III SA/Wa 1157/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi G.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r., 2015 r., 2016 r., 2017 r. oddala skargę

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej także "Naczelnik", "organ I instancji"), wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej G.D. (dalej także "strona", skarżący"), jako członka zarządu I. Sp. z o.o. (dalej: "spółka") za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu: - podatku od towarów i usług za 06, 08-12/2014r., 01-12/2015r., 01-07, 09-12/2016r., 01- 12/2017r. i 01-02/2018r wraz z odsetkami za zwłokę; - podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 12/2013r., 01-12/2014r., 01 -12/2015r., 01 -12/2016r. 01 -12/2017r. wraz z odsetkami za zwłokę; podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014 - 2017 wraz z odsetkami za zwłokę; - odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r., 01-03, 06-07, 09-10, 12/2015r., 01, 04-06, 09, 11/2016r. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone decyzją Naczelnika z dnia [...] września 2019 roku 1) orzekającą o solidarnej ze spółką I. Sp. z o.o. oraz z G.K. odpowiedzialności podatkowej strony, za zaległości tej spółki z tytułu: - podatku od towarów i usług za 06, 08-12/2014r., 01-12/2015r., 01-07, 09-12/2016r., 01- 12/2017r. i 01-02/2018r. w łącznej wysokości 73 119,32 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 20 976,00 zł; - podatku dochodowego od osób fizycznych za 12/2013r., 01-12/2014r., 01-12/2015r., 01- 12/2016r. w łącznej wysokości 33 287,70 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 11 716,00 zł; - podatku dochodowego od osób fizycznych za 01-12/2017r. w łącznej wysokości 5 787,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 995,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 380,30 zł; - podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014 - 2017 w łącznej wysokości 11 566,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 2 871,00 zł; - odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r., 01-03, 06-07, 09-10, 12/2015r., 01, 04-06, 09,11/2016r. w łącznej wysokości 542,00 zł, 2) umarzającą postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony za koszty postępowania egzekucyjnego w podatku: - od towarów i usług za 06, 08-12/2014r., 01-12/2015r., 01-07, 09-12/2016r., 01-12/2017r., 01- 02/2018r.; - dochodowym od osób fizycznych za 12/2013r., 01-12/2014r., 01-12/2015r., 01-12/2016r.; - dochodowym od osób prawnych za lata 2014-2017 oraz 01, 03/2014r., 01-03/2015r., 06-07, 09- 10, 12/2015r., 01, 04-06, 09, 11/2016r. oraz - z tytułu odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r., 01-03, 06-07, 09-12/2015r., 01, 04-06, 09, 11/2016r. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, [...] października 2019 r. strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym dla rozpatrzenia sprawy. Po przeanalizowaniu odwołania oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") decyzją z [...] marca 2020 r.: - uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej z I. sp. z o.o. oraz z Panem G.K. odpowiedzialności podatkowej Pana G.D., za zaległości tej Spólki w tytułu podatku od towarów i usług za 10/2014 r. w wysokości 2 119,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 822,00 zł i w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę orzeczenia odpowiedzialności podatkowej wobec osoby trzeciej, w rozpatrywanej sprawie członka zarządu spółki z o.o., stanowią przepisy rozdziału 15 działu III O.p., zarówno w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. (zaległości w podatku od towarów i usług za 06, 08-12/2014r., 01-11/2015r., w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 1/2013r., 01-12/2014r. i 01-11/2015r., podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. a także z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r.), jak i w brzmieniu ustalonym z dniem 01 stycznia 2016r. (zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 12/2015r., 01-12/2016r., 01-12/2017r., 01 -02/2018r., podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 12/2015r., 01-12/2016r., 01- 12/2017r., podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2015-2017 oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 12/2015r. i 01,04-06, 09, 11/2016 r.). W związku z nieuregulowaniem powyższych zobowiązań – wskazał DIAS –organ pierwszej instancji wystawił następujące tytuły wykonawcze: 1. obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za okres od 6, 8,11,12/2014, 1-12/2015, 1-7/2016, 9-12/2016, 1-5/2017, 7-12/2017, 1-2/2018. Datą doręczenia spółce ostatniego tytułu wykonawczego był 26 listopada 2018 r. 2. obejmujące zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014 – 2017 r. Datą doręczenia spółce ostatniego tytułu wykonawczego był 3 sierpnia 2018 roku. 3. obejmujące odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 1/2014, 3/2014, 1/2015-3/2015, 6-7/2015, 10/2015, 1,4,5,6/2016, 9,11/2016. Datą doręczenia spółce ostatniego tytułu wykonawczego był 18 października 2018 roku. DIAS wskazał, że zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń wynikają z decyzji organu pierwszej instancji z 7 czerwca 2019r. określającej wysokość należności z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 12/2013r., 01-12/2014r., 01-12/2015r., 01-12/2016r. i 01-12/2017r. oraz orzekającej o odpowiedzialności I. Sp. z o.o. jako płatnika za te okresy. Powyższa decyzja została doręczona spółce 27 czerwca 2019 roku. Zatem w ocenie organu odwoławczego zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje również art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) ordynacji podatkowej. Dalej DIAS wskazał, że z rozpatrywanej sprawie, postępowanie w zakresie odpowiedzialności strony za ww. zaległości podatkowe spółki, wszczęte zostało przez Naczelnika, postanowieniem z [...] lipca 2019 r., doręczonym w dniu 18 lipca 2018 roku. Zestawienie wszystkich ww. dat dowodzi – zdaniem organu odwoławczego - że w rozpatrywanej sprawie warunki dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) oraz w art. 108 § 3 ordynacji podatkowej, zostały spełnione. Następnie organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na fakt, iż zobowiązanie członka zarządu jako osoby trzeciej ma charakter akcesoryjny organy podatkowe zobligowane są do rozpatrzenia z urzędu kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, za które orzekana jest odpowiedzialność osoby trzeciej, w celu ustalenia czy istnieje jeszcze przedmiot postępowania. W ocenie organu odwoławczego, wynikający z art. 70 ordynacji podatkowej termin przedawnienia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za 06, 08-11/2014r., z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 12/2013r., 01-11/2014r. oraz z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r. upływał z dniem 31 grudnia 2019 roku. Organ odwoławczy wskazał również, powołując się na treść art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, że w sprawie niniejszej bieg terminu przedawnienia został przerwany w związku z zastosowaniem wobec spółki, środka egzekucyjnego, o którym została ona powiadomiona. Organ odwoławczy wyjaśnił, że: 1. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] (PIT 12/2013), [...] (VAT 08/2014), [...] (VAT 06/2014), [...] (VAT 09/2014), ostatni skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, przerywający bieg terminu przedawnienia, zastosowano w dniu 3 marca 2015 r. (spółkę o ww. zajęciu zawiadomiono w dniu 13 marca 2015r.), 2. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (VAT 11/2014), ostatni skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, przerywający bieg terminu przedawnienia, zastosowano w dniu 5 marca 2015 r. (spółkę o ww. zajęciu zawiadomiono w dniu 20 marca 2015 r.), 3. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] (PIT 01-04/2014), [...] (PIT 05-08/2014), [...] (PIT 09-11/2014) ostatni skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, przerywający bieg terminu przedawnienia, zastosowano w dniu 9 września 2015 r. (spółkę o ww. zajęciu zawiadomiono w dniu 24 września 2015 r.), 4. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (CIT 01, 03/2014), ostatni skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, przerywający bieg terminu przedawnienia, zastosowano w dniu 25 stycznia 2017r. (spółkę o ww. zajęciu zawiadomiono w dniu 16 lutego 2017 r.). Organ odwoławczy zaznaczył, że powyższe potwierdza pismo Naczelnika z dnia 15.01.2020r. W konsekwencji powyższego – uznał DIAS - należy stwierdzić, iż według stanu na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia, zobowiązania podatkowe I. Sp. z o.o. z tytułu 06, 08, 09, ll/2014r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 12/2013r., 01-1 l/2014r. oraz z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r. pozostają wymagalne. Odnośnie zaś zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 10/2014 r., objętej tytułem wykonawczym nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w dniu 16 lutego 2015 roku. Przedmiotowe zajęcie odebrane zostało przez spółkę w dniu 4 marca 2015 r. DIAS zwrócił uwagę, że poprzez zajęcie rachunku bankowego zastosowany został skuteczny środek egzekucyjny, który przerwał w myśl art. 70 § 4 ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak, aby w zakresie zaległości podatkowych spółki w podatku od towarów i usług za 10/2014r. wystąpiły kolejne okoliczności powodujące zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Brak takich okoliczności potwierdza również wyżej wymienione pismo Naczelnika z dnia 15 stycznia 2020 roku. Z jego treści wynika, że zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług za 10/2014r. uległy przedawnieniu z dniem 17 lutego 2020 roku. Zaskarżoną decyzję organ podatkowy I instancji wydał w dniu 30 września 2019 r. tj. przed dniem 31 grudnia 2019 r., co oznacza, że wynikający z art. 118 ordynacji podatkowej 5 letni termin na wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej został zachowany. Dalej organ odwoławczy wskazał, że warunkiem przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią jest - w odniesieniu do członków zarządu spółek kapitałowych - wykazanie przesłanek pozytywnych, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych uzasadniających przeniesienie tej odpowiedzialności, wymienionych w art. 116 ordynacji podatkowej. Zdaniem DIAS, w świetle akt niniejszej sprawy bezspornym jest, że skarżący pełni funkcję prezesa zarządu spółki w czasie powstania zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 06, 08, 09-12/2014r., 01-12/2015r., 01-07, 09-12/2016r., 01-12/2017r., 01- 02/2018r. (terminy płatności upływały w okresie 25 lipca 2014r. – 26 marca 2018 r.), podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za 12/2013r., 01-12/2014r., 01- 12/2015r., 01-12/2016r. i 01-12/2017r. (terminy płatności upływały w okresie 20 stycznia 2014r. – 20 stycznia 2018r.) podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014 - 2017 oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 03/2014r., 01-03, 06, 07, 09, 10, 12/2015r., 01, 04-06, 09, 11/2016r.(terminy płatności upływały odpowiednio w okresie 20 lutego 2014r. – 3 kwietnia 2018r.) Okoliczność tę potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, z których wynika, że na mocy Uchwały nr 1 z dnia 29 września 2003r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, G.D. został powołay w skład zarządu spółki i powierzoną funkcję nadal pełni. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] z dnia 30 września 2019r., wynika, że Strona została wpisana jako członek zarządu Spółki z dniem 27 października 2003 r. (brak danych o wykreśleniu). Dalej DIAS wskazał, że jak wynika z akt sprawy w okresie powstania zaległości podatkowych objętych zaskarżoną decyzją, zarząd spółki był dwuosobowy, i w jego skład poza skarżącym wchodził również G.K. Organ podatkowy I instancji, realizując obowiązek przeprowadzenia postępowania podatkowego wobec wszystkich osób - członków zarządu, którzy potencjalnie mogą ponosić taką odpowiedzialność, wszczął i przeprowadził równolegle postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki także wobec drugiego członka zarządu. Powyższe znalazło wyraz w kończącej to postępowania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 roku. Następnie organ odwoławczy wskazał, że kolejną przesłanką odpowiedzialności członka zarządu wynikającą z art. 116 § 1 ordynacji podatkowej jest bezskuteczność (całkowita lub częściowa) egzekucji z majątku spółki. Zaległości podatkowe, których dotyczy niniejsze postępowanie zostały objęte tytułami wykonawczymi, wystawionymi przez organ pierwszej instancji. Czynności podjęte w toku prowadzonego do majątku spółki postępowania egzekucyjnego, nie doprowadziły do zaspokojenia zaległości podatkowych spółki, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. organ egzekucyjny postępowanie umorzył. Z treści w/w postanowienia wynika, że organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne począwszy od 2014 roku. W toku prowadzonego postępowania dokonano zajęcia rachunków bankowych prowadzonych dla spółki, jednak czynności te okazały się częściowo bezskuteczne, z uwagi na brak środków wystarczających na pokrycie egzekwowanych należności oraz zbieg egzekucji. Przekazywane przez [...] S.A. kwoty w wysokości 250,00 - 350,00 zł miesięcznie zostały w całości zaliczone na koszty egzekucyjne. W związku z trudnością w ustaleniu składników majątku spółki, organ egzekucyjny wystąpił do innych organów (Księgi Wieczyste, Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców) z wnioskiem o udzielenie informacji w zakresie składników majątku ruchomego jak i nieruchomego. W wyniku podjętych działań nie ustalono majątku spółki do którego można by skierować skutecznie egzekucję. Wprawdzie ustalono, że I. jest właścicielem dwóch pojazdów ([...] oraz [...]) jednak nie udało się ustalić miejsca ich postoju. W wyniku czynności podjętych w terenie przez poborców skarbowych ustalono, że pod adresem siedziby spółki, jedynym śladem jej bytności jest zapełniona niepodjętą korespondencją skrzynka pocztowa. Z informacji udzielonej przez administratora budynku wynika, że od dłuższego czasu nie mógł on nawiązać kontaktu z władzami spółki. Analiza deklaracji dla podatku od towarów i usług za 2018r. wykazała, że spółka osiągała przychody z działalności gospodarczej w wysokości 100 - 300 zł miesięcznie. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji wykazał pozytywną przesłankę warunkującą powstanie odpowiedzialności strony za zaległości I. Sp. z o. o., tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki w rozumieniu art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Następnie DIAS wskazał, że z treści art. 116 § 1 ordynacji podatkowej wynika, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, jeżeli wykaże okoliczności wskazane w tym przepisie. Aby zatem ocenić, czy strona ponosi odpowiedzialność za niezłożenie wniosku o ogłoszenie spółki, zdaniem DIAS, należy ustalić, czy w czasie pełnienia przez stronę obowiązków członka zarządu zaistniały przesłanki upadłości oraz jaki był czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Odwołując się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003r. nr 60, poz. 535 ze zm.), organ odwoławczy wskazał, że ustawa ta wprowadza dwie niezależne od siebie przesłanki ogłoszenia upadłości: niewykonywanie wymagalnych zobowiązań oraz nadmierne zadłużenie. Organ odwoławczy podkreślił, że moment ziszczenia się choćby jednej z wyżej wymienionych przesłanek jest zatem tym czasem, kiedy to członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności z art. 116 O.p., powinien złożyć wniosek o upadłość bądź wszczęcie postępowania układowego. Dyrektor wskazała również, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Dyrektor stwierdził, że organ podatkowy I instancji słusznie uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby została spełniona którakolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony za zaległości podatkowe spółki. W szczególności – wyjaśnił organ odwoławczy - wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność wyłączająca odpowiedzialność strony, a dotycząca zgłoszenia wniosku o upadłość, bowiem, wniosek taki nie został w ogóle złożony, co potwierdza pismo Sądu Rejonowego dla W. w W. [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia 20 marca 2019 roku. DIAS zaznaczył, że analizując przesłanki egzoneracyjne odpowiedzialności członków zarządu, organ pierwszej instancji wskazał na zaistnienie w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków w zarządzie spółki, przesłanki upadłości określonej w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Organ podniósł, że spółka zaprzestała płacenia wymagalnych zobowiązań podatkowych wobec organu pierwszej instancji począwszy od zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 04/2013r., z terminem płatności w dniu 20 maja 2013 roku. Następnie spółka nie wykonała kolejnych zobowiązań w tym podatku za 05-12/2013, 01- 12/2014r., 01-12/2015r., 01-12/2016r. i 01-12/2017r., zobowiązań w podatku od towarów i usług za 06, 08-12/2014r., 01-12/2015r., 01-07, 09-12/2016r., 01-12/2017r., 01-02/2018r. oraz podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2014-2017. Spółkę obciążają również odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01,03/2014r., 01-03, 06, 07, 09-10/2015r., 01, 04-06, 09, 1 l/2016r. Organ I instancji wskazał także, że zaległości podatkowe spółki nie były jedynymi nieuregulowanymi przez spółkę wymagalnymi zobowiązaniami, gdyż spółka zalegała również z zapłatą świadczeń wobec ZUS z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za 01, 05, 09/2013r., 01, 05-08, 10-12/2014r., 01- 06,08-12/2015r., 01/2016-12/2017r; składek na ubezpieczenia zdrowotne za 06-08, 10- 12/2014r., 01/2015-12/2017r. i z tytułu świadczeń pracowniczych za 06-08, 10-12/2014r., 01/2015r. - 12/2017r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do zaistnienia przesłanki upadłości w postaci braku regulowania wymagalnych zobowiązań. Spółka zaprzestała wykonywania wymagalnych zobowiązań począwszy od lutego 2013r. a nieregulowanie zobowiązań przeszło w stan trwały (w maju 2013 r. spółka była już dłużnikiem co najmniej dwóch wierzycieli, tj. ZUS-u i Naczelnika Urzędu Skarbowego W.). Skoro sytuacja taka zaistniała, obowiązkiem strony, wynikającym z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, było zgłoszenie w ciągu dwóch tygodni wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego spółki. Przyjmując, że najstarsze niewykonane zobowiązania spółki, tylko wobec organu pierwszej instancji powstały w maju 2013r. a wcześniej istniały już nieuregulowane zobowiązania wobec ZUS, to zasadnym jest przyjęcie, że na początku czerwca 2013r. zarząd spółki winien był wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Należy podkreślić - stwierdził DIAS - co wyżej wskazano, że wniosek taki nie został w ogóle złożony. Rozpatrując ewentualny brak zawinienia stronę w zakresie niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, organ odwoławczy podkreślił, że przesłanka braku winy, o której mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, ocenianych według kryteriów prawa handlowego. Rozważając kryterium braku winy powinno się zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W tym przypadku chodzi o członka zarządu, który jest zobowiązany i uprawniony do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji stosownie do art. 201 §1 i art. 208 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94 poz. 1037 ze zm.) oraz zobowiązany do podejmowania innych działań wynikających ze stosownych przepisów, w tym regulujących podstawy ogłoszenia upadłości jak i moment złożenia właściwego wniosku. Organ odwoławczy zauważył, że charakter prawny funkcji członka zarządu wiąże się ze zwiększonym zakresem odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki. Stąd członkowie zarządu będąc uprawnieni i zobowiązani do kontrolowania stanu finansów i majątku spółki, w sytuacji, gdy spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań bądź też w niedługiej przyszłości nie będzie w stanie ich zaspokoić mają obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego. Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, powinien wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły mu podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. O braku winy strony w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie o upadłości spółki można byłoby mówić w sytuacji gdyby nie miał możliwości złożenia takiego wniosku z przyczyn od niego niezależnych, a nie jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, w której taką możliwość miał, jednak z niej nie skorzystał. Zdaniem DIAS, strona nie wykazała, aby została pozbawiona możliwości prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji. Następnie organ odwoławczy odniósł się do przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu, o której mowa art. 116 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej. DIAS wskazał, że polega ona na wskazaniu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przyjmuje się, że w omawianym przepisie chodzi o mienie nowe, dotychczas niezidentyfikowane i istniejące w czasie, gdy prowadzone jest postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu. Wskazanie mienia spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja, nie może dotyczyć mienia tylko potencjalnie możliwego do uzyskania. Osoba trzecia, na którą organ podatkowy zamierza przenieść odpowiedzialność, nie może bowiem oczekiwać, że organ dokona skomplikowanych, długotrwałych, kosztownych, a zazwyczaj też niepewnych co do ostatecznego skutku czynności faktycznych i prawnych, w celu ustalenia wartości wskazywanych praw majątkowych, że prawa te zacznie zbywać, a uzyskane środki przeznaczy na zaspokojenie zaległości. Wskazywane mienie musi być zatem konkretne, wymierne i niesporne. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania przed organami podatkowymi obu instancji, strona nie wskazała mienia spółki z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Mając na względzie dokonane ustalenia DIAS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne na podstawie, których Grzegorz Dzitko mógłby zostać uwolniony od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. DIAS nie podzielił również zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej poprzez brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym dla rozpatrzenia sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, organ pierwszej instancji podjął niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego oraz dokładnie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, wbrew twierdzeniom strony, wskazał organ odwoławczy, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, zakreślonej w art. 191 ordynacji podatkowej. Ocena ta bowiem była poprzedzona analizą całego materiału zgromadzonego w toku postępowania podatkowego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Nie jest naruszeniem prawa inna niż przedstawiona przez stronę ocena materiału dowodowego. DIAS stwierdził, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ I instancji nie budzi wątpliwości oraz, że ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, zaś sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Na powołaną wyżej decyzję organu odwoławczego, pismem z 27 kwietnia 2020 roku strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie przed wydaniem decyzji, który to materiał nadal wymaga uzupełnienia w istotnych kwestiach; - art. 191 ordynacji podatkowej poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, polegającą na przyjęciu, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna i doszło do spełnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność subsydiarną członka zarządu; - art. 108 § 2 pkt 2 w zw. z art. 151a § 1 ordynacji podatkowej poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przed skutecznym doręczeniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego spółki. W uzasadnieniu skargi, powołując się na brzmienie art. 116 ordynacji podatkowej, skarżący podkreślił, że dochodzenie od członków zarządu odpowiedzialności przewidzianej tym przepisem jest możliwe po przeprowadzeniu egzekucji zakończonej niezaspokojeniem wierzyciela. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku DIAS, prawidłowa ocena całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wskazuje na istnienie bezskuteczności egzekucji skierowanej do całego majątku Spółki Jednocześnie, Skarżący podniósł, iż organ I instancji zaniechał doręczenia decyzji z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości zaległości podatkowej spółki członkom zarządu spółki w trybie art. 151a ordynacji podatkowej do czego był zobowiązany stosownie do treści art. 108 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 24 marca 2021 roku (zarządzenie k. 28 akt postępowania sądowego). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w zakreślonych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w pełni prawidłowe było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego (wraz ze spółką i z G.K.) za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2014 roku. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem – w myśl tej zasady – przedmiotowe zobowiązanie podatkowe przedawniało się z dniem 31 grudnia 2019 roku. Jednakże w myśl art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Bieg terminu przedawnienia zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2014 roku został przerwany w związku z zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego spółki, co miało miejsce 16 lutego 2015 roku. Zgodnie z treścią powołanego przepisu art. 70 § 4 ordynacji podatkowej, termin przedawnienia zaczął biec na nowo 17 lutego 2015 roku i upłynął 17 lutego 2020 roku. W konsekwencji, wobec wygaśnięcia zobowiązania podatkowego spółki z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2014 roku, wygasła również odpowiedzialność skarżącego – jako osoby trzeciej – za tę zaległość. W ocenie sądu, również w pozostałym zakresie (w jakim została utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji) decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. Prawidłowości tego stanowiska nie jest w stanie podważyć stanowisko skarżącego wyrażone w skardze. Zauważyć należy, że zarzuty podniesione w skardze (głównie wskazujące na naruszenie przez DIAS przepisów postępowania) nie zostały przez skarżącego uzasadnione. Stawiając zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, skarżący wskazał na wymóg uzupełnienia materiału dowodowego " w istotnych kwestiach". Nie wskazał jednak, ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu, które z okoliczności sprawy uważa za istotne i zarazem niewyjaśnione przez organ. W końcowym fragmencie uzasadnienia skargi, zostało wskazane, że rozwinięcie zarzutów podniesionych w skardze nastąpi w drodze odrębnego pisma. Pomimo tej zapowiedzi również w piśmie z 15 kwietnia 2021 roku (k. 36 akt sądowych) zarzuty skargi, w szczególności w zakresie dotyczącym przesłanek odpowiedzialności skarżącego nie zostały rozwinięte. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uargumentowanego stanowiska organu odwoławczego, jako niezasadne należy ocenić również pozostałe zarzuty podniesione w skardze. W szczególności, wbrew stanowisku skarżącego w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisu art. 108 § 2 pkt 2) lit. a) ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu, postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2019 roku orzekająca o odpowiedzialności spółki – jako płatnika i określająca należność spółki z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń pracowników, za wskazane w decyzji miesiące, została doręczona spółce w sposób prawidłowy. Przesyłka została wysłana na adres rejestrowy spółki, tj. ul. [...]. Z powodu niemożności jej doręczenia została awizowana 13 czerwca 2019 roku, a następnie 24 czerwca 2019 roku. Wobec niepodjęcia jej w terminie została zwrócona do nadawcy. Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że omawiana decyzja z [...] czerwca 2019 roku została doręczenia spółce, na podstawie art. 151 § 4 w zw. z art. 151 § 1 ordynacji podatkowej, 27 czerwca 2019 roku. Podnosząc w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 108 § 2 pkt 1) lit. a) ordynacji podatkowej, skarżący podniósł go w związku z naruszeniem art. 151a § 1 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami. W ocenie sądu, przepis tren nie został w sprawie naruszony. Sąd zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 151a § 1 ordynacji podatkowej. Powyższy adres przy ul. Kłobuckiej istnieje w rzeczywistości. Nadto – co istotne – jest ujawniony w KRS – jako adres siedziby zarządzanej przez skarżącego spółki. Odnosząc się do omawianego zarzut skarżącego należy również zauważyć, że ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 700 - dalej; ustawa o KRS) nakłada na przedsiębiorcę szereg obowiązków związanych z podawaniem i aktualizowaniem jego danych. Wpisy do rejestru dokonywane są na wniosek przedsiębiorcy (art. 19 ust. 1 ustawy o KRS) a wniosek powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 22 ustawy). Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o KRS podmioty wpisane do Rejestru są obowiązane umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych, w zakresie swojej działalności, do oznaczonych osób i organów siedzibę i adres, które to dane obligatoryjnie zamieszczane są w rejestrze przedsiębiorców zgodnie z art. 38 pkt 1 lit. c) ustawy. Z kolei zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o KRS podmioty podlegające wpisowi do rejestru przedsiębiorców (jak w analizowanym przypadku spółka) mają obowiązek zgłaszać dane, między innymi siedzibę i adres, a także ich zmiany, niezależnie od obowiązków wynikających z odrębnych przepisów. W art. 17 ust. 1 ustawy o KRS ustawodawca ustanowił natomiast domniemanie prawdziwości danych zawartych w Rejestrze. Należy także zwrócić uwagę na obowiązki podatnika, w zakresie zgłoszenie identyfikacyjnego oraz aktualizacji danych, wynikające z przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników (Dz. U. z 2017 r., poz. 869 ze zm. - dalej;: ustawa NIP). Z art. 9 ust. 1 (w zw. z art. 5 ust. 1, ust. 2b i ust. 2c) ustawy o NIP wynika, że dane zgromadzone w KRS oraz w ramach ewidencji podatkowej stanowią podstawowe źródło wiedzy o podatniku. W kontekście domniemania prawdziwości danych zawartych w Rejestrze podatnik ponosi konsekwencje niewykonania przez siebie obowiązków w zakresie zgłaszania i aktualizacji wymaganych przez analizowane przepisy danych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2019 roku w sprawie sygn. akt II FSK 2618/17). Z powyższych względów, jako niezasadne należy ocenić omówione powyżej zarzuty skargi. Stanowisko skarżącego jest niezasadne również w odniesieniu do spełnienia przesłanek jego odpowiedzialności za zaległości spółki, wynikających z treści art. 116 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub części bezskuteczna, a członek zarządu: 1. nie wykazał, że: a) (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 roku) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), (w stanie prawnym od 1 stycznia 2016 roku) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1574 ze zm.) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne b) niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez jego winy 2. nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie natomiast z treścią art. 116 § 2 ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z treści powołanych przepisów, jak zgodnie podnosi się w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, wynika, że organy podatkowe zobowiązane są do wykazania przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członka zarządu. Te przesłanki, w ocenie sądu – jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego - zostały wykazane w toku postępowania w niniejszej sprawie. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki w okresie gdy przypadał termin płatności zaległości podatkowych spółki, będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji odpowiadającej pełnemu odpisowi z KRS spółki, wynika, że skarżący został ujawniony w tym rejestrze jako członek zarządu spółki 27 października 2003 roku i funkcję tę pełni do chwili obecnej, tj. do chwili obecnej nie został wykreślony z KRS (informacja odpowiadająca pełnemu odpisowi z KRS spółki k. 9-14). Funkcję członka zarządu skarżący pełni od 29 września 2003 roku, tj. od dnia powołania go uchwałą nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników I. sp. z o.o. (protokół NZW k. 24 akt postępowania podatkowego). W toku postępowania w sprawie, sama okoliczność pełnienia funkcji członka zarządu spółki, jak i okres sprawowania tej funkcji, nie były kwestionowane przez samego skarżącego. W ocenie sądu, w toku postępowania w sprawie, organy podatkowe wykazały również drugą z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, wynikającą z treści powołanego wyżej przepisu art. 116 ordynacji podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy wykazana została bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko zarządzanej przez skarżącego spółce. Potwierdzeniem powyższego jest znajdujące się w aktach sprawy postanowienie z [...] listopada 2018 roku o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, z uwagi na jego bezskuteczność (postanowienie k. 327 akt postępowania podatkowego). Zdaniem sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki nie budzi wątpliwości. W aktach sprawy znajdują się pisma banku [...] SA w W., o braku środków na rachunku prowadzonym dla spółki. (por. pismo z 28 kwietnia 2015 roku k. 34, pismo z 9 września 2015 roku k. 67, czy pismo z 14 stycznia 2016 roku k. 103). W odniesieniu do omawianej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (tj. bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce) skarżący zakwestionował powyższe ustalenia organu odwoławczego. Stwierdził on: "Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Administracyjnej Skarbowej w W. prawidłowa ocena całego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wskazuje na istnienie bezskuteczności egzekucji skierowanej do całego majątku I. sp. o.o.". Skarżący nie przedstawił jednak żadnego argumentu dla potwierdzenia słuszności takiej tezy. W szczególności np. nie wskazał że w okresie, w którym było prowadzone postępowanie egzekucyjne istniał majątek spółki, do którego egzekucja nie została skierowana. Natomiast – jak wynika z ustaleń organu egzekucyjnego przedstawionych w postanowieniu o umorzeniu tego postępowania - majątek taki nie istniał. W odniesieniu do omawianego zarzutu postawionego przez skarżącego należy dodatkowo zwrócić uwagę, że dla wykazania istnienia omawianej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności wystarczającą jest nawet częściowa bezskuteczność egzekucji. Przepis art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, zarówno w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 roku, jak i od 1 stycznia 2016 roku stanowi, że członek zarządu ponosi odpowiedzialność "jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna". Podsumowując powyższe należy wskazać, że w sprawie niniejszej spełnione zostały obie pozytywne przesłanki odpowiedzialności skarżącego, o których mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Prawidłowość stanowiska organu odwoławczego w tym z zakresie nie budzi wątpliwości, również w zestawienia z bardzo ogólnymi zarzutami skargi. Podkreślenia wymaga, że postawionym przez skarżącego zarzutom nie towarzyszą praktycznie żadne argumenty. Również z tego powodu nie jest możliwa konfrontacja lakonicznego stanowiska skarżącego z przekonującą argumentacją organu odwoławczego, która – co istotne – znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zdaniem sądu, organ odwoławczy prawidłowo również ustalił, że w sprawie niniejszej nie zostało wykazane istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącego za zobowiązania spółki. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że w odniesieniu do zarządzanej przez skarżącego spółki nie została ogłoszona upadłość. Wynika to ze znajdującej się w aktach sprawy informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS. Dział 6 rubryka 5 "Informacje o postępowaniu upadłościowym" nie zawiera żadnych wpisów. Z przedmiotowego dokumentu wynika również, że brak jest wpisów w dziale 4 rubryce 3 zatytułowanej "Informacje o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 ustawy z 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe albo o zabezpieczeniu majątku dłużnika w postępowaniu w przedmiocie ogłoszenia upadłości albo w postepowaniu restrukturyzacyjnym albo po prawomocnym umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, co oznacza, że wnioski takie nie były składane. Dodatkowo fakt, że wobec zarządzanej przez skarżącego spółki nie było prowadzone postepowanie upadłościowe, restrukturyzacyjne potwierdza treść pisma Sądu Rejonowego dla W. w W. [...] Wydział Gospodarczy z 1 kwietnia 2019 roku. Z pisma wynika, że do tego sądu nie wpłynął wniosek w wyżej wymienionym przedmiocie w odniesieniu do zarządzanej przez skarżącego spółki (pismo k. 17 akt postępowania podatkowego). Zauważyć należy, że także sam skarżący, mimo kwestionowania decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie twierdzi, że został przez niego złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki I. sp. z o.o., czy jakiekolwiek inne postępowanie, o którym mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. W ocenie sądu, z okoliczności niniejszej sprawy, ani też ze stanowiska skarżącego prezentowanego przez niego w toku postępowania w niniejszej sprawie nie wynika, że miały miejsce takie okoliczności, które uniemożliwiały skarżącemu złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym do tego czasie. Sąd wyjaśnia, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych działań (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 265/10). Sąd przyjmuje za własny wyrażany w orzecznictwie pogląd, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że nie przewidywał i nie mógł w żaden sposób z przyczyn obiektywnych - przewidzieć, że zaistniała w spółce sytuacja finansowa wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego w celu zapewnienia ochrony interesów jej wierzycieli przed niewypłacalnością. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie. (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 listopada 2020 roku w sprawie sygn. akt III SA/Wa 57/20). W toku postępowania w sprawie skarżący nie powoływał się na istnienie aktualnie mienia spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowej spółki w znacznej części. Nie została zatem spełniona przesłanka uwalniająca skarżącego od odpowiedzialności, przewidziana w art. 116 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe, skarga – jako niezasadna – podlegała oddaleniu – o czym sąd orzekł w sentencji wyroku. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.