III SAB/Gl 239/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego K. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z 5 czerwca 2025 roku (z datą wpływu do Sądu Rejonowego K. w K. w dniu 5 czerwca 2025 roku za pośrednictwem ePUAP) A. G. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego K. w K. (dalej: Prezes) w udostępnieniu informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący w dniu 22 maja 2025r. zwrócił się do Prezesa z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej: 1.Czy Wiceprezes tut. Sądu zrzeknie się dobrowolnie immunitetu i podda ocenie Sądu? 2. Czy od 2020r. do dnia dzisiejszego były wnoszone do sądów powództwa przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego K. lub osobiście przeciwko Prezesowi lub Wiceprezesom? Jeżeli tak, wnoszę o podanie sygnatur spraw i doręczenie wyroków. Prezes udzielając w piśmie z 5 czerwca 2025r. odpowiedzi na pytanie 1 wskazał, że nie stanowi ona informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może być stan "świadomości" organu, gdyż informacja publiczna dotyczy sfery faktów czyli danych, jakimi konkretny organ dysponuje. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest żądaniem udzielenia wnioskodawcy kwalifikowanej informacji, czyli wiadomości określonej treści - tj. informacji o sprawach publicznych - jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast w zakresie pkt 2 wniosku Prezes poinformował Skarżącego, że w zakresie spraw zakończonych w okresie wskazanym we wniosku toczyły się sprawy, w których stroną pozwaną był Skarb Państwa - Prezes Sądu Rejonowego K. w K. Wobec jednak braku wskazania przez Skarżącego przedmiotu spraw będących w jego zainteresowaniu, biorąc pod uwagę ilość spraw, które będą wymagały analizy, zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania wyroków i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną), a tym samym podjęcia dodatkowych, czasochłonnych i pracochłonnych czynności wykonywanych poza bieżącym działaniem, w tym tych zmierzających do obsługi akt bieżących spraw sądowych, Prezes zakwalifikował żądanie Skarżącego jako wniosek o wydanie przetworzonej informacji publicznej. Wobec tego Prezes wezwał Skarżącego do wskazania w terminie 14 dni, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odpowiedź został przesłana Skarżącemu w dniu 5 czerwca 2025 roku na skrzynkę ePUAP. Następnie 5 czerwca 2025 r. Skarżący skierował do Prezesa pismo zatytułowane: "Wniosek o przekazanie sprawy do WSA". Wobec odmowy udzielenia informacji publicznej z zakresie pkt 1 wniosku Skarżący wniósł o przekazanie sprawy do WSA w Gliwicach. Co do odpowiedzi Prezesa na pkt 2 wniosku Skarżący przedstawił swoje stanowisko co do zakwalifikowania żądanych informacji jako informacji publicznej przetworzonej. W ocenie Prezesa, pomimo wezwania - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – Skarżący nie odpowiedział na zobowiązanie i nie wykazał szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec tego decyzją z 10 czerwca 2025 r., znak: [...] odmówił udostępnienia wnioskowanej w pkt 2 informacji publicznej. Decyzję przesłano na adres ePUAP Skarżącego w dniu 12 czerwca 2025 r. W piśmie z 12 czerwca 2025 r. Skarżący zawarł kategoryczne żądanie przekazania sprawy do WSA w Gliwicach. Stwierdził, że nie odpowiedział na krętacze zobowiązanie, gdyż w sposób jednoznaczny i porażający wykazał szczególny interes społeczny w uzyskaniu wnioskowanych informacji. Niestety Organ wydał decyzję już po żądaniu przekazania sprawy do WSA w Gliwicach i za wszelką cenę próbuje ratować kierownictwo przed odpowiedzialnością karną z art. 231 § 2 kk. w zw. z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art 12 § 1 k.k. W związku z powyższym - niezbędne staje się orzeczenie najsurowszego wyroku oraz zawiadomienia Prokuratora Generalnego o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstw, o co wyraźnie wnoszę. Dotychczas skuteczne okazały się jedynie zawiadomienia złożone przez WSA w Gliwicach oraz Sąd Okręgowy w K. Pismo Skarżącego wraz z aktami sprawy Prezes przesłał do Prezesa Sądu Okręgowego w K. jako odwołanie od decyzji z 10 czerwca 2025 r. przy piśmie z 18 czerwca 2025 r. W odpowiedz na skargę Prezes wniósł o jej oddalenie skargi w całości jako oczywiście bezzasadnej, ze względu na fakt, że w sprawie nie zachodzi stan bezczynności. W uzasadnieniu Prezes podkreślił, że ze względu na brak jednoznacznych zarzutów odnośnie działania organu, poza zawnioskowaniem że w związku z odmową udzielenia informacji publicznej w zakresie punktu 1 wniosku - skarżący wnosi o przekazanie sprawy do WSA w Gliwicach nie jest możliwe przedstawienie wyczerpującego stanowiska w sprawie, na obecnym etapie postępowania, w tym w odniesieniu do przedstawianego stanowiska Skarżącego. Organ udzielił skarżącemu informacji, że zapytanie zawarte w pkt 1 wniosku nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zakresie zaś pkt 2 wniosku wezwał Skarżącego do wskazania w terminie 14 dni, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec jego nie wskazania przez Skarżącego została wydana 10 czerwca 2025r. decyzja o odmowie udostępnienia wnioskowanej w pkt 2 informacji publicznej ze względu na brak szczególnej istotności przetworzenia z punktu widzenia interesu publicznego. Wobec wniesienia przez Skarżącego odwołania decyzja została przesłał do Prezesa Sądu Okręgowego w K. W zakresie pkt 1 wniosku Prezes nie odmówił udzielenia informacji publicznej, a poinformował Skarżącego, że żądanie w nim zawarte nie dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ustawy. W ocenie organu wniesiona skarga jest oczywiście bezzasadna, stąd powinna podlegać oddaleniu. W replice Skarżący podtrzymał w całości twierdzenia złożone w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. 2022 r, poz. 902 z późn. zm.; dalej: u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), jak też na braku prawidłowego poinformowania wnioskodawcy w przypadkach wymienionych powyżej (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku, którym jest Prezes Sądu Rejonowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jest to organ władzy publicznej, dysponujący majątkiem publicznym i wykonujący zadania publiczne. Okoliczność ta zresztą nie budziła jakichkolwiek wątpliwości i nie była w sprawie kwestionowana. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się natomiast wokół zagadnienia, czy żądana informacja dotycząca tego, "Czy Wiceprezes tut. Sądu zrzeknie się dobrowolnie immunitetu i podda ocenie Sądu?" mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, czyniąc to w sposób przykładowy, o czym świadczy zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zalicza do nich informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p.). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu przepisów u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Jednocześnie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy wykładać w powiązaniu z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przewidującym, że w skład prawa dostępu do informacji publicznej wchodzi m.in. uprawnienie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to niewątpliwie ma na celu zagwarantowanie jawności życia publicznego oraz transparentności działania organów władzy publicznej (wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 317/21; wyrok NSA z 10 lipca 2024 r., sygn. III OSK 2309/23). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Wobec powyższego Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela stanowisko Prezesa co do oceny charakteru żądanej informacji. Nie jest bowiem informacją publiczną informacja odnosząca się do aktualnego piastuna organu co do jego indywidualnych zamiarów w sferze zawodowej. Jak to trafnie ujął to Prezes – skoro przedmiotem zainteresowania Skarżący uczynił stan "świadomości" organu, to nie dotyczy ona spraw publicznych. Skoro zatem wniosek Skarżącego w tej części nie dotyczył informacji publicznej, to prawidłowo Prezes pisemnie udzielił Skarżącemu stosownej w tym zakresie informacji. Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu, iż w analizowanym przypadku obowiązek wynikający z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. został w pełni zrealizowany. Oceny jedynie wymaga, czy Prezes udzielił wnioskowanej informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek Skarżącego wpłynął 22 maja 2025r., natomiast odpowiedź została sporządzona i wysłana 5 czerwca 2025r. Oznacza to zatem, że został zachowany czternastodniowy termin do udzielenia informacji publicznej. Nie został zatem naruszony art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.