III SA/Wa 888/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant starszy referent Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2023 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. oraz zabezpieczającej ją na majątku podatnika oddala skargę

Decyzją z [...] października 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. orzekł o zabezpieczeniu na majątku J.P. ("Skarżący", "Strona"), na poczet przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń – grudzień 2013 r., przybliżonej kwoty zobowiązania w tym podatku, w wysokości 1 515 653 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 296 708 zł, obliczonymi na dzień wydania decyzji. Decyzja doręczona została w dniu 16 października 2015 r. Strona złożyła odwołanie. Decyzją z [...] stycznia 2016 r., doręczoną w dnu 25 stycznia 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Strona nie wniosła skargi do sądu. Pismem z 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z 19 lutego 2019 r., Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że w dniu [...] maja 2018 r. Sąd Rejonowy w E. [...] Wydział Gospodarczy rozpatrywał sprawę złożoną przez kontrahenta Skarżącego, B.O. (sprawa o sygn. akt [...] ). Sąd powszechny uznał stosunki prawne wynikające z umów ramowych i umów sprzedaży, zawartych pomiędzy Skarżącym, a kontrahentem, w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2015 r., za rzeczywiste, co diametralnie zmienia wyniki kontroli podatkowej. Organy podatkowe zaniechały skorzystania z art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, co pozwoliłoby na ustalenie zgodnej woli stron umów. Skarżący podniósł, że zgłaszał swoje zastrzeżenia do sposobu prowadzenia kontroli podatkowej, lecz były one ignorowane, co naruszało art. 31 pkt 3 Konstytucji w związku z jej art. 2. Strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia zarówno z faktycznie sprzedanymi usługami i towarem oraz wystawieniem faktury przez podmiot wykonujący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., zwanej dalej także "ustawą"), będący zarejestrowanym podatnikiem VAT i odprowadzający podatek od wykonanych sprzedaży. Zarówno strona podmiotowa co do wystawcy, jak i strona przedmiotowa faktury, nie są kwestią sporu. Za każdą fakturą idzie faktycznie sprzedana usługa i towar, a zatem każdą usługę sprzedaży można powiązać z konkretną fakturą. Brak jest zatem jakiejkolwiek podstawy, aby twierdzić, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z "pustą" fakturą. Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatek wykazany w wystawionych fakturach został zapłacony, usługi zostały wykonane, zatem nie zaszło niebezpieczeństwo, dla którego zapobiegania została ustanowiona norma z art. 108 ust. 1 ustawy, czyli możliwość uszczuplenia wpływów podatkowych. Niecelowym oraz sprzecznym z zasadą neutralności jest opodatkowywanie pewnych czynności dwukrotnie, tzn. pierwszy raz dlatego, że podatnik coś wykonał, a drugi raz, że błędnie (zdaniem organu) wystawił fakturę VAT, jednocześnie odmawiając odbiorcom odliczenia tego podatku przy uwzględnieniu, że każdą fakturę można powiązać z konkretną usługą. W efekcie podważono neutralność podatku VAT, stanowiącą fundamentalną zasadę wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego w przepisach prawa Unii Europejskiej, jak i w przepisach krajowych. W piśmie z dnia 19 lutego 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że w czasie trwania postępowań kontrolnych artykułował swoje stanowisko, że istniały pomiędzy jego firmą, a firmą B.O. , stosunki gospodarcze dotyczące sprzedaży na terenie Łotwy i Litwy olejów smarowych. Urzędnicy organów skarbowych i celnych nie przyjmowali tych faktów do wiadomości, jawnie ignorowali te fakty. Mając wiedzę o stanowisku B.O. i Strony funkcjonariusze publiczni byli zobligowani do skorzystania z art. 199a Ordynacji podatkowej, który jest istotnym instrumentem organów podatkowych i organów kontroli skarbowej w kontroli dokonywanych przez podatników czynności cywilnych. Wyrok Sądu Rejonowego w E. , sygn. akt [...] , jednoznacznie wskazał na istnienie stosunków gospodarczych między firmą B.O. , a firmą Strony. Poza ww. wyrokiem SR w E. Skarżący powołał się na inne orzeczenia sądów krajowych i Trybunału w Luksemburgu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej "DIAS", "Organ" lub "Dyrektor"), działając jako organ pierwszej instancji, wydał decyzję z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2016 r. DIAS wykazał, iż decyzja ta nie została podjęta z rażącym naruszeniem prawa (taka okoliczność była podana jako podstawa żądania stwierdzenia nieważności). Nie zaszły też inne powody jej ewentualnej nieważności. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2019 r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej zwanej też "O.p.") w zw. z art. 2 Konstytucji, poprzez oddalenie wniosku i utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. w wyniku błędnego uznania, że nie zaszły przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., pomimo, iż zapadł ww. wyrok Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] maja 2018 r., wskazany jako nowy dowód we wniosku o wznowienie postępowania, a co powoduje, iż istnieją w obrocie prawnym dwa orzeczenia odmiennie kształtujące stan faktyczny, co w konsekwencji narusza podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego, tj. zasadę zaufania do organów podatkowych, oraz godzi w bezpieczeństwo prawne jednostki. Zarzucił też naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 191 O.p., poprzez brak uznania jako nowego dowodu powołanego wyroku Sądu Rejonowego w E. , potwierdzającego istnienie rzeczywistych stosunków gospodarczych między kontrahentami. DIAS, decyzją z [...] lutego 2020 r., utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję nadzorczą. Wskazał, iż kwestionowana decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. została wydana z zachowaniem przepisów o właściwości, w jej treści wskazano właściwą podstawę prawną, była wykonalna w dniu jej wydania oraz została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie. Ponadto stwierdził, że decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną, a jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. W ocenie Dyrektora analizowana decyzja jest wolna od wad, które powodowałyby jej nieważność na mocy wyraźnie w skazanego przepisu prawa. We wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r. o stwierdzenie nieważności decyzji pełnomocnik Strony wskazał art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Tymczasem kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej. Zawiera ona pełne rozstrzygnięcie, wskazuje przybliżone kwoty zabezpieczanych należności oraz zawiera odniesienie do przesłanki zabezpieczenia - uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. DIAS wyjaśnił, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego jest odrębne od postępowania kontrolnego i nie obejmuje, co do zasady, badania prawidłowości poczynionych ustaleń w trakcie kontroli podatkowej. Organy w toku tego postępowania mogą jedynie przesądzać, czy zasadnym jest wydanie decyzji o zabezpieczeniu, czy też nie. W tym celu konieczne jest ustalenie, czy zachodzi obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Wobec tego, zdaniem DIAS, zarzuty Strony dotyczące prowadzonego postępowania kontrolnego są niezasadne. Dokonanie zabezpieczenia wymaga od organu podatkowego spełnienia jednego warunku, a mianowicie przedstawienia spójnych i logicznych założeń, z których wynika uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez dany podmiot wykonane. W niniejszej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przed wydaniem decyzji z [...] października 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., dokonał analizy sytuacji majątkowej Strony, wziął uwagę, że Skarżący dokonywał darowizn, uwzględnił też istniejące zaległości podatkowe. Na tej podstawie uznał, że zachodzi uzasadniona obawa nieuregulowania zobowiązania przez Stronę. Zatem, zdaniem Dyrektora, przywołany w złożonym odwołaniu argument, że wyrok Sądu Rejonowego w E. wskazał na istnienie stosunków gospodarczych między firmą B.O. , a firmą Strony, nie wskazuje sam w sobie na to, aby z tego właśnie powodu doszło do nieprawidłowego orzeczenia o zabezpieczenia na majątku Skarżącego, gdyż aspekt ten nie był przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu dotyczącym ustanowienia zabezpieczenia. Analiza stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanych zarzutów uprawnia do przyjęcia stanowiska, iż ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, kwalifikującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 191w zw. z art. 122 O.p., poprzez brak dokonania oceny jako nowych dowodów powołanych we wniosku o wznowienie postępowania wyroków, a tym samym brak rozpoznania sprawy w sposób wszechstronny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów; 2) art. 233 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., poprzez stwierdzenie, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w decyzji z [...] stycznia 2016 r., podczas gdy z akt sprawy wynika, iż organ rażąco naruszył prawo, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności ww. decyzji ostatecznej; 3) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 235 w zw. z art. 124 O.p., poprzez brak stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i ponowił swoje stanowisko w sprawie. W dniu 23 lipca 2020 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe uznając, że zaszła przesłanka zawieszenia określona w art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej też "P.p.s.a."). Skarżący zawnioskował bowiem także o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2016 r., w wyniku czego toczy się postępowanie w przedmiocie wznowienia. Postępowanie sądowe zostało podjęte w dniu 7 marca 2023 r. po ustaleniu, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku tut. Sądu o sygn. III SA/Wa 600/21, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu, decyzji z [...] stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Należy najpierw wyraźnie zaznaczyć, że w trakcie niniejszego postępowania sądowego Sąd rozpoznawał skargę na decyzję Dyrektora wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2016 r. o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania. Zarówno odwołanie, jak i skarga, powinny zatem zawierać argumentację skierowaną przeciwko stanowisku Dyrektora, według którego decyzja ta jest ważna. Tymczasem Skarżący w obydwu ww. pismach, a nawet w samym wniosku o stwierdzenie nieważności, podnosił okoliczności faktyczne i prawne, które nie mogły mieć znaczenia dla kwestii ważności/nieważności kwestionowanej decyzji zabezpieczającej. Najwyraźniej Skarżący posługiwał się w tym wniosku opracowaną wcześniej argumentacją zastosowaną w sprawie żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2016 r. Należy w tej sytuacji wyjaśnić, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji i uchylenia decyzji w trybie wznowienia są rozłączne, niekonkurencyjne i niezależne od siebie. Jeśli jakaś okoliczność stanowi podstawę dla jednego z tych nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji, to nie może jednocześnie stanowić takiej podstawy dla drugiego z nich. Ta uwaga stanowi wyjaśnienie powodu, dla którego Dyrektor ograniczył się w wydanych decyzjach nadzorczych do przeanalizowania tylko tych przesłanek wadliwości decyzji, które potencjalnie mogłyby uzasadniać stwierdzenie jej nieważności (w skardze sformułowano chybiony zarzut niewystarczającego, zbyt lakonicznego uzasadnienia odmownego rozpatrzenia odwołania). Są one zawarte w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący podawał we wniosku przesłankę z punktu 3 tego przepisu, tj. wydanie decyzji z [...] stycznia 2016 r. z rażącym naruszeniem prawa, toteż Dyrektor słusznie skoncentrował swoje rozważania na tej właśnie podstawie stanowiska Skarżącego. Inne przesłanki - o ile przyjąć, że w ogóle powinny być przedmiotem rozważań Organu – słusznie potraktowano marginalnie. Przystępując zatem do analizy kwestionowanej decyzji zabezpieczającej z punktu widzenia istnienia w tej decyzji kwalifikowanej wady prawnej (wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa) należy stwierdzić, że dla stwierdzenia takiej wady z tego powodu konieczne byłoby, aby decyzja okazała się oczywiście sprzeczna z prawem już w wyniku prostego jej zestawienia z treścią przepisu, na podstawie którego została wydana. Taka sprzeczność, jak podaje się zgodnie w orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu, powinna być jawna, właśnie "oczywista", widoczna "na pierwszy rzut oka", ewidentna i bezsporna, a nadto prowadząca do konsekwencji, które nie mogą być tolerowane w warunkach państwa praworządnego. Nie wystarczy dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa uwaga, że decyzja jest oparta na wadliwej ocenie dowodów, że dowody były niekompletne, że decyzja nie odpowiada zasadzie praworządności i wymogowi przekonywania, że interpretacja prawa materialnego była nieprawidłowa (chyba, że była jawnie, oczywiście i ewidentnie nieprawidłowa), że część orzecznictwa sądowego przeczy takiej interpretacji, że pojawił się istotny, nowy dowód w sprawie, albo że Trybunał Konstytucyjny zakwestionował domniemanie konstytucyjności przepisu, na podstawie którego wydano decyzję. Takie ewentualne wady decyzji nie świadczą o jej kwalifikowanej wadzie nieważności, a co najwyżej o wadliwości zwykłej, którą można było kwestionować w trybie odwołania, następnie skargi do sądu administracyjnego, lub w trybie wznowienia postępowania. Nie upoważniają one jednak do kwestionowania samej ważności decyzji. Należy ocenić, że koronnym argumentem Skarżącego była okoliczność, że w dniu [...] maja 2018 r. Sąd Rejonowy w E. wydał wyrok, w którym potwierdził autentyczność relacji gospodarczych Skarżącego i jego kontrahenta B.O. . Należy więc od razu odnotować, że wyrok ten pochodzi z daty późniejszej, niż kwestionowana decyzja z [...] stycznia 2016 r., toteż już z tego względu Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. ta okoliczność nie mogła być znana w tej dacie. Po drugie – ten wyrok Sądu powszechnego nie miałby waloru wiążącego dla organów podatkowych orzekających w przedmiocie zabezpieczenia nawet wtedy, gdyby był znany w trakcie postępowania w przedmiocie zabezpieczenia. Wydanie decyzji o zabezpieczeniu nawet w warunkach istnienia w obrocie takiego wyroku nie skutkowałoby rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., gdyż po prostu prawem i obowiązkiem organów była swobodna ocena dowodów. Po trzecie - wspomniana okoliczność wydania wyroku SR w E. stanowiła podstawę wniosku o wznowienie postępowania podatkowego (jak wiadomo takie postępowanie zakończyło się niekorzystnie dla Skarżącego), toteż nie mogła stanowić (zgodnie ze wspomnianą zasadą niekonkurencyjności podstaw wznowienia i nieważności) podstawy dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez decyzję o zabezpieczeniu. Także szereg innych okoliczności podawanych przez Skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności, a powtarzanych w trakcie postępowania nadzorczego, nie uzasadniały zastosowania wobec decyzji o zabezpieczeniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Otóż fakt, że w postępowaniu zabezpieczającym organy nie zastosowały art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej nie tylko nie naruszał rażąco art. 33 tej ustawy, lecz nie naruszał go w żadnym stopniu. W przedwymiarowym postępowaniu zabezpieczającym nie udowadnia się istotnych z punktu widzenia tego przepisu okoliczności faktycznych, lecz jedynie wskazuje się je na podstawie danych obiektywnie dostępnych w danym momencie postępowania. Także okoliczność niewykonania zobowiązania bez zabezpieczenia nie podlega udowodnieniu, lecz powinna być jedynie uprawdopodobniona. Nieporozumieniem jest oczekiwanie, że w postępowaniu zabezpieczającym, w którym istotną wartością jest szybkość i sprawność zabezpieczenia, organ wniesie powództwo o ustalenie do sądu powszechnego. Brak zastosowania art. 199a § 3 nie naruszał zatem prawa, zwłaszcza nie naruszał go w stopniu rażącym. Analogicznie – w decyzji z [...] stycznia 2016 r. nie można doszukiwać się kwalifikowanej wady na tej podstawie, że organy nie dały wiary zapewnieniom Skarżącego i jego kontrahenta (nawet sformułowanym wobec notariusza) co do autentyczności ich relacji, że ewentualnie ignorowały stanowisko Skarżącego z postępowania kontrolnego, że organy nie powstrzymały się z wydaniem decyzji o zabezpieczeniu do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego wobec kontrahenta, nawet, jeśli następnie zapadł wyrok uniewinniający tego kontrahenta od zarzutu udziału w fikcyjnych transakcjach gospodarczych ze Skarżącym. Nawet jeśli stanowisko Skarżącego co do okoliczności faktycznych rzeczywiście było ignorowane, to pozostaje to bez wpływu na ważność decyzji zabezpieczającej (wadliwa ocena dowodów nie jest podstawą nieważności), zaś organy nie miały żadnego obowiązku uzależniać swojej oceny dowodów od oceny podjętej w przyszłości przez sąd powszechny w postępowaniu karnym prowadzonym wobec kontrahenta. W końcu należy wyjaśnić, że o ile nawet wydanie decyzji o zabezpieczeniu wskazywałoby na intencję organów ostatecznego zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego (Skarżący powoływał się na wyroki sądów krajowych i TSUE co do znaczenia prawa do odliczenia w systemie podatku od wartości dodanej), to z natury decyzji o zabezpieczeniu wynika jej tymczasowość w tym znaczeniu, że opiera się ona na danych dostępnych na pewnym etapie sprawy, co do których sam Ustawodawca dopuszcza, iż mogą się okazać niekompletne. W tym sensie kierowanie wobec decyzji o zabezpieczeniu zarzutu naruszenia zasady neutralności VAT jest oczywiście chybione i przedwczesne, nawet, gdyby chodziło o taki zarzut w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Z podanych względów chybione są procesowe i materialne zarzuty skargi. Dyrektor nie naruszył zasad ogólnych postępowania podatkowego, nie naruszył przepisów normujących postępowanie dowodowe (zresztą w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie prowadzi się postępowania dowodowego), zaś uzasadnienie wydanych decyzji nadzorczych jest wystarczające z punktu widzenia przesłanek nieważności. Dyrektor wystarczająco uzasadnił, dlaczego w decyzji o zabezpieczeniu nie istniała żadna, a nie tylko wskazana we wniosku, kwalifikowana wada prawna. Stanowisko Dyrektora w dostatecznym stopniu odnosiło się do zarzutów odwołania. Końcowo, niezależnie od zarzutów skargi, Sąd wyjaśnia, że przed rozpoznaniem skargi powziął wiedzę, iż pełnomocnik Skarżącego, radca prawny R.N., postanowieniem właściwego sądu dyscyplinarnego z [...] grudnia 2021 r., został zawieszony w czynnościach zawodowych radcy prawnego (k. 64 akt sądowych). Z tego względu, uznając uzyskaną informację za aktualną, w wykonaniu zarządzenia z 15 marca 2023 r., zawiadomienie o rozprawie zostało skierowane bezpośrednio do Skarżącego, a nie do jego pełnomocnika. Zawiadomienie to Skarżący odebrał w dniu 20 kwietnia 2023 r. (k. 87 akt sądowych). Już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie Sąd powziął wiedzę, że w dniu [...] kwietnia 2023 r. sąd dyscyplinarny uchylił wspomniane postanowienie z [...] grudnia 2021 r. (k. 90 akt sądowych), i że uchylenie tego postanowienia stało się natychmiast wykonalne. Ani Skarżący, ani jego pełnomocnik przed wydaniem wyroku nie powiadomili Sądu o odzyskaniu przez pełnomocnika tego statusu, a dodać trzeba, że zawiadomienie o uchyleniu środka dyscyplinarnego wpłynęło do WSA w Warszawie – Wydziału Informacji Sądowej dopiero w dniu 21 kwietnia 2023 r., a zatem już po odebraniu przez Skarżącego zawiadomienia o terminie rozprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.