III SAB/Kr 50/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie Asesor WSA Ewelina Dziuban Sędzia WSA Grzegorz Karcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę.

K. J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w sprawie jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego określony stan faktyczny. W ocenie skarżącego sprawa ta podlegała reżimowi działu VII k.p.a. wobec czego organ był zobowiązany do jej załatwienia poprzez wydanie zaświadczenia albo w razie braku podstaw postanowienia o odmowie jego wydania (art. 219 k.p.a.). Skarżący podnosi, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, uznając się za niewłaściwego, wadliwie zastosował art. 65 k.p.a. i przekazał wniosek Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie a ten wydał akt zatytułowany jako "postanowienie", który – zdaniem skarżącego – nie stanowił ani zaświadczenia, ani postanowienia o odmowie jego wydania w rozumieniu art. 219 k.p.a., lecz w istocie miał charakter niedopuszczalnego rozstrzygnięcia dotyczącego prawa do podwyższenia świadczenia emerytalnego. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, żaden z organów nie załatwił skutecznie wniosku o wydanie zaświadczenia. W obszernych wywodach skargi wskazał, że w sprawach o wydanie zaświadczenia niedopuszczalne jest przekazywanie wniosku innemu organowi na podstawie art. 65 k.p.a., a w razie uznania się za niewłaściwy organ powinien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Skarżący powołuje się przy tym na utrwalone – w jego ocenie – orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. wyroki WSA i NSA). W konsekwencji skarżący wnosi o: stwierdzenie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie niezałatwienia wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. oraz że bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa, jak też zobowiązanie organu do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Nadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., skarżący wnosi o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej, wskazując na kompensacyjny i prewencyjny charakter tego środka oraz na uciążliwości wynikające z wieloletniego braku rozpoznania wniosku przez organ. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie przekazał tę skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi w całości a w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że skarżący w dniu 2 sierpnia 2020 roku złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia o treści żądanej tj.: "o okresach jego służby czynnej w Policji pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej" w związku z czym Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie pismem l.dz. AH.1290.56.2020.R.S. z dnia 7 sierpnia 2020 roku przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością a ten postanowieniem nr 28/2020/ZSK z dnia 18 sierpnia 2020 roku odmówił skarżącemu wydania takiego zaświadczenia. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, w wyniku złożonego zażalenia, postanowieniem nr 54/2020/AH z dnia 25 września 2020 roku utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył ponadto, że skarżący składał już skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 października 2020 roku (sygn. akt III SAB/Kr 126/20) skargę wymienionego oddalił oraz postanowieniami z dnia 31 marca 2023 roku (sygn. akt III SAB/Kr 18/23) oraz z dnia 26 lutego 2025 roku (sygn. akt III SAB/Kr 20/25) skargi wymienionego w tym przedmiocie odrzucił. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej Komendant powołał uchwałę II OPS 5/19, zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego wyłącza możliwość jej merytorycznego rozpoznania. W ocenie organu, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone wydaniem ostatecznego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 25 września 2020 r., utrzymującego w mocy postanowienie organu powiatowego o odmowie wydania zaświadczenia, co czyni skargę niedopuszczalną. Niezależnie od powyższego, zdaniem organu skarga jest też bezzasadna gdyż organ nie pozostawał w bezczynności ani nie prowadził postępowania przewlekle. Podkreślono, iż przekazanie wniosku z dnia 2 sierpnia 2020 r. do organu właściwego nastąpiło zgodnie z art. 65 k.p.a. oraz zasadą przestrzegania właściwości rzeczowej i miejscowej organów administracji. Organ zakwestionował także argumentację skarżącego opartą na wybranych orzeczeniach sądów administracyjnych, wskazując na brak mocy precedensowej takich rozstrzygnięć oraz ich – w ocenie organu – odosobniony charakter. W konsekwencji uznano, że działania organów Policji były zgodne z prawem, a postępowanie zostało przeprowadzone sprawnie i zakończone w terminie. Organ sprzeciwił się również żądaniu przyznania sumy pieniężnej, wskazując na brak podstaw do stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości. W ocenie organu, zarzuty skargi są nieuzasadnione zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym, co uzasadnia wniosek o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym albowiem w myśl art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Przewlekłość to zatem nie tylko długotrwała bezczynność, ale także sytuacja, w której organ np. mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. I GSK 631/20, opubl. w CBOSA). W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, które organ przekazał sądowi wraz z odpowiedzią na skargę wniosek skarżącego z 2 sierpnia 2020 r. w istocie został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie pismem z 7 sierpnia 2020 r. organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który rzeczywiście postanowieniem z 18 sierpnia 2020 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o okresach służby czynnej w Policji pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Akta potwierdzą również, że w wyniku złożonego przez skarżącego zażalenia, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 25 września 2020 r., utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy, co oznacza, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie rozstrzygnął sprawę z wniosku skarżącego z 2 sierpnia 2020 r. To po pierwsze. A po drugie ani ze skargi ani z przekazanych sądowi akt sprawy nie wynika, by skarżący przed złożeniem skargi Wskazując na powyższe uwypuklić trzeba, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Jednocześnie podkreślić należy, że choć uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, to zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.