III SAB/Gl 70/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. C. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 25 listopada 2025 r. A. C. (dalej skarżący) reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Śląskim (dalej organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem systemu [...] oraz że skarga nie została skutecznie wniesiona zgodnie z art. 54 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy zachodzą wszystkie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, czyli wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi jako pisma procesowego do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2011, s. 399 i n.). W myśl art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a p.p.s.a. stosuje się odpowiednio, co oznacza, że organ potwierdza wniesienie pisma w formie dokumentu elektronicznego do swojej elektronicznej skrzynki podawczej przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru (UPO) w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2024 r. poz. 1557 ze zm.) — dalej: u.i.d.p. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 17 u.i.d.p., elektroniczna skrzynka podawcza to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, która powinna spełniać standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę (art. 16 ust. 1a u.i.d.p.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że elektroniczna skrzynka podawcza spełniająca standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym (por. np. wyrok NSA z 15 maja 2023 r., sygn. akt I FZ 53/23; postanowienie NSA z 15 listopada 2022 r., sygn. akt I GZ 399/22; postanowienie WSA we Wrocławiu z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 2/25; postanowienie WSA w Gliwicach z 15 lipca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 122/25). Elektronicznej skrzynki podawczej w wyżej przyjętym rozumieniu zatem nie stanowią inne elektroniczne systemy obiegu dokumentów, bowiem zgodnie z tym przepisem, środkami komunikacji elektronicznej są rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi. Nie są zatem tożsame z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej, która stanowi dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej i jest przeznaczona do przekazywania dokumentu elektronicznego. Sąd wskazuje, że postępowanie sądowoadministracyjne jako sformalizowane, przyjmuje dwa sposoby wnoszenia pism do sądu, a skarżący ma prawo wyboru, czy złoży pisma w formie papierowej, czy elektronicznej za pomocą platformy ePUAP. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wniosła skargi w tradycyjnej formie pisemnej ani za pomocą platformy ePUAP, bowiem wniosła ją za pośrednictwem systemu [...] do organu administracji. Nie można uznać, że wniesiono skargę w ustalonej przepisami formie elektronicznej, czyli za pomocą platformy ePUAP. Ze względu na fakt, że postępowanie sądowoadministracyjne nie przewiduje takiej formy wniesienia skargi, należało uznać, ze skarga została wniesiona w sposób wadliwy. Skarżący reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego miał możliwość wniesienia skargi za pośrednictwem korespondencji tradycyjnej (pisemnie), jednak tego nie uczynił. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli skarga jest niedopuszczalna. Z tego względu, działając na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.