III SA/Wa 1881/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. i ustalenia wysokości zobowiązania oddala skargę

Prezydent [...]W. (dalej zwany "Prezydentem") postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. ustalającą M. S. (dalej zwana "Stroną" lub "Skarżącą") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. za nieruchomość położoną na terenie m. st. W. przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]). W uzasadnieniu stwierdził, że opodatkowane zostały nieprawidłowe podstawy opodatkowania dotyczące gruntów i budynków przedmiotowej nieruchomości. Ponadto według organu Skarżąca nie zgłosiła zmiany wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości na działalność gospodarczą oraz nie deklarowała wartości budowli, co spowodowało zaniżenie wysokości podatku. Prezydent, w efekcie wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2013 za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...], obręb nr [...], w kwocie 14.439,00 zł. Skarżąca odwołaniem z dnia 14 lutego 2018 r., wnosząc o uchylenie decyzji Prezydenta w całości i umorzenie postepowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła ww. decyzji naruszenie: a) art. 210 § 1 ust. 4 w związku z art. 240 § 1 oraz art. 245 § 1 w związku z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej zwana "O.p.") poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprawidłową podstawę prawną; b) art. 210 § 1 ust. 8 w związku z art. 210 § 1a w związku z art. 245 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji zawierającej wyłącznie podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania w sytuacji, gdy przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości w przypadku wydawania decyzji w trybach nadzwyczajnych, a w konsekwencji czego brak podpisania decyzji przez osobę upoważnioną; c) art. 122, art. 187 § 1 i 3, art. 191 § 1 w związku z art. 245 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, a w konsekwencji czego ustalenie stanu faktycznego sprawy; d) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., poprzez nieprawidłowe i wybiórcze uzasadnienie decyzji z uwagi na nie odniesienie się do całokształtu argumentacji Strony; e) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane "SKO") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu mając na uwadze przesłankę do wznowienia postępowania o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, doszedł do przekonania, iż taką okolicznością jest fakt wykorzystywania części nieruchomości na działalność gospodarczą. Zauważył jednocześnie, że powierzchnia budynku wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej nie była przedmiotem ustaleń organu podatkowego. Okoliczność tę wykryto dopiero w trakcie kontroli podatkowej. Powierzchnia ta, jako okoliczność faktyczna nie była znana organowi podatkowemu. W rozpatrywanej sprawie za nowe okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji, a nieznane organowi pierwszej instancji uznano niezgłoszenie przez podatnika do opodatkowania wszystkich budynków i budowli wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Według SKO przeprowadzona w dniach od 19 do 24 maja 2017 r. na terenie nieruchomości należącej do Skarżącej kontrola podatkowa wykazała, że w 2013 r. na terenie nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w W. przy ul. [...] Dzielnica B., stwierdzono następujące podstawy opodatkowania: 1) Budynki mieszkalne o powierzchni - 232,29 m2; 2) Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni - 188,05 m2; 3) Budynki pozostałe o powierzchni [...] m2; 4) Grunty pozostałe o powierzchni - [...] m2; 5) Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni - [...] m2; 6) Nieużytki o powierzchni - [...] m2, 7) Budowle o wartości [...] zł. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716; dalej zwana "u.p.o.l.") złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według określonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniając powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego co wykazano w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach 19-24 maja 2017 r. SKO uznało zatem, iż w sytuacji, gdy z powyższych względów organ podatkowy nie miał wiedzy na temat prowadzonej działalności gospodarczej przez podatniczkę należało na podstawie art. 241 § 1 O.p., wznowić postępowanie z urzędu ze względu na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. pojawiły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Mając powyższe ustalenia na uwadze za zasadne uznał ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2013 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] Dzielnica B. w następujący sposób: 1) Budynki mieszkalne o powierzchni - [...] m2 x 0,73 zł = 169,57 zł; 2) Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni -[...] m2 x 22,82 zł = 10 989,20 zł; 3) Budynki pozostałe o powierzchni [...] m2 x 7,66 zł = 719,27 zł; 4) Grunty pozostałe o powierzchni - [...] m2 x 0,45 zł = 1 573,65 zł; 5) Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni - 680 m2 x 0,88 zł = 598,40 zł; 6) Budowle o wartości 19.450,00 zł x 2% - 389,00 zł. Razem: 14.439,09 zł; po zaokrągleniu podatek wyniósł 14.439,00 zł. SKO podniosło, iż stawki podatku wynikają z uchwały Rady Miasta [...]W. Nr XLIV/1237/2012 z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 r. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę fakt, iż w rozpoznawanej sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny oraz prawny co do przedmiotu opodatkowania oraz zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego, za zasadne uznał utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, gdyż powtórna analiza całokształtu sprawy pozwoliła na konstatację, że wymiar podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy został dokonany w sposób prawidłowy. W skardze z 3 sierpnia 2019 r. Strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie: 1) art. 240 § 1 ust. 5 w zw. z art. 245 § 1 O.p. poprzez ich nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, w której nie doszło do ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, a w konsekwencji powyższego nieuprawnione uchylenie decyzji z dnia 8 lutego 2013 r.; 2) art. 122 w zw. z art. 127 oraz art. 240 § 1 ust. 5 O.p., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na SKO, w szczególności zaś pominięciu całkowicie powoływanej przez Stronę argumentacji świadczącej, że na gruncie przedmiotowej Prezydent miał świadomość wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości przez Stronę do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie okoliczność ta nie może być uznana za nową i nieznaną organowi uzasadniającą wznowienie postępowania; co czyni sprawę nie wyjaśnianą w niezbędnym w zakresie uniemożliwiającym wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia; 3) art. 210 § 1 ust. 6 w zw. z art. 122 O.p. polegającej na braku prawidłowego uzasadnienia decyzji w szczególności braku wskazania przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności okolicznością wskazywanym przez Stronę w praktyce jej pomijając, co może utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę instancyjną, 4) art. 210 § 1 ust. 4 w zw. art. 240 § 1 ust. 5 w zw. z art. 245 § 1 w zw. z art. 120 O.p. poprzez wydanie skarżonej decyzji bez wskazania pełnej i prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez wskazania pełnej podstawy prawnej; 5) art. 200 O.p. poprzez całkowity brak odniesienia się w treści decyzji do argumentacji podniesionej przez Stronę wykonującą swe prawo do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym a zawartej w piśmie z dnia 03 sierpnia 2018 r.; 6) art. 240 § 1 ust. 5 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezawierającej prawidłowego podpisu, z uwagi na nieuprawnione zastosowanie art. 210 § 1a, który stanowi lex specjalis do art. 210 § 1 ust. 8 a co za tym idzie nie ma on zastosowania do decyzji wydawanych w trybach nadzwyczajnych W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne. Skarżąca pismem z dnia 9 lipca 2020 r. stanowiącym uzupełnienie zarzutów skargi wskazała, że istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy było zaniechanie w sferze postępowania wyjaśniającego polegające na pominięciu (brak w aktach sprawy) dowodu, który powinien w istocie rzeczy mieć fundamentalne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, a który organ powinien był przeprowadzić poprzez działanie z urzędu, jakim jest włączenie do akt sprawy danych z ewidencji podatkowej nieruchomości prowadzonej przez organ na podstawie art. 7a u.p.o.l., jak też danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - w sprawie całkowicie je pominięto, na co wprost wskazują uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Podkreślił przy tym, że imperatywna budowa normy prawnej wskazuje, że organy podatkowe dla potrzeb wymiaru m.in. podatku od nieruchomości mają obowiązek - a nie mogą - prowadzić odrębną, specjalną ewidencję podatkową nieruchomości, z której wynikające dane winny mieć fundamentalne, zasadnicze znaczenie dla wymiaru podatku, i - w razie niezłożenia przez podatnika deklaracji podatkowej - mieć decydujący wpływ na wymiar podatku. Odnośnie skutków dla wymiaru podatku danymi wynikającymi z Ewidencji Gruntów i Budynków, wskazał, że w orzecznictwie ukształtował się i utrwalił pogląd, zgodnie z którym organy podatkowe są omawianymi danymi związane w ten sposób, że nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tym zakresie tj. dotyczącym klasyfikacji nieruchomości, tylko powinien się oprzeć na danych i odwołać do zapisów wymienionej ewidencji. Zdaniem SKO w przedmiotowej sprawie organy oparły rozstrzygnięcia na ustaleniach z oględzin, całkowicie pomijając, co wprost wynika z uzasadnień kwestionowanych decyzji (milczą one w tym zakresie), dane z ewidencji gruntów i budynków, do czego nie były uprawnione. Równocześnie wskazała, że skoro Prezydent z urzędu posiadał wiedzę z Ewidencji Działalności Gospodarczej, a co za tym idzie i świadomość faktu, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...] w W. (co potwierdza m.in. dokument zatytułowany "Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (zmiany)" wydane w dniu 6 lutego 2008 r. przez Prezydenta, w którym organ ten zaświadcza, że przedsiębiorca M. S. wykonuje działalność gospodarcza) w nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]), gdyż takie dane zostały zarejestrowane w Ewidencji Działalności Gospodarczej pod numerem [...] już w dniu 1 lutego 2003 r., to dane te, a co za tym idzie i fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą, jako zawarte w ewidencji prowadzonej przez organ podatkowy na podstawie art. 7a u.p.o.l., były znane organowi już w chwili wydawania pierwotnej decyzji ustalającej podatek w dniu 23 stycznia 2013 r. W jej ocenie skoro organ podatkowy wydając decyzję wymiarową z dnia 23 stycznia ustalił go opierając się, bo będąc do tego zobowiązanym z mocy prawa, na danych wynikających z ewidencji prowadzonej na podstawie art. 7a, w której, poprzez fakt zawarcia (wpisu) w Ewidencji Działalności Gospodarczej, wpis do której wywarł skutek materialnoprawny mający również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości, faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą pod ww. adresem, to późniejsze potwierdzenie wiedzy w tym zakresie w toku kontroli nie może być przesłanką do wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej na podstawie art. 240 § 1 ust. 5 w zw. z art. 245 § 1 O.p. Uchylona decyzja była bowiem, bo musiała być, jako oparta na danych wynikających z ewidencji podatkowej nieruchomości, w której znajdują się dane z Ewidencji Działalności Gospodarczej, zgodna ze stanem faktycznym i prawem. Odmienne przyjęcie, tj., że Prezydent wydaje decyzje wymiarowe bez oparcia się o dane zawarte w ewidencji powołanej do życia przez ustawodawcę specjalnie w celu wykorzystywania znajdujących się w niej danych dla celu wymiaru podatku, musiało by prowadzić do - jak się wydaje obecnie przedwczesnej konkluzji - że decyzje wymiarowe tego organu podatkowego są wydawane niezgodnie z prawem, gdyż organ ten, nie wykonując nałożonych na niego z mocy przepisów prawa obowiązków - celowo je narusza. Zwróciła uwagę, że protokół z kontroli - w okolicznościach przedmiotowej sprawy - jest tylko jednym z dowodów w postępowaniu; nie może służyć jako wyłączna podstawa do wydania decyzji, szczególnie w trybie nadzwyczajnym, w sytuacji całkowitego pominięcia dowodów z danych znajdujących w ww. ewidencjach: ewidencji gruntów i budynków oraz podatkowej nieruchomości. Stanęła jednocześnie na stanowisku, że w obecnie prowadzonym postępowaniu danych powoływanych przez organy podatkowe obu instancji w uzasadnieniach decyzji wydanych po wznowieniu postępowania, w żaden sposób nie zostały skonfrontowane w danymi zawartymi w: Ewidencji Gruntów i Budynków, Ewidencji Podatkowej Nieruchomości oraz doszło do zaniechania postępowania dowodowo-wyjaśniające go w tym zakresie oraz braku zgromadzenia materiału dowodowego (wydruków danych z ww. ewidencji gruntów i budynków oraz podatkowej nieruchomości) co jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i które w efekcie doprowadziło do błędnej interpretacji i zastosowania przepisów prawa materialnego, które winno skutkować oraz uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne. Ponieważ skarga dotyczy zarówno naruszeń prawa procesowego, jak i prawa materialnego, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest do zbadania zarzutów odnoszących się do uchybień procesowych albowiem proces subsumcji przepisów prawnych musi opierać się na prawidłowych ustaleniach faktycznych. W ocenie sądu, organy podatkowe dokonały takich ustaleń na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i – wbrew twierdzeniom Skarżącej - nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, przy błędnej jego ocenie oraz z pominięciem istotnych wniosków dowodowych. W szczególności, wbrew stanowisku Strony, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z jego treścią w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Należy zgodzić się ze Skarżącą, że materiał dowodowy uzyskany w czasie kontroli przeprowadzonej w dniach 19-24 maja 2017 r. nie istniał w dacie wydania pierwotnej decyzji podatkowej. Słusznie też podnosi Skarżąca, że ten materiał dowodowy, przede wszystkim w postaci protokołu kontroli, nie mógł być przyczyną wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Należy jednak mieć na uwadze, że przedmiotowe "nowe" dowody mogą dotyczyć okoliczności istniejących w dacie wydania pierwotnej decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak bowiem podnosi się w literaturze przedmiotu, doktrynie oraz, w szczególności, komentarzu do przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z niego okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania (por. Babiarz Stefan i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Opublikowano: WKP 2019). Z akt sprawy wynika, tj. m. innymi z przywołanego protokołu kontroli wynika, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Dowody zgromadzone w toku kontroli podatkowej ujawniły bowiem okoliczność prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. Wynika z nich, że pomimo prowadzenia tej działalności, Skarżąca nie zgłosiła do opodatkowania zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości oraz nie złożyła deklaracji o wartości budowli znajdujących się na nieruchomości. W związku z tym nietrafne jest stanowisko Strony, że okoliczności na które powołuje się organ nie były nowe i były znane organowi pierwszej instancji. O ile bowiem można uznać, że Prezydent [...]W. (jako organ podatkowy) miał wiedzę o wydaniu pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo - usługowego, to nie można jednak tym samym uznać, że miał też wiedzę co do zmiany sposobu wykorzystywania nieruchomości przez Skarżącą, czy też co do wartości budowli znajdujących się na spornej nieruchomości. Można przecież wyobrazić sobie taką sytuację, że wkrótce po wydaniu pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, Strona po prostu sprzedałaby całą nieruchomość. W ocenie sądu, w świetle przedstawionych okoliczności, nie ulega wątpliwości, że Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie wskazanej w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją SKO. W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,88 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – 4,51 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,45 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 22,82 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 10,65 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – - o powierzchni użytkowej do 2000 m2 - 4,63 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, - o powierzchni użytkowej powyżej 2000 m2 – 2,32 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 u.p.ol. Zgodnie natomiast z treścią art. 1a ust. 1 pkt 4) u.p.o.l., użyte w ustawie określenie działalność gospodarcza oznacza działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Przy czym na gruncie obecnego stanu prawnego chodzi o przepisy ustawy z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1807), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., stosownie do art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1808). Zgodnie z treścią art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że na przedmiotowej nieruchomości Skarżąca prowadziła w 2013 r. działalność gospodarczą. Na żadnym etapie postępowania ta okoliczność - ustalona w wyniku kontroli, o której mowa na wstępie - nie została przez Stronę zakwestionowana. Stąd jako zasadne bo odpowiadające ustaleniom faktycznym było ustalenie podatku od nieruchomości z uwzględnieniem tejże właśnie okoliczności, w świetle powołanych wyżej przepisów. W ocenie sądu nie jest również zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ( określony w skardze jako "ustęp 6") w zw. z art. 122 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. a który Skarżąca – generalnie biorąc – upatruje w tym, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wprost wskazał, iż przyczyną uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie jest pojawienie się dowodów ujawnionych w trakcie kontroli podatkowej, które nie mogły istnieć w dacie wydania pierwotnej decyzji podatkowej w 2013 r. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że w toku kontroli ujawniono, iż podatnik nie zgłosił zmiany wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości na działalność gospodarczą oraz nie zadeklarował wartości budowli, co spowodowało zaniżenie wartości wysokości podatku. Zdaniem sądu, z określenia takiego nie wynika, że przyczyną wznowienia postepowania są nowe dowody, ale – jak wskazał organ wprost – okoliczności związane z niezgłoszeniem zmiany wykorzystania nieruchomości. W odniesieniu do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów związanych – jak to wskazała Skarżąca - z brakiem wskazania podstawy prawnej i brakiem prawidłowego podpisu decyzji organu pierwszej instancji, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 210 § 1a O.p. decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Decyzja wydana w niniejszej sprawie przez organ I instancji ustala wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2013. Stanowi zatem decyzję, o której mowa w art. 210 § 1a O.p., a zatem – w konsekwencji - nie stanowi naruszania prawa "opatrzenie tej decyzji nadrukiem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania". Takie stanowisko ma oparcie zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie podnosi się, że – co do zasady - każda decyzja wymiarowa wygenerowana przez specjalistyczny program komputerowy może być "podpisana" podpisem mechanicznie odtworzonym lub nadrukiem imienia i nazwiska z podaniem stanowiska służbowego (por. L. Etel, Coroczny wymiar podatków lokalnych – wybrane problemy, w:[PPLiFS 2018/2/6-13] oraz, że "przepis art. 210 1a O.p. odnosi się do sytuacji, w której określone decyzje podatkowe sporządzone są wykorzystaniem systemu teleinformatycznego" (por. wyrok NSA z 28.09.2017r., II FSK 1199/17, LEX nr 2394071). Dlatego też zarzuty w tym zakresie należało uznać jako niezasadne. Jednocześnie Sąd po raz kolejny wskazuje, że – jak to podkreślono na wstępie rozważań - zarzuty procesowe skargi w myśl art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a., mogą prowadzić do uchylenia decyzji przez sąd, w sytuacji gdy takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W rozstrzyganej sprawie, zdaniem Sądu, z przyczyn wskazanych wcześniej, z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji.