządzanie bez koncesji, bez zezwolenia lub bez wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na dwóch automatach: American Poker nr [...] oraz Apex bez numeru. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.165 ze zm.), dalej u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, tj. 22 lutego 2018 r. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do treści art.2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 3 u.g.h., urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z art. 6 ust.1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5 (art.14 ust. 1 u.g.h.). Zgodnie z treścią art. 89 ust.1 pkt 1 i 3 u.g.h. karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; W myśl art. 89 ust.4 pkt 1 i 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi: a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu, b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia, c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł; 3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu; Należy zaznaczyć, że art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia zatem odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 u.g.h. niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w dniu 13 lutego 2018r. funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego przeprowadzili kontrolę w bezobsługowym lokalu mieszczącym się w pawilonie przy ul. A. 5. W lokalu znajdowały się dwa automaty do gier hazardowych o nazwach: American Poker nr [...] oraz Apex bez numeru. Gry na wymienionych automatach były grami na automatach w rozumieniu art.2 ust.3 u.g.h. W grach na wymienionych automatach grający nie mieli wpływu na wynik gry, który był zależny tylko od urządzeniu. W grach tych występował zatem element losowości. W grach padały wygrane rzeczowe w postaci punktów umożliwiających przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. Były to zatem gry, o których mowa w art.2 pkt 3 u.g.h. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez stronę. W rozpatrywanej sprawie bezspornym również jest, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach American Poker [...] i Apex bez numeru prowadzona była w lokalu niebędącym kasynem gry, bez zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz rejestracji automatów do gier. Z treści art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.), urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą toczącą się przed tutejszym sądem, której przedmiotem jest wymierzenie D.T. (z domu S. – [...] maja 2021 r. wyszła za mąż i przyjęła nazwisko męża T.) kary pieniężnej za urządzanie nielegalnych gier hazardowych na automatach do gier. Dotychczas toczyło się lub toczy się kilkadziesiąt spraw ze skarg D.T. na decyzje organów celno-skarbowych o wymierzeniu kar pieniężnych za nielegalne urządzanie gier hazardowych (tj. sprawy o sygn. akt III SA/Łd 736/19, 759/19, 789/19, 945/19, 12/20, 13/20, 24/20, 104/20, 338/20, 347/20, 587/20, 588/20, 1094/20, 83/21, 188/21, 288/21, 444/21, 447/21, 667/21, 887/21, 439/22, 440/22, 449/22 i inne). W przeważającej ilości spraw wydano wyroki oddalające skargi, w innych sprawach skargi odrzucono z powodu nieuzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skarg, zaś inne sprawy oczekują na wyznaczenie terminu posiedzenia. Analiza uzasadnień wyroków, w których skargi zostały oddalone wskazuje, że skarżąca urządzała nielegalne gry hazardowe w różnych lokalach na terenie całej Ł. (m.in. w lokalach przy ul. Z1 23, przy ul. W1. 1, przy ul. S1 24, przy ul. R3 55, przy ul. Ż. 85, przy ul. Z. 49, przy ul. R1 84b, przy ul. L. 134 i innych). Sposób urządzania gier hazardowych przez skarżącą był w zasadzie identyczny we wszystkich sprawach. D.T. wyszukiwała odpowiednie lokale na terenie Ł. i zawierała umowy ich najmu (dzierżawy) na dłuższy okres. Następnie jako najemca zawierała umowy podnajmu z podmiotami, które wstawiały do lokali automaty do gier hazardowych (z reguły były to te same podmioty w różnych lokalach). W ocenie składów orzekających w wymienionych sprawach, skarżąca współurządzała w ten sposób nielegalne gry hazardowe czerpiąc z tego korzyści finansowe. W ocenie sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że D.T. była urządzającym gry hazardowe w rozumieniu art.89 ust.1 pkt 1 u.g.h. na dwóch automatach: American Poker [...] i Apex w lokalu bezobsługowym przy ul. A. 5 w Ł. Wskazuje na to analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pomimo nieposiadania koncesji na prowadzenie kasyna gry D.T. stworzyła warunki umożliwiające funkcjonowanie dwóch automatów do gier oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych poprzez pozyskanie tytułu prawnego do lokalu znajdującego się przy ul. A. 5 i umożliwienie zainstalowania w tym lokalu dwóch automatów do gier. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że w dniu 1 czerwca 2017r. D.T. zawarła umowę najmu lokalu użytkowego o powierzchni 30 m2 przy ul. A. 5 z B.O jako wynajmującą. Na podstawie tej umowy skarżąca stała się najemcą lokalu w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Umowę zwarto na czas nieokreślony. Do lokalu tego następnie wstawiono dwa automaty do gier hazardowych: American Poker [...] i Apex bez numeru ujawnione w czasie kontroli w dniu 13 lutego 2018r. W skardze D.T. podniosła, że lokal przy ul. A. 5c oddała w podnajem spółce G. lecz nie wykazała tej okoliczności. W aktach administracyjnych brak jest umowy podnajmu tego lokalu spółce G. O oddaniu w podnajem tego lokalu nie może świadczyć umowa najmu lokalu przy ul. A. 5c zawarta w dniu 31 marca 2017r. pomiędzy skarżącą (jako wynajmującą) i spółką G. (jako najemcą) – k.195-196- gdyż D.T. uzyskała tytuł prawny do tego lokalu od dnia 1 czerwca 2017r. (na podstawie umowy najmu z 1 czerwca 2017r. zawartej z B.O.). W sytuacji gdy skarżąca dopiero od dnia 1 czerwca 2017r. stała się najemcą lokalu przy ul. A. 5c to nie mogła go podnająć spółce G. przeszło dwa miesiące wcześniej (tzn. z dniem 31 marca 2017r.). Sąd zatem uznał, że D.T. nie wykazała wiarygodnym dokumentem, że podnajęła lokal przy ul. A. 5c spółce G. Od dnia 1 czerwca 2017r. skarżąca stała się zatem dysponentem lokalu przy ul. A. 5c. Od tego dnia lokal znajdował się w jej władaniu. Zapewniła ona lokalowi energie elektryczną na podstawie umowy z PGE Obrót S.A. z 10 lipca 2017r. (k.86-89) oraz umożliwiła wstawienie do lokalu dwóch automatów do gier hazardowych. Zapewniła klientom lokalu swobodny dostęp do automatów w godzinach otwarcia lokalu. Można zatem uznać, że stworzyła techniczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie automatów do gier hazardowych. Dokonana przez organy subsumpcja zachowania skarżącej pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest, zdaniem sądu, prawidłowa. Sąd podziela prezentowany już w orzecznictwie pogląd, że "istotny jest fakt stworzenia technicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia i używanie go do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych, takich jak udostępnienie powierzchni lokalu pod zainstalowane urządzenia, zapewnieniu ciągłości dostępu energii elektrycznej, otwieraniu i zamykaniu lokalu, a przez to organizacji czasu urządzania gier na automatach (por. wyroki NSA: z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 125/17, z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 420/18 i II GSK 429/18 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika także, że w proceder urządzania gier przez skarżącą zaangażowany był jej mąż – M.T., który zajmował się m.in. magazynowaniem nielegalnych automatów oraz części zapasowych i zabezpieczeń do nich, ich serwisowaniem, organizował także monitoring w lokalach, w których znajdowały się automaty. W trakcie przeszukania w dniu 9 listopada 2017 r. przez funkcjonariuszy Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. przy ul. W2 243 w Ł. lokalu biurowego oraz pomieszczeń magazynowych i dwóch samochodów, ujawniono jeden z należących do strony magazynów, w którym przechowywane były nielegalne automaty do gier, oraz dokumentację finansową, faktury i umowy najmu różnych lokali na terenie Ł., w których organizowane były przez stronę gry na automatach (k. nr 90-316 akt adm.). W toku tych czynności funkcjonariusze ujawnili także pieczęcie firmowe, oraz pieczęcie z faksymiliami podpisów i parafek osób upoważnionych do reprezentowania spółek rzekomo podnajmujących od skarżącej lokale, w których urządzane były gry hazardowe na terenie Ł. W ocenie sądu skarżąca i jej mąż zajmowali się zarówno wyszukiwaniem lokali w celu wstawienia automatów do gry, jak i umieszczaniem w nich automatów oraz zapewnieniem serwisu, części i akcesoriów do urządzeń hazardowych, pomieszczeń do ich magazynowania, przy czym część tych czynności była podejmowana w taki sposób, aby odsunąć podejrzenie ich wykonywania od strony na rzecz innych podmiotów, tj. m.in. S. Oddział w Polsce, G. Sp. z o.o. czy W. Sp. z o.o. Skarżąca, wynajmując lokal przy ul. A. 5c a następnie doprowadzając do wstawienia do lokalu dwóch automatów do gier, stworzyła techniczne i organizacyjne warunki zapewniające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie ujawnionych automatów do gier hazardowych. Przez "urządzanie gier na automatach" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. należy rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadzają do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Realizowanie nawet jednej z wielu czynności przyczyniającej się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra na automacie w ogóle się odbędzie jest wystarczające do uznania osoby realizującej te czynności za urządzającego grę hazardową. Do takich czynności zaliczyć należy także te związane z organizacją (stworzeniem warunków) samej gry na automatach, takie jak pozyskanie lokalu dla wstawienia do niego automatu do gier, wyposażenie lokalu (miejsca prowadzenia gry) w automaty do gier, zakup lub wynajem lokalu, zapewnienie dostępu do energii elektrycznej, itp. W ocenie sądu, organy celno-skarbowe wykazały istnienie przesłanek do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach, D.T. wielokrotnie wynajmowała powierzchnie różnych lokali na terenie Ł. pod instalacje automatów do gier, co świadczy o działaniu świadomym i powtarzalnym. Jej zachowanie sprowadzało się do pozyskiwania różnych lokali i umożliwienia wstawienia do nich automatów do gier hazardowych. Można zatem uznać, że skarżąca zawodowo trudniła się tego rodzaju działalnością. Pozyskując lokale i umożliwiając instalowanie w nich automatów do gier urządzała nielegalne gry hazardowe. Całokształt zebranego materiału dowodowego wskazuje, że D.T. urządzała gry hazardowe zarówno w lokalu przy ul. A. 5c, jak i w wielu innych punktach na terenie Ł. Świadomie ignorowała przepisy dotyczące koncesjonowanego charakteru działalności w zakresie hazardu i zawierała kolejne umowy wynajmu lokali pod instalację automatów do gier. Prowadząc działalność gospodarczą świadomie we wcześniejszych i w kolejnych latach udostępniała lokale do wstawienia automatów do gier hazardowych. Działalność skarżącej polegała na wyszukiwaniu właściwego lokalu, spełniającego określone kryteria i warunki do zainstalowania automatów do gier hazardowych i z tego procederu uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Jednocześnie, dysponując wiedzą o nielegalnym charakterze prowadzonej działalności, w związku z kolejnymi kontrolami w jej lokalach, nie podjęła żadnych działań, by odstąpić od udziału w nielegalnym procederze urządzania gier na automatach. Była to świadoma i celowa działalność zarobkowa. Z tego procederu D.T. uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Dodać należy, że skarżąca wielokrotnie urządzała gry hazardowe w jednym punkcie. Mimo że kontrola organów ujawniała nielegalne gry hazardowe w konkretnym lokalu i zatrzymywała automaty do gier, kolejna kontrola w tym samym lokalu po pewnym czasie stwierdzała ponownie urządzanie gier hazardowych na nowych automatach. Ponownie zatrzymywano automaty do gier, zaś kolejna kontrola w tej samej lokalizacji ujawniała nowe automaty do gier. Sytuacja taka powtarzała się po kilka razy w tym samym punkcie. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy trafnie uznały, że D.T. urządzała gry hazardowe w lokalu przy ul. A. 5c w Ł. nie posiadając koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Spełnione zatem zostały przesłanki wymierzenia jej kary pieniężnej określone w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. W konsekwencji zarzuty skargi wskazujące na błędne przypisanie skarżącej przez organ przymiotu urządzającego gry na automacie nie zasługują na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut postawiony w skardze, że wobec skarżącej nie może być wymierzona kara pieniężna, ponieważ nie była właścicielem automatów do gier ani też posiadaczem zależnym lokalu przy ul. A. 5c w Ł. w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Okoliczność, że skarżąca nie była właścicielem ujawnionych w toku kontroli automatów do gier hazardowych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ istotne jest jedynie to, że współurządzała nielegalne gry hazardowe w spornym lokalu, co, zdaniem sądu, zostało w sposób wyczerpujący wykazane we wcześniejszych rozważaniach. Podobnie okoliczność, że skarżąca nie była posiadaczem zależnym lokalu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ skarżąca odpowiada za swoje zachowanie polegające na nielegalnym urządzaniu gier na automacie na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a nie w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., stanowiący o odpowiedzialności posiadacza zależnego lokalu. Podstawy odpowiedzialności skarżącej nie stanowił także powołany w skardze art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., ponieważ strona nie posiadała koncesji, zezwolenia, ani nie dokonała zgłoszenia automatu, których warunki udzielenia zostały przez nią naruszone. Niezasadny jest również zarzut skargi, że skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h., ponieważ art. 6 u.g.h. wskazuje, kto może urządzać gry hazardowe i nie ma wśród nich osoby fizycznej. Przepis art. 89 ust. 1 u.g.h., dokładnie określa, jakie podmioty podlegają karze pieniężnej w tym między innymi urządzający gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia oraz posiadacz zależny lokalu, w którym znajduje się automat do gier. Nie ma przy tym znaczenia, jakiego rodzaju jest to podmiot, a więc czy jest to osoba fizyczna, osoba prawna, czy też jeszcze inna jednostka. Skoro nielegalne gry hazardowe urządzała osoba fizyczna, to podlega karze pieniężnej, jak każdy inny podmiot. Przyjęcie poglądu przedstawionego w skardze oznaczałoby, że osoby fizyczne mogłyby urządzać nielegalne gry hazardowe bez żadnych konsekwencji prawnych. Sąd nie podzielił powyższego poglądu i uznał, że zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, że D.T. nie urządzała gier hazardowych w jedynie podnajęła lokal spółce G. i to spółka organizowała gry na automatach. Należy zaznaczyć, ze D.T. nie wykazała aby podnajęła lokal przy ul. A. 5c spółce G. gdyż nie przedstawiła umowy podnajmu tego lokalu. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach wykazaniem tej okoliczności nie może być umowa najmu z 31 marca 2017r. gdyż skarżąca weszła w posiadanie tego lokalu w dniu 1 czerwca 2017r.. Jeszcze raz należy powtórzyć, że urządzaniem gier hazardowych jest także stworzenie technicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie automatów do gier hazardowych, takich jak udostępnienie powierzchni lokali pod zainstalowane automaty, zapewnienie ciągłości dostępu energii elektrycznej, czy otwieranie i zamykanie lokalu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca wyszukała odpowiedni lokal, tj. lokal przy ul. A. 5c w Ł. wynajęła go, zapewniła dostęp do lokalu energii elektrycznej a następnie doprowadziła do zainstalowania w nim automatów do nielegalnych gier hazardowych. Analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie oraz kilkunastu orzeczeń, jakie zapadły przez tutejszym sądem wskazuje, że skarżąca zawodowo trudniła się wyszukiwaniem odpowiednich lokali na terenie Ł., wynajmowaniem ich a następnie wstawianiem do nich automatów do nielegalnych gier hazardowych. Sąd za nieuzasadniony uznał również zarzut dotyczący bezpodstawnego oddalenia wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą. Należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącej w odwołaniu od decyzji organu I instancji złożył wniosek o przeprowadzenie kilku różnych dowodów. Organ odwoławczy odmówił ich przeprowadzenia, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił motywy swojego stanowiska. Sąd w obecnym składzie podzielił argumentację organu tam przedstawioną. W szczególności trafnie podniesiono, że okoliczności, na które powołuje się skarżąca zostały udowodnione innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie i nie było potrzeby przeprowadzenia kolejnych dowodów, bądź nie miały znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności skarżącej. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Organy administracji podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie uwzględnił również szeregu wniosków dowodowych zawartych w skardze o zażądanie szeregu wyjaśnień i informacji oraz o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków. Należy zaznaczyć, że sądy administracyjne w zasadzie nie prowadzą postępowania dowodowego. Postępowanie przed sądem nie jest dalszym ciągiem postępowania dowodowego rozpoczętego przed organami administracji. Jedynie wyjątkowo sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co wynika z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w wymienionym przepisie nie zostały spełnione. W związku z powyższym sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. W zakresie zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. podkreślić należy, że postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie organy celno-skarbowe nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej, a zgodnie z art. 91 u.g.h. przepisy ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się odpowiednio również do kar pieniężnych. Ponadto, zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, odpowiadające wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p. W treści decyzji organ odniósł się również do argumentów i dowodów przedstawianych przez skarżącą i w sposób dostateczny wyjaśnił i wykazał, jakie zebrane dowody i poczynione na ich podstawie ustalenia przesądziły o zakwalifikowaniu automatu jako wypełniającego dyspozycję z art. 2 ust. 3-5 u.g.h., wykazując, że zachowanie skarżącej wyczerpywało ustawowe znamiona deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a w konsekwencji podlegało karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca urządzała nielegalne gry hazardowe na automatach w lokalu przy ul. A. 5c w Ł. bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Organy administracji trafnie zatem wymierzyły karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). bg