III SA/Lu 172/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Asesor sądowy Marcin Małek, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania G. H. (dalej jako "strona" lub "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lublinie z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] czerwca 2020 r. G. H. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Lublinie wniosek o przyznanie płatności na rok 2020, w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej. W dniach 27 października 2020 r. – 23 listopada 2020 r. w gospodarstwie rolnym skarżącego upoważnieni inspektorzy terenowi z Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadzili zasadniczą kontrolę całego gospodarstwa metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości zostały udokumentowane w protokole czynności kontrolnych Nr [...]. Skarżący złożył pisemne zastrzeżenia do protokołu z czynności kontrolnych. Do zastrzeżeń dołączył załączniki: 1) protokół kontroli obligatoryjnej "Produkcja roślinna i zwierzęca" na miejscu, nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., przeprowadzonej przez E. Sp. z o.o. [...]; 2) materiał fotograficzny z kwietnia, maja, czerwca 2020 z wykonywanych prac uprawowo-siewnych; 3) oświadczenie świadków; 4) protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego, nr [...]; 5) fotografie wykonane podczas prac polowych na kontrolowanych działkach zaraz po kontroli, mające ukazywać nierzetelne wykonywanie pomiarów; 6) faktury z września i października 2020 dotyczące sprzedaży pestek dyni po zbiorach; 7) pismo do Wód Polskich z [...] lutego 2020 r. w sprawie rozebrania tam bobrowych na rzece K. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego uznał za nieuzasadnione zastrzeżenia do wyżej wymienionego protokołu kontroli i podtrzymał pierwotne wyniki kontroli. Decyzją z [...] marca 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie (dalej jako "organ I instancji") przyznał skarżącemu: 1. Jednolitą Płatność Obszarową - 2020 w wysokości 533,77 zł; 2. Płatność za zazielenienie - 2020 w wysokości 21143,01 zł; 3. Płatność redystrybucyjną - 2020 w wysokości 4 819,78 zł; 4. Kwotę 256,30 zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], uchylił w całości decyzję z [...] marca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji decyzją z [...] listopada 2021 r. przyznał skarżącemu: 1. Jednolitą Płatność Obszarową na rok 2020 w wysokości 533,77 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 31 672,13 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz zastosowanie współczynnika korygującego; 2. Płatność za zazielenienie na rok 2020 w wysokości 21 143,01 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 415,68 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 3. Płatność redystrybucyjną na rok 2020 w wysokości 4 819,78 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 94,76 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 4. Kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 256,30 zł. Organ I instancji nie uznał wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, organ odwoławczy decyzją z [...] lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na wstępie, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2114 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego", rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r., Nr 347, str. 549 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 1306/2013", rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z dnia 31 lipca 2014 r., nr 227, str. 69 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 809/2014", rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r., nr 181, str. 48 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie Nr 640/2014". Organ odwoławczy w oparciu o raport z czynności kontrolnych szczegółowo opisał działki zgłoszone do płatności oraz omówił nieprawidłowości stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej na miejscu. Następnie organ zrelacjonował przebieg postępowania wyjaśniającego i przytoczył obszerne fragmenty z protokołów przesłuchania świadków: A. D., T. R., M. W., J. I., B. I., J. S., M. I. oraz E. M. i M. H.. Organ odwoławczy uznał, że stan działek w gospodarstwie skarżącego, ujawniony w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Biuro Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odzwierciedla faktyczny stan upraw działek w kampanii 2020. Organ podkreślił, że protokół stanowi dowód urzędowy, co powoduje, iż organ jest zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści dokumentu. Przedstawiony przez stronę dowód w postaci oświadczenia świadków z [...] stycznia 2021 r. stanowi jedynie dowód na to, że strona wykonywała prace rolnicze na swoich działkach zadeklarowanych we wniosku na 2020 rok. Organ II instancji stwierdził, że z protokołów przesłuchań świadków wynika, że nie są oni w stanie potwierdzić powierzchni gruntu faktycznie użytkowanego przez skarżącego, gdyż żaden ze świadków nie dokonywał pomiarów działek, a swoje zeznania świadkowie opierali wyłącznie na wizualnej ocenie. Odnosząc się do kwestii wystąpienia w gospodarstwie skarżącego siły wyższej, organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji, który nie negował wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, które wystąpiły w gospodarstwie skarżącego w roku 2020, jednakże nie uznał siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności ujętych w protokole oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego z uwagi na przekroczenie terminu 15 dni roboczych od dnia, w którym rolnik lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać takiej czynności oraz dostarczyć dowód potwierdzający wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie. Organ odwoławczy wskazał, że 14 czerwca 2021 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Lublinie wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach rolnych spowodowanych gradem, deszczem nawalnym, ujemnymi skutkami przezimowania, przymrozkami wiosennymi, powodzią, huraganem, piorunem, obsunięciem się ziemi, lawiną lub suszą, które spowodowały na danej powierzchni upraw rolnych utratę co najmniej 20% plonu. Wraz z wnioskiem skarżący złożył protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego, nr [...], oraz dowód zawarcia z Towarzystwem Ubezpieczeniowym CONCORDIA umowy ubezpieczenia na okres od 8 maja 2020 r. do 15 listopada 2020 r. od ryzyka gradu uprawy dyni o łącznej powierzchni 65,91 ha. Organ II instancji podkreślił, że strona nie poinformowała organu o wystąpieniu siły wyższej w terminie przewidzianym przepisami. Pierwsze powiadomienie nastąpiło w dniu [...] stycznia 2021 r., kiedy skarżący w piśmie stanowiącym zastrzeżenia do wyników kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, zawartych w protokole czynności kontrolnych nr [...], poinformował o wystąpieniu niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, w wyniku których w 2020 r. w jego gospodarstwie wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 70%, natomiast wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach rolnych spowodowanych gradem i powodzią, które spowodowały na danej powierzchni upraw rolnych utratę, co najmniej 20% wraz z protokołem nr [...] oszacowania zakresu i wysokości szkód podpisanym przez Wojewodę Lubelskiego w dniu 17 listopada 2020 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Lublinie dopiero w dniu [...] czerwca 2021 r. Organ odwoławczy w oparciu o analizę wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz wyniki kontroli na miejscu ustalił, że powierzchnia deklarowana wynosiła 110,2 ha, natomiast powierzchnia uprawniona do płatności - 66,57 ha. Następnie przedstawił szczegółowe wyliczenia dotyczące poszczególnych płatności. W przypadku jednolitej płatności obszarowej organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2020 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 110,20 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku postępowania wynosiła 66,57 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 43,63 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosiła 65,54% (43,63 ha/6,57 ha), a zatem na podstawie art. 19a ust. 1 rozporządzenia Nr 640/2014, po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania, powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 1,1250 ha. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosiła 533,77 zł. Odnosząc się do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) organ odwoławczy wskazał, że stwierdzona w toku postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 66,57 ha. Powierzchnia zatwierdzona do płatności za zazielenienie wynosiła 66,57 ha. Kwota przyznanej płatności za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 21 143,01 zł. W przypadku płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku postępowania wynosiła 30,00 ha. Powierzchnię tą pomniejszono o 3 ha i powierzchnia kwalifikowana do płatności dodatkowej wynosiła 27,00 ha. Kwota przyznanej płatności dodatkowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 4 819,78 zł. Ponadto, na podstawie art. 26 ust. 5 rozporządzenia Nr 1306/2013, skarżącemu została przyznana płatność z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 256,30 zł. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu. Szczegółowa analiza protokołu czynności kontrolnych, szkicu pomiarów działek (dane wektorowe, dane powierzchniowe), fotografii wykonanych podczas kontroli wskazują, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, nie stwierdzono żadnych uchybień. Organ II instancji podkreślił, że kontrola na miejscu miała doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli na miejscu jest weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy, co powoduje, że organ jest zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści dokumentu, a w przedmiotowym przypadku są to wyniki dokonanych pomiarów oraz stwierdzonych nieprawidłowości. Organ zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie, w związku z wątpliwościami w zakresie prawidłowości sporządzonego protokołu z przeprowadzonych czynności kontrolnych, jego ustalenia były ponownie analizowane, zarówno na wniosek skarżącego, jaki i z urzędu. Biuro Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zajęło stanowisko w tej sprawie i ustalenia w raporcie z czynności kontrolnych zostały podtrzymane. Organ odwoławczy odniósł się do treści licznych pism skarżącego składanych do komórek organizacyjnych ARiMR, dotyczących niekompetencji pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie i nieprawidłowości w postępowaniu podczas obsługi wniosków. G. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2022 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a., błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej i decyzji organu I instancji w części odmawiającej przyznania skarżącemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w pełnej wysokości zgodnej ze złożonym wnioskiem oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, załączonych do skargi. Są to: 1) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 682/21; 2) pismo skarżącego z 28 marca 2022 r. do Najwyższej Izby Kontroli; 3) pismo z Najwyższej Izby Kontroli z 3 lutego 2022 r., znak: KST-KSN. 0511.010.2022. DW; 4) wyrok Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim II Wydział Karny z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II K 679/21. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi oparcie rozstrzygnięcia na raporcie z kontroli, który w ocenie skarżącego jest sprzeczny ze stanem faktycznym, oraz na zeznaniach świadka M. H., który jest skonfliktowany ze skarżącym. Skarżący podniósł, że organ błędnie ocenił, że straty w gospodarstwie skarżący powinien zgłosić w terminie 14 dni jako spowodowane przez siłę wyższą, podczas gdy spowodowane one były ogłoszonym przez Wojewodę Lubelskiego stanem klęski żywiołowej i, jako że stratami była objęta jedynie część upraw na każdej z działek, nie wymagały zgłoszenia. Skarżący podkreślił, że na każdej działce były plony, jednakże z powodu zalania mniejsze od zakładanych. Komisja powołana przez Wojewodę Lubelskiego w związku z klęską powodzi i gradobicia w 2020 r. skontrolowała plantacje i stwierdziła straty w wyniku zalania i gradobicia. Komisja potwierdziła w piśmie do ARiMR, że część działek skarżącego była tak zalana, że nie było do nich dostępu. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami raportu z kontroli i podkreślił, że na działkach A, B, C, D, E, F, F1 ,F2, F3, F4, G1 , G2, H, H1, I, I1, J1, J2, J3, J5, J6, K, K1, L, L1, L2, L3, LL, LL1, M, M1, N1, P, P1, R, R1, R2 zgodnie z wnioskiem na 2020 rok w terminie była zasiana dynia bezłuskowa. Na potwierdzenie powyższej okoliczności skarżący powołał się na protokół kontroli Ekogwarancji oraz protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym, nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. Skarżący podniósł, że dowody w postaci faktur wskazują, że skoro 22 września 2020 r. skarżący rozpoczął sprzedaż nasion dyni, którą ostatecznie zakończył w dniu 15 października 2020 r., to w dniach 27 października 2020 r. - 23 listopada 2020 r. dyni na polach być już nie mogło. Z uwagi na bardzo wysoki poziom zachwaszczenia, spowodowanego wcześniejszą powodzią, zbiór był przeprowadzany ręcznie, co nie pozostawiło śladów ciężkiego sprzętu na polu. Skarżący podniósł, że również świadkowie jednoznacznie potwierdzili, że wszystkie działki skarżącego były uprawiane, na wszystkich były zasiane dynie, a także stwierdzili wzrost dyń w okresie wegetacji na całym obszarze i potwierdzili ich zbiór i sprzedaż. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest decyzja o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2114 z późn. zm.), a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/ 78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r., str. 549 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 1306/2013", rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r., str. 608, z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 1307/2013" oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z dnia 20 czerwca 2014 r., str. 48, z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 640/2014". Przepis art. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi, że ustawa określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym następujących płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw, płatności związanych do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw, zwanych dalej "płatnościami bezpośrednimi", oraz płatności niezwiązanej do tytoniu. Zasady i tryb przyznania tych płatności, poza uregulowaniami zawartymi w ustawie, określone są również w rozporządzeniach unijnych, wymienionych w art. 1 pkt 1 lit. a – f (rozporządzenie nr 1307/2013, rozporządzenie nr 641/2014, rozporządzenie nr 639/2024, rozporządzenie nr 809/2014, rozporządzenie nr 640/2014). Zgodnie z art. 6 ustawy, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Warunkiem przyznania płatności jest posiadanie numeru identyfikacyjnego oraz gruntów objętych obszarem zatwierdzonym o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (art. 7 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami" 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przepis art. 67 rozporządzenia nr 1306/2013, nakłada na państwa członkowskie obowiązek kontroli wniosków o przyznanie płatności, które dla zapewnienia skuteczności prowadzi się w oparciu o system zintegrowany, w którego skład wchodzą m.in., takie elementy jak: skomputeryzowana baza danych, system identyfikacji działek rolnych oraz zintegrowany system kontroli. Natomiast art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 przewiduje, że system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000. Zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, państwa członkowskie zobowiązane są do ustanowienia skutecznych systemów zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzających do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. Przepis art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi, że system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. Właściwy organ sporządza sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli na miejscu (art. 59 ust. 3). Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu (art. 74 ust. 1). Zadeklarowany przez stronę obszar podlega weryfikacji przez organ administracji i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Stosownie do art. 24 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., str. 69), dalej jako "rozporządzenie nr 809/2014", kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację: a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków; c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. Zgodnie z art. 37 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014, kontrole na miejscu obejmują pomiar obszaru i weryfikację kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków dotyczących obszaru zgłoszonego przez beneficjenta w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia, o których mowa w ust. 1. W prawie krajowym przepis art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowi, że Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach unijnych, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podkreślić należy, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o pomoc powierzchnie działek rolnych i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych wskazanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym. Kontrole na miejscu mają na celu ustalenie granic i powierzchni działek rolnych, zweryfikowanie zadeklarowanej grupy upraw na danej działce rolnej oraz sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań (norm) utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Stosownie do art. 53 ust. 1 lit. a-e rozporządzenia nr 809/2014 z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, które umożliwia szczegółowy przegląd przeprowadzonych kontroli. W sprawozdaniu należy w szczególności zamieścić następujące dane: poddane kontroli środki oraz wnioski lub wnioski o płatność, obecne osoby, informację, czy zawiadomienie o wizycie zostało przekazane beneficjentowi, a jeśli tak – z jakim wyprzedzeniem, wyniki kontroli oraz – w odpowiednich przypadkach – wszelkie uwagi szczegółowe, a także wszelkie dalsze środki kontrolne, które należy podjąć. Zaznaczyć należy, że przeprowadzenie kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej, polegającej na wizytacji zadeklarowanych działek przez upoważnione do kontroli osoby, dysponujące odpowiednimi kwalifikacjami i wizualnej ocenie ich rzeczywistego stanu, pozwala na skorygowanie powierzchni uprawnionych do płatności w związku z okolicznościami, których stwierdzenie jest możliwe przede wszystkim w ramach bezpośrednich oględzin, takich jak ustalenie obszarów wykluczających płatność, czy ustalenie, że faktyczna powierzchnia upraw, czy faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości nie odpowiadają złożonej deklaracji. W toku kontroli przeprowadzane są pomiary za pomocą urządzenia GPS, a wyniki kontroli są dokumentowane za pomocą szkiców graficznych oraz fotografii obrazujących stan poszczególnych zadeklarowanych działek w czasie kontroli. Jednocześnie protokół kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W rozpoznawanej sprawie w gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została zgodnie z powołanymi wyżej przepisami kontrola na miejscu, która wykazała nieprawidłowości mające wpływ na przyznanie płatności. Organ nie kwestionuje, że skarżącemu przysługują płatności bezpośrednie na rok 2020 oraz zwrot dyscypliny finansowej. Spór w sprawie dotyczy natomiast powierzchni upraw, uprawnionych do płatności bezpośrednich, a w konsekwencji wysokości przyznanych płatności: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej. Sąd podziela stanowisko organu, że płatności mogą być skarżącemu przyznane do powierzchni upraw wynoszącej 66,57 ha, a nie do powierzchni 110,20 ha wskazanej we wniosku. Ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności bezpośrednich dokonał organ na podstawie raportu z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego przez upoważnionych inspektorów terenowych z Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w dniach od 27 października 2020 r. do 23 listopada 2020 r. Do raportu dołączona została dokumentacja fotograficzna potwierdzająca ustalenia zawarte w raporcie. Jak wynika z raportu, kontrola wykazała, że część gruntów zgłoszonych we wniosku o płatności bezpośrednie (a także o płatność ONW oraz płatności ekologiczne) nie była uprawiana co najmniej w roku kontroli, a w niektórych przypadkach – także w sezonie poprzednim. Raport jest bardzo obszerny, zawiera opis stwierdzonych upraw lub ich brak, występowanie nieużytków i terenów porośniętych wysokimi trzcinami, terenów bagiennych i całkowicie zalanych, do których nie było w dacie kontroli dostępu. Stan każdej z działek uwidoczniony został na fotografiach, których numery wskazane zostały przy opisie poszczególnych działek. Zbędne jest szczegółowe przytaczanie ustaleń raportu co do wszystkich działek, bowiem – jak wskazano wyżej – tylko część działek uznana została przez organ za niekwalifikujące się do przyznania pomocy. Bliższego omówienia wymagają ustalenia raportu, dotyczące działek deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej, na których stwierdzono nieprawidłowości, powodujące wykluczenie działek z płatności. Powierzchnia stwierdzona i uznana za kwalifikującą się do jednolitej płatności obszarowej stanowi również podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Przed przystąpieniem do szczegółowego omówienia ustaleń raportu wyjaśnić należy, że zawarte w raporcie adnotacje: "Ugór" oraz uwagi: "Nie stwierdzono deklarowanej uprawy dyni" nie stanowiły samodzielnej podstawy wykluczenia działek z płatności. Podstawę wykluczenia stanowiły nieprawidłowości oznaczone kodami DR13+ oraz DR18. Kod DR13+ oznacza: "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej", natomiast kod DR18 oznacza: "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". Ponadto dla ustalenia prawidłowej powierzchni uprawnionej do płatności w przypadku niektórych działek znaczenie miał kod DR50, który oznacza: "Granice uprawy wykraczają poza granice działki/ek referencyjnej/ych zadeklarowanych we wniosku". Wykluczeniu podlegała powierzchnia stwierdzona na działkach, które nie były deklarowane we wniosku o płatności. Natomiast kod DR13-, który oznacza: "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej" uzasadniał zastosowanie kompensacji, co pozwoliło na zwiększenie ostatecznie stwierdzonej powierzchni o 0,32 ha. Nieprawidłowości o wskazanych wyżej kodach DR13+ i DR18 wystąpiły na działkach B, E, J, L, N i P, deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej. Nieprawidłowość oznaczona kodem DR13- wystąpiła na działkach D i H. Natomiast nieprawidłowość oznaczona kodem DR50 wystąpiła na działkach D, E i G. Działka B znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...], położnej w K. K.. Zadeklarowana powierzchnia to 0,80 ha. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 0,30 ha, nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Stwierdzono częściowo wykoszony obszar. Pozostała część to teren niekoszony, podmokły i zakrzaczenia". Na zdjęciach oznaczonych numerami 97,98,99,100,101,102,102,104,105,106 widoczne są wyraźnie wysokie, gęste trawy, trzciny i inne rośliny oraz częściowo zakrzaczenia i miejsca podmokłe, w których stoi woda. Nie ma śladu uprawy dyni, w szczególności pozostałości po zbiorach. Zdjęcia wykonane zostały 29 października 2020 r., a więc cztery miesiące po powodzi. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatność może być przyznana do stwierdzonej powierzchni 0,30 ha, a nie do deklarowanej powierzchni 0,80 ha. Działka E znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w K. . Zadeklarowana powierzchnia to 9,48 ha. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 6,74 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostała część działki porośnięta trzciną, teren podmokły, bagienny. Nie stwierdzono użytkowania rolniczego w bieżącym sezonie gospodarczym. Nie stwierdzono uprawy dyni." Na zdjęciach oznaczonych numerami 167-169, 218-220, wykonanych 20 listopada 2020 r. oraz numerami 333-361, 382-383, 401-433 wykonanych 23 listopada 2020 r., brak śladów jakichkolwiek upraw. Widać wyraźnie gęste trawy, wysokie trzciny i inne rośliny oraz miejsca podmokłe, w których stoi woda. Nie ma żadnych śladów wskazujących na istnienie uprawy w tych miejscach. Trudno zresztą przypuścić, by w takim terenie możliwa była jakakolwiek uprawa. Kontrolujący ustalili również, że część stwierdzonej na działce E powierzchni wynoszącej 6,74 ha znajdowała się na działkach, które nie były deklarowane we wniosku (działki nr: 822, 821, 820, 819, 818, 817, 816, 796, 785, 795/8 i 823). Na działce deklarowanej, czyli działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono tylko 6,56 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR50. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko do powierzchni 6,56 ha. Działka G znajduje się na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w K. K.. Zadeklarowana powierzchnia to 2,22 ha. Stan działek obrazują zdjęcia nr 78 – 84. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła również 2,22 ha, jednak część tej powierzchni stwierdzono na działkach niedeklarowanych we wniosku (działki nr 68, 74 i 115). Z tego względu zastosowano kod DR50. Na deklarowanych działkach nr [...] i [...] stwierdzono 2,18 ha. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko do powierzchni 2,18 ha. Działka J znajduje się na działkach ewidencyjnych o numerach: [...], [...] i [...] położonych w K. Zadeklarowana do jednolitej płatności obszarowej (JPO) powierzchnia działki J wynosi 43,19 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona to 4,23 ha. Na działce J zadeklarowano trwałe użytki zielone (TUZ) na działkach J1 i J2 oraz dynię zwyczajną na działkach J3, J4, J5 i J6. Działka J1, położona jest na działce ewidencyjnej nr [...]. Zadeklarowana uprawa to TUZ o pow. 0,94 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Obszar nieużytkowany rolniczo co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Powalone drzewa, zakrzaczenia, przerośnięta trzcina, teren podmokły." Na zdjęciach oznaczonych numerami 274-276, 279, 281-291, wykonanych 20 listopada 2020 r. nie widać żadnych śladów uprawy. Widać liczne zakrzaczenia oraz gęste, przerośnięte trzciny, wskazujące na całkowity brak użytkowania. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do deklarowanej powierzchni 0,94 ha. Działka J2 położona jest na działce ewidencyjnej nr [...]. Zadeklarowana uprawa to TUZ o pow. 0,70 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Obszar nieużytkowany rolniczo co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Zakrzaczenia, przerośnięta trzcina, teren podmokły oraz rowy. Na zdjęciach nr: 298, 299, 300, wykonanych 20 listopada 2020 r. i zdjęciu nr 437, wykonanym 23 listopada 2020 r. widać rowy, nieużytki i wyrośnięte trzciny, wskazujące na całkowity brak użytkowania. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do deklarowanej powierzchni 0,70 ha. Działka J3 położona jest na działce ewidencyjnej nr [...]. Zadeklarowana powierzchnia to 2,58 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wynosiła 1,85 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostałą część stanowi teren nieużytkowany rolniczo, przerośnięta trzcina, teren podmokły, bagienny". Na zdjęciach oznaczonych numerami 269-273, 277, 280, 292-297, 301-302, wykonanych 20 listopada 2020 r. wyraźnie widać miejsca nieużytkowane, porośnięte wysoką, gęstą trzciną, co wskazuje na miejsca podmokłe. Nie widać żadnych śladów uprawy dyni. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności mogą być przyznane tylko do powierzchni stwierdzonej, wynoszącej 1,85 ha. Działka J4 znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w K. . Zadeklarowana powierzchnia to 27,20 ha. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 2,04 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostałą część stanowi obszar nieużytkowany co najmniej w bieżącym sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, miejscami całkowicie zalany, bagienny, poprzedzielany zakrzaczonymi rowami z przerośniętą kilkuletnią roślinnością." Na zdjęciach oznaczonych numerami 183-202, wykonanych 13 listopada 2020 r., 203-213, 228-233, 235-268, 303-305, 316-326, wykonanych 20 listopada 2020 r. oraz 434-436, 438-451, wykonanych 23 listopada 2020 r. widoczne są wyraźnie stwierdzone przez kontrolujących wysokie trzciny, liczne rowy, zakrzaczenia oraz miejsca, w których stoi woda i widać tylko rzadkie trzciny albo brak w ogóle roślinności. Nie ma żadnych śladów upraw, w szczególności pozostałości po uprawie dyni. Stwierdzona przez kontrolujących roślinność jest wybujała, co jak zaznaczono w raporcie, wskazuje na brak rolniczego użytkowania co najmniej w bieżącym sezonie gospodarczym. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności bezpośrednie mogą być przyznane tylko do powierzchni 2,04 ha. Działka J5 znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w K. . Zadeklarowana powierzchnia to 8,42 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Działka nieużytkowana co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, bagienny, bez śladów użytkowania rolniczego." Na zdjęciach oznaczonych numerami 214-217, 221-227, wykonanych 20 listopada 2020 r. oraz 362-381, 384-400, wykonanych 23 listopada 2020 r. wyraźnie widoczne są bardzo wysokie trzciny i inna gęsto rosnąca i wybujała roślinność, a ponadto widać wiele miejsc, w których stoi woda. Nie widać jakichkolwiek śladów użytkowania. Stan roślinności wskazuje brak użytkowania nie tylko w bieżącym, ale i poprzednim sezonie gospodarczym. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznana do powierzchni 8,42 ha, czyli całej zadeklarowanej powierzchni. O wykluczeniu zadecydował kod DR18. Działka J6 znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w K. Zadeklarowana powierzchnia to 3,35 ha. Powierzchnia stwierdzona to 0,34 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostałą część działki stanowi obszar nieużytkowany co najmniej w bieżącym sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, miejscami całkowicie zalany, bagienny, poprzedzielany zakrzaczonymi rowami z przerośniętą kilkuletnią roślinnością." Na zdjęciach oznaczonych numerami 306-315 oraz 327-332, wykonanych 20 listopada 2020 r. wyraźnie widoczne są duże obszary bardzo podmokłe, widać stojącą wodę i wysokie trzciny. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności bezpośrednie mogą być przyznane tylko do powierzchni 0,34 ha. Działka L znajduje się na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], położonych w K. Na działce tej do JPO zadeklarowana została powierzchnia 9,38 ha, w tym na działce L1 uprawa dyni na 6,47 ha, na działce L2 – uprawa dyni na 0,91 ha, a na działce L3 – uprawa dyni na 2,00 ha. Powierzchnia stwierdzona działki rolnej L to 8,19 ha i taka też powierzchnia została przez organ uwzględniona. Nieprawidłowości, powodujące zmniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności stwierdzono na działkach L1 i L2. Działka L1 znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...]. Powierzchnia stwierdzona jest mniejsza od deklarowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+. Stan działki obrazują zdjęcia oznaczone numerami 125-127, 147-163 oraz 166, wykonane 12 listopada 2020 r. O wykluczeniu powierzchni 0,28 ha zadecydował kod DR13+, ponieważ powierzchnia stwierdzona, na której mogła być uprawa dyni była mniejsza od deklarowanej. Działka L2 znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...]. Zadeklarowana powierzchnia to 0,91 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Działka nieużytkowana co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, bagienny, bez śladów użytkowania rolniczego." Na zdjęciach oznaczonych numerami 128, 130, 131, 134-136, 140,164 i 165, wykonanych 12 listopada 2020 r. widoczne są stwierdzone przez kontrolujących obszary podmokłe, porośnięte wysoką trzciną, na których brak śladów użytkowania. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do powierzchni 0,91 ha, czyli całej zadeklarowanej powierzchni. O wykluczeniu zadecydował kod DR18. Działka N znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w K. K.. Zadeklarowana powierzchnia to 0,23 ha. Powierzchnia stwierdzona to 0,20 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+. Stan deklarowanej działki obrazują zdjęcia oznaczone numerami 45, 46 i 47, wykonane 29 października 2020 r., na których nie widać już upraw. Wobec tego, że pomiary powierzchni, na której mogła znajdować się uprawa dyni wykazały powierzchnię mniejszą niż deklarowana, prawidłowe jest stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko do powierzchni 0,20 ha. O wykluczeniu powierzchni 0,03 ha zadecydował kod DR13+, czyli zadeklarowanie powierzchni większej niż faktycznie stwierdzona. Działka P znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w K. Powierzchnia zadeklarowana do JPO to 1,43 ha. Powierzchnia stwierdzona to 1,12 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+. Na zdjęciach oznaczonych numerami 170-182, widocznie są na części działki wysokie trawy i trzciny oraz stojąca woda. Wobec stwierdzenia powierzchni upraw mniejszej niż deklarowana, prawidłowe jest stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do powierzchni 0,31 ha. Do płatności może być uwzględniona tylko powierzchnia 1,12 ha. O zmniejszeniu powierzchni zadecydował kod DR13+. Jeżeli chodzi o działki D, E i G, dla ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności istotne znaczenie miała nieprawidłowość oznaczona kodem DR50. Organ bardzo szczegółowo wyjaśnił, jaka powierzchnia może być uwzględniona. W przypadku działki rolnej D o pow. 1,80 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], powierzchnia stwierdzona wynosiła 2,22 ha, czyli była większa niż powierzchnia zadeklarowana (kod DR13-). Prawidłowe jest jednak stanowisko organu, że płatność nie może być przyznana do całej stwierdzonej powierzchni, lecz jedynie do deklarowanych 1,80 ha, ponieważ granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej (kod DR50). Z raportu wynika, że działka rolna D, położona według deklaracji skarżącego na działce ewidencyjnej o numerze [...], znajdującej się w K. , w rzeczywistości położona jest nie tylko na działce ewidencyjnej nr [...], lecz także na działkach ewidencyjnych o numerach 124 i 125, niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Powierzchnia stwierdzona na działce nr [...] wynosi 1,8141 ha. Do płatności nie mogła być uwzględniona powierzchnia większa niż deklarowana, czyli 1, 80 ha, ani powierzchnia stwierdzona na działkach niezadeklarowanych. Natomiast różnica powierzchni działki stwierdzonej, uprawnionej do płatności i działki deklarowanej, wynosząca 0,01 ha uwzględniona została przy kompensacji powierzchni (doliczona do powierzchni uwzględnionej do płatności). Jeżeli chodzi o działkę rolną E o pow. 9,48 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...], powierzchnia stwierdzona wynosiła 6,74 ha, jednak do płatności mogła być uwzględniona tylko powierzchnia 6,56 ha, ponieważ również w przypadku tej działki wystąpiła nieprawidłowość oznaczona kodem DR50. W toku kontroli stwierdzono, że działka rolna E, położona według deklaracji skarżącego na działce ewidencyjnej o numerze [...] w K. , w rzeczywistości położona jest nie tylko na działce ewidencyjnej nr [...], lecz także na działkach ewidencyjnych o numerach: 822, 821, 820, 819, 818, 817, 816, 796, 785, 795/8 i 823, niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Na działce ewidencyjnej o numerze [...] stwierdzono powierzchnię 6,5560 ha. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że do płatności mogła zostać uwzględniona tylko powierzchnia 6,56 ha. Jak słusznie zwrócił uwagę organ, zastosowanie kodu nieprawidłowości "DR50" ma na celu m.in. zapobieganie ewentualnej wypłacie podwójnej płatności do tej samej powierzchni. Do płatności nie mogła być uwzględniona powierzchnia stwierdzona na innych działkach ewidencyjnych, nieobjętych wnioskiem skarżącego. W przypadku działki rolnej G o pow. 2,22 ha, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] (0,30 ha) oraz nr [...] (1,92 ha), znajdujących się w K. K., powierzchnia stwierdzona wynosiła wprawdzie 2,22 ha, czyli była zgodna z deklaracją, jednak kontrolujący stwierdzili, iż działka ta w rzeczywistości położona jest na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...], zadeklarowanych we wniosku oraz działkach nr [...], nr [...] i nr [...], niezadeklarowanych przez skarżącego. W wyniku pomiarów na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono powierzchnię 1,8896 ha, natomiast na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono powierzchnię 0,2854 ha, razem 2,1750 ha, czyli mniej niż powierzchnia deklarowana. Prawidłowo zatem do płatności uwzględniona została tylko powierzchnia 2,18 ha, stwierdzona na działkach nr [...] i [...], a wykluczeniu podlegała powierzchnia 0,04 ha. Dodać należy, że na wielkość ostatecznie ustalonej powierzchni wpływ miało także stwierdzenie na działce rolnej H, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] (0,36 ha) oraz nr [...] (1,69 ha) w K. K., powierzchni większej niż zadeklarowana, wynoszącej 2,36 ha. Do płatności uwzględniona została powierzchnia deklarowana, czyli 2,05 ha, natomiast do kompensacji uwzględniono powierzchnię 0,31 ha, czyli różnicę między powierzchnią stwierdzoną a deklarowaną. Ostatecznie do płatności uwzględniono 66,25 ha, a ponadto 0,32 ha w następstwie kompensacji zastosowanej co do powierzchni działek D i H. Łącznie powierzchnia uprawniona do płatności wyniosła 66,57 ha i w ocenie sądu ustalona została prawidłowo, co szczegółowo omówiono wyżej. Wyniki kontroli wskazują zatem w sposób niebudzący wątpliwości na istotne rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, stwierdzonym przez kontrolujących a deklarowanym we wniosku skarżącego. Należy przy tym podkreślić, że brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania kwalifikacji inspektorów terenowych, którzy przeprowadzili kontrolę stosownie do posiadanych upoważnień, zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Kontrolerzy wykonywali zdjęcia obrazujące stan działek i widoczną na nich roślinność, wskazującą na brak użytkowania w bieżącym i poprzednim sezonie. Zauważyć należy, że poza działką C1, położoną na działce ewidencyjnej nr [...] w L. , na żadnej z pozostałych działek kontrolujący nie stwierdzili owoców dyni. Z twierdzeń skarżącego wynika, że zbiór dyni zakończony został do 15 października 2020 r. Okoliczność ta nie stała jednak na przeszkodzie do dokonania oceny stanu działek, w szczególności ustalenia faktycznej powierzchni deklarowanych przez skarżącego upraw. Kontrolujący posiadają odpowiednie przygotowanie i byli w stanie ocenić, czy stan działki w dacie kontroli i widoczna na niej roślinność wskazują na uprawę czy jej brak w danym lub nawet poprzednim sezonie gospodarczym. O rzetelności kontroli świadczy wykonana przez kontrolujących dokumentacja, zawierająca dokładne pomiary poszczególnych działek i powierzchni, co do których kontrolujący nie kwestionowali faktu istnienia uprawy dyni oraz wykonana obszerna dokumentacja fotograficzna, potwierdzająca ustalenia kontrolujących. Zgodnie z art. 37 ust. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z czynności kontrolnych sporządza się sprawozdanie, o którym mowa w art. 59 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, zwane dalej "raportem". W przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji umotywowane zastrzeżenia na piśmie co do ustaleń zawartych w raporcie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w raporcie osobie, która go sporządziła (art. 37 ust. 7 ustawy). Skarżący złożył pisemne zastrzeżenia do raportu z kontroli. Kwestionując ustalenia kontroli skarżący powołał się na następujące dowody: 1) protokół kontroli obligatoryjnej "Produkcja roślinna i zwierzęca", z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego przez spółkę "E. ", 2) materiał fotograficzny z kwietnia, maja, czerwca 2020 r. z wykonywanych prac uprawowo-siewnych, 3) oświadczenie świadków, 4) protokół nr [...] oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego - powódź/grad, 5) fotografie wykonane podczas prac polowych na kontrolowanych działkach bezpośrednio po kontroli, mające ukazywać nierzetelne wykonywanie pomiarów, 6) faktury z września i października 2020 r. ze sprzedaży pestek dyni po zbiorach, 7) pismo do Wód Polskich z 28 lutego 2020 r. w sprawie rozebrania tam bobrowych na rzece K. Organ bardzo szczegółowo odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego dowodów. Sąd podziela stanowisko organu, że przedstawione przez skarżącego dowody nie dają podstaw do podważenia ustaleń dokonanych w czasie kontroli, przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji. Odnosząc się do wyników kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą "E. " Sp. z o.o. w dniu [...] sierpnia 2020 r., organ wyczerpująco wyjaśnił, z jakich przyczyn przypisał w sprawie niniejszej większą moc dowodową protokołowi kontroli na miejscu, nr [...], niż wynikom kontroli gospodarstwa przez jednostkę certyfikującą. Dokonana przez organ ocena dokumentów dotyczących certyfikacji jest prawidłowa. Jak słusznie podkreślił organ, kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące mają przede wszystkim na celu stwierdzenie, czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego. Kontrole te dotyczą wymagań zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz. Urz. UE L 150 z dnia 14 sierpnia 2018 r., str. 1). Natomiast ich celem nie jest, jak to ma miejsce podczas kontroli przeprowadzanych przez Agencję w ramach postępowań o przyznanie płatności, określenie rośliny uprawianej oraz sumy powierzchni działek rolnych w gospodarstwie w ramach poszczególnych grup płatności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 203/12). Z uwagi na odmienny przedmiot kontroli wykonywanych przez jednostki certyfikujące, protokół kontroli gospodarstwa skarżącego przeprowadzonej przez taką jednostkę oraz wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2020 nie mogą podważyć ustaleń organu i stanowić skutecznego dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest protokół kontroli na miejscu przeprowadzonej przez podmioty upoważnione przez ARiMR. Należy ponadto zauważyć, że z pisma jednostki certyfikującej z [...] marca 2021 r. wynika wprost, że kontrolerzy jednostki certyfikującej opierają się wyłącznie na oświadczeniu producenta rolnego co do powierzchni upraw. Sami nie dokonują żadnych pomiarów. Podkreślono również, że jednostka certyfikująca nie kwestionuje ustaleń Agencji co do powierzchni upraw. Skoro nie budzi wątpliwości, że kontrolerzy jednostki certyfikującej nie dokonali pomiaru działek, zawarte w protokole z [...] sierpnia 2020 r. uwagi: "Uprawa dyni w słabej kondycji ze względu na wymoknięcie z powodu długotrwałego zalegania wody na polach (...) Widoczne rośliny w rządkach, ale w słabej kondycji, pomimo to uprawa zachowana" nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia istnienia uprawy na całej deklarowanej przez skarżącego powierzchni. Kontrola przeprowadzona [...] sierpnia 2020 r. mogła zatem potwierdzić fakt prowadzenia uprawy ekologicznej, ale nie jej powierzchnię. Wpisanie w protokole kontroli powierzchni upraw w żadnym zatem wypadku nie daje podstawy do uznania, że taka właśnie powierzchnia upraw została w dniu [...] sierpnia 2020 r. stwierdzona, a w konsekwencji do uznania, że na tak określonej powierzchni znajdowały się deklarowane przez skarżącego uprawy. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że wielkość gospodarstwa skarżącego (ponad 100 ha), położonego na 24 działkach ewidencyjnych w czterech miejscowościach niewątpliwie utrudnia ocenę wielkości powierzchni bez dokonania pomiarów. Również członkowie komisji szacującej szkody, które wystąpiły w 2020 r. na skutek gradu i powodzi, nie dokonywali pomiarów poszczególnych działek. Wynika to wprost z pisma Wojewody Lubelskiego z 15 października 2021 r., będącego odpowiedzią na pytania skierowane do wojewody przez organ w związku z rozbieżnościami co do powierzchni upraw stwierdzonych przez organ w toku kontroli oraz wskazanych w protokole nr [...], powoływanym przez skarżącego. Z pisma wojewody wynika ponadto, że określenia powierzchni upraw w protokole nr [...] komisja dokonała na podstawie wniosku rolnika, który to wniosek powinien być zgodny z wnioskiem o płatności bezpośrednie, a nie na podstawie własnych pomiarów. Ponadto wyjaśniono, że z uwagi na brak dostępu do zalanych terenów, komisja odstąpiła od szacowania strat w terenie, a straty na niedostępnych działkach określiła w oparciu o dane przedstawione przez skarżącego. Zarzut skarżącego, że organ błędnie ustalił powierzchnię uprawnioną do płatności, sprzecznie z ustaleniami jednostki certyfikującej "E. " oraz ustaleniami komisji szacującej szkody w uprawach spowodowane gradem i powodzią, jest zatem nieuzasadniony. Jak wykazano wyżej, protokoły jednostki certyfikującej oraz komisji szacującej szkody nie mogły stanowić podstawy ustalenia powierzchni upraw rolnych uprawnionych do płatności bezpośrednich. Ustaleń organu nie podważają także pozostałe dowody powołane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Lakoniczne i ogólnikowe oświadczenie z [...] stycznia 2021 r. o uprawie działek skarżącego i dokonywaniu zasiewów na wszystkich działkach, podpisane przez A. D., T. R., B. I., M. W. i M. I. w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy ustalenia powierzchni działek uprawnionych do płatności, ani podważyć ustaleń organu, opartych na kontroli w terenie i dokładnych pomiarach. Także złożone przed organem zeznania świadków, którzy podpisali oświadczenie oraz zeznania świadków J. I. i J. S., nie podważają ustaleń organu, mimo że świadkowie twierdzili, że działki skarżącego są uprawiane oraz że była na nich zasiana dynia. Słusznie zwraca uwagę organ, że świadkowie nie mają wiedzy o dokładnej powierzchni działek skarżącego oraz o powierzchni deklarowanej przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na 2020 r. Żaden ze świadków nie dokonywał też pomiarów działek. Z ich zeznań wynika, że opisują działki skarżącego, które widzieli lub widują, ale nie są w stanie określić ich powierzchni. Ponadto zeznania większości świadków dotyczą tylko niektórych działek rolnych. Świadek A. D. zeznał, że jego wiedza dotyczy działek skarżącego położonych w pobliżu domu świadka: "jest to kilkanaście hektarów, może do 15 ha". Świadek T. R. zaznaczył, że jego zeznanie odnosi się tylko do działek położonych w K. K., a o innych działkach skarżącego nie ma żadnej wiedzy. Świadek ten widział uprawę dyni tylko z drogi, bo – jak stwierdził – po polach nie jeździ. Wielkość uprawy ocenił na 2 do 5 ha, a więc w dużym przybliżeniu. Świadek M. W. stwierdził wprawdzie, że dynia była posiana na całej powierzchni około 100 ha, ale jednocześnie przyznał, że nie jeździł po całej powierzchni uprawy, a dynię widział tylko "na brzegu". Wielkość uprawy ocenił na 10 do 15 ha. Zeznania świadka J. I. dotyczą tylko działki nr [...] położonej w K. , lokalizacji pozostałych działek skarżącego świadek nie zna. Świadek B. I. zeznał wprawdzie, że zna wszystkie działki skarżącego, oraz że wykonywał na nich siew, jednak nie określił powierzchni zasiewu nawet w przybliżeniu. Ponadto świadek ten stwierdził najpierw, że wszystkie działki osobiście obsiewał, następnie jednak zeznał, że działki obsiewał z nim na zmianę świadek W., który nie potwierdził, by dokonywał zasiewu jakiejkolwiek działki skarżącego. Świadek J. S. zeznawał tylko co do działek ewidencyjnych nr [...] i [...], płożonych w k. K. Świadek M. I. zeznała, że wie, gdzie skarżący posiada działki, ale uprawę widziała tylko na działkach w K. i K. K.. Świadek nie określiła powierzchni upraw nawet w przybliżeniu. Zeznanie świadka M. H. dotyczy działek ewidencyjnych o numerach 58, 57, 59, 69, 70, 72, 73 i 75, które nie zostały wyłączone z płatności. Zeznania świadka E. M. dotyczą skupowanych od skarżącego pestek dyni, a nie powierzchni upraw. Jak zatem widać żaden ze świadków nie potrafił określić dostatecznie dokładnie powierzchni upraw, a ponadto większość świadków wypowiadała się tylko o niektórych działkach, które były im znane, a o pozostałych działkach świadkowie nie mieli żadnej wiedzy. Ich zeznania nie mogą zatem stanowić dowodu na fakt uprawy całej zgłoszonej we wniosku o pomoc powierzchni. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ wykluczył z płatności 43,63 ha na konkretnie określonych działkach, natomiast świadkowie zgłoszeni przez skarżącego nie potrafili wskazać, które z działek wykluczonych były uprawiane. Nie jest wystarczające ogólnikowe odwoływanie się do uprawy dyni na bliżej nieokreślonych działkach. Organ nie kwestionuje przecież istnienia upraw na 66,57 ha (w tym 0,32 ha zaliczone w drodze kompensacji). Zauważyć również należy, że świadkowie J. S., J. I. i M. H. wypowiadali się co do działek, które nie zostały przez organ wykluczone. Jeśli chodzi o przedłożone organowi zdjęcia, wykonane podczas prac polowych bezpośrednio po kontroli, mające ukazywać nierzetelne wykonywanie pomiarów, stwierdzić należy, że nie dają one żadnych podstaw do kwestionowania wyników pomiarów. Zdjęcia samochodu kontrolerów czy śladów kół na bliżej nieokreślonych działkach nie są dowodem na nierzetelność pomiarów. Należy ponadto zauważyć, że z raportu wynika, że kontrolerzy dokonywali pomiarów działek, na których stwierdzali uprawy i powierzchnie te wskazane są w raporcie. Ustalona w ten sposób powierzchnia była podstawą przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich. Z pisma Kierownika Biura Kontroli na miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2021 r. wynika przy tym, że tereny zalane, na których występowały duże skupiska roślinności bagiennej nie były objęte pomiarem, ponieważ nie stwierdzono na nich zabiegów agrotechnicznych przez co najmniej jeden pełny sezon wegetacyjny. Dało to podstawę do wykluczenia tych terenów z płatności. Przedkładane przez skarżącego zdjęcia wykonywane na różnych działkach i w różnym czasie słusznie nie zostały przez organ uznane. Trafne jest spostrzeżenie, że brak jednoznacznych dowodów, kiedy i na których konkretnie działkach zdjęcia były wykonywane. Zdjęcia składane w toku postępowania były opisywane przez skarżącego, co nie jest dostatecznym dowodem na potwierdzenie stanu faktycznego. Ponadto ze zdjęć tych nie da się wywieść rozmiarów upraw, które skarżący chciałby wykazać. Zdjęcia wykonywane były na bliżej nieokreślonych działkach i nie towarzyszyły im żadne wiarygodne pomiary. Nie sposób ponadto nie zauważyć, że brak zdjęć owocującej dyni. Skarżący zadawał sobie wiele trudu by wykonywać zdjęcia, na których nie widać jeszcze jakichkolwiek upraw lub są one w bardzo wczesnej fazie, wykonał także zdjęcia po kontroli Agencji, a w czasie gdy dynie owocowały i były zbierane zaniechał skarżący dokumentowania tego procesu. Nie podważają ustaleń raportu faktury z września i października 2020 r. ze sprzedaży pestek dyni po zbiorach. W żaden bowiem sposób nie świadczą one o istnieniu uprawy dyni na terenach, które organ wykluczył z płatności ze względów szczegółowo opisanych w raporcie z kontroli na miejscu. Także pismo do Wód Polskich z 28 lutego 2020 r. w sprawie rozebrania tam bobrowych na rzece K. nie podważa ustaleń organu. Z treści pisma wynika, że bliżej nieokreślone działki skarżącego, położone nad rzeką K. , są stale zalewane. Wyjaśnienia zatem wymaga, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, w odniesieniu do płatności bezpośrednich, gdy beneficjent nie jest w stanie spełnić kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków w wyniku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, zachowuje on prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt, które były kwalifikowalne w chwili wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W przepisach krajowych kwestia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności uregulowana została w art. 31 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z tym przepisem, kierownik biura powiatowego Agencji jest właściwy w sprawach uznawania przypadków działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 wymienia wśród tych okoliczności poważną klęskę żywiołową powodującą duże szkody w gospodarstwie rolnym. Uznanie danego przypadku za działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnej okoliczności, o których mowa art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, albo odmowa takiego uznania następuje w decyzji w sprawie o przyznanie odpowiednio płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu (art. 31 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich). W rozpoznawanej sprawie organ nie uznał wystąpienia w 2020 r. w gospodarstwie skarżącego siły wyższej (powodzi), ponieważ skarżący nie poinformował Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie o wystąpieniu siły wyższej w terminie przewidzianym przepisami, czyli w terminie 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Słusznie zauważa organ, że pierwsze powiadomienie o powodzi i zalaniu działek nastąpiło dopiero 22 stycznia 2021 r., kiedy to skarżący w piśmie stanowiącym zastrzeżenia do wyników kontroli, zawartych w protokole czynności kontrolnych nr [...], poinformował o wystąpieniu niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, w wyniku, których wystąpiły w jego gospodarstwie w 2020 r. szkody. Tymczasem oszacowanie szkód dokonane zostało [...] sierpnia 2020 r. (data sporządzenia protokołu), a skarżący podpisał protokół [...] września 2020 r. Protokół zatwierdzony został i podpisany przez Wojewodę Lubelskiego 17 listopada 2020 r. Najpóźniej zatem w tej dacie uzyskał skarżący potwierdzenie wystąpienia szkód na skutek niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w 2020 r. (gradu i powodzi) i nie było żadnych przeszkód do zgłoszenia tego faktu organowi. W świetle powyższego niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżący nie zgłosił przypadku siły wyższej lub innych nadzwyczajnych okoliczności w terminie 15 dniowym, o którym mowa wyżej, co uzasadniało odmowę uznania siły wyższej w sprawie przyznania płatności bezpośrednich. W tym miejscu dodać należy, że w dniu 14 czerwca 2021 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach rolnych spowodowanych m. in. gradem i powodzią, które spowodowały na danej powierzchni upraw rolnych utratę co najmniej 20% plonu. Skarżący wniósł o udzielenie pomocy finansowej do powierzchni 106,67 ha. Decyzją z [...] grudnia 2021 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie przyznał skarżącemu pomoc finansową z powodu strat w uprawach w wysokości 64 570 zł. Decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał tę decyzję w mocy. Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie organ nie kwestionował wystąpienia w czerwcu 2020 r. gradu i powodzi, nie miał jednak podstaw do uwzględnienia siły wyższej z uwagi na istotne przekroczenie terminu powiadomienia organu o niekorzystnych zjawiskach, uniemożliwiających spełnienie kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Skarżący ogólnikowo tylko odwołuje się do ustaleń organu, w szczególności zaś ustaleń raportu z kontroli, nie wskazuje jednak w większości konkretnych numerów działek rolnych, które z pomocy zostały wykluczone. Podkreślenia wymaga, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku o płatności bezpośrednie to 110,20 ha, na 24 działkach rolnych. Organ bardzo szczegółowo opisał każdą z działek rolnych i stwierdzone na niej nieprawidłowości. Tymczasem skarżący operuje ogólnikami, z reguły nie wskazuje numeru działki rolnej, co do której zgłasza zastrzeżenia, poprzestaje na zakwestionowaniu całości ustaleń, pomijając oczywisty fakt, że organ uwzględnił do płatności 66,57 ha, a wykluczył 43,63 ha. Nie jest zatem zrozumiałe kwestionowanie przez skarżącego tych ustaleń, które nie spowodowały wykluczenia danej działki z płatności. Przykładowo zarzuca skarżący, że na działce A stwierdzono ugór i zastosowano kod nieprawidłowości DR52 z powodu zwiększenia obszaru działki, podczas gdy działka rolna A zgłoszona do jednolitej płatności obszarowej nie została z płatności wykluczona. Organ uwzględnił całą deklarowaną powierzchnię, tj. 18,07 ha. Gdy chodzi o działkę D o powierzchni 1,80 ha, co do której skarżący również podnosi zarzuty, wyjaśnić należy, że raport nie kwestionował istnienia uprawy dyni na tej działce. Do płatności uwzględniona została cała deklarowana powierzchnia, czyli 1,80 ha, a ponadto, jak już była o tym mowa, dodatkowo w ramach kompensacji doliczono 0,01 ha ze stwierdzonej na tej działce powierzchni upraw do powierzchni uprawnionych do płatności. Bezpodstawny jest zarzut błędnych ustaleń co do działki oznaczonej literą B. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z pomocy wykluczona została część działki B, na której zadeklarowana została uprawa dyni. Powołane przez skarżącego fotografie z [...] maja 2020 r. nie stanowią niezbitego dowodu na fakt uprawy części wykluczonej (0,50 ha). Jak już była o tym mowa, organ słusznie nie uwzględnił przedstawianych przez skarżącego fotografii, ponieważ nie tylko nie ma pewności co do daty ich wykonania, ale też nie obejmują one całej powierzchni poszczególnych działek i nie potwierdzają uprawy na całej deklarowanej powierzchni. Bezpodstawny jest zarzut błędnych pomiarów dotyczących działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] i bliżej nieokreślonych "innych", jak wskazał skarżący w skardze. Pomijając już to, że skarżący nie podaje oznaczeń literowych działek rolnych, których miałyby dotyczyć błędne ustalenia kontroli, zauważyć należy, że również i w tym przypadku powołuje się skarżący na wykonane przez siebie w różnych datach fotografie, które nie mogą być uznane za dowód na uprawę konkretnie określonej powierzchni. Ponadto skarżący błędnie wskazuje, że część fotografii (3 fotografie) dotyczy działki D położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w K. , podczas gdy działka D położona jest na działce ewidencyjnej nr [...] w K. Nie wiadomo zatem, której w rzeczywistości działki te trzy fotografie dotyczą. Również fotografie mające obrazować powódź w dniach 2 i 11 czerwca 2020 r. nie mogą podważać ustaleń organu, skoro jak wynika z protokołu szacowania szkód powódź miała miejsce 29 czerwca 2020 r. Ponadto dwie fotografie powołane przez skarżącego dotyczą działki nr [...], która nie została wykluczona z płatności. Bezpodstawny jest zarzut, że kontrolerzy błędnie zinterpretowali fakt pojawienia się trzciny na działkach w okresie kontroli. Jak już była o tym mowa, brak podstaw do kwestionowania kompetencji kontrolerów. Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR jest wyspecjalizowaną jednostką Agencji. Kontrole dokonywane są przez osoby działające na podstawie imiennych upoważnień, posiadające wymaganą wiedzę i przygotowanie do wykonywania czynności kontrolnych. Kontrolerzy dysponują wiedzą i doświadczeniem, pozwalającym na ocenę stanu roślinności, która występuje na kontrolowanych działkach rolnych, w szczególności zaś ocenę, czy występująca na działkach roślinność może wskazywać na istnienie deklarowanych upraw w sytuacji, gdy kontrola przeprowadzana jest po terminie zbiorów . Kwestionując merytoryczne przygotowanie kontrolujących, skarżący odwołał się do informacji z Wikipedii dotyczących charakterystyki trzciny, w szczególności zaś szybkości rozrastania się trzciny. Należy zatem wyjaśnić, że informacje te w żaden sposób nie podważają ustaleń organu. Kontrolujący szczegółowo opisali te działki lub ich części, na których stan roślin, w szczególności ich wielkość wskazują na brak użytkowania rolniczego. Stan ten udokumentowali zdjęciami. W świetle powyższych dowodów twierdzenie skarżącego, że trzciny i inne rośliny bagienne wyrosły po zbiorach dyni, czyli po 15 października 2020 r. nie może się ostać. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie uwzględnił faktu zalewania działek skarżącego przez rzekę K. na skutek zaniedbań Wód Polskich, w szczególności na skutek nierozebrania kilkunastu tam bobrowych, przypomnieć należy, że wszystkie przypadki siły wyższej czy innych nadzwyczajnych okoliczności powinien skarżący zgłaszać Agencji w odpowiednim trybie i terminie. Zauważyć również należy, że skarżący już na kilka miesięcy przed powodzią wskazywał w piśmie do Wód Polskich na zalewanie jego gruntów, które uniemożliwia prowadzenie upraw. Nie sposób również nie zauważyć, że sam skarżący powołuje się na zdjęcia, które miałyby obrazować zalanie części działek przed powodzią, co potwierdza ustalenia kontrolujących o istnieniu obszarów zalanych, nieuprawianych co najmniej w danym sezonie, a w niektórych przypadkach także w sezonie poprzednim. Co do zarzutu, że organ uznał, że zeznania świadka M. H. mają "istotne znaczenie dla sprawy" stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że zarzut ten nie ma potwierdzenia w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Zeznania świadka M. H. nie stanowiły podstawy ustaleń organu. Organ II instancji nie przypisał tym zeznaniom istotnego czy decydującego dla rozstrzygnięcia znaczenia. Podstawę ustaleń stanowiły wyniki kontroli na miejscu, co organ wielokrotnie podkreślał. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ omówił wprawdzie zeznania świadka M. H. (tak jak i zeznania pozostałych świadków), opisał przebieg przesłuchania i zastrzeżenia zgłaszane w toku przesłuchania przez skarżącego, jednak do zeznań tych nie odwoływał się na potwierdzenie swoich ustaleń. Ponadto słusznie zwrócił uwagę organ, że zeznania tego świadka dotyczą częściowo okoliczności niemających znaczenia w sprawie, w szczególności kontroli dotyczącej stosowania środków ochrony roślin. W ocenie sądu, dowody zgromadzone w postępowaniu przez organy obu instancji były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że organy dodatkowo zweryfikowały wyniki kontroli na miejscu, zwracając się w tym celu o dodatkowe wyjaśnienia do Biura Kontroli na Miejscu. Raport został skorygowany co do działki C1, na której stwierdzono uprawę dyni, natomiast pozostałe ustalenia zostały podtrzymane. Biuro wyjaśniło jednocześnie, na jakiej podstawie kwalifikowano działki jako "ugór" oraz z jakich powodów odstąpiono od pomiarów terenów całkowicie zalanych. Bezpodstawne są zatem zarzuty skarżącego, że brak pomiarów części działek wskazuje na wadliwość ustaleń. W oparciu o dokonane ustalenia faktyczne co do wielkości powierzchni deklarowanych działek rolnych, skarżącemu przyznane zostały wskazane na wstępie płatności: jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność redystrybucyjna, a ponadto określona kwota z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Organ szczegółowo przedstawił wyliczenia poszczególnych płatności. Stwierdzić należy, że organ prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa krajowego – ustawy o systemach wsparcia bezpośredniego, jak i przepisy Unii europejskiej, dotyczące obliczania pomocy w przypadku różnicy między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. W przypadku skarżącego różnica między powierzchnią deklarowaną (110,20 ha) a powierzchnią stwierdzoną wynosi 43,63 ha. Procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania wynosi 65,54% (43,63 ha/66,57 ha). Zastosowanie ma zatem art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Zgodnie z powyższym przepisem, po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania, powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wyniosła 1,1250 ha, co przy zastosowaniu stawki jednolitej płatności obszarowej określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 października 2020 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1798), wynoszącej 483,79 zł dało początkową kwotę jednolitej płatności obszarowej wynoszącą 544,26 zł. Po zastosowaniu współczynnika korygującego zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013, art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 809/2014 oraz art. 3 rozporządzenia nr 639/2014, kwota początkowa została pomniejszona do 533,77 zł i taka kwota jednolitej płatności obszarowej została skarżącemu przyznana. Przyznając skarżącemu płatność za zazielenienie organ prawidłowo zastosował przepisy art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 43 rozporządzenia nr 1307/2013 płatność oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatność obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Jak wskazano wyżej obszar zatwierdzony do jednolitej płatności obszarowej to 66,57 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2020 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 października 2020 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1806) na kwotę 323,85 zł. Początkowa kwota płatności za zazielenienie, wynosząca zgodnie z obliczeniami organu 21 558,69 zł została również pomniejszona na skutek zastosowania współczynnika korygującego, wskazanego w wyżej przytoczonych przepisach i ostatecznie płatność za zazielenienie została skarżącemu przyznana w kwocie 21 143,01 zł. Jeśli chodzi o płatność redystrybucyjną, to zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Stawka płatności dodatkowej do 1 ha uprawy w 2020 r., określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 października 2020 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1812) wynosiła 182,02 zł. Obliczona zgodnie z tą stawką kwota płatności początkowej pomniejszona została na skutek zastosowania współczynnika korygującego i wyniosła ostatecznie 4 819,78 zł. Prawidłowo obliczona została także i przyznana kwota 256,30 zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej za rok obrotowy 2020, zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013. Podsumowując stwierdzić należy, że organ ustalił stan faktyczny sprawy prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Zarzuty naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, w zw. art. 80 k.p.a. są więc nieuzasadnione. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., dowody, na których się oparł i ocenił je, przyjmując za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przepisy prawa materialnego dotyczące poszczególnych płatności zastosowane zostały prawidłowo. Organ II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego, podniesionych w odwołaniu, a ponadto szczegółowo omówił wszystkie pisma, skargi i wnioski, zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania, w tym także wnioski o wyłączenie kierownika biura powiatowego Agencji. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 133 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy charakter, o ile spełnione są łącznie przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły stan faktyczny prawidłowo, zgodnie z przepisami postępowania i stanem rzeczywistym, a w konsekwencji, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie występowały istotne wątpliwości, które wymagałaby wyjaśnienia. Stan faktyczny ustalony został prawidłowo, organ przeprowadził wszystkie dowody mające w sprawie znaczenie, w tym wskazane przez skarżącego i dokonał ich oceny. Dodatkowo wyjaśnić należy, że powołane w skardze dowody nie mają w sprawie niniejszej znaczenia i nie byłyby przydatne do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 682/21 dotyczy decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych (PROW 2014-2020), przyznanych za rok 2017 i 2018, pozostaje zatem bez wpływu na postępowanie, które dotyczy płatności za rok 2020. Pismo skarżącego z 28 marca 2022 r. do Najwyższej Izby Kontroli, w którym skarżący wnosi o przeprowadzenie audytu w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: w Biurze Powiatowym w Lublinie, Lubelskim Oddziale Regionalnym, Biurze Prezesa ARiMR w Warszawie oraz w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, nie zawiera bowiem żadnych elementów, które wskazywałyby na wadliwość ustaleń w sprawie niniejszej i wymagałyby wyjaśnienia. Pismo z Najwyższej Izby Kontroli z 3 lutego 2022 r., skierowane do skarżącego informuje, że w zakresie wskazywanych potencjalnych nieprawidłowości i nadużyć finansowych, trwa analiza możliwości realizacji wniosku w ramach posiadanych kompetencji, zgodnie z ustawą z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli. Pismo to nie ma zatem znaczenia dla sprawy niniejszej. Wyrok Sądu Rejonowego w R. P. II Wydział Karny z [...] listopada 2021 r., sygn. akt II K [...], dotyczy M. H., uznanego za winnego zniszczenia mienia, nie ma zatem wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2020. Jak już wyjaśniono wyżej, zeznania świadka M. H. nie stanowiły podstawy ustaleń organu. Wykazywanie konfliktu między skarżącym a świadkiem nie ma więc znaczenia w sprawie niniejszej. W związku z powyższym całkowicie bezpodstawny jest zarzut skarżącego, że organ naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej i bezstronności "poprzez aprobatę dla prokurowania przez M. H. wątpliwej jakości środków dowodowych i powoływanie się na nie". Sąd nie dopuścił także dowodu z pisma skarżącego z [...] lipca 2022 r. i dołączonych do pisma zdjęć. W ocenie sądu w sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przedstawionymi dowodami. Na podstawie przedstawionych przez skarżącego zdjęć nie da się podważyć ustaleń organu, w szczególności poddać w wątpliwość wyników kontroli na miejscu. Nie zachodziły zatem przesłanki, określone w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że spośród dołączonych do pisma zdjęć tylko zdjęcia nr 14 (przedstawiającego bociany i fragment ciągnika) brak w aktach administracyjnych. Pozostałe zdjęcia znajdują się na kartach 67, 68, 72, 74, 76, 247, 1405, 1448, 1477, 1485, 1486, 1487 i 1495, przy czym częstokroć zdjęcia dołączone do pisma i zdjęcia znajdujące się w aktach administracjach przedstawiają te same fragmenty działek, ale z innej perspektywy. Niejednokrotnie też te same ujęcia opisane są przez skarżącego jako przedstawiające inne działki, niż widoczne na zdjęciach znajdujących się w aktach administracyjnych (zdjęcia 3,5,6,11 i 15). Całkowicie bezpodstawny jest wniosek o ustalenie przez sąd, na podstawie podanych przez skarżącego współrzędnych geograficznych, miejsca wykonania zdjęć. Dowód taki nie mógłby być przez sąd administracyjny przeprowadzony z uwagi na brzmienie art. 106 § 3 p.p.s.a. Podsumowując stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa przez organy. Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.