III SAB/Kr 32/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2009 roku postanawia: odrzucić skargę.

K. J. (dalej: "skarżący") wnioskiem z dnia 18 stycznia 2009 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie (dalej: "Komendant") o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w MO oraz Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Komendant w dniu 10 lipca 2009 roku wydał postanowienie nr 1/09 do sprawy [...], w którym odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 14 września 2009 roku utrzymał w mocy ww. postanowienie. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Kr 1043/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji. 2 lutego 2026 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w rozpoznaniu wskazanego na wstępie wniosku. Skarżący wniósł o: - o stwierdzenie, iż czynność prawna Komendanta jest inną czynnością prawną, niż załatwienie wniosku o wydanie zaświadczenia i bezskuteczną w tym przedmiocie, a jedynie czynnością w zakresie zawiadomienia o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zebrania środków dowodowych, wobec braku prowadzenia rejestrów, ewidencji, czy innej wiedzy w zakresie dla potwierdzenia, czy zaprzeczenia wnioskowi funkcjonariusza, - stwierdzenie, iż konieczne jest przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie art. 218 § 2 kpa, dla uzupełnienia, przetworzenia wiedzy, przeprowadzonego z czynnym udziałem wnioskującego o jego wydania i dla ustalenia możliwej do wydania treści zaświadczenia, - zobowiązanie Komendanta do niezwłocznego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wniosku o wydanie zaświadczenia w zakresie art. 218 § 2 k.p.a., przy zastosowaniu się do wiążących w takim postępowaniu przepisów ogólnych i do których zastosowania w ograniczonym zakresie z działu II przepisy ogólne odsyłają i załatwienie wniosku o wydanie zaświadczenia po tak przeprowadzonym postępowaniu, w zależności od ustaleń organu, co do treści zaświadczenia, poprzez wydanie zaświadczenia wnioskowanego przez wnoszącego o jego wydanie, względnie w razie ustaleń przeciwnych, postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści winnym w obiegu prawnym spełniać identyczną funkcję, jaka spełnia zaświadczenie, by wnioskujący mógł wnieść od takiego postanowienia zażalenie w zakresie przyznanego w tym przedmiocie prawa art. 219 k.p.a. i jego poddania kontroli instancyjnej i pozainstancyjnej, ze zważeniem, iż odmowa nie może być podyktowaną wolą organu, czy tworzeniem nowej rzeczywistości na przyszłość, nie poparta oczywistymi środkami dowodowymi, czy zakresem zastrzeżonym dla decyzji, - stwierdzenie, iż milczenie Komendanta po czynności prawnej z dnia 10 lipca 2009 roku stanowiło wobec daty wniosku, daty tej czynności i daty obecnej, rażące naruszenie obowiązku działania dla załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia bez zbędnej zwłoki po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, z niezasadnym uchybieniem art. 217 § 3 k.p.a. i obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego uznanego za niezbędne dla załatwienia wniosku, dającego podstawę do przekroczenia tegoż terminu instrukcyjnego, rażące naruszenie prawa w tym przedmiocie i rażące uchybienie obowiązku załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia bez zbędnej zwłoki, a zwłoka w załatwieniu wniosku w całości obciąża Komendanta, wobec nieuzasadnionego zaniechania przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego uznanego za konieczne. Skarżący wniósł ponadto, z podstawy art. 149 § 2 p.p.s.a., o przyznanie od skarżonego komendanta Policji sumy pieniężnej, w zakresie uznania sądowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jakkolwiek wskazana uchwała traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć jednak należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. W niniejszej sprawie, przed złożeniem skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, organ rozpoznał wniosek skarżącego i wydał przewidziane prawem postanowienie. Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia