III SA/Wr 56/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 12 marca 2025 r. nr 56/WIM/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 30 stycznia 2026 r. P.S. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: organ I instancji) z 12 marca 2025 r. nr 56/WIM/2025 o odmowie umorzenia opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie. Na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 10 lutego 2026 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprze wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy decyzji Prezydenta Wrocławia z 12 marca 2025 r. nr 56/WIM/2025. W dniu 13 marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła odpowiedź strony skarżącej z informacją, że nie skarży decyzji Prezydenta Miasta, gdyż decyzja ta nie została mu doręczona, a jej treść poznał dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję po dwukrotnym awizowaniu powróciła do nadawcy i pozostawiono ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia 9 kwietni 2026 r. W dniu 1 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pismem z 5 grudnia 2025 r. (doręczonym skarżącemu 23 grudnia 2025 r.) organ I instancji poinformował, że decyzja jest już ostateczna oraz prawomocna i nie ma już możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Według art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Z kolei zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia numeru i daty zaskarżonej decyzji pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy decyzji Prezydenta Wrocławia z 12 marca 2025 r. nr 56/WIM/2025. W odpowiedzi nie wskazała jednoznacznie, której decyzji dotyczy skarga, zatem Sąd, biorąc pod uwagę rygor nadany wezwaniu, przyjął, iż skarga dotyczy decyzji Prezydenta Wrocławia z 12 marca 2025 r. o odmowie umorzenia dodatkowych opłat z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie. Ze względu na fakt, że jest to decyzja organu I instancji, od której przysługiwało odwołanie a z akt administracyjnych nie wynika, że skarżący wniósł ww. środek zaskarżenia i by wydana została decyzja w II instancji. W aktach znajduje się jedynie pismo Prezydenta Wrocławia z 5 grudnia 2025 r o bezskutecznym upływie terminu do wniesienia odwołania oraz braku podstaw do jego przywrócenia. Skarga na decyzję organu I instancji, wydaną w postępowaniu dwuinstancyjnym, jest niedopuszczalna. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast w kwestii ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania rozstrzyga organ odwoławczy (SKO) na wniosek strony złożony wraz z odwołaniem, na które to rozstrzygniecie przysługuje odrębna skarga do sądu administracyjnego, podobnie jak na bezczynność organu odwoławczego w przedmiocie rozpoznania takiego wniosku. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Na marginesie trzeba wspomnieć, że z wnioskiem o umorzenie należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym zobowiązany może wystąpić ponownie, jeżeli sytuacja finansowa czy zdrowotna jego lub osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uległa zmianie.