III SA/Wa 2018/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), asesor WSA Konrad Aromiński, Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2012 r. oddala skargę

E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydaną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty, marzec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2012 r. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i orzekł zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i grudzień 2012 r. w prawidłowej kwocie oraz utrzymał w mocy w pozostałej części decyzję tego organu. W dniu 28 kwietnia 2017 r. do Izby Administracji Skarbowej w W. wpłynął wniosek Strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: O.p.). Zdaniem Strony decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nie uwzględniła całości okoliczności sprawy, albowiem Spółka po jej wydaniu zgromadziła i usystematyzowała faktury oraz pozostałą wymaganą dokumentację obejmującą kontrolowany okres. W ocenie Strony zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. odmówił wznowienia postępowania. W wyniku wniesionego odwołania, DIAS decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie. DIAS decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że z treści wniosku Strony z dnia 28 kwietnia 2017 r. wynika, iż zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Strona upatruje w przedłożonych po zakończeniu postępowania zwykłego fakturach zakupu i sprzedaży, które nie były wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji. W ocenie organu odwoławczego przedstawione przez Stronę we wniosku dowody nie stanowią "nowego dowodu", ani "nowej okoliczności w sprawie''. DIAS wskazał bowiem, że strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania. Z kolei sama Spółka we wniosku z dnia 28 kwietnia 2017 r. stwierdziła, że cyt.: "(...) Już w toku postępowania Strona wskazywała organowi na istnienie faktur i innych dokumentów dowodzących prawidłowość deklaracji VAT-7 składanych przez Firmę, lecz, z powodów leżących po stronie Prezesa firmy, jak i Głównej Księgowej lecz przez nich niezawinionych (choroba i wypadek), tudzież zmian zachodzących w organach zarządzających Firmy, nie mogła ich przedłożyć w toku postępowania. W tym zakresie Spółka miała nadzieję na spolegliwość organów podatkowych, tj. umożliwienie zebrania dokumentacji (potocznie mówiąc: "danie czasu"), niestety, mając na uwadze istotę niniejszego pisma organy podatkowe - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej i Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznały, iż Firma takowej dokumentacji w ogóle nie posiada". Jak zauważył organ odwoławczy, w aktach sprawy znajduje się pismo Strony z dnia 13 października 2014 r., w którym Spółka poinformowała, iż udało się jej odzyskać część wieloletniej dokumentacji, która cyt.: "(...) podlega segregacji i ponownemu przygotowaniu inwentaryzacyjnemu, ponieważ była luźno złożona bez segregacji do pudełek przez nabywcę samochodu Pana G.K. gdzie częściowo przebywała w bagażniku tegoż samochodu i pozostawiona była w garażu przez nowego nabywcę bez naszej wiedzy". W związku z powyższym Strona wniosła o wydłużenie terminu do przesiania wymaganych w piśmie z dnia 9 października 2014 r. dokumentów do dnia 15 grudnia 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego z powyższego bezspornie wynika, że powołane jako podstawa wznowienia dokumenty istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej i Strona miała o nich wiedzę. DIAS zwrócił również uwagę na to, że w toku postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Spółka była wielokrotnie wzywana do przedstawienia m.in. ww. dokumentów. Pomimo powyższego Strona nie zastosowała się do wezwań organu kontroli skarbowej, za co nałożona została na nią kara porządkowa. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że na wezwanie organu kontroli skarbowej do wskazania informacji dotyczących osób reprezentujących Spółkę od 2 lutego 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. pismem z dnia 4 maja 2015 r. poinformował, że Spółka wystawia faktury sprzedaży i otrzymuje faktury na zakup towarów i usług, co wynika bezpośrednio ze składanych na bieżąco deklaracji VAT-7, które zostały opatrzone podpisem Prezesa Zarządu M.K.. Ponadto w dniu 1 kwietnia 2015 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym w N. sporządzone za 2014 r. zeznanie CIT-8. Przedmiotowe zeznanie zostało opatrzone podpisami zarówno Prezesa Zarządu Pana M.K., jak i Głównej księgowej Pani M.G.. Z powyższego wynika, iż okoliczność przebywania zarówno Prezesa Zarządu jak i Głównej księgowej na zwolnieniach lekarskich nie stanowiła żadnej przeszkody w funkcjonowaniu Spółki, w związku z tym nie może być uznana za usprawiedliwioną sytuacja, w której Spółka według własnego uznania przekazuje wybrane elementy ewidencji księgowej, a odmawiała wydania dokumentów źródłowych będących podstawą dokonywanych zapisów księgowych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że Strona wnosząc o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazuje, iż po wydaniu decyzji zgromadziła i usystematyzowała faktury oraz pozostałą, wymaganą dokumentację obejmującą kontrolowany okres. Z treści wniosku wynika zatem, że Spółka zmierza do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie podatkowej, co nie jest możliwe w trakcie postępowania nadzwyczajnego. Co więcej, przedstawienie organowi podatkowemu przedmiotowych dokumentów źródłowych na etapie postępowania wznowieniowego i wskazywanie, że istniały one w momencie wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. dowodzi, że Spółka była w ich posiadaniu na dzień wydania decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji, ale ich nie ujawniła. Z uwagi na powyższe dokumentacja podatkowa nie spełnia wymagań nowych dowodów, czy nowych okoliczności. Skutków postawy (zaniechań) Strony polegającej na nieprzedstawieniu dokumentacji podatkowej nie można przerzucać na organy podatkowe, a tym samym, czyniąc podstawę uchylenia decyzji ostatecznej, uwzględniającej ten fakt. Ponadto DIAS wskazał, że jeżeli podnoszone przez stronę okoliczności lub dowody były w postępowaniu zwykłym (jak w sprawie niniejszej), a organ orzekający "ich nie zbadał", czy też "nie uwzględnił", to nie można ich w postępowaniu wznowieniowym uznać za nowe, choćby organ w postępowaniu zwykłym się z nimi nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że wskazywane przez Stronę dowody nie spełniają przesłanki "nowości", o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym też kontekście zasadnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uznał w skarżonej decyzji, że Spółka nie wypełniła swoich obowiązków wobec postępowania podatkowego i nie ujawniła, w tym również na wezwanie organu kontroli skarbowej dowodów o których posiadała wiedzę i którymi dysponowała w toku postępowania "zwykłego". Tak więc posiadanie przez Stronę na etapie postępowania "zwykłego" wiedzy o ww. dowodach i brak ich przedłożenia wyklucza późniejsze powoływanie się na nie przez Stronę jako na przesłankę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przedstawione przez Stronę dokumenty nie spełniają przesłanki "nowości", o której stanowi ww. przepis, jako że były one znane Stronie już na etapie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jak też Strona była świadoma ich znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie art. 121 § 1 O.p. przez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w błędny sposób, nie dający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, a tym samym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 O.p., polegające na odmowie uchylenia decyzji ostatecznej wobec niestwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. przez uznanie, że dowody źródłowe dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie spełniają waloru "nowości" w rozumieniu w/w przepisu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi, odpowiada prawu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jej uchylenia. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też gdy stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w niniejszym postępowaniu). Spór między stronami postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy prawidłowości odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z powodu niestwierdzenia przesłanek wznowienia postępowania określonych w treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. pojawienia się nowych dowodów. Na wstępie przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia Skarżąca podała art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca stoi na stanowisku, iż kryterium nowości ujawnionych dowodów zostaje zachowane wówczas, gdy dowody wprawdzie istniały w dniu orzekania w postępowaniu zwykłym, ale orzekający organ nimi nie dysponował, przy czym nie mają znaczenia przyczyny, które ten fakt spowodowały. Tymczasem z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że powołane jako podstawa wznowienia dokumenty, istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, a Skarżąca miała o nich wiedzę lecz ich nie przedłożyła. Okolicznością bezsporną pozostawało, że Strona nie przedstawiła dokumentacji podatkowej na wezwanie organu. Dopiero na etapie wniosku Strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., Strona wskazała, iż zgromadziła i usystematyzowała faktury oraz pozostałą wymaganą dokumentację obejmującą kontrolowany okres. Istnienie dokumentacji podatkowej, a nie przedłożenie jej w dacie wydawania decyzji, jest równoznaczne z istnieniem tych dokumentów jako dowodów już w tej dacie. Ich późniejsze okazanie nie stanowi ujawnienia nowego dowodu po wydaniu decyzji. Istotnym dla wznowienia postępowania jest natomiast, aby te dowody nie były znane w toku postępowania podatkowego. Z punktu widzenia stanu wiedzy Spółki, nie można uznać, że dokumentacja podatkowa "wyszła na jaw" dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji. W efekcie należy uznać, że Strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r. II FSK 2675/12, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 734/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 728/17). Podnieść również należy, że jeżeli wskazywane przez podatnika okoliczności lub dowody istniały w postępowaniu zwykłym, a organ orzekający "ich nie zbadał", to nie można ich w postępowaniu wznowieniowym uznać za nowe, choćby organ w postępowaniu zwykłym się z nimi nie zapoznał (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 734/13). Zgodzić się zatem należy z organem, że wskazywana przez Skarżącą dokumentacja podatkowa nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż niewątpliwie istniała ona w dniu wydania decyzji ostatecznej i była znana Spółce. Tym samym nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. W kontekście powyższych rozważań, bezzasadne pozostają zarzuty skargi. Wykładnia organu w kontekście przedmiotowego stanu faktycznego i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była prawidłowa. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.