III SA/Lu 173/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Asesor sądowy Marcin Małek, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2020 oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania G. H. (dalej jako "strona" lub "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lublinie z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi (ONW) na rok 2020. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 12 czerwca 2020 r. G. H. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w L. wniosek o przyznanie płatności na rok 2020, w którym ubiegał się o przyznanie dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2020. W dniach 27 października 2020 r. – 23 listopada 2020 r. w gospodarstwie rolnym skarżącego upoważnieni inspektorzy terenowi z Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadzili zasadniczą kontrolę całego gospodarstwa metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości zostały udokumentowane w protokole czynności kontrolnych Nr [...] złożył pisemne zastrzeżenia do protokołu czynności kontrolnych. Do zastrzeżeń dołączył załączniki: 1) protokół kontroli obligatoryjnej Produkcja Roślinna i Zwierzęca na miejscu, nr [...].08.2020, E. Sp. z o.o. D. , [...], 2) materiał fotograficzny z kwietnia, maja, czerwca 2020 roku z wykonywanych prac uprawowo-siewnych, 3) oświadczenie świadków, 4) protokół nr [...] oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego - powódź/grad, 5) fotografie wykonane podczas prac polowych na kontrolowanych działkach zaraz po kontroli, mające ukazywać nierzetelne wykonywanie pomiarów, 6) faktury z września i października 2020 r. ze sprzedaży pestek z dyni po zbiorach, 7) pismo do Wód Polskich z 28 lutego 2020 r. w sprawie rozebrania tam bobrowych na rzece K. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego uznał za nieuzasadnione zastrzeżenia do wyżej wymienionego protokołu kontroli i podtrzymał pierwotne wyniki kontroli. Decyzją z [...] marca 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie (dalej jako "organ I instancji") przyznał skarżącemu płatność ONW na rok 2020 w wysokości 9 218,26 zł, w tym: 1. płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II w wysokości 8 208,26 zł; 2. płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 1 010 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 731,13 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], uchylił w całości decyzję z [...] marca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z [...] listopada 2021 r. przyznał skarżącemu płatność ONW na rok 2020 w łącznej wysokości 9 218,26 zł, w tym: 1. płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II w wysokości 8 208,26 zł; 2. płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 1 010 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 731,13 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Organ II instancji decyzją z [...] lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na wstępie, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie ONW", wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2137 z późn. zm.). Organ odwoławczy w oparciu o raport z czynności kontrolnych szczegółowo opisał działki zgłoszone do płatności oraz omówił nieprawidłowości stwierdzone w trakcie kontroli przeprowadzonej na miejscu. Następnie organ zrelacjonował przebieg postępowania wyjaśniającego i przytoczył obszerne fragmenty z protokołów przesłuchania świadków: A. D., T. R., M. W., J. I., B. I., J. S., M. I. oraz E. M. i M. H.. Organ odwoławczy uznał, że stan działek w gospodarstwie skarżącego ujawniony w protokole czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Biuro Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odzwierciedla faktyczny stan działek w kampanii 2020. Organ podkreślił, że protokół stanowi dowód urzędowy, co powoduje, iż organ jest zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści dokumentu. Przedstawiony przez stronę dowód w postaci oświadczenia świadków z 17 stycznia 2021 r. stanowi jedynie dowód na to, że strona wykonywała prace rolnicze na swoich działkach zadeklarowanych we wniosku na 2020 rok. Organ II instancji stwierdził, że z protokołów przesłuchań świadków wynika, że świadkowie potwierdzają miejscami śladowe ilości kwitnącej dyni, nie są oni w stanie jednak potwierdzić powierzchni gruntu faktycznie użytkowanego przez skarżącego, gdyż żaden ze świadków nie dokonywał pomiarów działek, swoje zeznania opierają wyłącznie na wizualnej ocenie. Odnosząc się do kwestii wystąpienia w gospodarstwie skarżącego siły wyższej, organ odwoławczy podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji, który nie negował wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, które wystąpiły w gospodarstwie skarżącego w roku 2020, jednakże nie uznał siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności ujętych w protokole nr [...] oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego z uwagi na przekroczenie terminu 15 dni roboczych od dnia, w którym rolnik lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać takiej czynności oraz dostarczyć dowód potwierdzający wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności Kierownikowi Biura Powiatowego w Lublinie. Organ odwoławczy wskazał, że 14 czerwca 2021 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Lublinie wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach rolnych spowodowanych gradem i powodzią, które spowodowały na danej powierzchni upraw rolnych utratę, co najmniej 20% plonu. Wraz z wnioskiem złożył protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego oraz dowód zawarcia z Towarzystwem Ubezpieczeniowym Concordia umowy ubezpieczenia, obejmującej uprawę dyni o łącznej powierzchni 65,91 ha, na okres od 8 maja 2020 r. do 15 listopada 2020 r. Organ II instancji podkreślił, że strona nie poinformowała Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie o wystąpieniu siły wyższej w terminie przewidzianym przepisami prawa. Pierwsze powiadomienie nastąpiło w dniu 22 stycznia 2021 r., kiedy skarżący w piśmie stanowiącym zastrzeżenia do wyników przeprowadzonej kontroli zawartych w protokole czynności kontrolnych nr [...] w zakresie kwalifikowalności powierzchni, poinformował o wystąpieniu niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, w wyniku, których wystąpiły szkody w wysokości, co najmniej 70% w jego gospodarstwie w 2020 r., natomiast wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach wraz z protokołem nr [...] oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanym wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego podpisanym przez Wojewodę Lubelskiego w dniu 17 listopada 2020 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Lublinie dopiero w dniu 14 czerwca 2021 r. Organ odwoławczy w oparciu o analizę wniosku o przyznanie płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II oraz wyniki kontroli na miejscu ustalił, że powierzchnia deklarowana wynosiła 37,60 ha, natomiast powierzchnia uprawniona do tej płatności wyniosła 37,35 ha. Następnie przedstawił szczegółowe wyliczenia dotyczące płatności. Wskazał, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych położonych na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosiła 0,67% (0,25 h/37,35 ha). Powołując się na przepis art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r., Nr 181, str. 48 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie Nr 640/2014", wskazał, że w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Organ odwoławczy ustalił, że powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II wynosiła 37,35 ha, a kwota płatności do obszaru ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II po uwzględnieniu degresywności, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia ONW, wynosiła 8 208,26 zł. W przypadku płatności ONW typ specyficzny strefa I (niekorzystne warunki o walorach przyrodniczo - turystycznych) organ odwoławczy stwierdził, że we wniosku o przyznanie płatności zadeklarowano powierzchnię 72,60 ha. Uwzględniając przepisy art. 15a rozporządzenia nr 640/2014 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW, powierzchnię deklarowaną do płatności ONW typ specyficzny strefa I (niekorzystne warunki o walorach przyrodniczo - turystycznych) zmniejszono do 37,40 ha z uwagi na obowiązujące limity dla danej płatności. W trakcie postępowania ustalono, że powierzchnia stwierdzona wynosi w strefie I 29,22 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 8,18 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosiła 27,99% (8,18 ha/29,22 ha). Organ odwoławczy obliczył, że kwota płatności do obszaru ONW typ specyficzny strefa I (niekorzystne warunki o walorach przyrodniczo - turystycznych), ustalona z uwzględnieniem przepisu art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia ONW, wynosiła 1 010,00 zł. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu. Szczegółowa analiza zapisów protokołu z czynności kontrolnych, szkicu pomiarów działek (dane wektorowe, dane powierzchniowe), fotografii wykonanych podczas kontroli wskazują, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, nie stwierdzono żadnych uchybień. Organ II instancji podkreślił, że kontrola na miejscu miała doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o płatność ONW powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli na miejscu jest weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy, co powoduje, że organ zobowiązany jest przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści dokumentu, a w przedmiotowym przypadku są to wyniki dokonanych pomiarów oraz stwierdzonych nieprawidłowości. Organ zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie, w związku z wątpliwościami w zakresie prawidłowości sporządzonego protokołu z przeprowadzonych czynności kontrolnych, jego ustalenia były ponownie analizowane, zarówno na wniosek skarżącego, jaki i z urzędu. Biuro Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zajęło stanowisko w tej sprawie i ustalenia w raporcie z czynności kontrolnych zostały podtrzymane. Organ odwoławczy odniósł się do treści licznych pism skarżącego składanych do komórek organizacyjnych ARiMR, dotyczących niekompetencji pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie i nieprawidłowości w postępowaniu podczas obsługi wniosków. Organ II instancji wyjaśnił, że ze względu na skomplikowany charakter spraw organ I instancji miał obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznej powierzchni, jaką można było zakwalifikować do płatności w ramach poszczególnych środków pomocowych. G. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2022 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a., błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji w części odmawiającej przyznania skarżącemu płatności w pełnej wysokości, zgodnie ze złożonym wnioskiem oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, załączonych do skargi. Są to: 1) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 682/21; 2) pismo skarżącego z 28 marca 2022 r. do Najwyższej Izby Kontroli; 3) pismo z Najwyższej Izby Kontroli z 3 lutego 2022 r., znak: KST-KSN. 0511.010.2022. DW; 4) wyrok Sądu Rejonowego w R. P. II Wydział Karny z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II K [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi oparcie rozstrzygnięcia na raporcie z kontroli, który w ocenie skarżącego jest sprzeczny ze stanem faktycznym, oraz na zeznaniach świadka M. H., który jest skonfliktowany ze skarżącym. Skarżący podniósł, że organ błędnie ocenił, że straty w gospodarstwie skarżący powinien zgłosić w terminie 14 dnia jako spowodowane przez siłę wyższą, podczas gdy spowodowane one były ogłoszonym przez Wojewodę Lubelskiego stanem klęski żywiołowej i, jako że stratami była objęta jedynie część upraw na każdej z działek, nie wymagały zgłoszenia. Skarżący podkreślił, że na każdej działce były plony, jednakże z powodu zalania mniejsze od zakładanych. Komisja powołana przez Wojewodę Lubelskiego skontrolowała plantację i stwierdziła straty w wyniku zalania i gradobicia. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami raportu z kontroli i podkreślił, że na działkach A, B, C, D, E, F, F1 ,F2, F3, F4, G1 , G2, H, H1, I, I1, J1, J2, J3, J5, J6, K, K1, L, L1, L2, L3, LL, LL1, M, M1, N1, P, P1, R, R1, R2 zgodnie z wnioskiem na 2020 rok w terminie była zasiana dynia bezłuskowa. Na potwierdzenie powyższej okoliczności skarżący powołał się na protokół kontroli z E. oraz protokół oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym, z 20 sierpnia 2020 r. Skarżący podniósł, że dowody w postaci faktur wskazują, że skoro 22 września 2020 r. skarżący rozpoczął sprzedaż nasion dyni, którą ostatecznie zakończył w dniu 15 października 2020 r., to w dniach 27 października 2020 r. - 23 listopada 2020 r. dyni na polach być już nie mogło. Z uwagi na bardzo wysoki poziom zachwaszczenia, spowodowanego wcześniejszą powodzią, zbiór był przeprowadzany ręcznie, co nie pozostawiło śladów ciężkiego sprzętu na polu. Skarżący podniósł, że również świadkowie jednoznacznie potwierdzili, że wszystkie działki skarżącego były uprawiane, na wszystkich były zasiane dynie, a także stwierdzili wzrost dyń w okresie wegetacji na całym obszarze i potwierdzili ich zbiór i sprzedaż. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest decyzja o przyznaniu skarżącemu płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) w pomniejszonej wysokości ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1234 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich" lub "ustawa", oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2015 r. poz. 364 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie ONW". Według § 2 ust. 1 rozporządzenia ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 608 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 487 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013"; 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystany do ubiegania się o tę płatność. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW, płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych: 1) na których jest: a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną"; b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013; 2) położonych na obszarach ONW. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, działalność rolnicza oznacza: (i) - produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory; (ii) - utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) - prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (§ 3 ust. 1 rozporządzenia ONW). Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 3 ust. 2 rozporządzenia ONW). Zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r., str. 48 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 640/2014", państwa członkowskie w odniesieniu do każdej działki referencyjnej określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28-31 rozporządzenia nr 1305/2013. Na mocy art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013 płatności dla rolników na obszarach górskich i innych obszarach z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami udzielane są rocznie na hektar użytków rolnych w celu zrekompensowania rolnikom wszystkich lub części dodatkowych kosztów i utraconych dochodów związanych z ograniczeniami dla produkcji rolnej na danym obszarze. W świetle przytoczonych przepisów, płatności ONW przysługują do działek rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza w znaczeniu określonym w art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013. Zatem płatności przysługują wyłącznie do tych działek rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza i udzielane są rocznie na hektar użytków rolnych. Działki rolne muszą być utrzymywane w należytej kulturze rolnej. Zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia działek rolnych jest weryfikowana przez organ w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości dotyczących przekroczenia powierzchni zgłoszonej do płatności w stosunku do powierzchni uprawnionej do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia nr 640/2014. Stosownie do art. 19a ust. 1 powołanego rozporządzenia jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Skarżący w niniejszej sprawie złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2020. We wniosku skarżący w odniesieniu do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II zgłosił działki A, B, D, F, G, H, I, K, N, R. Natomiast w odniesieniu do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I zgłosił działki C, E, J (J1, J2, J3, J5), JA (J6), JJ (J4), L, LL, M, P. W toku postępowania wniosek został poddany weryfikacji. W tym celu przeprowadzono kontrolę administracyjną i kontrolę na miejscu, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie warunków i trybu przeprowadzania czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1344 z późn. zm.) oraz w przepisach prawa unijnego, w tym w art. 59 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz w art. 24 rozporządzenia nr 809/2014. Zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r., s. 549), dalej jako "rozporządzenie nr 1306", państwa członkowskie zobowiązane są do ustanowienia skutecznych systemów zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzających do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. Zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. Właściwy organ sporządza sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli na miejscu (art. 59 ust. 3). Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu (art. 74 ust. 1). Stosownie do art. 24 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., str. 69), dalej jako "rozporządzenie nr 809/2014", kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację: a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków; c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. Zgodnie z art. 37 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014, kontrole na miejscu obejmują pomiar obszaru i weryfikację kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków dotyczących obszaru zgłoszonego przez beneficjenta w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia, o których mowa w ust. 1. Podkreślić należy, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o pomoc powierzchnie działek rolnych i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności lub pomocy finansowej ze stanem faktycznym. Kontrole na miejscu mają na celu ustalenie granic i powierzchni działek rolnych, zweryfikowanie zadeklarowanej grupy upraw na danej działce rolnej oraz sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań (norm) utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie warunków i trybu przeprowadzania czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1344 z późn. zm.), czynności kontrolne są wykonywane co najmniej przez dwie osoby posiadające imienne upoważnienie, o którym mowa w art. 47 ust. 1 ustawy PROW. Kontrolujący wykonujący czynności kontrolne, o których mowa w § 1, sporządzają z tych czynności sprawozdanie, o którym mowa w art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 809/2014". Raport z czynności kontrolnych wykonanych ramach wizyty zawiera dane, o których mowa w art. 53 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia nr 809/2014; przepis art. 53 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 stosuje się odpowiednio (§ 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2015 r.). Stosownie do art. 53 ust. 1 lit. a-e rozporządzenia nr 809/2014 z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z przepisami niniejszej sekcji sporządza się sprawozdanie, które umożliwia szczegółowy przegląd przeprowadzonych kontroli. W sprawozdaniu należy w szczególności zamieścić następujące dane: poddane kontroli środki oraz wnioski lub wnioski o płatność, obecne osoby, informację, czy zawiadomienie o wizycie zostało przekazane beneficjentowi, a jeśli tak – z jakim wyprzedzeniem, wyniki kontroli oraz – w odpowiednich przypadkach – wszelkie uwagi szczegółowe, a także wszelkie dalsze środki kontrolne, które należy podjąć. Zaznaczyć należy, że przeprowadzenie kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej, polegającej na wizytacji zadeklarowanych działek przez upoważnione do kontroli osoby, dysponujące odpowiednimi kwalifikacjami i wizualnej ocenie ich rzeczywistego stanu, pozwala na skorygowanie powierzchni uprawnionych do płatności w związku z okolicznościami, których stwierdzenie jest możliwe przede wszystkim w ramach bezpośrednich oględzin, takich jak ustalenie obszarów wykluczających płatność, czy ustalenie, że faktyczna powierzchnia upraw, czy faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości nie odpowiadają złożonej deklaracji. W toku kontroli przeprowadzane są pomiary za pomocą urządzenia GPS, a wyniki kontroli są dokumentowane za pomocą szkiców graficznych oraz fotografii obrazujących stan poszczególnych zadeklarowanych działek w czasie kontroli. Jednocześnie protokół kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzonej w okresie od 27 października 2020 r. do 23 listopada 2020 r. stwierdzono szereg nieprawidłowości. Jak wynika z raportu z kontroli nr [...] (k. 62 akt adm.), kontrola wykazała, że część gruntów zgłoszonych we wniosku płatność ONW nie była uprawiana co najmniej w roku kontroli, a w niektórych przypadkach – także w sezonie poprzednim. Raport jest bardzo obszerny, zawiera opis stwierdzonych upraw lub ich brak, występowanie nieużytków i terenów porośniętych wysokimi trzcinami, terenów bagiennych i całkowicie zalanych, do których nie było w dacie kontroli dostępu. Stan każdej z działek uwidoczniony został na fotografiach, których numery wskazane zostały przy opisie poszczególnych działek. Raport jest bardzo obszerny, zawiera opis stwierdzonych upraw lub ich brak, występowanie nieużytków i terenów porośniętych wysokimi trzcinami, terenów bagiennych i całkowicie zalanych, do których nie było w dacie kontroli dostępu. Stan każdej z działek uwidoczniony został na fotografiach, których numery wskazane zostały przy opisie poszczególnych działek. Zbędne jest szczegółowe przytaczanie ustaleń raportu co do wszystkich działek, bowiem – jak wskazano wyżej – tylko część działek uznana została przez organ za niekwalifikujące się do przyznania pomocy. Bliższego omówienia wymagają ustalenia raportu, dotyczące działek deklarowanych do płatności ONW, na których stwierdzono nieprawidłowości, powodujące wykluczenie działek z płatności. Powierzchnia stwierdzona i uznana za kwalifikującą się do jednolitej płatności obszarowej stanowi również podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Przed przystąpieniem do szczegółowego omówienia ustaleń raportu wyjaśnić należy, że zawarte w raporcie adnotacje: "Ugór" oraz uwagi: "Nie stwierdzono deklarowanej uprawy dyni" nie stanowiły samodzielnej podstawy wykluczenia działek z płatności. Podstawę wykluczenia stanowiły nieprawidłowości oznaczone kodami DR13+ oraz DR18. Kod DR13+ oznacza: "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej", natomiast kod DR18 oznacza: "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". Ponadto dla ustalenia prawidłowej powierzchni uprawnionej do płatności w przypadku niektórych działek znaczenie miał kod DR50, który oznacza: "Granice uprawy wykraczają poza granice działki/ek referencyjnej/ych zadeklarowanych we wniosku". Wykluczeniu podlegała powierzchnia stwierdzona na działkach, które nie były deklarowane we wniosku o płatności. Natomiast kod DR13-, który oznacza: "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej" uzasadniał zastosowanie kompensacji, co pozwoliło na zwiększenie ostatecznie stwierdzonej powierzchni uprawnionej do płatności. Jeżeli chodzi o nieprawidłowości w odniesieniu do działek zgłoszonych do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II (działki A, B, D, F, G, H, I, K, N, R), nieprawidłowość o kodzie DR13+ wystąpiła na działkach B, G i N. Nieprawidłowość oznaczona kodem DR13- wystąpiła na działce D i H. Natomiast nieprawidłowość oznaczona kodem DR50 wystąpiła na działkach D i G. Działka B znajduje się na działce ewidencyjnej nr 95, położnej w K. K.. Zadeklarowana powierzchnia to 0,80 ha. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 0,30 ha, nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Stwierdzono częściowo wykoszony obszar. Pozostała część to teren niekoszony, podmokły i zakrzaczenia". Na zdjęciach oznaczonych numerami 97,98,99,100,101,102,102,104,105,106 widoczne są wyraźnie wysokie, gęste trawy, trzciny i inne rośliny oraz częściowo zakrzaczenia i miejsca podmokłe, w których stoi woda. Nie ma śladu uprawy dyni, w szczególności pozostałości po zbiorach. Zdjęcia wykonane zostały 29 października 2020 r., a więc cztery miesiące po powodzi. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko stwierdzonej powierzchni 0,30 ha. Działka G znajduje się na działkach ewidencyjnych nr 69 i 70 położonych w K. K.. Zadeklarowana powierzchnia to 2,22 ha. Stan działek obrazują zdjęcia nr 78 – 84. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła również 2,22 ha, jednak część tej powierzchni stwierdzono na działkach niedeklarowanych we wniosku (działki nr 68, 74 i 115). Z tego względu zastosowano kod DR50. Na deklarowanych działkach nr 69 i 70 stwierdzono 2,18 ha. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko do powierzchni 2,18 ha. Działka N znajduje się na działce ewidencyjnej nr 29 położonej w K. K.. Zadeklarowana powierzchnia to 0,23 ha. Powierzchnia stwierdzona to 0,20 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+. Stan deklarowanej działki obrazują zdjęcia oznaczone numerami 45, 46 i 47, wykonane 29 października 2020 r., na których nie widać już upraw. Wobec tego, że pomiary powierzchni, na której znajdowała się uprawa dyni wykazały powierzchnię mniejszą niż deklarowana, prawidłowe jest stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko do powierzchni 0,20 ha. O wykluczeniu powierzchni 0,03 ha zadecydował kod DR13+, czyli zadeklarowanie powierzchni większej niż faktycznie stwierdzona. Jeżeli chodzi o działki D i G, deklarowane do płatności ONW w strefie II, dla ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności istotne znaczenie miała nieprawidłowość oznaczona kodem DR50. Organ bardzo szczegółowo wyjaśnił, jaka powierzchnia może być uwzględniona. W przypadku działki rolnej D o pow. 1,80 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr 199/1, powierzchnia stwierdzona wynosiła 2,22 ha, czyli była większa niż powierzchnia zadeklarowana (kod DR13-). Prawidłowe jest jednak stanowisko organu, że płatność nie może być przyznana do całej stwierdzonej powierzchni, lecz jedynie do deklarowanych 1,80 ha, ponieważ granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej (kod DR50). Z raportu wynika, że działka rolna D, położona według deklaracji skarżącego na działce ewidencyjnej o numerze 199/1, znajdującej się w K. , w rzeczywistości położona jest nie tylko na działce ewidencyjnej nr 199/1, lecz także na działkach ewidencyjnych o numerach 124 i 125, niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Powierzchnia stwierdzona na działce nr 199/1 wynosi 1,8141 ha. Do płatności nie mogła być uwzględniona powierzchnia większa niż deklarowana (1,80 ha), ani powierzchnia stwierdzona na działkach niezadeklarowanych. Natomiast różnica powierzchni działki stwierdzonej, uprawnionej do płatności i działki deklarowanej, wynosząca 0,01 ha uwzględniona została przy kompensacji powierzchni (doliczona do powierzchni uwzględnionej do płatności). W przypadku działki rolnej G o pow. 2,22 ha, położonej na działkach ewidencyjnych nr 69 (0,30 ha) oraz nr 70 (1,92 ha), znajdujących się w K. K., powierzchnia stwierdzona wynosiła wprawdzie 2,22 ha, czyli była zgodna z deklaracją, jednak kontrolujący stwierdzili, iż działka ta w rzeczywistości położona jest na działkach ewidencyjnych nr 69 i nr 70, zadeklarowanych we wniosku oraz działkach nr 74, nr 68 i nr 115, niezadeklarowanych przez skarżącego. W wyniku pomiarów na działce ewidencyjnej nr 70 stwierdzono powierzchnię 1,8896 ha, natomiast na działce ewidencyjnej nr 69 stwierdzono powierzchnię 0,2854 ha, razem 2,1750 ha, czyli mniej niż powierzchnia deklarowana. Prawidłowo zatem do płatności uwzględniona została tylko powierzchnia 2,18 ha, stwierdzona na działkach nr 69 i 70, a wykluczeniu podlegała powierzchnia 0,04 ha. Dodać należy, że na wielkość ostatecznie ustalonej powierzchni wpływ miało także stwierdzenie na działce rolnej H, położonej na działkach ewidencyjnych nr 116 (0,36 ha) oraz nr 75 (1,69 ha) w K. K., powierzchni większej niż zadeklarowana, wynoszącej 2,36 ha. Do płatności uwzględniona została powierzchnia deklarowana, czyli 2,05 ha, natomiast do kompensacji uwzględniono powierzchnię 0,31 ha, czyli różnicę między powierzchnią stwierdzoną a deklarowaną. Ostatecznie do płatności ONW w strefie II uwzględniono 37,35 ha (37,03 ha to powierzchnia stwierdzona działek B, G i N, a 0,32 ha to powierzchnia doliczona z działek D i H w wyniku kompensacji). Jeżeli chodzi o nieprawidłowości w odniesieniu do działek zgłoszonych do płatności ONW typ specyficzny strefa I (działki E, J (J1, J2, J3, J4, J5, J6), L, LL, M i P), nieprawidłowość o kodzie DR13+ wystąpiła na działkach E, J3, J4 i J6, L i P, natomiast nieprawidłowość oznaczona kodem DR18 wystąpiła na działce J1, J2 i J5. Działka E znajduje się na działce ewidencyjnej nr 795/4 położonej w K. Zadeklarowana powierzchnia to 9,48 ha. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 6,74 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostała część działki porośnięta trzciną, teren podmokły, bagienny. Nie stwierdzono użytkowania rolniczego w bieżącym sezonie gospodarczym. Nie stwierdzono uprawy dyni." Na zdjęciach oznaczonych numerami 167-169, 218-220, wykonanych 20 listopada 2020 r. oraz numerami 333-361, 382-383, 401-433 wykonanych 23 listopada 2020 r., brak śladów jakichkolwiek upraw. Widać wyraźnie gęste trawy, wysokie trzciny i inne rośliny oraz miejsca podmokłe, w których stoi woda. Nie ma żadnych śladów wskazujących na istnienie uprawy w tych miejscach Trudno zresztą przypuścić, by w takim terenie możliwa była jakakolwiek uprawa. Kontrolujący ustalili również, że część stwierdzonej na działce E powierzchni wynoszącej 6,74 ha znajdowała się na działkach, które nie były deklarowane we wniosku (działki nr: 822, 821, 820, 819, 818, 817, 816, 796, 785, 795/8 i 823). Na działce deklarowanej, czyli działce ewidencyjnej nr 795/4 stwierdzono tylko 6,56 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR50. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatność może być przyznana tylko do powierzchni 6,56 ha. Działka J znajduje się na działkach ewidencyjnych o numerach: 783/18, 783/9 i 784 położonych w K. Zadeklarowana do płatności ONW powierzchnia działki rolnej J wynosi 43,19 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona to 4,23 ha. Na działce J zadeklarowano trwałe użytki zielone (TUZ) na działkach J1 i J2 oraz dynię zwyczajną na działkach J3, J4, J5 i J6. Działka J1, położona jest na działce ewidencyjnej nr 784. Zadeklarowana uprawa to TUZ o pow. 0,94 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Obszar nieużytkowany rolniczo co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Powalone drzewa, zakrzaczenia, przerośnięta trzcina, teren podmokły." Na zdjęciach oznaczonych numerami 274-276, 279, 281-291, wykonanych 20 listopada 2020 r. nie widać żadnych śladów uprawy. Widać liczne zakrzaczenia oraz gęste, przerośnięte trzciny, wskazujące na całkowity brak użytkowania. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do deklarowanej powierzchni 0,94 ha. Działka J2 położona jest na działce ewidencyjnej nr 783/18. Zadeklarowana uprawa to TUZ o pow. 0,70 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Obszar nieużytkowany rolniczo co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Zakrzaczenia, przerośnięta trzcina, teren podmokły oraz rowy. Na zdjęciach nr: 298, 299, 300, wykonanych 20 listopada 2020 r. i zdjęciu nr 437, wykonanym 23 listopada 2020 r. widać rowy, nieużytki i wyrośnięte trzciny, wskazujące na całkowity brak użytkowania. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do deklarowanej powierzchni 0,70 ha. Działka J3 położona jest na działce ewidencyjnej nr 784. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 1,85 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostałą część stanowi teren nieużytkowany rolniczo, przerośnięta trzcina, teren podmokły, bagienny". Na zdjęciach oznaczonych numerami 269-273, 277, 280, 292-297, 301-302, wykonanych 20 listopada 2020 r. wyraźnie widać miejsca nieużytkowane, porośnięte wysoką, gęstą trzciną, co wskazuje na miejsca podmokłe. Nie widać żadnych śladów uprawy dyni. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności mogą być przyznane tylko do powierzchni stwierdzonej, wynoszącej 1,85 ha. Działka J4 znajduje się na działce ewidencyjnej nr 783/18 położonej w K. Zadeklarowana powierzchnia to 27,20 ha. Na działce tej powierzchnia stwierdzona wynosiła 2,04 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostałą część stanowi obszar nieużytkowany co najmniej w bieżącym sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, miejscami całkowicie zalany, bagienny, poprzedzielany zakrzaczonymi rowami z przerośniętą kilkuletnią roślinnością." Na zdjęciach oznaczonych numerami 183-202, wykonanych 13 listopada 2020 r., 203-213, 228-233, 235-268, 303-305, 316-326, wykonanych 20 listopada 2020 r. oraz 434-436, 438-451, wykonanych 23 listopada 2020 r. widoczne są wyraźnie stwierdzone przez kontrolujących wysokie trzciny, liczne rowy, zakrzaczenia oraz miejsca, w których stoi woda i widać tylko rzadkie trzciny albo brak w ogóle roślinności. Nie ma żadnych śladów upraw, w szczególności pozostałości po uprawie dyni. Stwierdzona przez kontrolujących roślinność jest wybujała, co jak zaznaczono w raporcie, wskazuje na brak rolniczego użytkowania co najmniej w bieżącym sezonie gospodarczym. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności ONW mogą być przyznane tylko do powierzchni 2,04 ha. Działka J5 znajduje się na działce ewidencyjnej nr 784 położonej w K. Zadeklarowana powierzchnia to 8,42 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Działka nieużytkowana co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, bagienny, bez śladów użytkowania rolniczego." Na zdjęciach oznaczonych numerami 214-217, 221-227, wykonanych 20 listopada 2020 r. oraz 362-381, 384-400, wykonanych 23 listopada 2020 r. wyraźnie widoczne są bardzo wysokie trzciny i inna gęsto rosnąca i wybujała roślinność, a ponadto wiele miejsc, w których stoi woda. Nie widać jakichkolwiek śladów użytkowania. Stan roślinności wskazuje brak użytkowania nie tylko w bieżącym, ale i poprzednim sezonie gospodarczym. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznana do powierzchni 8,42 ha, czyli całej zadeklarowanej powierzchni. O wykluczeniu zadecydował kod DR18. Działka J6 znajduje się na działce ewidencyjnej nr 783/9 położonej w K. . Zadeklarowana powierzchnia to 3,35 ha. Powierzchnia stwierdzona to 0,34 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+, a w uwagach zawarto adnotację: "Pozostałą część działki stanowi obszar nieużytkowany co najmniej w bieżącym sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, miejscami całkowicie zalany, bagienny, poprzedzielany zakrzaczonymi rowami z przerośniętą kilkuletnią roślinnością." Na zdjęciach oznaczonych numerami 306-315 oraz 327-332, wykonanych 20 listopada 2020 r. wyraźnie widoczne są duże obszary bardzo podmokłe, widać stojącą wodę i wysokie trzciny. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności ONW mogą być przyznane tylko do powierzchni 0,34 ha. Działka L znajduje się na działkach ewidencyjnych nr 783/11 i 783/13, położonych w K. . Na działce tej do JPO zadeklarowana została powierzchnia 9,38 ha, w tym na działce L1 uprawa dyni na 6,47 ha, na działce L2 – uprawa dyni na 0,91 ha, a na działce L3 – uprawa dyni na 2,00 ha. Powierzchnia stwierdzona działki rolnej L to 8,19 ha i taka też powierzchnia została przez organ uwzględniona. Nieprawidłowości, powodujące zmniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności stwierdzono na działkach L1 i L2. Działka L1 znajduje się na działce ewidencyjnej nr 783/13. Powierzchnia stwierdzona jest mniejsza od deklarowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+. Stan działki obrazują zdjęcia oznaczone numerami 125-127, 147-163 oraz 166, wykonane 12 listopada 2020 r. O wykluczeniu powierzchni 0,28 ha zadecydował kod DR13+, ponieważ powierzchnia stwierdzona, na której mogła być uprawa dyni była mniejsza od deklarowanej. Działka L2 znajduje się na działce ewidencyjnej nr 783/11. Zadeklarowana powierzchnia to 0,91 ha. Na działce tej nie stwierdzono powierzchni użytkowanej. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR18, a w uwagach zawarto adnotację: "Działka nieużytkowana co najmniej w bieżącym i poprzednim sezonie gospodarczym. Obszar porośnięty wysoką trzciną, podmokły, bagienny, bez śladów użytkowania rolniczego." Na zdjęciach oznaczonych numerami 128, 130, 131, 134-136, 140,164 i 165, wykonanych 12 listopada 2020 r. widoczne są stwierdzone przez kontrolujących obszary podmokłe, porośnięte wysoką trzciną, na których brak śladów użytkowania. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do powierzchni 0,91 ha, czyli całej zadeklarowanej powierzchni. O wykluczeniu zadecydował kod DR18. Działka P znajduje się na działce ewidencyjnej nr 783/17 położonej w K. . Powierzchnia zadeklarowana do JPO to 1,43 ha. Powierzchnia stwierdzona to 1,12 ha. Nieprawidłowość ta oznaczona została kodem DR13+. Na zdjęciach oznaczonych numerami 170-182, widocznie są na części działki wysokie trawy i trzciny oraz stojąca woda. Wobec stwierdzenia powierzchni upraw mniejszej niż deklarowana, prawidłowe jest stanowisko organu, że płatności nie mogą być przyznane do powierzchni 0,31 ha. Do płatności może być uwzględniona tylko powierzchnia 1,12 ha. O zmniejszeniu powierzchni zadecydował kod DR13+. Jeżeli chodzi o działkę rolną E o pow. 9,48 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr 795/4, wyjaśnienia wymaga, że powierzchnia stwierdzona wynosiła 6,74 ha, jednak do płatności mogła być uwzględniona tylko powierzchnia 6,56 ha, ponieważ w przypadku tej działki wystąpiła nieprawidłowość oznaczona kodem DR50. W toku kontroli stwierdzono, że działka rolna E, położona według deklaracji skarżącego na działce ewidencyjnej o numerze 795/4 w K. , w rzeczywistości położona jest nie tylko na działce ewidencyjnej nr 795/4, lecz także na działkach ewidencyjnych o numerach: 822, 821, 820, 819, 818, 817, 816, 796, 785, 795/8 i 823, niezadeklarowanych przez skarżącego we wniosku. Na działce ewidencyjnej o numerze 795/4 stwierdzono powierzchnię 6,5560 ha. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że do płatności mogła zostać uwzględniona tylko powierzchnia 6,56 ha. Jak słusznie zwrócił uwagę organ, zastosowanie kodu nieprawidłowości "DR50" ma na celu m.in. zapobieganie ewentualnej wypłacie podwójnej płatności do tej samej powierzchni. Do płatności nie mogła być uwzględniona powierzchnia stwierdzona na innych działkach ewidencyjnych, nieobjętych wnioskiem skarżącego. Jak już wyżej wskazano, płatności ONW przysługują wyłącznie do tych działek rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza oraz do powierzchni gruntów nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w powołanym art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014. Płatności przysługują wyłącznie do działek rolnych zgłoszonych we wniosku, znajdujących się na działkach ewidencyjnych lub ich częściach zadeklarowanych we wniosku. W związku z powyższym powierzchnia innej działki rolnej, niezgłoszonej do płatności, na której była uprawa, nie może być wliczona do powierzchni działki referencyjnej zgłoszonej do płatności. W odniesieniu do płatności ONW typ specyficzny strefa I (niekorzystne warunki o walorach przyrodniczo-turystycznych) ostatecznie stwierdzona powierzchnia wyniosła 29,22 ha. Skarżący kwestionuje powyższe ustalenia faktyczne, powołując się na naruszenie przepisów postępowania. Ustalenia powierzchni uprawnionej do pomocy finansowej organ dokonał na podstawie raportu z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego przez upoważnionych inspektorów terenowych z Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w dniach od 27 października 2020 r. do 23 listopada 2020 r. Do raportu dołączona została dokumentacja fotograficzna potwierdzająca ustalenia zawarte w raporcie. Analiza sporządzonego w niniejszej sprawie raportu z kontroli oraz znajdującej się w aktach sprawy obszernej dokumentacji fotograficznej obejmującej ponumerowane zdjęcia przedstawiające stan każdej z działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącego jednoznacznie wskazują, że rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanym we wniosku skarżącego zostały właściwie ujawnione przez kontrolujących, w następstwie czego przypisano im odpowiednie kody nieprawidłowości i stwierdzono zasadnicze różnice pomiędzy powierzchniami działek rolnych deklarowanymi przez rolnika a powierzchniami stwierdzonymi. Zauważyć należy, że poza działką C1, położoną na działce ewidencyjnej nr 223/5 w L. , na żadnej z pozostałych działek kontrolujący nie stwierdzili owoców dyni. Z twierdzeń skarżącego wynika, że zbiór dyni zakończony został do 15 października 2020 r. Okoliczność ta nie stała jednak na przeszkodzie do dokonania oceny stanu działek, w szczególności ustalenia faktycznej powierzchni deklarowanych przez skarżącego upraw. Kontrolujący posiadają odpowiednie przygotowanie i byli w stanie ocenić, czy stan działki w dacie kontroli i widoczna na niej roślinność wskazują na uprawę czy jej brak w danym lub nawet poprzednim sezonie gospodarczym. O rzetelności kontroli świadczy wykonana przez kontrolujących dokumentacja, zawierająca dokładne pomiary poszczególnych działek i powierzchni, co do których kontrolujący nie kwestionowali faktu istnienia uprawy dyni oraz wykonana obszerna dokumentacja fotograficzna, potwierdzająca ustalenia kontrolujących. Skarżący złożył zastrzeżenia do raportu z kontroli. Kwestionując ustalenia kontroli skarżący powołał się na następujące dowody: 1) protokół kontroli obligatoryjnej "Produkcja roślinna i zwierzęca" z 5 sierpnia 2020 r., nr [...], przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego przez "E. " Sp. z o.o., 2) materiał fotograficzny z kwietnia, maja, czerwca 2020 r. z wykonywanych prac uprawowo-siewnych, 3) oświadczenie świadków, 4) protokół nr [...] oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego - powódź/grad, 5) fotografie wykonane podczas prac polowych na kontrolowanych działkach bezpośrednio po kontroli, mające ukazywać nierzetelne wykonywanie pomiarów, 6) faktury z września i października 2020 r. ze sprzedaży pestek dyni po zbiorach, 7) pismo do Wód Polskich z 28 lutego 2020 r. w sprawie rozebrania tam bobrowych na rzece K. Organ bardzo szczegółowo odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego dowodów. Sąd podziela stanowisko organu, że przedstawione przez skarżącego dowody nie dają podstaw do podważenia ustaleń dokonanych w czasie kontroli, przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji. Odnosząc się do wyników kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą "E. " Sp. z o.o. w dniu 5 sierpnia 2020 r., organ wyczerpująco wyjaśnił, z jakich przyczyn przypisał w sprawie niniejszej większą moc dowodową protokołowi kontroli na miejscu nr [...] niż wynikom kontroli gospodarstwa przez jednostkę certyfikującą. Dokonana przez organ ocena dokumentów dotyczących certyfikacji jest prawidłowa. Kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące mają przede wszystkim na celu stwierdzenie, czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego. Kontrole te dotyczą wymagań zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz. Urz. UE L 150 z dnia 14 sierpnia 2018 r., str. 1). Natomiast ich celem nie jest, jak to ma miejsce podczas kontroli przeprowadzanych przez Agencję w ramach postępowań o przyznanie płatności, określenie rośliny uprawianej oraz sumy powierzchni działek rolnych w gospodarstwie w ramach poszczególnych grup płatności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 203/12). Z uwagi na odmienny przedmiot kontroli wykonywanych przez jednostki certyfikujące, protokół kontroli gospodarstwa skarżącego przeprowadzonej przez taką jednostkę oraz wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2020 nie mogą podważyć ustaleń organu i stanowić skutecznego dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest protokół kontroli na miejscu przeprowadzonej przez podmioty upoważnione przez ARiMR. Należy ponadto zauważyć, że z pisma jednostki certyfikującej z 15 marca 2021 r. (k. 146 akt adm.) wynika wprost, że kontrolerzy jednostki certyfikującej opierają się wyłącznie na oświadczeniu producenta rolnego co do powierzchni upraw. Sami nie dokonują żadnych pomiarów. Podkreślono również, że jednostka certyfikująca nie kwestionuje ustaleń Agencji co do powierzchni upraw. Skoro nie budzi wątpliwości, że kontrolerzy jednostki certyfikującej nie dokonali pomiaru działek, zawarte w protokole z 5 sierpnia 2020 r. uwagi: "Uprawa dyni w słabej kondycji ze względu na wymoknięcie z powodu długotrwałego zalegania wody na polach (...) Widoczne rośliny w rządkach, ale w słabej kondycji, pomimo to uprawa zachowana" nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia istnienia uprawy na całej deklarowanej przez skarżącego powierzchni. Kontrola przeprowadzona 5 sierpnia 2020 r. mogła zatem potwierdzić fakt prowadzenia uprawy ekologicznej, ale nie jej powierzchnię. Wpisanie w protokole kontroli powierzchni upraw w żadnym zatem wypadku nie daje podstawy do uznania, że taka właśnie powierzchnia upraw została w dniu 5 sierpnia 2020 r. stwierdzona, a w konsekwencji do uznania, że na całej powierzchni wskazanej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2020 znajdowały się deklarowane uprawy. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że wielkość gospodarstwa skarżącego (ponad 100 ha), położonego na 24 działkach ewidencyjnych w czterech miejscowościach niewątpliwie utrudnia ocenę wielkości powierzchni bez dokonania pomiarów. Również członkowie komisji szacującej szkody, które wystąpiły w 2020 r. z powodu gradu i powodzi nie dokonywali pomiarów poszczególnych działek. Wynika to wprost z pisma Wojewody Lubelskiego z 15 października 2021 r. (k. 793 akt adm.), będącego odpowiedzią na pytania skierowane do wojewody przez organ w związku z rozbieżnościami co do powierzchni upraw stwierdzonych przez organ w toku kontroli oraz wskazanych w protokole nr [...], powoływanym przez skarżącego. Z pisma wojewody wynika ponadto, że określenia powierzchni upraw w protokole nr [...] komisja dokonała na podstawie wniosku rolnika, który to wniosek powinien być zgodny z wnioskiem o płatności bezpośrednie, a nie na podstawie własnych pomiarów. Ponadto wyjaśniono, że z uwagi na brak dostępu do zalanych terenów, komisja odstąpiła od szacowania strat w terenie, a straty na niedostępnych działkach określiła w oparciu o dane przedstawione przez skarżącego. Zarzut skarżącego, że organ błędnie ustalił powierzchnię uprawnioną do pomocy, sprzecznie z ustaleniami jednostki certyfikującej "E. " oraz ustaleniami komisji szacującej szkody w uprawach spowodowane gradem i powodzią, nie jest zatem uzasadniony. Jak wykazano wyżej, protokoły jednostki certyfikującej oraz komisji szacującej szkody nie mogły stanowić podstawy ustalenia powierzchni upraw rolnych uprawnionych do przyznania pomocy finansowej. Ustaleń organu nie podważają także pozostałe dowody powołane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Lakoniczne i ogólnikowe oświadczenie z 17 stycznia 2021 r. o uprawie działek skarżącego i dokonywaniu zasiewów na wszystkich działkach, podpisane przez A. D., T. R., B. I., M. W. i M. I. w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy ustalenia powierzchni działek uprawnionych do pomocy finansowej, ani podważyć ustaleń organu, opartych na kontroli w terenie i dokładnych pomiarach. Także złożone przed organem zeznania świadków, którzy podpisali oświadczenie oraz zeznania świadków J. I. i J. S., nie podważają ustaleń organu, mimo że świadkowie twierdzili, że działki skarżącego są uprawiane oraz że była na nich zasiana dynia. Słusznie zwraca uwagę organ, że świadkowie nie mają wiedzy o dokładnej powierzchni działek skarżącego oraz o powierzchni deklarowanej przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na 2020 r. Żaden ze świadków nie dokonywał też pomiarów działek. Z ich zeznań wynika, że opisują działki skarżącego, które widzieli lub widują, ale nie są w stanie określić ich powierzchni. Ponadto zeznania większości świadków dotyczą tylko niektórych działek rolnych. Świadek A. D. zeznał, że jego wiedza dotyczy działek skarżącego położonych w pobliżu domu świadka: "jest to kilkanaście hektarów, może do 15 ha". Świadek T. R. zaznaczył, że jego zeznanie odnosi się tylko do działek położonych w K. K., a o innych działkach skarżącego nie ma żadnej wiedzy. Świadek ten widział uprawę dyni tylko z drogi, bo – jak stwierdził – po polach nie jeździ. Wielkość uprawy ocenił na 2 do 5 ha, a więc w dużym przybliżeniu. Świadek M. W. stwierdził wprawdzie, że dynia była posiana na całej powierzchni około 100 ha, ale jednocześnie przyznał, że nie jeździł po całej powierzchni uprawy, a dynię widział tylko "na brzegu". Wielkość uprawy ocenił na 10 do 15 ha. Zeznania świadka J. I. dotyczą tylko działki nr 199/1 położonej w K. , lokalizacji pozostałych działek skarżącego świadek nie zna. Świadek B. I. zeznał wprawdzie, że zna wszystkie działki skarżącego, oraz że wykonywał na nich siew, jednak nie określił powierzchni zasiewu nawet w przybliżeniu. Ponadto świadek ten stwierdził najpierw, że wszystkie działki osobiście obsiewał, następnie jednak zeznał, że działki obsiewał z nim na zmianę świadek W., który nie potwierdził, by dokonywał zasiewu jakiejkolwiek działki skarżącego. Świadek J. S. zeznawał tylko co do działek ewidencyjnych nr 785/7 i 785/8, płożonych w k. K. Świadek M. I. zeznała, że wie, gdzie skarżący posiada działki, ale uprawę widziała tylko na działkach w K. i K. K.. Świadek nie określiła powierzchni upraw nawet w przybliżeniu. Zeznanie świadka M. H. dotyczy działek ewidencyjnych o numerach 58, 57, 59, 69, 70, 72, 73 i 75, które nie zostały wyłączone z pomocy. Zeznania świadka E. M. dotyczą skupowanych od skarżącego pestek dyni, a nie powierzchni upraw. Jak zatem widać żaden ze świadków nie potrafił określić dostatecznie dokładnie powierzchni upraw, a ponadto większość świadków wypowiadała się tylko o niektórych działkach, które były im znane, a o pozostałych działkach świadkowie nie mieli żadnej wiedzy. Ich zeznania nie mogą zatem stanowić dowodu na fakt uprawy całej zgłoszonej we wniosku o przyznanie płatności powierzchni. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ wykluczył z płatności powierzchnie na konkretnie określonych działkach, natomiast świadkowie zgłoszeni przez skarżącego nie potrafili wskazać, które z działek wykluczonych były uprawiane. Nie jest wystarczające ogólnikowe odwoływanie się do uprawy dyni na bliżej nieokreślonych działkach. Zauważyć również należy, że świadkowie J. S., J. I. i M. H. wypowiadali się co do działek, które nie zostały przez organ wykluczone. Jeśli chodzi o przedłożone organowi zdjęcia, wykonane podczas prac polowych bezpośrednio po kontroli, mające ukazywać nierzetelne wykonywanie pomiarów, stwierdzić należy, że nie dają one żadnych podstaw do kwestionowania wyników pomiarów. Zdjęcia samochodu kontrolerów czy śladów kół na bliżej nieokreślonych działkach nie są dowodem na nierzetelność pomiarów. Należy ponadto zauważyć, że z raportu wynika, że kontrolerzy dokonywali pomiarów działek, na których stwierdzali uprawy i te powierzchnie wskazane są w raporcie. Ustalona w ten sposób powierzchnia była podstawa przyznania skarżącemu płatności. Z pisma Kierownika Biura Kontroli na miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 19 lutego 2021 r. (k. 136 akt adm.) wynika przy tym, że tereny zalane, na których występowały duże skupiska roślinności bagiennej nie były objęte pomiarem, ponieważ nie stwierdzono na nich zabiegów agrotechnicznych przez co najmniej jeden pełny sezon wegetacyjny. Nie podważają ustaleń raportu faktury z września i października 2020 r. ze sprzedaży pestek dyni po zbiorach. W żaden bowiem sposób nie świadczą one o istnieniu uprawy dyni na terenach, które organ wykluczył z płatności ze względów szczegółowo opisanych w raporcie z kontroli na miejscu. Także pismo do Wód Polskich z 28 lutego 2020 r. w sprawie rozebrania tam bobrowych na rzece K. nie podważa ustaleń organu. Przeciwnie, treść pisma wskazuje na problem polegający na stałym zalewaniu części działek skarżącego położonych nad rzeką K. Przedkładane przez skarżącego zdjęcia wykonywane na różnych działkach i w różnym czasie słusznie nie zostały przez organ uznane. Trafne jest spostrzeżenie, że brak jednoznacznych dowodów, kiedy i na których konkretnie działkach zdjęcia były wykonywane. Zdjęcia składane w toku postępowania były opisywane przez skarżącego, co nie jest dostatecznym dowodem na potwierdzenie stanu faktycznego. Ponadto ze zdjęć tych nie da się wywieść rozmiarów upraw, które skarżący chciałby wykazać. Zdjęcia wykonywane były na bliżej nieokreślonych działkach i nie towarzyszyły im żadne wiarygodne pomiary. Nie sposób ponadto nie zauważyć, że brak zdjęć owocującej dyni. Skarżący zadawał sobie wiele trudu by wykonywać zdjęcia, na których nie widać jeszcze jakichkolwiek upraw, wykonał także zdjęcia po kontroli Agencji, a w czasie gdy dynie owocowały i były zbierane zaniechał skarżący dokumentowania tego procesu. Prawidłowe jest także stanowisko organu co do braku podstaw do uznania siły wyższej w rozpoznawanej sprawie. Zasady uznawania wystąpienia siły wyższej lub innych nadzwyczajnych okoliczności, mających wpływ na płatności określone zostały w art. 4 rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W przepisach krajowych kwestia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności uregulowana została w art. 29 ust. 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z art. 29 ust. 3 organ właściwy w sprawach o przyznanie pomocy jest również właściwy w sprawach uznawania przypadków działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 wymienia wśród tych okoliczności poważną klęskę żywiołową powodującą duże szkody w gospodarstwie rolnym. Uznanie danego przypadku za działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnej okoliczności, o których mowa art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, albo odmowa takiego uznania następuje w decyzji w sprawie o przyznanie odpowiednio płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu (art. 29 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich). W rozpoznawanej sprawie organ nie uznał wystąpienia w 2020 r. w gospodarstwie skarżącego siły wyższej (powodzi), ponieważ skarżący nie poinformował Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie o wystąpieniu siły wyższej w terminie przewidzianym przepisami, czyli w terminie 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014. Słusznie zauważa organ, że pierwsze powiadomienie o powodzi i zalaniu działek nastąpiło dopiero 22 stycznia 2021 r., kiedy to skarżący w piśmie stanowiącym zastrzeżenia do wyników kontroli, zawartych w protokole czynności kontrolnych nr [...], poinformował o wystąpieniu niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, w wyniku, których wystąpiły w jego gospodarstwie w 2020 r. szkody. Tymczasem oszacowanie szkód dokonane zostało 20 sierpnia 2020 r. (data sporządzenia protokołu), a skarżący podpisał protokół 23 września 2020 r. Protokół zatwierdzony został i podpisany przez Wojewodę Lubelskiego 17 listopada 2020 r. Najpóźniej zatem w tej dacie uzyskał skarżący potwierdzenie wystąpienia szkód na skutek niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w 2020 r. (gradu i powodzi) i nie było żadnych przeszkód do zgłoszenia tego faktu organowi. W świetle powyższego niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego prawidłowe jest stanowisko organu, że skarżący nie zgłosił przypadku siły wyższej lub innych nadzwyczajnych okoliczności w terminie 15 dniowym, o którym mowa wyżej, co uzasadniało odmowę uznania siły wyższej w sprawie przyznania płatności ONW. W tym miejscu dodać należy, że w dniu 14 czerwca 2021 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach rolnych spowodowanych m. in. gradem i powodzią, które spowodowały na danej powierzchni upraw rolnych utratę co najmniej 20% plonu. Skarżący wniósł o udzielenie pomocy finansowej do powierzchni 106,67 ha. Decyzją z [...] grudnia 2021 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie przyznał skarżącemu pomoc finansową z powodu strat w uprawach w wysokości 64 570,00 zł. Decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał tę decyzję w mocy. Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie organ nie kwestionował wystąpienia w czerwcu 2020 r. gradu i powodzi, nie miał jednak podstaw do uwzględnienia siły wyższej z uwagi na istotne przekroczenie terminu powiadomienia organu o niekorzystnych zjawiskach, uniemożliwiających spełnienie kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Skarżący ogólnikowo tylko odwołuje się do ustaleń organu, w szczególności zaś ustaleń raportu z kontroli, nie wskazuje jednak w większości konkretnych numerów działek rolnych, które z pomocy zostały wykluczone. Organ bardzo szczegółowo opisał każdą z działek rolnych i stwierdzone na niej nieprawidłowości. Tymczasem skarżący operuje ogólnikami, z reguły nie wskazuje numeru działki rolnej, co do której zgłasza zastrzeżenia, poprzestaje na zakwestionowaniu całości ustaleń. Nie jest zatem zrozumiałe kwestionowanie przez skarżącego tych ustaleń, które nie spowodowały wykluczenia danej działki z pomocy. Przykładowo zarzuca skarżący, że na działce A stwierdzono ugór i zastosowano kod nieprawidłowości DR52 z powodu zwiększenia obszaru działki, podczas gdy z akt sprawy wynika, że działka A zgłoszona do płatności ONW strefa II, nie została z płatności wykluczona. Organ uwzględnił całą deklarowaną powierzchnię, tj. 18,07 ha. Gdy chodzi o działkę oznaczoną literą D o powierzchni 1,80 ha, co do której skarżący również podnosi zarzuty, wyjaśnić należy, że raport nie kwestionował istnienia uprawy dyni na tej działce. Do płatności uwzględniona została cała deklarowana powierzchnia, czyli 1,80 ha, a ponadto, jak już była o tym mowa, dodatkowo w ramach kompensacji doliczono 0,01 ha ze stwierdzonej na tej działce powierzchni upraw do powierzchni uprawnionych do płatności. Bezpodstawny jest zarzut błędnych ustaleń co do działki oznaczonej literą B. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z pomocy wykluczona została część działki B1, na której zadeklarowana została uprawa dyni. Powołane przez skarżącego fotografie z 21 maja 2020 r. nie stanowią niezbitego dowodu na fakt uprawy części wykluczonej (0,50 ha). Jak już była o tym mowa, organ słusznie nie uwzględnił przedstawianych przez skarżącego fotografii, ponieważ nie tylko nie ma pewności co do daty ich wykonania, ale też nie obejmują one całej powierzchni poszczególnych działek i nie potwierdzają uprawy na całej deklarowanej powierzchni. Nieuzasadniony jest zarzut oparcia decyzji na wyniku kontroli działek, których skarżący nie posiada, a dotyczący działki rolnej E. We wniosku o przyznanie płatności skarżący zadeklarował, że działka rolna E jest położona na działce ewidencyjnej nr 795/4 (k. 23 akt adm.). Z raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni wynika, że na działce rolnej E podczas kontroli na miejscu stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną kodem DR50, który oznacza, że granice działek rolnych wychodzą poza granice działki ewidencyjnej, na których zadeklarowano wspomniane działki rolne. Z tabeli "Wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50" (k. 139 akt adm.), stanowiącej załącznik do raportu z czynności kontrolnych, wynika, że na zadeklarowanej działce ewidencyjnej o numerze 795/4 stwierdzono powierzchnię 6,5560 ha, natomiast na niezadeklarowanych działkach ewidencyjnych, na których położona jest działka rolna E, stwierdzono następujące powierzchnie: na działce ewidencyjnej nr 822 - 0,0035 ha, na działce ewidencyjnej nr 821 - 0,0035 ha, na działce ewidencyjnej nr 820 - 0,0051 ha, na działce ewidencyjnej nr 819 - 0,0175 ha, na działce ewidencyjnej nr 818 - 0,0201 ha, na działce ewidencyjnej nr 817 - 0,0335 ha, na działce ewidencyjnej nr 816 - 0,0001 ha, na działce ewidencyjnej nr 796 - 0,0857 ha, na działce ewidencyjnej nr 785 - 0,0156 ha, na działce ewidencyjnej nr 795/8 - 0,0008 ha, na działce ewidencyjnej nr 823 - 0,0019 ha. Inaczej mówiąc z powyższego wynika, że skarżący zadeklarował działkę rolną E, która w rzeczywistości położona jest na działce ewidencyjnej nr 795/4 (położenie według deklaracji skarżącego) oraz na kilku innych działkach niedeklarowanych, tj. na działkach ewidencyjnych o numerach 823, 822, 821, 820, 819, 818, 817, 816, 796, 795/8, 785. Do płatności uwzględniono powierzchnię stwierdzoną działki rolnej, pomniejszoną o powierzchnię stwierdzoną na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych przez skarżącego. Bezpodstawny jest zarzut błędnych pomiarów dotyczących działek ewidencyjnych nr 795/4, 784, 783/18, 783/9 i bliżej nieokreślonych "innych", jak wskazał skarżący w skardze. Pomijając już to, że skarżący nie podaje oznaczeń literowych działek rolnych, których miałyby dotyczyć błędne ustalenia kontroli, zauważyć należy, że również i w tym przypadku powołuje się skarżący na wykonane przez siebie w różnych datach fotografie, które nie mogą być uznane za dowód na uprawę konkretnie określonej powierzchni. Ponadto skarżący błędnie wskazuje, że część fotografii (3 fotografie) dotyczy działki D położonej na działce ewidencyjnej nr 784 w K. , podczas gdy działka D położona jest na działce ewidencyjnej nr 199/1 w K. Nie wiadomo zatem, której w rzeczywistości działki te trzy fotografie dotyczą. Również fotografie mające obrazować powódź w dniach 2 i 11 czerwca 2020 r. nie mogą podważać ustaleń organu, skoro jak wynika z protokołu szacowania szkód powódź miała miejsce 29 czerwca 2020 r. Ponadto dwie fotografie powołane przez skarżącego dotyczą działki nr 785/8, która nie została wykluczona z pomocy. Bezpodstawny jest zarzut, że kontrolerzy błędnie zinterpretowali fakt pojawienia się trzciny na działkach w okresie kontroli. Jak już była o tym mowa, brak podstaw do kwestionowania kompetencji kontrolerów. Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR jest wyspecjalizowaną jednostką Agencji. Kontrole dokonywane są przez osoby działające na podstawie imiennych upoważnień, posiadające wymaganą wiedzę i przygotowanie do wykonywania czynności kontrolnych. Kontrolerzy dysponują wiedzą i doświadczeniem, pozwalającym na ocenę stanu roślinności, która występuje na kontrolowanych działkach rolnych. Kwestionując merytoryczne przygotowanie kontrolujących, skarżący odwołał się do informacji z Wikipedii dotyczących charakterystyki trzciny, w szczególności zaś szybkości rozrastania się trzciny. Należy zatem wyjaśnić, że informacje te w żaden sposób nie podważają ustaleń organu. Kontrolujący szczegółowo opisali te działki lub ich części, na których stan roślin, w szczególności ich wielkość wskazują na brak użytkowania rolniczego. Stan ten udokumentowali zdjęciami. W świetle powyższych dowodów twierdzenie skarżącego, że trzciny i inne rośliny bagienne wyrosły po zbiorach dyni, czyli po 15 października 2020 r. nie może się ostać. W ocenie sądu, dowody zgromadzone w postępowaniu przez organy obu instancji były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że organy dodatkowo zweryfikowały wyniki kontroli na miejscu, zwracając się w tym celu o dodatkowe wyjaśnienia do Biura Kontroli na Miejscu. Raport został skorygowany co do działki C1, na której stwierdzono uprawę dyni, natomiast pozostałe ustalenia zostały podtrzymane. Biuro wyjaśniło jednocześnie, na jakiej podstawie kwalifikowano działki jako "ugór" oraz z jakich powodów odstąpiono od pomiarów terenów całkowicie zalanych. Bezpodstawne są zatem zarzuty skarżącego, że brak pomiarów części działek wskazuje na wadliwość ustaleń. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie uwzględnił faktu zalewania działek skarżącego przez rzekę Kodeniankę na skutek zaniedbań Wód Polskich, w szczególności na skutek nierozebrania kilkunastu tam bobrowych, przypomnieć należy, że wszystkie przypadki siły wyższej czy innych nadzwyczajnych okoliczności powinien skarżący zgłaszać Agencji w odpowiednim trybie i terminie. Zauważyć również należy, że skarżący już na kilka miesięcy przed powodzią wskazywał w piśmie do Wód Polskich na zalewanie jego gruntów, które uniemożliwia prowadzenie upraw. Nie sposób również nie zauważyć, że sam skarżący powołuje się na zdjęcia, które miałyby obrazować zalanie części działek przed powodzią, co potwierdza ustalenia kontrolujących o istnieniu obszarów zalanych, nieuprawianych co najmniej w danym sezonie, a w niektórych przypadkach także w sezonie poprzednim. Co do zarzutu, że organ uznał, że zeznania świadka M. H. mają "istotne znaczenie dla sprawy" stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że zarzut ten nie ma potwierdzenia w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Zeznania świadka M. H. nie stanowiły podstawy ustaleń organu. Organ II instancji nie przypisał tym zeznaniom istotnego czy decydującego dla rozstrzygnięcia znaczenia. Podstawę ustaleń stanowiły wyniki kontroli na miejscu, co organ wielokrotnie podkreślał. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ omówił wprawdzie zeznania świadka M. H. (tak jak i zeznania pozostałych świadków), opisał przebieg przesłuchania i zastrzeżenia zgłaszane w toku przesłuchania przez skarżącego, jednak do zeznań tych nie odwoływał się na potwierdzenie swoich ustaleń. Ponadto słusznie zwrócił uwagę organ, że zeznania tego świadka dotyczą częściowo okoliczności niemających znaczenia w sprawie, w szczególności kontroli dotyczącej stosowania środków ochrony roślin. W ocenie sądu, dowody zgromadzone w postępowaniu przez organy obu instancji były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że organy zweryfikowały wyniki kontroli na miejscu, zwracając się w tym celu o dodatkowe wyjaśnienia do Biura Kontroli na Miejscu. Raport został skorygowany co do działki C1, na której stwierdzono uprawę dyni, natomiast pozostałe ustalenia zostały podtrzymane. Biuro wyjaśniło jednocześnie, na jakiej podstawie kwalifikowano działki jako "ugór" oraz z jakich powodów odstąpiono od pomiarów terenów całkowicie zalanych. Bezpodstawne są zatem zarzuty skarżącego, że brak pomiarów części działek wskazuje na wadliwość ustaleń. W oparciu o dokonane ustalenia faktyczne co do wielkości powierzchni deklarowanych działek rolnych, skarżącemu przyznane zostały wskazane na wstępie płatności ONW: strefa II w wysokości 8208,26 zł i strefa I typ specyficzny w wysokości 1010,00 zł. Organ szczegółowo przedstawił wyliczenia poszczególnych płatności, zbędne jest więc ich powtarzanie. Stwierdzić jedynie należy, że organ prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa krajowego – rozporządzenia z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami", jak i przepisy Unii europejskiej, dotyczące obliczania pomocy w przypadku różnicy między powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną (art. 15a, art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 6, art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014). Skarżący nie kwestionuje sposobu obliczenia płatności. Podsumowując stwierdzić należy, że organ ustalił stan faktyczny sprawy prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Zarzuty naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, w zw. art. 80 k.p.a. są więc nieuzasadnione. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., dowody, na których się oparł i ocenił je, przyjmując za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przepisy prawa materialnego dotyczące płatności ONW zastosowane zostały prawidłowo. Organ II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego, podniesionych w odwołaniu, a ponadto szczegółowo omówił wszystkie pisma, skargi i wnioski, zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania, w tym także wnioski o wyłączenie kierownika biura powiatowego Agencji. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 133 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy charakter, o ile spełnione są łącznie przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a. Co do zasady nie jest zatem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły stan faktyczny prawidłowo, zgodnie z przepisami postępowania i stanem rzeczywistym, a w konsekwencji, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie występowały istotne wątpliwości, które wymagałaby wyjaśnienia. Stan faktyczny ustalony został prawidłowo, organ przeprowadził wszystkie dowody mające w sprawie znaczenie, w tym wskazane przez skarżącego i dokonał ich oceny. Dodatkowo wyjaśnić należy, że powołane w skardze dowody nie mają w sprawie niniejszej znaczenia i nie byłyby przydatne do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2022 r. w sprawie sygn. akt III SA/Lu 682/21 dotyczy decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych (PROW 2014-2020), przyznanych za rok 2017 i 2018, pozostaje zatem bez wpływu na postępowanie, które dotyczy płatności za rok 2020. Pismo skarżącego z 28 marca 2022 r. do Najwyższej Izby Kontroli, w którym skarżący wnosi o przeprowadzenie audytu w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: w Biurze powiatowym w Lublinie, Lubelskim Oddziale Regionalnym, Biurze Prezesa, ARiMR w Warszawie oraz w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, nie zawiera bowiem żadnych elementów, które wskazywałyby na wadliwość ustaleń w sprawie niniejszej i wymagałyby wyjaśnienia. Pismo z Najwyższej Izby Kontroli z 3 lutego 2022 r., skierowane do skarżącego informuje, że w zakresie wskazywanych potencjalnych nieprawidłowości i nadużyć finansowych, trwa analiza możliwości realizacji wniosku w ramach posiadanych kompetencji, zgodnie z ustawą z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli. Pismo to nie ma zatem znaczenia dla sprawy niniejszej. Wyrok Sądu Rejonowego w R. P. II Wydział Karny z 25 listopada 2021 r., sygn. akt II K [...], dotyczy M. H., uznanego za winnego zniszczenia mienia, nie ma zatem wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2020. Jak już wyjaśniono wyżej, zeznania świadka M. H. nie stanowiły podstawy ustaleń organu. Wykazywanie konfliktu między skarżącym a świadkiem nie ma więc znaczenia w sprawie niniejszej. W związku z powyższym całkowicie bezpodstawny jest zarzut skarżącego, że organ naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej i bezstronności "poprzez aprobatę dla prokurowania przez M. H. wątpliwej jakości środków dowodowych i powoływanie się na nie". Sąd nie dopuścił także dowodu z pisma skarżącego z 15 lipca 2022 r. i dołączonych do pisma zdjęć. W ocenie sądu w sprawie nie zachodziły istotne wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przedstawionymi dowodami. Na podstawie przedstawionych przez skarżącego zdjęć nie da się podważyć ustaleń organu, w szczególności poddać w wątpliwość wyniki kontroli na miejscu. Nie zachodziły zatem przesłanki, określone w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że spośród dołączonych do pisma zdjęć tylko zdjęcia nr 14 (przedstawiającego bociany i fragment ciągnika) brak w aktach administracyjnych. Pozostałe zdjęcia znajdują się na kartach 67, 68, 72, 74, 76, 247, 1405, 1448, 1477, 1485, 1486, 1487 i 1495, przy czym częstokroć zdjęcia dołączone do pisma i zdjęcia znajdujące się w aktach administracjach przedstawiają te same fragmenty działek, ale z innej perspektywy. Niejednokrotnie też te same ujęcia opisane są przez skarżącego jako przedstawiające inne działki, niż widoczne na zdjęciach znajdujących się w aktach administracyjnych (zdjęcia 3,5,6,11 i 15). Całkowicie bezpodstawny jest wniosek o ustalenie przez sąd, na podstawie podanych przez skarżącego współrzędnych geograficznych, miejsca wykonania zdjęć. Dowód taki nie mógłby być przez sąd administracyjny przeprowadzony z uwagi na brzmienie art. 106 § 3 p.p.s.a. Podsumowując stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa przez organy. Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.