III SAB/Kr 67/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu 5 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 sierpnia 2019 r. postanawia: - odrzucić skargę -

K. J. – nazywany dalej "Skarżącym", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 sierpnia 2019 o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej wyjaśniając, że pismem z 22 sierpnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie przekazał wniosek według właściwości do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Ten zaś postanowieniem z 2 września 2019 r. (40/2019/ZSK) odmówił Skarżącemu wydana zaświadczenia o żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek Skarżącego z 15 sierpnia 2019 r. (k. 1 akt administracyjnych) został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie pismem z 22 sierpnia 2019 r. (k. 3), a następnie odmownie załatwiony przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie postanowieniem z 2 września 2019 r. (40/2019/ZSK; k. 8). Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w powyższej uchwale. Stwierdza także, że znajduje ona zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności przekazanie podania do organu właściwego w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. Ponadto należy dostrzec, że – wbrew temu co podnosi Skarżący – sprawa została merytorycznie załatwiona. Świadczy o tym treść postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 2 września 2019 r. (40/2019/ZSK), które znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (k. 8). W postanowieniu tym organ jasno stwierdził, że nie znajduje podstawy, aby uwzględnić żądanie strony wyrażone w przedmiotowym wniosku z 15 sierpnia 2019 r. Co więcej Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Skarżący wniósł już wcześniej dwie skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 15 sierpnia 2019 o wydanie zaświadczenia. Pierwsza z nich została odrzucona przez WSA w Krakowie postanowieniem z 26 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III SAB/Kr 21/24), druga zaś postanowieniem z 16 stycznia 2025 r. (sygn. akt III SAB/Kr 135/24). W obu sprawach WSA w Krakowie – tak jak i obecnie – powołał się na uchwałę NSA z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19). W związku z powyższym, Sąd zauważa, że rozpoznawana skarga została wniesiona do WSA w Krakowie nie tylko po tym, jak organ załatwił sprawę (a w ten sposób zakończył postępowanie administracyjne), ale również po tym, jak sąd administracyjny dwukrotnie wypowiedział się w sprawie i zakończył postępowanie sądowoadministracyjne. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi na bezczynność było niedopuszczalne, a przez to podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.