III SAB/Kr 70/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę.

K. J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 r. o wydanie zaświadczenia, opartego na przepisach działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek dotyczył potwierdzenia określonych okoliczności związanych z przebiegiem służby skarżącego w Policji. Skarżący wskazał, że organ, po wstępnej analizie wniosku, uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie na podstawie art. 65 k.p.a., o czym zawiadomił skarżącego. W ocenie skarżącego działanie to było niezgodne z prawem, albowiem w sprawach o wydanie zaświadczenia brak jest podstaw do stosowania art. 65 k.p.a., a w przypadku uznania braku właściwości organ zobowiązany jest – na podstawie art. 219 k.p.a. – wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, podlegające zaskarżeniu w drodze zażalenia. Zdaniem skarżącego przekazanie wniosku innemu organowi nie stanowi jego załatwienia, a tym samym prowadzi do stanu bezczynności. Skarżący powołał się na poglądy doktryny oraz wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. W związku z powyższym skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności organu, a także o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa poprzez uchybienie terminowi załatwienia sprawy. Nadto skarżący domaga się przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., podnosząc, że środek ten pełni funkcję zarówno kompensacyjną, jak i prewencyjno-represyjną wobec organu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi w całości a w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że dnia 25 sierpnia 2018 roku skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia "że w zakresie służby pełnionej oraz w trakcie i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych patrolowo- interwencyjnych, nie miałem obowiązku, nie prowadził i nie mógł prowadzić nasłuchu radiowego, bowiem wiedza i dane posiadane i zebrane w tym postępowaniu kontrolowanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i środki dowodowe wykazały, iż takie okoliczności nie miały i nie mogły mieć miejsca w warunkach i okresie służby strony.". W związku z faktem, że właściwym do wydania zaświadczenia o żądanej przez Skarżącego treści był Komendant Powiatowy Policji w Krakowie pismem z dnia 4 września 2018 roku AH.0151.51.2018.AD sprawę przekazano do załatwienia zgodnie z właściwością. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie w związku ze złożonym wnioskiem wydał skarżącemu w dniu 13 września 2018 roku Zaświadczenie nr 1/2018/ZSK, które zostało mu doręczone. Pomimo otrzymanej informacji o przekazaniu sprawy, a w dalszej kolejności doręczeniu wydanego zaświadczenia skarżący w dniu 10 września 2018 roku złożył, po raz pierwszy, ponaglenie do Komendanta Głównego Policji w sprawie niezałatwienia jego wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 25 sierpnia 2018 roku. Przedmiotowe ponaglenie organ wraz ze stanowiskiem przekazał do Komendy Głównej Policji celem rozpatrzenia. Komendant Główny Policji Postanowieniem nr 690 z dnia 4 października 2018 roku stwierdził brak bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po stronie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Jednocześnie Skarżący w dniu 14 września 2018 roku złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w trybie art,149 ppsa, na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 roku o wydanie zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 roku w sprawie sygn. akt III SAB/Kr 139/18 skargę wymienionego oddalił. Kolejne ponaglenie w odniesieniu do wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 roku skarżący złożył 9 października 2018 roku. Postanowieniem nr 786 z dnia 31 października 2018 roku Komendant Główny Policji ponownie stwierdził brak bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po stronie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Na wydane rozstrzygnięcie K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 roku ,sygn. akt II SA/Wa 2135/18 skargę wymienionego odrzucił. Kolejną skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 roku o wydanie zaświadczenia skarżacy złożył w dniu 15 grudnia 2024 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 marca 2025 roku w sprawie sygn. akt III SAB/Kr 4/25 skargę wymienionego odrzucił. Podał, że w chwili obecnej pozostaje nadal w toku postępowanie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 roku, w którym skarga wraz z odpowiedzią została przekazana za pismem z dnia 18 listopada 2025 roku do l.dz. organu ZN.R.028.212.2025. Sygnatura akt Sądu w powyższej sprawie jest na tę chwilę organowi nieznana. Dodatkowo organ poinformował, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 26 lutego 2026 roku poprzez platformę epuap, do liczby dziennika organu ZN.R.028.132.2026, została przekazana tożsama skarga K. J. z dnia 14 lutego 2026 roku na bezczynność KWP w Krakowie w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 roku i pozostaje w toku pod nieznaną organowi sygnaturą. W dniu 23 lutego 2026 roku do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie wpłynęło pismo adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym Skarżący na podstawie art. 149 ppsa złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 roku żądając m.in.: 1. objęcia sądowo-administracyjną kontrolą czynności materialno-technicznej z art.65 K.p.a. i stwierdzenia, że stanowiła ona czynność niedopuszczalną; 2. stwierdzenia "bezskuteczności czynności materialno-technicznej komendanta wojewódzkiego Policji w Krakowie o przekazaniu wniosku komendantowi powiatowemu Policji w Krakowie"; 3. stwierdzenia, iż czynność materialno-techniczna "nie stanowiła czynności stanowiącej załatwienie wniosku funkcjonariusza o wydanie zaświadczenia"; 4. stwierdzenia, iż skarżony komendant uchybił terminowi z art.217 § 3 K.p.a. i uchybienie to miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 5. zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do niezwłocznego wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; 6. przyznanie od skarżonego organu kwoty pieniężnej "w wysokości uznania sądowego" Zdaniem organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna. Organ podniósł, że – zgodnie z uchwałą NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 – wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji (bądź innego aktu kończącego sprawę) wyłącza możliwość jej merytorycznego rozpoznania. Skarga taka nie realizuje bowiem celu środka prawnego, jakim jest eliminacja stanu bezczynności. Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym w postanowieniu postanowienie WSA w Krakowie z 3 marca 2021 r., III SAB/Kr 8/21. Odnosząc powyższe do realiów sprawy, organ wskazał, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 25 sierpnia 2018 r. o wydanie zaświadczenia zostało prawomocnie zakończone poprzez wydanie przez właściwy organ zaświadczenia z dnia 13 września 2018 r., doręczonego skarżącemu w dniu 25 września 2018 r. Tym samym w dacie wniesienia skargi brak było stanu bezczynności, co – zdaniem organu – czyni skargę niedopuszczalną. Niezależnie od powyższego, na wypadek nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W tym zakresie podkreślił, że jego działanie było zgodne z prawem i terminowe. W szczególności wskazano, iż Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, działając w granicach właściwości, niezwłocznie przekazał wniosek do organu właściwego rzeczowo, tj. Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, który następnie wydał stosowne zaświadczenie w ustawowym terminie. W ocenie organu wyklucza to zarówno bezczynność, jak i przewlekłość postępowania. Organ podniósł również, że wobec zakończenia sprawy w 2018 r. bezprzedmiotowy jest wniosek o zobowiązanie organu do jej załatwienia, jak również brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa czy przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Działania organów Policji obu instancji oceniono jako sprawne, zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz podejmowane z należytą starannością. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego orzeczenia wyrok NSA z 11 kwietnia 2025 r., III OSK 2819/24, organ wskazał, że ma ono charakter odosobniony i nie wpisuje się w utrwaloną linię orzeczniczą, podkreślając jednocześnie brak związania sądów precedensem w systemie prawa kontynentalnego. W konsekwencji organ uznał zarzuty skargi za niezasadne i wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym gdyż art. 119 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2026.143 dalej "p.p.s.a.") przewiduje, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Przypomnieć należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jak wynika z akt sprawy, które dołączono do sprawy o sygn. III SAB/Kr 4/25 wniosek skarżącego z dnia 25 sierpnia 2018 r. został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w dniu 4 września 2018 r. organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który wydał skarżącemu w dniu 13 września 2018 r. Zaświadczenie nr 1/2018/ZSK. W wyniku złożonej przez skarżącego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, prawomocnym wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2018 r., sygn. III SAB/Kr 139/18, oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 25 sierpnia 2018 r. o wydanie zaświadczenia. Powtórzyć również należy, że przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek o wydanie zaświadczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Tym samym w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości organ zobowiązany jest jedynie do przekazania podania organowi właściwemu i poinformowania o tym wnoszącego podanie. Wyjaśnić należy również po raz kolejny, że przez załatwienie sprawy przez organ należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie, ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organowi administracji nie można przypisać bezczynności, gdy stwierdzając swoją niewłaściwość w sprawie, podejmuje działania stosownie do unormowań wskazanych w art. 65 § 1 k.p.a. Przedmiotem skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie podjął działania przewidziane w art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w składzie rozpoznającym skargę zgadza się ze stanowiskiem, że choć uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, to zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. Mając to wszystko na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.