III SAB/Kr 45/26

Sygnatura akt III SAB/Kr 45/26 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.) WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 lipca 2012 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: skargę odrzucić.

Pismem z dnia 9 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 lipca 2012 r. dotyczącego wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W treści skargi oraz w złożonym do akt kolejnym piśmie z 19 kwietnia 2026 r., skarżący przyznał, że organ wydał w tej sprawie decyzję nr 2/2014., ale decyzja ta była "czynnością bezskuteczną i podjętą w mojej ocenie z rażącym naruszeniem prawa materialnego". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał również, że w sprawie odmowy wypłaty skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została wydana 27 czerwca 2014 r. decyzja nr 12/2014 r. Wydawane w sprawie następnie, kolejne rozstrzygnięcia organów (w związku z powtarzającymi się wnioskami skarżącego) poddane zostały kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego. Dodać należy, że wydana w sprawie wniosku z 5 lipca 2012 r. ww. decyzja Małopolskiego Komendanta Policji w Krakowie z 27 czerwca 2014 r., została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 22 stycznia 2015 r. skargę oddalił (w sentencji wyroku sąd administracyjny podał numer akt sprawy: AG.SM.2213.548.2014, co jest zbieżne z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy – k. 61 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." . Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy – wniosek skarżącego został załatwiony przez organ, poprzez wydanie ww. decyzji nr 12/2014 z dnia 27 czerwca 2015 r. (nr akt sprawy AG.SM.2213.548.2014). Na marginesie sprawy, Sąd zauważa, że skarżący składa wielokrotnie praktycznie identyczne skargi, które z tożsamych powodów (załatwienie sprawy przez organ przed wniesieniem skargi) są odrzucane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (postanowienia: III SAB/Kr 93/25 z 20 października 2025 r.; III SAB/Kr 105/24 z 10 lutego 2025 r.; III SAB/Kr 33/24 z 13 czerwca 2024 r., III SAB/Kr 141/24 z 16 stycznia 2024 r.); Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.