III SA/Wr 101/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. O. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z [...] E. O. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postępowania podnosząc, że jest osobą starszą i pobiera niewielkie świadczenie emerytalne, a wykonanie postanowienia spowoduje w jego majątku niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz. 259 ze zm.) — dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu (wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu lub działania, który jest zgodny z treścią aktu). Zatem nie kwalifikują się do wykonywania wszelkie akty odmowne, ponieważ nie nadają stronie uprawnień, nie ustalają także obowiązków o charakterze materialnoprawnym. W świetle powyższego, wniosek strony skarżącej nie może zostać uwzględniony. Przede wszystkim zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, jest bowiem aktem odmownym i nie może być wykonane. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX). Z treści zaskarżonego postanowienia wynika natomiast, że organ I instancji oddala zarzut na tytuł wykonawczy, a organ II instancji utrzymuje to postanowienie w mocy. Zatem akt o takiej treści nie nakłada na stronę skarżącą dodatkowych obowiązków ani uprawnień, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania — powstało ono na skutek uprawomocnienia się decyzji z [...] nr [...] — czyli nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1128/13, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 470/14, LEX). W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.