III SAB/Gl 62/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 31 marca 2026 r. B. K. (dalej: skarżąca) została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniosła do organu wyższego stopnia ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Dla dokonania tej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin oraz poinformowano skarżącą, że brak ponaglenia może skutkować odrzuceniem skargi. Z uwagi na nieobecność adresata korespondencję zawierającą wezwanie pozostawiono do odbioru w urzędzie pocztowym, o czym stosowne zawiadomienie w postaci awiza umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 15 kwietnia 2026 r. W dniu 23 kwietnia 2026 r. powtórnie zawiadomiono skarżącą o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Skarżąca nie odebrała przesyłki we wskazanym terminie, a zatem w świetle art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej p.p.s.a.), doręczenie nastąpiło 29 kwietnia 2026 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął 6 maja 2026 r. skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.). Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Na mocy art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z ponagleniem na bezczynność organu. Tym samym Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.