III SAB/Kr 76/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę.

K. J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego określone okoliczności związane z przebiegiem służby. Skarżący podnosi, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie nie zakończył sprawy w wymaganej formie, lecz podjął czynność z dnia 10 lipca 2009 r., tytułowaną "postanowieniem", że od powyższej czynności skarżący wniósł zażalenie, którego jednak Komendant Wojewódzki Policji nie uwzględnił. W ocenie skarżącego, organ pozostaje – zdaniem skarżącego – w stanie bezczynności trwającym od 2009 r. Skarżący zarzuca ponadto naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz jej rażącego charakteru, zobowiązanie organu do niezwłocznego załatwienia wniosku poprzez wydanie zaświadczenia albo postanowienia o odmowie jego wydania oraz przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W zakresie żądania przyznania sumy pieniężnej skarżący wskazuje na wieloletnią bezczynność organu, podkreślając jej dolegliwy charakter oraz potrzebę zastosowania środka o funkcji zarówno kompensacyjnej, jak i prewencyjno-dyscyplinującej wobec organu administracji. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wskazał, że w dniu 18 stycznia 2009 roku, do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie przez zainteresowanego służby w MO oraz Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W dniu 10 lipca 2009 roku Komendant Powiatowy Policji w Krakowie, wydał Postanowienie Nr 1709 do sprawy PAB-Post 17/09, w którym odmówił wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby przez byłego policjanta w warunkach uzasadniających podwyższenie świadczeń emerytalnych. Skarżący odwołał się od powyższego postanowienia a Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w dniu 14 września 2009 roku wydał postanowienie, utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Nr 1/09 Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 10 lipca 2009 roku. Następnie, Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 14 września 2009 roku, zostało zaskarżone przez skarżącego lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 roku, sygn. akt III SA/Kr 1043/09, oddalił skargę. Wyrok stał się prawomocny i wiążący w sprawie. Po tej dacie skarżący wielokrotnie wszczynał postępowania administracyjnie, w zakresie uznania jego prawa do podwyższenia świadczeń emerytalnych z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Były one przedmiotem kontroli organu II instancji oraz, przedmiotem kolejnych postępowań toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, gdzie wniesione skargi nie zostały uwzględnione. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie, wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: wyrokiem III SAB/Kr 114/18 z dnia 20 września 2018 roku, wyrokiem III SAB/Kr 161/18 z dnia 8 stycznia 2019 roku. Wyrokiem III SAB/Kr 23/19 z dnia 29 marca 2019 roku. Wyrokiem III SAB/Kr 56/19 z dnia 10 lipca 2019 roku, Postanowieniem III SAB/Kr 9/20 z dnia 18 marca 2020 roku. Postanowieniem III SAB/Kr 16/20 z dnia 23 kwietnia 2020 roku, Postanowieniem III SAB/Kr 71/20 z dnia 30 lipca 2020 roku oraz innymi wydanymi po tej dacie w tym Postanowieniem III SAB/Kr 42/24 ż dnia 24 czerwca 2024 roku. Ponad powyższe organ wskazał, że w dniu 2 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał kolejne postanowienie w tożsamej sprawie tj. Postanowienie Sygn. akt III SAB/Kr 127/26 odrzucając skargę K. J. w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 stycznia 2009 roku o wydanie za zaświadczenia. Orzeczenie jest prawomocne. W świetle powyżej przytoczonych argumentów, organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że stanowi element większego systemu inicjowanego przez skarzacego, wszczynania licznych spraw administracyjnych, czego wyrazem są: kolejne postępowania, jedynie pozornie uzasadnione prawnie, a ignorujące prawomocne rozstrzygnięcia organów drugo instancyjnych i sądów administracyjnych. Od początku 2018 roku, skarżący zainicjował tylko w samej Komendzie Powiatowej Policji w Krakowie sprawy liczone w tysiącach, domagając się ich załatwienia w trybie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym gdyż art. 119 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2026.143 dalej "p.p.s.a.") przewiduje, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie załatwienia jego wniosku z 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Przedstawione przez organ akta sprawy potwierdzają, że Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 14 września 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Nadto tut. Sąd, wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r. sygn. III SA/Kr 1043/09 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, bowiem Małopolski Komendant Wojewódzkiego Policji w Krakowie w dniu 14 kwietnia 2010 r. zakończył postępowanie w sprawie, odmawiając skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Podkreślić należy, że uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, jednakże w ocenie Sądu rozważania zawarte w uzasadnieniu uchwały mają również znaczenie dla postępowań kończących się wydaniem postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zasadności wniesienia skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi, a zatem nie jest dopuszczalne merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie skargi na bezczynność złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało już zakończone. W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.