III SAB/Gd 3/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2023 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Karnego w A. do rozpoznania punktu 2 wniosku skarżącego G. K. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24 października 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wydanego w sprawie prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.

G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 24 października 2022 r., który wpłynął do Działu organizacyjno-prawnego Zakładu Karnego w A. w dniu 3 listopada 2022 r., G. K. wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w A. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym działalności tego zakładu tj.: 1/ ilu osadzonych na Oddziale [...] ma założone karty samobójcy; 2/ ile skarg odnotowano na funkcjonariuszy Służby Więziennej, który pracują na Oddziale [...] w 2022 r., czego one dotyczyły z dokładnym ich opisem; 3/ ile zastosowano środków przymusu bezpośredniego wobec osadzonych, którzy przebywają na Oddziale [...] w 2022 r. i czego dotyczyły z dokładnym ich opisem; 4/ ile przeprowadzono kontroli ogólnych cel mieszkalnych w całym roku 2022 r.; 5/ dlaczego nie przeprowadza się częściej kontroli ogólnych na oddziałach mieszkalnych, gdzie przebywają osadzani na tzw. ogólnych oddziałach, gdzie zawsze są narkotyki, telefony komórkowe i inne nielegalne rzeczy; 6/ dlaczego funkcjonariusze Służby Więziennej korzystają ze swoich telefonów służbowych komórkowych, gdzie na terenie zakładu karnego nie powinno być takich rzeczy, co godzi w bezpieczeństwa zakładu karnego; 7/ co Dyrektor zakładu karnego zamierza zrobić z osadzonymi, którzy nie mają żadnej pomocy finansowej, ani innej pomocy oraz pracy płatnej na terenie zakładu karnego po zmianie k.k.w. od 1 stycznia 2023 r., aby im umożliwić wysyłanie listów urzędowych i prywatnych na koszt zakładu karnego aby nie łamać praw oskarżanych do prawidłowego kontaktu listownego ze światem zewnętrznym, rodziną oraz osobami bliskimi oraz instytucjami państwowymi oraz też z adwokatem, aby nie naruszać ich prawa do obrony. Dyrektor Zakładu Karnego odpowiadając na powyższy wniosek poinformował skarżącego w piśmie z dnia 7 listopada 2022 r., że: Ad. 1/ w oddziale [...] na dzień 4 listopada 2022 r. przebywa 12 osadzonych, którzy mają założoną kartę osadzonego zagrożonego samobójstwem; Ad. 2/ żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu przepisów art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Ad. 3/ środki przymusu bezpośredniego wobec osadzonych, którzy przebywali w oddziale [...] w roku 2022 - były stosowane 3-krotnie - we wszystkich przypadkach w celu wyegzekwowania wymaganego prawem zachowania zgodnego z wydanym przez uprawnionego poleceniem; Ad. 4/ W roku 2022 na terenie Zakładu Karnego w A. do dnia 7 listopada 2022 r. przeprowadzono 17010 kontroli cel mieszkalnych; Ad. 5/ Kontrole cel mieszkalnych dokonywane są według wykazu kontroli cel i pomieszczeń zatwierdzonego przez Dyrektora Zakładu Karnego w A., kontrole przeprowadzane są codziennie w każdym oddziale mieszkalnym według wykazu bądź też na polecenie przełożonych, w wyniku powziętych czynności profilaktycznych; Ad.6/ korzystanie z telefonów komórkowych na terenie Zakładu Karnego w A. przez funkcjonariuszy jest możliwe za zgodą Dyrektora, w oparciu o zarządzenie nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w A. z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie postępowania z telefonami komórkowymi oraz stacjonarnymi. W skardze z dnia 16 listopada 2022 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku G. K. zarzucił Dyrektorowi Zakładu Karnego w A. bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej w zakresie pkt 2 złożonego wniosku. Zdaniem skarżącego informacje, o które wnioskował w pkt 2 - wbrew stanowisku Dyrektora Zakładu Karnego - stanowią informacje publiczne, co potwierdza, w ocenie skarżącego, orzecznictwo i co powinno zostać uwzględnione także w przedmiotowej sprawie. W skardze zawarto wniosek skarżącego o zobowiązanie organu przez Sąd do udostępnienia wskazanej informacji publicznej oraz wniosek o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 1000 zł na rzecz skarżącego. Dyrektor Zakładu Karnego w A. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżący został poinformowany, że informacja z punktu 2 wniosku nie ma charakteru informacji publicznej i nie może być załatwiona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zaznaczył, że skarżący odbywa karę pozbawienia wolności na Oddziale [...] Zakładu Karnego w A., a zapytanie ujęte w pkt 2 wniosku dotyczy liczby skarg na funkcjonariuszy pełniących służbę właśnie w tym Oddziale w z dokładnym opisem ich przedmiotu. W ocenie organu składając wskazane zapytanie skarżący nie kierował się troską o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, lecz swoim prywatnym interesem ukierunkowanym na konflikt z personelem terapeutycznym zakładu karnego oraz utrudnienie obejmowania go oddziaływaniami penitencjarnymi. Dodano, że G. K. składa bardzo dużą liczę wniosków o udostępnienie informacji publicznej (w 2022 r. złożył 16 wniosków), a każdy z nich zawiera po kilkanaście punktów. W ocenie organu, treść wskazanych wniosków i ich liczba również świadczy o próbie wykorzystania prawa do informacji publicznej do osiągniecia innego celu niż troska o dobro publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. ), dalej jako "p.p.s.a.", sądy sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 (art. 3 § 2 p.p.s.a.) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Dopuszczalność skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest kwestionowana ani w orzecznictwie sądów administracyjnych, ani w piśmiennictwie, dopuszczalność takiej skargi zachodzi również wtedy, gdy strona - wbrew stanowisku organu - uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Ke 30/20). Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w A. w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej pismem z dnia 24 października 2022 r. w zakresie żądania udzielenia mu informacji odnośnie tego, ile skarg odnotowano na funkcjonariuszy Służby Więziennej, którzy pracują na Oddziale [...] w 2022 r. i czego te skargi dotyczyły (pkt 2 wniosku). Na wstępie wskazać należy, że pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem bezczynności mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2011, s. 109; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 808/21). Istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zatem zbadanie, czy organ w terminie zakreślonym przepisami prawa załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako "u.d.i.p.", o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Karnego w A. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, zaś stosownie do przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1064 ze zm. – dalej jako "u.s.w.") Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 1 i art. 2 u.s.w.), zaś dyrektor zakładu karnego jest jej organem (art. 7 pkt 3 u.s.w.). W związku z tym istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy żądanie udzielenia informacji wskazanej w punkcie 2 wniosku skarżącego stanowi informację publiczną, a w konsekwencji czy organ z uwagi na udzieloną w tym zakresie skarżącemu odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 7 listopada 2022 r. - odmawiającą wskazanym informacjom żądanym przez skarżącego charakteru informacji publicznej - pozostaje w bezczynności. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, jak i działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym prawo to obejmuje dostęp do dokumentów. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1975/18). Z kolei przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, zaliczając do nich m.in.: informacje o organach władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcję i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d/ u.d.i.p.); informacje o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania czy też prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e/ i f/ u.d.i.p.) czy też informacje o danych publicznych, w tym o treści i postaci dokumentów urzędowych, a w szczególności treści orzeczeń sądów powszechnych czy treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/ tiret trzeci i lit. c/ u.d.i.p.). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że informacje, o które wnosił skarżący we wniosku z dnia 24 października 2022 r., w zakresie oznaczonym w punkcie 2 stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając przytoczony wyżej zakres pojęcia informacji publicznej należy stwierdzić, że wnioskowane przez skarżącego informacje związane są z działalnością (funkcjonowaniem) organu władzy publicznej jakim jest Dyrektor Zakładu Karnego w A., tak w znaczeniu przedmiotowym, odnoszącym się wykonywanych w podległej Dyrektorowi jednostce zadań Służby Więziennej, jak też w znaczeniu podmiotowym, związanym z informacjami odnoszącymi się do osób pełniących funkcje publiczne, a także w odniesieniu do danych publicznych zawartych w dokumentach urzędowych odnoszących się do tego organu czy też osób wykonujących w ramach struktury tego organu funkcje publiczne. W ocenie Sądu, informacja ile skarg wpłynęło na funkcjonariuszy Służby Więziennej pracujących na Oddziale [...] Zakładu Karnego w A. w 2022 r. i czego te skargi dotyczyły, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem informacja ta dotyczy bezpośrednio działalności Zakładu Karnego w A. w zakresie wykonywania zadań o charakterze publicznym i odnosi się do sfery faktów, niezależnie od oceny zasadności wnoszonych skarg, a także tego czy w związku z ich wniesieniem wszczęto względem funkcjonariuszy postępowania dyscyplinarne (te dalsze kwestie nie stanowiły bowiem przedmiotu zapytania skarżącego). Zatem jeśli informacja o wniesieniu skargi na funkcjonariusza służby więziennej znajduje potwierdzenie w dokumentach organu, to jest to informacja publiczna dotycząca osoby pełniącej funkcję publiczną i co do zasady może podlegać udostępnieniu. Jeśli zaś organ uznałby, że informacja ta z uwagi na ochronę prywatności nie może być udostępniona, to zobligowany jest wówczas wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Reasumując, wskazać należy, że zakres przedmiotowy analizowanego żądania skarżącego dotyczy informacji publicznej, co nie oznacza , iż adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej (Dyrektor Zakładu Karnego w A.) jest zobowiązany do umożliwienia zapoznania się skarżącemu z takimi informacjami. Zaznaczyć należy, że skarżący domagał się informacji o ilość złożonych skarg oraz opisu czynów, których dotyczyły te skargi, żądanie to nie obejmowało wskazania danych osób składających skargi ani danych dotyczących konkretnych funkcjonariuszy, na których skargi zostały wniesione. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W myśl natomiast art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Powyższe oznacza, że w razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznej a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy wskazanych dóbr chronionych (np. anonimizacja danych wrażliwych). Adresat wniosku o udostepnienie informacji publicznej powinien rozważyć, czy stan faktyczny sprawy, opis zdarzeń, ich charakter i okoliczności podniesione w ewentualnych skargach na funkcjonariuszy nie pozwoli na identyfikacje osób, których dane zgodnie z prawem podlegają ochronie. W przypadku bowiem, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11 i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 6/20). Skoro objęta wnioskiem skarżącego informacja stanowi informację publiczną, a Dyrektor Zakładu Karnego w A. jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej, to w niniejszej sprawie podmiot ten był zobowiązany do załatwienia złożonego wniosku - punktu 2 we właściwym trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Należało zatem albo udostępnić żądaną przez skarżącego informację w formie czynności materialno-technicznej (pismem) w terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. albo odmówić jej udostępnienia decyzją (w trybie art. 16 u.d.i.p.), gdyby organ uznał, że zachodzą przeszkody do jej udostępnienia z art. 5 u.d.i.p. Ewentualnie - gdyby organ uznał, że wnioskowana informacja ma walor informacji przetworzonej - należało w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wezwać skarżącego do wykazania przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dotychczasowy brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu obowiązanego do uczynienia zadość temu obowiązkowi, zaś objęta żądaniem informacja stanowi informację publiczną, wniosek skarżącego powinien zostać załatwiony w trybie uregulowanym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał Dyrektora Zakładu Karnego w A. do rozpoznania punktu 2 wniosku skarżącego G. K. z dnia 24 października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wydanego w sprawie prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd oceniając charakter bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, skoro bezczynność wynikała z przekonania organu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, zaś organ udzielił odpowiedzi na wniosek strony w pozostałym zakresie w przepisanym prawem terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W istocie regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, co wymaga dokonywania ich wykładni. Ich niewłaściwa interpretacja przez organ nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa w niezachowania terminu do rozpoznania wniosku. Mając na uwadze, że w stan kwalifikowanego naruszenia prawa wynikający z bezczynności nie znajduje w sprawie potwierdzenia, Sąd oddalił skargę w pozostałem zakresie, to jest w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa i brak jest podstaw do uznania, by skarżącemu przysługiwało prawo do rekompensaty za oczekiwanie na załatwienie wniosku. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).