III SA/Wa 633/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Anna Zaorska, asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy jego przywrócenia od decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z innymi oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. oddala skargę

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] (dalej: "NUS") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu K.W. (dalej: "Skarżącą") wraz z drugim członkiem zarządu R.W. oraz z [...] Sp. z o. o. siedzibą w [...] za niewykonane zobowiązania podatkowe ww. Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Decyzja została wysłana za pośrednictwem systemu teleinformatycznego ePUAP w dniu [...] sierpnia 2019 r. na wskazany przez pełnomocnika Skarżącej adres na platformie ePUAP. Z informacji znajdujących się na Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia wynika, iż dokument ten nie został odebrany przez adresata w terminie 14 dni od dnia wysłania pierwszego UPD. W związku z powyższym, ww. decyzja organu pierwszej instancji została uznana za doręczoną w dniu 13 września 2019 r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowił przepis art. 44 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (k. 247 verte akt administracyjnych). Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika w dniu 23 października 2019 r., wniosła odwołanie od ww. decyzji NUS wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Skarżąca uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podnosiła, że prawdopodobnie z przyczyn technicznych związanych z funkcjonowaniem skrytki elektronicznej, rozstrzygnięcie lub informacja o rozstrzygnięciu nie dotarła do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie z jej treścią. Skarżąca wskazała, że informację o wydaniu decyzji i jej skutecznym doręczeniu uzyskano dopiero w wyniku otrzymania w dniu 16 października 2019 r., tj. w chwili doręczenia upomnienia i wezwania do zapłaty należności. Jako przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazała brak informacji o rozpoczęciu biegu terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zdaniem Skarżącej przedmiotowa decyzja nie została doręczona skutecznie przez ePUAP lub została doręczona, ale nie ujawniła się w skrytce. Skarżąca podała, że problemy z działaniem platformy ePUAP były szeroko komentowane na co zwracały między innymi organy celne. Skarżąca załączyła pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z 2017 r. skierowane w innej sprawach do pełnomocnika, które w związku z powstałymi problemami uniemożliwiającymi przesyłanie dokumentów za pośrednictwem platformy ePUAP zgodnie z art. 144 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm., dalej: "O.p.") doręczono za pośrednictwem operatora pocztowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS") stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. DIAS wskazał, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] została prawidłowo wysłana w dniu [...] sierpnia 2019 r. na wskazany przez pełnomocnika adres elektroniczny i doręczona adresatowi w dniu 13 września 2019 r. Zaznaczył, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia 14 września 2019 r. i upłynął w dniu 27 września 2019 r. DIAS stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, tj. 26 dni po upływie ustawowego terminu. W ocenie DIAS okoliczności przywołane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. DIAS podniósł, że wygenerowane za pośrednictwem platformy ePUAP poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma, stanowi urzędowe poświadczenie odbioru. Tym samym DIAS wywiódł, iż samo powołanie się pełnomocnika Skarżącej na problemy techniczne w odbiorze prawidłowo wysłanej decyzji przez organ pierwszej instancji, nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Ponadto według DIAS nie zostało uprawdopodobnione dostatecznie, że problemy techniczne w odbiorze przedmiotowej decyzji rzeczywiście miały miejsce. DIAS wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano, kiedy pojawiły się problemy techniczne uniemożliwiające odbiór pisma oraz jak długo one trwały. Nie wskazano również, w którym momencie pełnomocnik dostrzegł istnienie owych trudności oraz jakie działania podjął w tym momencie w celu uzyskania dostępu do pisma lub poznania w inny sposób jego treści. Za dowód wystąpienia problemów technicznych DIAS nie uznał pism załączonych przez pełnomocnika Skarżącej, które datowane są na 2017 r. i w ocenie DIAS jedynie wskazują na możliwość wystąpienia problemów technicznych w działaniu platformy ePUAP w tamtym okresie. Mając na uwadze powyższe DIAS uznał, że nie zaszły przesłanki z art. 162 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 162 § 1 O.p., albowiem nie został przywrócony termin Skarżącej do wniesienia odwołania pomimo uprawdopodobnienia braku winy przy uchybieniu terminu; - art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz 122 O.p., przez niezbadanie przez organ okoliczności mających istotne znaczenie dla przesądzenia, iż pełnomocnik Skarżącej nie dopuścił się niedbalstwa przy odbiorze korespondencji i oparcie się jedynie na automatycznie generowanych poświadczeniach platformy ePUAP potwierdzających rzekomą prawidłowość dostarczenia decyzji; - art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz 122 O.p., przez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego co do uznania, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez winy strony lub w wyniku niedbalstwa, a decyzja została doręczona skutecznie, podczas gdy nie otrzymała decyzji na elektroniczną skrytkę, pomimo jej wysłania, uchybienie terminu mogło nastąpić wyłącznie z powodu problemów z platformą ePUAP bądź innych technicznych trudności, czego nie zbadano, w szczególności, iż w innych postępowaniach skutecznie dostarczano przesyłki, przy czym jednocześnie już uprzednio sporadycznie zdarzały się problemy z korespondencją elektroniczną, a co mogło wynikać m.in. z ilości kierowanych wysyłek, przy czym wyżej podnoszone okoliczności uprawdopodabniają brak winy i dotyczą okoliczności niezależnych od Skarżącej. Wedle pełnomocnika techniczne problemy spowodowały, że przesyłka nie może być uznana za skutecznie doręczoną, a w konsekwencji Skarżąca pozbawiona była przysługujących jej praw do zaskarżenia decyzji organu. Dalej Skarżąca podnosiła, że została pozbawiona możliwości skutecznego zapobiegnięcia uchybieniu terminowi, gdyż wynikał on z niezależnych działań platformy ePUAP lub innych technicznych problemów. Nie otrzymała ww. decyzji NUS, ani nie ujawnił się żaden ślad jej dostarczenia; Zdaniem pełnomocnika natychmiastowa reakcja Skarżącej oraz krótki okres jaki upłynął od rzekomego uchybienia uprawdopodabniają okoliczności podnoszone przez Skarżącą. W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, czy postanowienia jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną przez Skarżącego podstawą prawną, rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Wyjątek przewidziany w ostatnio powołanym przepisie – z uwagi na przedmiot zaskarżenia w sprawach – nie ma zastosowania. W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu jedynie w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego wpływ lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiot kontroli stanowi postanowienie z [...] grudnia 2019 r., w którym DIAS, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w tej samej dacie jest dopuszczalne. Przedmiotem sporu w niniejszych sprawie jest kwestia ewentualnej wadliwości w procesie doręczenia decyzji za pośrednictwem sytemu teleinformatycznego, która mogłaby potencjalnie świadczyć o tym, że uchybienie przez Skarżącego terminowi do wniesienia odwołania, od opisanej na wstępie decyzji [...] sierpnia 2019 r. w, nastąpiło na skutek okoliczności, za które Skarżąca odpowiedzialności nie ponosi. Sąd podziela pogląd organów, że w sprawie pełnomocnik Skarżącej nie uprawdopodobnił okoliczności braku winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 223 § 1 O.p., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Stosownie do art. 223 § 2 pkt 2 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przekroczenie powyższego terminu skutkuje wydaniem postanowienia kończącego postępowanie odwoławcze bez merytorycznego rozpoznania. Na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy wydaje bowiem wówczas postanowienie, w którym stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Jeśli jednak wraz z odwołaniem strona składa wniosek o przywrócenie terminu, to organ odwoławczy winien rozpoznać ten wniosek. Nie można bowiem stwierdzić uchybienia terminowi, który został przywrócony w trybie przewidzianym w art. 162 § 1 i 2 O.p. Na podstawie tych przepisów, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Kontrolując legalność zaskarżonych postanowień w zakreślonych wyżej granicach Sąd nie stwierdził zarzucanych im naruszeń prawa, uznając tym samym, że wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu – jak w tej sprawie - adwokatem następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. W tym przypadku decyzja NUS z dnia [...] sierpnia 2019 r. została przesłana za pośrednictwem platformy ePUAP. Jak wynika z UPD pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru dokumentu utworzone zostało w dniu [...] sierpnia 2019 r., a powtórne w dniu 7 września 2019 r. Informacja podana na UPD wskazuje również, że dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Ten dokument zawiera również informację, że "Zgodnie z art. 46 par. 6 k.p.a. uznaje się za doręczony." W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda zamiast podstawy prawnej w postaci "art. 46 par. 6 k.p.a." powinno być "art. 152a § 3 O.p.", lecz nie ma to merytorycznego znaczenia, bowiem oba przepisy mają jednakową treść. Po prostu art. 46 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm. – k.p.a.) na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, jest odpowiednikiem art. 152a § 3 O.p., który ma zastosowanie w procedurze podatkowej. W UPD wskazana została również data uznania dokumentu za doręczony, tj. 14 września 2019 r. Bazując na tym, należy przyjąć, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji, rozpoczął swój bieg, zgodnie z art. 12 § 1 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., w dniu 15 września 2019 r., a upłynął z dniem 28 września 2019 r. Odwołanie od ww. decyzji zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 23 października 2019 r. a zatem z uchybieniem terminowi określonemu w Ordynacji podatkowej. To obligowało organ odwoławczy do wydania zaskarżonego postanowienia. Sąd zauważa, ze zgodnie z art. 152a § 1 o.p. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Jak wynika z tego przepisu, pismo nie jest przesyłane adresatowi, a jedynie jest on informowany o możliwości odebrania pisma (por. P. Piertrasz, w: R. Dowgier, L. Etel [red. nauk.], P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz. W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017, s. 1028). Oznacza to, że doręczenie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie organ administracji przesyła adresatowi, na uprzednio podany adres elektroniczny, zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w formie dokumentu elektronicznego wraz z linkiem umożliwiającym - po spełnieniu określonych warunków - zapoznanie się z pismem oraz jego pobranie. Drugi etap doręczenia pisma to jego pobranie i podpisanie przez adresata urzędowego poświadczenia odbioru pisma. Pełnomocnik twierdzi, że dokument nie został pod adresem elektronicznym umieszczony względnie, że miał problemy z podjęciem tego dokumentu. Sąd stwierdza, że analizowane UPD jest dokumentem spełniającym ustawowe wymagania, a zawierającym wszystkie niezbędne informacje dotyczące przesyłanych zawiadomień o umieszczeniu dokumentu, terminie dostępności, faktycznym odbiorze, czy też uznaniu za doręczony. Tym samym nie sposób przyjąć jak chce pełnomocnik, aby decyzja organu I instancji nie została prawidłowo doręczona. Z przedstawionych bowiem okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że sygnalizowane przez pełnomocnika Skarżącej problemy techniczne przy doręczaniu ww. decyzji nie wystąpiły. Z kolei art. 144 § 5 O.p. nakazuje określony sposób doręczania pism stronie reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Możliwość odstąpienia od doręczenia pisma pełnomocnikowi profesjonalnemu za pomocą środków komunikacji elektronicznej może wystąpić jedynie w przypadku nieposiadania adresu elektronicznego, wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających wysłanie przesyłki pełnomocnikowi lub odebrania przesyłki w siedzibie organu. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Sąd stwierdza, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwala skonstatować, że organ I instancji wykonał wszystkie czynności związane z doręczaniem pisma w formie elektronicznej w sposób poprawny. Wynika to w szczególności z UPD, w którym wszystkie informacje podane są z dokładną datą i godziną wykonania danej operacji. Nie sposób stwierdzić, że w trakcie wykonywania czynności polegającej na wysyłaniu decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wystąpiły jakieś problemy techniczne, wykluczające prawidłowość doręczenia. Wysyłka została dokonana poprawnie, a system nie odrzucił, ani nie wygenerował komunikatu o błędzie przy realizowaniu wysyłki decyzji. Dowodem na fakt prawidłowego wyekspediowania przesyłki jest wygenerowanie przez system prawidłowego UPD. Wskazać w tym miejscu również należy za pełnomocnikiem, że w innych postępowaniach skutecznie otrzymywał on i odbierał adresowaną korespondencję na skrytkę elektroniczną (k. 280 verte akt podatkowych), co niejako przeczy tezie o zaistnieniu problemów technicznych systemu ePUAP. Sąd zauważa, że pełnomocnik Skarżącej nie zgłosił organowi problemów z odbiorem przesyłki. Nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na ich wystąpienie, ani w postaci zgłoszenia poprzez formularz kontaktowy, ani w jakikolwiek inny sposób. Nieuprawnione jest więc powoływanie się przez pełnomocnika Skarżącej na trudności techniczne. Pełnomocnik twierdzi również, że prowadząc inne sprawy w 2017 r. otrzymywał od DIAS w [...] pisma, w których był informowany, że platforma ePUAP działa wadliwie i w związku z tym, korespondencja w danej sprawie odbywać się będzie w formie papierowej. W tym zakresie Sąd stwierdza, że co prawda, o wystąpieniu problemów technicznych z wysyłką elektroniczną korespondencji, podatnik lub jego pełnomocnik jest (powinien być) każdorazowo informowany przez organ, to jednak nie sposób zasadnie przyjąć, że raz udzielona informacja w innej sprawie w innym okresie i przez inny organ, będzie skuteczna (aktualna) w każdej kolejnej sprawie i na tej podstawie uznawać za usprawiedliwione działania polegające na braku odbioru każdej kolejnej korespondencji, w każdej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy odbiorca ma jakiekolwiek problemy z odbiorem korespondencji powinien, celem dołożenia wszelkiej staranności, podjąć działania mające na celu zgłoszenie problemów do administratora i zadbać o stosowne dowody te starania potwierdzające. W rozpatrywanej obecnie sprawie, dowody takie nie zostały przez pełnomocnika Skarżącej zaprezentowane. O ile w ocenie Sądu wadliwości działania samego systemu doręczeń elektronicznych nie da się a’priori wykluczyć (choćby z uwagi na możliwe ekstraordynaryjne problemy o charakterze technicznym, takie jak brak zasilania, czy problem z przesyłem danych) – to w przedmiotowej sprawie żadne z okoliczności mogących wpłynąć na skuteczność doręczania nie zostały przez pełnomocnika Skarżącej uprawdopodobnione. Tym samym brak jest podstaw dla przyjęcia braku skuteczności doręczenia przesyłki skierowanej do pełnomocnika Skarżącej. W przypadku doręczania pism drogą elektroniczną, urzędowe poświadczenie odbioru (UPD) stanowi jedyny dowód doręczenia pisma adresatowi, a zgodnie z kształtującą się linią orzecznictwa w tym przedmiocie, stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. System teleinformatyczny działała bowiem w sposób zautomatyzowany, wiążąc możliwość odbioru korespondencji z weryfikowaniem tożsamości odbierającego oraz podpisaniem poświadczenia doręczenia. Wygenerowanie zatem przez ePUAP Urzędowego Poświadczenia Doręczenia w konkretnej dacie dowodzi zatem możliwości odebrania pisma przez jego adresata podpisującego owo poświadczenie. Poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru. Odnosząc się do kwestii przesłanek przywrócenia terminu, należy podkreślić że uchybienie terminu jest niezawinione jedynie wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności, strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jakiekolwiek niedbalstwo czy brak staranności wykluczają zatem brak winy w uchybieniu terminu, przy czym okoliczności istniejące po stronie pełnomocnika, oceniane są ze skutkiem dla strony postępowania. Twierdzenia pełnomocnika dotyczące braku możliwości odbioru przesyłki z uwagi na wadliwe działanie sytemu ePUAP nie zostały nawet uprawdopodobnione. Organ podatkowy zasadnie zatem nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu, bazującego jedynie na oświadczeniu pełnomocnika o istnieniu problemów technicznych z odbiorem przesyłki. Wprowadzenie środka w postaci uprawdopodobnienia do wniosku o przywrócenie terminu uzasadnione jest incydentalnym, wpadkowym charakterem tego postępowania w stosunku do toku postępowania zasadniczego. Z tego powodu ustawodawca przewiduje jedynie namiastkę dowodu, a weryfikacja twierdzeń zawartych we wniosku nie może przerodzić się w osobne postępowanie. Organ powinien jedynie ocenić prawdopodobieństwo określonego ciągu zdarzeń, a przeprowadzanie dowodów mających na celu weryfikację uprawdopodobnienia ograniczyć do niezbędnego minimum. Jedynie brak prawdopodobieństwa przywołanych we wniosku okoliczności powinien stać się przedmiotem ustaleń organu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1654/11, orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl"). W ocenie Sądu nie są zasadne zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 oraz 122 O.p., przez niezbadanie przez organ okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zwraca uwagę na konieczność przejrzystego i wiarygodnego przedstawienia przez stronę niezawinionych okoliczności uniemożliwiających jej dochowanie terminu, a w konsekwencji na niezbędność podjęcia aktywności dowodowej przez samą stronę w celu potwierdzenia zasadności argumentacji wskazanej we wniosku o przywrócenie terminu w zakresie braku winy w uchybieniu terminu. Treść art. 162 § 1 O.p. nie pozostawia wątpliwości, że to składający wniosek o przywrócenie terminu obciążony jest obowiązkiem przedstawienia dowodów i okoliczności uprawdopodabniających brak winy w naruszeniu terminu procesowego. Równie bezzasadny jest zarzut dotyczący nie zastosowania zasady "in dubio pro tributario". Zasada ta - wynikająca z art. 2a O.p., może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Nie jest to zatem sytuacja, w której do oczywistego, bo wynikającego z dokumentów stanu faktycznego, organ zastosował nie budzące wątpliwości, jednoznacznie brzmiące przepisy procesowe i wywiódł z nich prawidłowe skutki prawne (art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Wobec powyższego Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zarzucanego w treści skargi naruszenia przepisów postępowania, a zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.