III SAB/Kr 95/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Karcz Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 9 lutego 2026 r. o zmianę decyzji ostatecznej postanawia: odrzucić skargę.

K. J. (dalej: "skarżący") wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie (dalej: "Komendant") skargę w przedmiocie niezałatwienia jego wniosku o zmianę decyzji ostatecznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 9 lutego 2026 r. złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP skarżący wniósł na podstawie art. 154 k.p.a. o zmianę postanowienia nr Ah-1290/3/2009 Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 roku. Komendant pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, o czym poinformował go pismem z 17 lutego 2026 roku. Organ wskazał, że wniosek ten jest tożsamy co do trybu i przedmiotu z wnioskiem wniesionym 10 stycznia 2026 roku, również za pośrednictwem platformy ePUAP. Komendant powołał się na aktualność stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 16 stycznia 2026 roku znak AH. 1290.3.2026.AD. Skarżącego poinformowano wówczas o niemożności uznania jego wniosku za prawidłowo doręczonego i wywołującego skutki prawne przewidziane dla tego rodzaju wniosków. Jednocześnie organ wskazał alternatywne sposoby wniesienia wniosku o wydanie zaświadczenia. 25 lutego 2026 roku skarżący wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji. 27 lutego 2026 roku skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 9 lutego 2026 roku. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., wniósł o przyznanie sumy pieniężnej w zakresie uznania sądowo-administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Organ uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności czy też przewlekłości po stronie organu w zakresie wniosku skarżącego z dnia 9 lutego 2026 roku o zmianę decyzji ostatecznej. W ocenie organu przekazując skarżącemu w dniu 17 lutego 2026 roku odpowiedź, Komendant prawidłowo i w ustawowym terminie rozpoznał jego wniosek z dnia 9 lutego 2026 roku, nie pozostając w bezczynności w stosunku do rozpoznania sprawy skarżącego ani nie prowadząc przewlekle postępowania z jego wniosku. Komendant wyjaśnił, iż popiera w całości stanowisko Ministerstwa Cyfryzacji, zgodnie z którym od dnia 1 stycznia 2026 roku doręczanie wniosków wnoszonych w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez portal ePUAP nie może zostać uznane za równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, o którym mowa w art.63 § 1 k.p.a. Tym samym wniosek skarżącego z dnia 9 lutego 2026 roku o zmianę decyzji ostatecznej, wniesiony do organu – Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie poprzez platformę ePUAP, nie mógł zostać uznany za wniesiony prawidłowo i wywołujący skutki przewidziane przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym jego pozostawienie bez rozpoznania (wraz z poinformowaniem o tym skarżącego) należy uznać za prawidłowe i zgodne z przepisami ostateczne załatwienie sprawy przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga była niedopuszczalna, ponieważ skarżący formalnie nigdy nie wniósł skutecznie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiany postanowienia Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 r., o czym skutecznie został powiadomiony przez organ przed datą wniesienia skargi na bezczynność. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a taką czynnością jest odpowiedź z 17 lutego 2026 r. Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy – wniosek skarżącego został załatwiony przez organ poprzez przesłanie mu zawiadomienia z 17 lutego 2006 r., o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania z uwagi na nie właściwą formę wniesienia podania. W zawiadomieniu wskazano przepisy, które kwestie te regulowały (ww. art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych), a nadto opisano prawidłowy sposób wniesienia podania (przez system-e-doręczenia lub za pośrednictwem operatora pocztowego). Sądowi znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na konieczność wzywania o sposób prawidłowego wniesienia podania w przypadku przeslania pierwotnego wniosku za pośrednictwem e-PUAP, ale w rozpatrywanej sprawie organ przede wszystkim dopełnił najistotniejszego obowiązku - wskazał prawidłowy sposób wniesienia wniosku tj. albo za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, albo korespondencji przesłanej za pośrednictwem operatora pocztowego. Tym bardziej, że skarżący – w rozpoznaniu złożonego uprzednio tożsamego wniosku – został przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie szczegółowo poinformowany o zasadach wnoszenia pism i wniosków (pismo z 16 stycznia 2026 r., k. 9 akt administracyjnych). W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że organ skutecznie (pismo zostało doręczone przez Pocztę Polska – wyznaczonego operatora pocztowego) 24 lutego 2026 r. zakończył; postępowanie w sposób prawidłowy przed datą wniesienia skargi na bezczynność tj. 27 lutego 2026 r. Z tych to powodów Sąd uznał, że doręczone skarżącemu zawiadomienie nie kończyło skutecznie podjęte w sprawie czynności przed wniesieniem skargi na bezczynność. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi.