III SA/Po 5/21

Dnia 13 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi Spółki A w P. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. (dalej: "strona", "spółka") od decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] grudnia 2019 r., nr [...] (GITD omyłkowo wskazał nr [...]), o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2019 r. na parkingu dworca [...] w P. zatrzymano do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o numerze rej. [...] Kierujący pojazdem przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w P. przy wykorzystaniu aplikacji UBER. Także przy pomocy tej aplikacji pobrana została opłata za przewóz. Pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz wykonywany był w imieniu spółki. Kierujący nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. WITD decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej: "u.t.d."), nałożył na spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł, stwierdzając naruszenie z lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do wspomnianej ustawy. GITD, utrzymując w mocy decyzję I instancji, odnosząc się do naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przywołał m.in. treść art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. oraz wskazał, że przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, którego to warunku nie spełniał kontrolowany pojazd. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ponadto ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, lecz zostały ustalone przy pomocy aplikacji UBER. Pojazd był także własnością dziewczyny kierowcy. W ocenie organu słusznie wobec tego nałożono na stronę karę pieniężna w wysokości [...] zł za powyższe naruszenie. GITD – odnosząc się w dalszej części do zarzutów spółki – podniósł przy tym, że posiadając licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego, spółka ma obowiązek stosowania się do zakazów wynikających z art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. i wbrew jej twierdzeniom przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Odnośnie naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, GITD podając m.in. treść art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazał, że podczas wykonywania spornego przewozu kierujący zobowiązany był posiadać wypis z licencji uprawniającej do wykonywania tego przewozu. Strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną przez Prezydenta Miasta P. [...] czerwca 2018 r. Kierowca do kontroli nie okazał jednak oryginalnego wypisu z tej licencji, ponieważ spółka nie wyposażyło go w taki wypis, co znalazło potwierdzenie w jego zeznaniach. Zdaniem organu słusznie zatem nałożona na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za powyższe naruszenie. Powołując się na art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 5 oraz art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. organ odniósł się także do naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał, że poddany kontroli pojazd nie został zgłoszony do powyższej licencji. Jak wynika z zeznań kierowcy pojazdem tym wykonuje przewóz osób od około 6 miesięcy. W terminie 28 dni od dnia, w którym strona rozpoczęła użytkowanie pojazdu zobowiązana była zgłosić go do organu, który udzielił licencji nr [...], czego nie uczyniła. Uwzględniając powyższe GITD za słuszne uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za podane naruszenie. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie narusza przepisów procesowych w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze skierowanej do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, spółka zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz art. 86 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a."), polegające na nieuchyleniu decyzji organu I instancji i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo że organ I instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, że pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" zdefiniowane w art. 4 pkt 11 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 powyższej ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadała stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: a) art. 18 ust. 4a i ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym – w tym przypadku skarżąca – aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdy przepisy te nie powinny znaleźć zastosowania; b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni powyższych przepisów ustawy o transporcie drogowym doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt. 2.b, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie, oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji w której organy powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełniać podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d) ewentualnie, w przypadku uznania przez tut. Sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie, spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie, oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez ich bezpodstawne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją RP; e) przez błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącej, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE – na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. Jednocześnie skarżąca wniosła o zwrócenie się do TSUE z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP skarżąca wniosła zaś, aby tut. Sąd zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem w ocenie skarżącej regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie procesowym z [...] stycznia 2021 r. skarżąca nie zgodziła się z wnioskiem organu, wnosząc o przeprowadzenie rozprawy. W piśmie procesowym z [...] marca 2021 r. skarżąca uzupełniła zarzuty skargi, wskazując na naruszenie art. 7a, art. 8 oraz art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz lp. 1.5 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżąca popełniła również naruszenia polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi który udzielił zezwolenia na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie oraz niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., w tym przypadku w wypis z licencji. Zdaniem skarżącej skoro licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie uprawniała jej do dokonania przewozu okazjonalnego, jak błędnie przyjął GITD, samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia warunków z art. 18 ust. 4b, to skarżąca nie miała obowiązku zgłoszenia samochodu osobowego, którym dokonany był przewóz pasażerów do powyższej licencji, jak również nie miała obowiązku wyposażenia kierowcy w wypis z tej licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w nich uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, zważywszy zwłaszcza na aktualną sytuację epidemiczną oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2020 r., nr [...], jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r., nr [...], nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Jak stanowi art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Przywołane przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej oznaczony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpana przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie tego innego podmiotu lub skutek takiego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie tych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Zbędne staje się badanie w tym względzie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Jednym z deliktów administracyjnych, rodzącym odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy w świetle art. 92a ust. 1 u.t.d., który w realiach kontrolowanej sprawy przypisany został skarżącej, jest określony w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy delikt polegający na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, za który ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości [...] zł. Ponadto, skarżącej przypisano delikt administracyjny z lp. 1.12 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W lp. 1.12 ujęto delikt polegający na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument, za który to delikt ustawodawca ustanowił karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zaś w lp. 1.5 delikt niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę – z karą pieniężną w wysokości [...] zł. Odnosząc się do pierwszego z wyróżnionych deliktów, jaki przypisany został skarżącej (lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), wskazać trzeba, że pojęcie "przewozu okazjonalnego", który to przewóz objęty jest tym deliktem, zdefiniowane zostało w art. 4 pkt 11 u.t.d., zgodnie z którym jest to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny, będący transportem drogowym osób, odnosi się w konsekwencji do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi, o ile przewozu tego nie można zakwalifikować ani do przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 u.t.d.), przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani też do przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10 u.t.d.). Wyróżnić przy tym można zarówno krajowy, jak i międzynarodowy transport drogowy osób (por. art. 4 pkt 1 i 2 u.t.d.). W dalszej części ustawy, to jest w art. 5b ust. 1 u.t.d., ustawodawca rozróżnił trzy kategorie uprawnień odnoszących się do podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, przewidując w tym względzie wymóg uzyskania odpowiedniej dla danej kategorii licencji. Licencja, zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d., stanowi decyzję administracyjną wydaną przez GITD lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jak wynika ze wspomnianego art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., nie uprawnia przy tym do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust. 2 u.t.d.). Licencje te uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (por. art. 12 ust. 1 u.t.d.). Krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób wymaga jednak, poza koniecznością uzyskania odpowiedniej licencji, konieczność realizacji przez przewoźnika drogowego również innych obowiązków lub warunków, jakie wyznaczone zostały dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają przy tym zarówno obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i obowiązki lub warunki wynikające z innych powszechnie obowiązujących aktów prawa, w tym aktów prawa unijnego (art. 4 pkt 22 u.t.d.). W konsekwencji, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której stanowi art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 u.t.d., lecz także spełnienia szeregu innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 6 ust. 5, art. 11b, art. 11c i art. 15 ust. 1 pkt 3 u.t.d., czy z odnośnych przepisów ustawy z 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1983 ze zm.), ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) i ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 541 ze zm.), oraz aktów wykonawczych do tych ustaw. Wykonywanie zaś krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób stanowiącego przewóz okazjonalny wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 i art. 5c u.t.d., lecz także spełnienia innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 18 ust. 4a-5 u.t.d. W sprawie poddanej kontroli skarżąca bezspornie wykonywała przewóz osób. Nie jest także kwestionowane, że nie był to przewóz regularny, przewóz regularny specjalny ani przewóz wahadłowy. Skarżąca nie zaprzecza także temu, że nie był to przewóz wykonywany taksówką, za co zresztą groziłaby wyższa sankcja z uwagi na brak wymaganej w tym względzie licencji (por. lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy). W tych okolicznościach brak jest podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organ ITD kwalifikacji poddanego kontroli przewozu, jako przewozu okazjonalnego. Choć skarżąca posiadała licencję, o której stanowi art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., wykonywanie przez skarżącą przewozu wymagało także spełnienia innych – w tym przywołanych już powyżej – obowiązków lub warunków. Przepisy art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. nie budzą przy tym wątpliwości interpretacyjnych, stąd zarzut ich nieprawidłowej wykładni uznać trzeba za niezasadny. Skarżąca wbrew art. 18 ust. 4a u.t.d. nie wykonywała przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skarżąca nie spełniła jednocześnie warunków, jakie wynikają z art. 18 ust. 4b u.t.d., a które uprawniałyby ją do odstąpienia od wymogu z ust. 4a. Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Odstąpienie od art. 18 ust. 4a u.t.d. jest dopuszczalne dopiero, gdy wszystkie przywołane warunki ujęte w 4b pkt 2 zostaną spełnione. Nie budzi natomiast wątpliwości, że przewóz okazjonalny wykonywany przez skarżącą nie odbywał się na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d.), lecz przy wykorzystaniu aplikacji zainstalowanej w telefonie komórkowym. Nie budzi także wątpliwości, że skarżąca nie spełniła kolejnego warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., bowiem pojazd, którym wykonywany był sporny przewóz nie był wyłączną własnością skarżącej ani nie stanowił przedmiotu jej leasingu. Wobec tego prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężna za naruszenie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją skarżącej, w której po pierwsze, doszukuje się on technicznego charakteru przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę pociągnięcia jej do odpowiedzialności administracyjnej i w konsekwencji ich bezskuteczności wynikającej z braku wymaganej notyfikacji Komisji Europejskiej, po drugie, stara się wykazać niekonstytucyjność tych przepisów. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) notyfikacji norm podlegają normy krajowe oraz ich zmiany, z wyłączeniem tych norm, które są wprowadzeniem normy europejskiej lub normy międzynarodowej. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, z wyjątkiem aktów: 1) zgodnych z obowiązującymi aktami Wspólnoty Europejskiej, które skutkują przyjęciem specyfikacji technicznych i przepisów dotyczących usług; 2) stanowiących wypełnienie zobowiązań międzynarodowych przewidujących przyjęcie wspólnych przepisów technicznych; 3) wydanych na podstawie klauzul ochronnych zawartych w przepisach prawa Wspólnoty Europejskiej; 4) podlegających krajowemu systemowi informowania o produktach niebezpiecznych w rozumieniu przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów; 5) mających na celu zastosowanie się do postanowień Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości: 6) stanowiących zmianę przepisu technicznego w celu uwzględnienia uwag Komisji Europejskiej, wskazujących na potrzebę usunięcia przeszkód w zakresie swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług lub zakładania przedsiębiorstw. Wbrew przekonaniu skarżącej ustawa o transporcie drogowym wraz z wprowadzonym do niej art. 5b ust. 1 i art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. nie wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE, czy dyrektywą 2015/153, jako że przepisy te nie są sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej TSUE jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym: a) o wykładni Traktatów; b) o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organ lub jednostkę organizacyjną Unii. W przypadku gdy pytanie z tym związane jest podniesione przed sądem jednego z Państw Członkowskich, sąd ten może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. W przypadku gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału. Stosownie do treści art. 267 TFUE, przedmiotem procedury prejudycjalnej jest rozstrzyganie przez TSUE wątpliwości sądów krajowych, dotyczących ważności lub wykładni przepisów prawa unijnego. W ocenie tut. Sądu w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE, albowiem istniała możliwość rozstrzygnięcia spornej sprawy w drodze nie budzącej wątpliwości i jednolicie postrzeganej wykładni podanych przepisów prawa, co czyni niecelowym sformułowanie pytań do TSUE. Brak jest także podstaw do przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Stanowisko prezentowane w tym względzie przez skarżącą prowadziłoby do zrównania sytuacji przewoźników drogowych wykonujących przewóz osób w zakresie uprawnień, o których stanowi art. 5b ust. 1 pkt 1, a tych które wynikają z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. Tymczasem nie powinno budzić wątpliwości, bowiem wskazuje na to jednoznacznie analiza przepisów ustawy o transporcie drogowym, że ustawodawca te rodzaje krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wyraźnie różnicuje (zob. przywołany już art. 12 ust. 2 u.t.d.) stawiając odmienne wymogi nie tylko wobec osób, które starają się o uzyskanie stosownej licencji, lecz także wobec osób, które na podstawie uzyskanej już licencji, wykonują transport drogowy oznaczonego rodzaju. Błędne jest przeświadczenie skarżącej, jakoby doszło w tym względzie do naruszenia zasady równości (art. 32 Konstytucji RP). Oznaczone wymogi, jak już zostało wspomniane, odnoszą się do przewoźników wykonujących krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób różnego rodzaju. Ponadto, skarżąca całkowicie pomija, że o ile wykonywanie w tym względzie przewozu okazjonalnego spełniać musi wymogi określone w art. 18 ust. 4a, czy ust. 4b u.t.d., to przewóz osób taksówką obwarowany jest w ustawodawstwie daleko idącymi obostrzeniami, które poddają w wątpliwość twierdzenie, jakoby ta ostatnia grupa przewoźników drogowych była pod jakimkolwiek względem uprzywilejowana. Sąd nie podziela przy tym oceny skarżącej, jakoby wymogi z art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. nie były wymogami wynikającymi z ustawy bądź – mając na względzie dotychczasowe rozważania – nie znajdowały poparcia w ważnym interesie publicznym (art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji PR). To od skarżącej zależało w jakim zakresie spełni wymogi z art. 5b ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a bądź ust. 4b u.t.d. zatem także w pozostałej części argumentacja skarżącej mająca świadczyć o niekonstytucyjności tych regulacji nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w tym miejscu do pozostałych przypisanych skarżącej, a wyróżnionych powyżej, deliktów administracyjnych (lp. 1.5 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowych), nie można zgodzić się ze skarżącą, aby w kontrolowanej sprawie doszło w tym względzie do naruszenia art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, czy art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez co skarżącej błędnie miałyby być przypisane rzeczone delikty. Skarżąca przede wszystkim pomija to, że organ uznał, że posiadając licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.) skarżąca była uprawniona do wykonywania przewozów okazjonalnych. Co warte podkreślenia, skarżącej nie został przecież przypisany delikt administracyjny, który miałby sprowadzać się do braku wymaganej do wykonywania skontrolowanego przewozu licencji. Jak podniósł jednak organ legitymując się rzeczoną licencją skarżąca miała obowiązek stosować się m.in. do art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., która to kwestia była już poddana rozważaniom tut. Sądu w poprzedniej części uzasadnienia. Nie powinno w tych okolicznościach budzić wątpliwości, że skarżąca legitymując się rzeczoną licencją powinna także wyposażyć w jej wypis kierowcę wykonującego przewóz (por. art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.), jak również powinna wypełnić obowiązek w zakresie zgłoszenia w wymaganej formie i terminie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., poprzez zgłoszenie pojazdu, którym skontrolowany przewóz był wykonywany (art. 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Bezspornie skarżąca tych wymogów nie dopełniła, wobec czego prawidłowo obok deliktu z lp. 2.11, przypisano jej delikty administracyjne z lp. 1.5 oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Postępowanie administracyjne przed organem ITD nie zostało przeprowadzone w sposób naruszający art 7, art. 8, art. 10, art. 76 § 1, art. 77 § 1,art. 80, art. 86, czy art. 107 K.p.a. i to w stopniu, w jakim uchybienie któremuś z tych przepisów mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie brak jest zwłaszcza przesłanek ku temu, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności faktyczne, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Zdaniem tut. Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. To że skarżąca prezentuje odmienną od organów ocenę, nie może prowadzić do wniosku o wadliwości oceny organów. Odmienna interpretacja prezentowana przez skarżącą w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem ITD. Brak było w tym względzie także podstaw do przeprowadzania dalszych czynności dowodowych. Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały jednoznacznie ustalone w oparciu o zgromadzony przez organy ITD materiał dowodowy, a ich ocena dokonana w oparciu o całokształt tego materiału – biorąc pod uwagę zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego – nie budzi wątpliwości. Z tego też względu bezpodstawne byłoby również skorzystanie przez organ ITD z środków przewidziany w art. 86 K.p.a. (przesłuchanie strony), czy w art. 89 K.p.a. (rozprawa). Nie sposób także uznać za trafną argumentację skarżącej, w świetle której GITD miał utrzymać w mocy decyzję I instancji, która nie odnosiła się do skarżącej. Analiza zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, że utrzymano nią w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r., nr [...] Podanie w tym względzie przez GITD wyłącznie częściowo błędnego numeru decyzji I instancji stanowi jedynie oczywistą omyłkę (por. art. 113 § 1 K.p.a.), której nie sposób przypisać istotnego wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sentencji wyroku skargę oddalono. Sz. Widłak M. Ławniczak M. Kosewska