III SA/Lu 938/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w L. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w L., utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] października 2019 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki ". o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D. K.. W momencie kontroli kierowca przewoził odpłatnie dwóch pasażerów z ul. [...] na [...] w L.. Przewóz był wykonywany pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierujący pojazdem okazał do kontroli: prawo jazdy, dowód osobisty, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielonej B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej w L.. W oparciu o zeznania przesłuchanego w charakterze świadka pasażera ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji B. zainstalowanej w telefonie komórkowym pasażera. Aplikacja wskazała pasażerowi markę i numer rejestracyjny pojazdu oraz imię kierowcy, jak również wyświetliła informację co do przewidywanej opłaty za przewóz – w kwocie [...]zł. Po zakończeniu kursu opłata za przejazd została pobrana automatycznie z karty płatniczej pasażera. Na koncie pasażera widniała informacja, że odbiorcą opłaty jest B. Pasażer nie zawierał z kierowcą ani żadnym przedsiębiorcą w siedzibie przedsiębiorstwa umowy na przejazd w formie pisemnej. Kierowca był dla pasażera osobą obcą. W trakcie kontroli przesłuchano także w charakterze świadka kierującego pojazdem D. K., który zeznał, że zarobkowo przewoził pasażerów. Był to zarobkowy transport osób wykonany przy pomocy aplikacji B. Za wykonane przejazdy D. K. otrzymuje wynagrodzenie od spółki B. , z którą ma podpisaną umowę zlecenia i pracuje dla niej od września 2019 r. Rozlicza się miesięcznie. Pojazd, którym wykonuje przewozy drogowe, należy do wskazanej spółki. W trakcie czynności kontrolnych wykonano dokumentację fotograficzną, przedstawiającą między innymi umieszczone na pojeździe napisy "B. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i jednocześnie wezwał stronę – B. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową w L. do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz wszelkich będących w posiadaniu strony dokumentów dotyczących sprawy. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień. Decyzją z dnia 2 stycznia 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "u.t.d.") nałożył na B. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w L. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenia określone w: - lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym ([...] zł); - lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy ([...] zł). Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. wysokość nałożonej kary pieniężnej ograniczono do kwoty [...]zł. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że w dniu kontroli kierujący pojazdem wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącej. W ocenie organu odwoławczego, mając na względzie przedstawiony przez kierującego w trakcie kontroli wypis z licencji udzielonej skarżącej oraz treść zeznań kierowcy, prawidłowe jest ustalenie, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli było przedsiębiorstwo B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w L.. Skarżąca w toku postępowania nie wskazała też jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za uznaniem, że to kierujący pojazdem wykonywał w dniu kontroli okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na P. w L.. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że kierujący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a zatem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Zgodnie bowiem z wymienionym przepisem przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdyż warunki przewozu nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy. Dlatego zdaniem organu odwoławczego zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego skarżąca naruszyła także art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Podczas kontroli stwierdzono, że na pojeździe umieszczone były napisy "B. ", co potwierdza materiał zdjęciowy znajdujący się w aktach sprawy. Natomiast dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu m.in. odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych. Zakazem objęte zostało również reklamowanie usług przewozowych. W omawianym przypadku oznakowanie pojazdu napisem "B. " stanowi niedozwoloną reklamę przewozów okazjonalnych, które zamawiane są za pomocą aplikacji mobilnej B. , instalowanej w telefonie. Bez znaczenia dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest okoliczność, że "B. " sam w sobie nie stanowi nazwy (firmy) konkretnego przedsiębiorcy, bowiem w odbiorze szerokiej rzeszy społeczeństwa B. oznacza sposób zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, stanowiących konkurencję dla licencjonowanych taksówek. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Inspektor Transportu Drogowego stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącej, która realizowała przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. oraz wbrew zasadom obowiązującym przy tego rodzaju przewozach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie B. , wykonanie tego przejazdu przez kierowcę D. K., nie zaś przez skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącą; 4) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej; 5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] października 2019 r.), brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy - polegające na wymierzeniu skarżącej kary [...] zł za naruszenie zakazu umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy czy też reklam usług taksówkowych lub przedsiębiorców świadczących takie usługi (niesprecyzowane w treści decyzji), podczas gdy umieszczenie na samochodzie napisu "B. " nie stanowi oznaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamę usług taksówkowych i przedsiębiorcy świadczącego takie usługi, z tego względu, że aplikacja o nazwie "B. " nie jest przedsiębiorcą ani nie świadczy usług taksówkowych; 7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; 9) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszego stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji B. ; 10) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm.). Wymieniona ustawa przewiduje odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., w myśl którego podjęcie i wykonywanie: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). W myśl art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Natomiast na mocy lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8000 zł. Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł. Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że D. K. w dniu [...] października 2019 r. pojazdem marki "H. " o numerze rejestracyjnym [...] przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na P. w L.. Pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji B. . Także za pośrednictwem tej aplikacji dokonana została płatność za wykonany kurs, w wysokości [...] zł. W wyniku kontroli stwierdzono, że pojazd, którym D. K. wykonywał przewóz w dniu kontroli, jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Na bokach pojazdu znajdował się napis ". ". Kierujący pojazdem okazał do kontroli między innymi wypis nr [...] z licencji nr [...] udzielonej skarżącej B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w L. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Skarżąca nie kwestionuje powyższych okoliczności faktycznych, które jednoznacznie wynikają z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, a także znajdują potwierdzenie w zeznaniach przesłuchanych w charakterze świadków kierującego pojazdem D. K. i pasażera T. M.. Spór w sprawie dotyczy natomiast zaistnienia podstaw do nałożenia na skarżącą kary za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca twierdzi bowiem, że przewóz nie był wykonywany w jej w imieniu i na jej rzecz, a czynności stwierdzone protokołem kontroli nie miały cech wykonywania działalności gospodarczej i transportu drogowego, a także nie nosiły znamion wykonywania przewozu okazjonalnego. Zdaniem skarżącej nawet w przypadku uznania, że miał miejsce przewóz okazjonalny, to ze względu na fakt, że zapłata za przejazd była określona z góry i została uregulowania w formie bezgotówkowej – brak podstaw do nałożenia kary. Skarżąca podniosła również, że aplikacja internetowa o nazwie B. nie jest przedsiębiorcą, ani nie stanowi nazwy przedsiębiorcy. Aplikacja nie jest również przedsiębiorstwem taksówkowym ani nie świadczy usług taksówkowych. Powyższe zdaniem skarżącej przemawia za brakiem podstaw do stwierdzenia złamania zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. W ocenie Sądu, wbrew podniesionym w skardze zarzutom, organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że w dniu [...] października 2019 r. kierujący kontrolowanym pojazdem wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącej przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., a także wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za wymienione naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przede wszystkim należy podzielić stanowisko organów, że to w imieniu i na rzecz skarżącej był wykonywany przewóz skontrolowany w dniu [...] października 2019 r. Taka ocena wynika jednoznacznie z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z zeznań kierowcy pojazdu D. K. oraz okazanego do kontroli wypisu nr [...] z licencji nr [...] udzielonej B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej w L.. Z zeznań świadka D. K. wynika wprost, że kierujący pojazdem na początku września 2019 r. zawarł ze skarżącą umowę zlecenia, na podstawie której wykonywał przewozy drogowe korzystając z aplikacji B. . Za wykonane przewozy D. K. otrzymywał wynagrodzenie od B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w L.. Także do skarżącej należał pojazd, którym przewóz był wykonywany. Jednocześnie kierujący pojazdem realizując przewóz posługiwał się wypisem z licencji udzielonej na rzecz skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Treść wypisu z licencji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości co do podmiotu, któremu licencji udzielono (kopia wypisu z licencji k. 8 akt administracyjnych). W konsekwencji uprawniony jest zatem wniosek, że kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącej. Kierujący wykonywał bowiem przewóz na postawie zawartej ze skarżącą umowy zlecenia, w ramach której realizował przewóz osób z wykorzystaniem udzielonej skarżącej licencji i samochodu udostępnionego w tym celu przez skarżącą, za co otrzymywał od skarżącej wynagrodzenie. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że stosunek, w oparciu o który kierujący pojazdem wykonywał przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej, był stosunkiem umownym, wynikającym z umowy zlecenia. Nieuprawniony jest zatem zarzut niewyjaśnienia przez organy, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący wykonywał przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej. Jednocześnie brak podstaw do uznania, że przypisanie skarżącej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia byłoby możliwe wyłącznie w sytuacji, gdyby kierujący pojazdem był zatrudniony przez skarżącą na podstawie umowy o pracę. Podstawa zatrudnienia kierowcy pozostaje bez wpływu dla ustalenia stwierdzonych w sprawie naruszeń i odpowiedzialności skarżącej, w imieniu której był wykonywany przewóz osób. Bezpodstawne są także zarzuty, że skarżąca nie posiada statusu przedsiębiorcy, a czynności podejmowane w imieniu skarżącej nie noszą cech wykonywania działalności gospodarczej oraz nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób oczywisty przeczy powyższym twierdzeniem. Na okoliczność, że skarżąca ma status przedsiębiorcy, wskazują jednoznacznie wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym skarżąca jest ujawniona w ramach Rejestru Przedsiębiorców. Jednocześnie przedstawiony do kontroli wypis z udzielonej skarżącej licencji potwierdza, że skarżąca jest przedsiębiorcą korzystającym z uprawnień do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osob. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). Wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj działalności gospodarczej reglamentowanej, a w Rozdziale 2 ustawy o transporcie drogowym określono "Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego", z których wynika, że wykonywanie tego transportu w określonych w przepisach zakresach wymaga zezwolenia lub licencji. Skarżącej tego rodzaju licencja została udzielona. Ubocznie można zauważyć, że według powszechnie akceptowanego w orzecznictwie stanowiska sankcjom stanowiącym konsekwencję naruszeń obowiązujących norm podlega wykonywanie transportu drogowego również w sytuacji, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17). Chodzi o faktyczne wykonywanie działalności odpowiadającej definicji transportu drogowego wynikającej z art. 4 u.t.d. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17). Wbrew sformułowanym w skardze zarzutom okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że czynności wykonywane przez kierującego pojazdem w imieniu i na rzecz skarżącej w ramach przewozu skontrolowanego w dniu [...] października 2019 r. mieszczą się w definicji transportu drogowego. W imieniu skarżącej wykonywany był bowiem odpłatny przewóz pasażerów, których D. K. przewoził na terenie L. pojazdem dopuszczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pasażer T. M. zamówił przedmiotowy kurs za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji B. . Po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd w wysokości [...] zł za pośrednictwem wskazanej aplikacji. Stwierdzić zatem należy, że działalność ta nie miała charakteru przypadkowego, ale stanowiła zorganizowany rodzaj aktywności przejawiającej się w czynnościach charakterystycznych dla przewoźnika, z zamiarem uzyskania zysku. Za takim charakterem usług świadczonych w imieniu i na rzecz skarżącej przemawia korzystanie przy ich wykonywaniu z aplikacji B. co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Korzystanie z tego rodzaju aplikacji sprzeciwia się zakwalifikowaniu działań skarżącej jako wyłącznie przypadkowych, incydentalnych. Taką ocenę wyłączają przede wszystkim okoliczności wynikające z zeznań świadka D. K.. Treść zeznań wskazuje, że świadek na podstawie zawartej ze skarżącą umowy zlecenia wykonywał od września 2019 r. odpłatne przewozy osób pojazdem należącym do skarżącej, przy wykorzystaniu aplikacji B. . Przewóz skontrolowany w okolicznościach sprawy nie był zatem przewozem jednorazowym, ale był jednym z wielu przewozów, a działalność skarżącej w zakresie odpłatnego świadczenia usług przewozu osób miała charakter powtarzalny, ciągły i zorganizowany. Nie budzi także wątpliwości odpłatny charakter przewozu, co potwierdzają zeznania obu przesłuchanych w sprawie świadków, a także zdjęcie ekranu telefonu pasażera z widoczną kwotą opłaty. Okoliczność, że opłata została uiszczona za pośrednictwem platformy internetowej B. nie wyłącza przy tym ustalenia zarobkowego charakteru usługi przewozu świadczonej w imieniu i na rzecz skarżącej. Dla stwierdzenia odpłatnego charakteru przewozu pozostaje bez znaczenia, że płatność odbywała się nie bezpośrednio pomiędzy pasażerem, a przewoźnikiem, ale za pośrednictwem podmiotu trzeciego, co jest specyficzne dla aplikacji B. . Stanowisko organów i Sądu w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja B. , dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., C-434/15. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą (...). W okolicznościach niniejszej sprawy kierujący pojazdem, korzystając z aplikacji B. przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Wymieniony odpłatny przewóz był realizowany w imieniu i na rzecz skarżącej. Przy tym działalność skarżącej w zakresie usług przewozu przy użyciu aplikacji B. miała charakter zorganizowany i ciągły. Przemawia za tym posiadanie przez skarżącą licencji na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób, fakt zawarcia przez skarżącą umowy zlecenia z kierowcą oraz korzystanie z aplikacji internetowej. Zatem wykonywane w imieniu i na rzecz skarżącej usługi odpowiadały pojęciu krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Trzeba także podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów dla podważenia stanowiska organów o wykonywaniu przewozu w jej imieniu i na jej rzecz. Natomiast obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ dowodów, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r, sygn. akt II GSK 756/16). Wskazać także należy, że zasadą jest odpowiedzialność przedsiębiorcy za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej, niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 676/19). Oczywiście nieadekwatna do stanu faktycznego niniejszej sprawy jest zawarta w uzasadnieniu skargi argumentacja odwołująca się do ustalenia wykonywania krajowego transportu drogowego bez wymaganej licencji. Takiego ustalenia organy nie poczyniły, ani też nie nałożyły na skarżąca kary za brak licencji. Przeciwnie, w sprawie ustalono, że kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z licencji udzielonej na rzecz skarżącej. W ocenie Sądu organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że w kierujący pojazdem w dniu [...] października 2019 r. wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącej przewóz okazjonalny osób. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.88.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Zestawienie definicji przewozu okazjonalnego wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że przewóz wykonywany w dniu [...] października 2019 r. stanowił odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Jak wynika z treści skargi, skarżąca także odwołuje się do przytoczonych wyżej poglądów wyrażanych w orzecznictwie. Jednakże w ocenie skarżącej nie wykonywała ona przewozu okazjonalnego w powyższym rozumieniu. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Wbrew zarzutom skarżącej, organ ustalił z czyjej inicjatywy wykonywana była usługa przewozu. W stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Świadczenie usługi przewozu osób zostało zainicjonowane przez zleceniodawcę – pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji B. . Aby zamówić kurs, pasażer zainstalował aplikację w telefonie, założył konto i powiązał je z kartą płatniczą. Okoliczności te jednoznacznie wynikają z zeznań świadków – pasażera T. M. oraz kierującego pojazdem D. K.. Bezsprzecznie przedmiotowy przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., wedle którego przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie nie były spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b pkt 1 u.t.d. ani też z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Ostatnio powołany przepis dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, ale wymaga spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod literami a, b, c. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości już choćby ta okoliczność, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w okolicznościach sprawy doszło również do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Jak podniesiono już wyżej, przywołany przepis przewiduje, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi. Podczas kontroli stwierdzono, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia w postaci napisów "B. " po obu stronach pojazdu, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie na fotografiach znajdujących się w aktach administracyjnych. Wskazać należy, że przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. jest wyrazem odrębności przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych i zapobiega ich myleniu przez konsumentów. Umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie stosownej licencji. W związku z tym dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Zamierzeniem regulacji przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby wymienione w tym przepisie pojazdy nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wywoływał przekonania o możliwości jego zatrzymania w celu zawarcia umowy przewozu. Umieszczenie na pojeździe napisu "B. " stanowi naruszenie zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonych na pojeździe oznaczeń za naruszające zakaz z art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu osób. Takie oznakowanie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego, wyróżniającego pojazd wykonujący okazjonalny transport drogowy osób. Dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr [...] do u.t.d. nie jest istotna podniesiona w skardze okoliczność, że "B. " sam w sobie nie stanowi nazwy przedsiębiorcy świadczącego usługi taksówkowe. Należy mieć bowiem na uwadze, że oznakowanie pojazdu napisem "B. w powszechnym odbiorze jednoznacznie kojarzy się z zachętą do skorzystania za pomocą aplikacji B. z usługi okazjonalnego przewozu osób (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 405/20 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/19 i z dnia 2 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1465/20). Nie budzi wątpliwości, że nazwa "B. powszechnie i jednoznacznie jest kojarzona ze sposobem zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, stanowiących konkurencję dla licencjonowanych taksówek. Jednocześnie trzeba zauważyć, że w okolicznościach sprawy oznakowanie skontrolowanego pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób było wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Nie budzi zatem wątpliwości naruszenie zakazu przewidzianego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. W konsekwencji uznać należy, że zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą kary przewidzianej w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Ponieważ suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 2.10 ([...] zł) oraz lp. 2.11 ([...] zł) załącznika nr 3 do u.t.d. przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d., ostatecznie prawidłowo wymierzono skarżącej karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości [...] zł. Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, wraz z oceną dowodów, jak i uzasadnienie prawne. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli z dnia [...] października 2019 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności odnośnie kwestii posiadania przez skarżącą statusu przedsiębiorcy, jak również co do zasad działania aplikacji B. , za pomocą której została zamówiona usługa przewozu. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy. Wobec bezzasadności także pozostałych zarzutów podniesionych w skardze oraz wobec niestwierdzenia innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić jako bezzasadną. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2020 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.