IV SA/Wr 19/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Wydziale IV sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 31 października 2025 r., nr 45/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji oddala skargę w całości.

Decyzją z 31 X 2025 r. (nr 45/2025), Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej jako "KWP"), po rozpatrzeniu odwołania W. B. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Kłodzku (dalej jako "KPP") z 11 IX 2025r. (nr 4/2025) odmawiającą skarżącemu wypłacenia wyrównania uposażenia za miesiące I i II 2023 r. oraz odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za urlop i nagrody rocznej należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 13 II 2023 r. W uzasadnieniu decyzji KWP wyjaśnił, że skarżący z dniem 13 II 2023 r. zakończył służbę w Policji. Pozwem z dnia 30 IV 2025 r. skarżący zażądał zapłaty kwoty 7023,93 zł, tytułem opisanego wyżej wyrównania, jednak pozew został odrzucony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia postanowieniem z 10 VI 2025 r. (sygn. akt IV P 549/25) z jednoczesnym przekazaniem sprawy do KPP z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej. W dalszej części uzasadnienia KPW wyjaśnił, że zgadza się ze stanowiskiem KPP stwierdzającym, że należne skarżącemu uposażenie oraz odprawa, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a także nagroda roczna zostały naliczone i wypłacone zgodnie z obowiązującymi ww. przepisami, w tym przy uwzględnieniu art. 41 ust. 1-3 ustawy z 1 XII 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022r. poz. 2666) – dalej "UoB23". Zgodnie z tymi przepisami kwoty bazowe ustalone w UoB23 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 III 2023 r. do dnia 31 XII 2023 r. Natomiast do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 I 2023 r. do dnia 28 II 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 XII 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). KWP zaznaczył, że zgodnie z zasadą legalizmu organ nie może odmówić zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Ustawa zasadnicza, ani jakikolwiek inny akt prawa nie wyposażyły organów Policji w uprawnienia do odstąpienia stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa, bez względu na okoliczności sprawy. W skardze na decyzję skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie decyzji KWP i utrzymanej nią w mocy decyzji KPP oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono przy tym naruszenie: art. 80 i art. 8 kpa, poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym w odwołaniu od decyzji KPP, a dotyczącym niekonstytucyjności z powodu dyskryminacji poprzez zastosowanie przepisu art. 41 UoB23, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, art. 6 ust. 1 ustawy z 23 XII 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2024, poz. 1356) – dalej "UoKW", poprzez jego niezastosowanie, skutkujące obliczeniem wynagrodzenia skarżącego za I i lI 2023 na podstawie wynagrodzeń z 2022 r., podczas gdy zgodnie z cytowanym przepisem, podstawę do określenia wynagrodzeń skarżącego w roku budżetowym 2023, (a więc także w I i II 2023) stanowią wynagrodzenia z roku poprzedniego, zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalonym w ustawie budżetowej, który w roku 2023 wynosił 107,8 %, oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne, wypłacane na podstawie odrębnych przepisów, art. 8 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 UoB23, podczas gdy art. 41 UoB23 jest niezgodny z art. 32 i art. 2 Konstytucji RP, art. 2 Konstytucji RP, poprzez nierówne potraktowanie funkcjonariusza odchodzącego ze służby i wypłacenie mu niższego wynagrodzenia za pełnioną w I i II 2023 r. służbę w porównaniu do funkcjonariuszy pozostających w służbie, którzy za taką samą pracę w I i II 2023 r. otrzymali wynagrodzenie z wyższej podstawy, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji, poprzez zastosowanie niejednolitych zasad ustalania płac w stosunku do funkcjonariuszy odchodzących i pozostających w stosunku służby, wykluczając z nieznanych przyczyn osoby decydujące się na zamrożenie aktywności zawodowej, które przez dwa pełne miesiące 2023 r. wyświadczały identyczną pracę. W motywach skargi umotywowano poszczególne zarzuty zwracając uwagę, że mechanizm wprowadzony mocą art. 41 ust. 1-3 UoB23 spowodował, że skarżący (podobnie jak inni funkcjonariusze SG i innych służb, którzy zostali zwolnieni ze służby przed 1 III 2023 r.) otrzymał uposażenie za miesiąc I i lI 2023 r. oraz inne świadczenia związane z ustaniem stosunku służbowego, wyliczone wg kwoty bazowej obowiązującej w 2022 r. (1614,69 zł). Funkcjonariusze, którzy pozostali w służbie, otrzymali wyrównanie uposażenia za I i lI 2023, natomiast skarżący i inni funkcjonariusze, którzy odeszli - nie. Oznacza to, że skarżący za taką samą pracę w tym samym czasie otrzymał niższe wynagrodzenie niż inne osoby, które zostały w służbie. Podkreślono też, że zgodnie z art. 6 ust. 1 UoKW podstawę do określenia wynagrodzeń w roku budżetowym dla pracowników, o których mowa w art. 5 pkt 1 lit. a i d oraz pkt 2, w zw. z art. 2 ust 1 i 2 (a więc również funkcjonariuszy Policji), stanowią wynagrodzenia z roku poprzedniego, zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalonym w ustawie budżetowej. Podstawę do określenia wynagrodzeń w roku budżetowym dla funkcjonariuszy Policji, stanowią więc wynagrodzenia z roku poprzedniego, zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalonym w ustawie budżetowej (według art. 9 ust. 1 pkt 2 lit.d ustawy budżetowej na 2023 r. średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń ustalono na 107,8%), czego nie uwzględniono w przypadku wypłat dla skarżącego. Skarżący zaznaczył, że od lat waloryzacja wynagrodzeń od stycznia stanowiła zasadę niezmienną. Odstąpienie od tej zasady może mieć miejsce jedynie w przypadku szczególnie trudnej sytuacji budżetowej. Tymczasem w projekcie do UoB23 powołano się bardzo ogólnie na potrzebę prawidłowej realizacji ustawy budżetowej, bez szczegółowego wyjaśnienia sytuacji budżetowej. Zamiast tego w uzasadnieniu projektu UoB23 powołano się na potrzebę wprowadzenia mechanizmu zachęcającego do pozostania w służbie. W skardze powołano orzeczenia sądów powszechnych uwzgledniające pozwy w analogicznych okolicznościach, jak w przypadku skarżącego, przy zastosowaniu rozproszonej kontroli konstytucyjności regulacji z art. 41 ust. 1 – 3 UoB23. Nadmieniono, że w orzeczeniach tych wskazuje się na niekonstytucyjność tych przepisów m.in. z perspektywy zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zwrócono przy tym uwagę, że nie jest rzeczą organów administracji przeprowadzać ocenę konstytucyjności przepisów ustawowych, w tym art. 41 UoB23. Powołano sygnatury orzeczeń sądów administracyjnych oddalające skargi w podobnych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Jak wynika z art. 104 § 1 i 2 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W okolicznościach sprawy organy rozstrzygnęły w formie decyzji żądanie skarżącego z dnia 9 IV 2025 r. dotyczące zapłaty kwoty 588 zł tytułem należnej mu waloryzacji kwoty bazowej za okres służby w 2023 r. (uposażenie zasadnicze, dodatek za wysługę lat). Kwestia drogi właściwej do dochodzenia przez funkcjonariuszy Policji uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych przepisami UoP nie jest w orzecznictwie rozstrzygana jednolicie. Wyrażany jest pogląd, że droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji przed sądem powszechnym uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych w rozdziale 9 UoP wraz z odsetkami jest niedopuszczalna (zob. uchwała SN z 26 V 1995 r., I PZP 13/95, OSNP 1995/23/286). Można odnotować jednak także stanowisko, że właściwe w sprawach roszczeń policjanta z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń oraz należności pieniężnych, o których mowa w rozdziale 9 UoP, są sądy powszechne. Jakkolwiek bowiem roszczenia te mają swoje źródło w administracyjnoprawnym stosunku służbowym, to posiadają materialnie charakter cywilnoprawny, a zatem nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (zob. postanowienie NSA z 12 VI 2014 r., I OSK 1293/14 – publ. CBOSA). Jednak w realiach niniejszej sprawy dla oceny prawidłowości przyjętej przez organy obu instancji drogi administracyjnoprawnej kluczowe znaczenie ma art. 66 § 3 i 4 kpa. Wynika z niego, że (§ 3) jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. (§ 4) Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę art. 66 § 4 kpa jest zapobieganie tzw. negatywnym sporom o właściwość między organami administracji a sądami powszechnymi. Stąd też w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie zwraca się uwagę, że w sytuacji przesądzenia w prawomocnym orzeczeniu przez sąd powszechny o braku swojej właściwości i nadania danej sprawie charakteru administracyjnoprawnego, nawet wówczas gdy organ nie podziela tego stanowiska, dla zapewnienia stronie prawa do rozpatrzenia jej sprawy przez podmiot władzy publicznej, organ powinien ją rozpatrzyć i wydać rozstrzygnięcie co do meritum. Nieuprawnionym byłoby przyjęcie, że w takim przypadku orzeczenie to zostało wydane bez podstawy prawnej, skoro została ona ukształtowana poprzez rozwiązania przyjęte w art. 66 § 4 kpa i art. 1991 kpc (zob. np. wyrok NSA z 11 I 2018 r., II OSK 2840/17 – publ. CBOSA). Przy ocenie zaskarżonych decyzji nie można zatem pominąć faktu, że prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia –Śródmieścia z 10 VI 2025 r. (IV P 549/25) odrzucono pozew skarżącego o zapłatę tytułem uposażenia, odprawy i ekwiwalentu za urlop i przekazano sprawę do KPP. W postanowieniu tym jednoznacznie wskazano, że roszczenie skarżącego powinno być dochodzone na drodze administracyjnoprawnej. Skoro więc zarówno decyzja KPP jak i decyzja KWP wydane zostały w warunkach orzeczonej wcześniej przez sąd powszechny niedopuszczalności drogi sądowej w sprawie skarżącego, to niedopuszczalna jest już na obecnym etapie ocena, czy żądanie skarżącego mieści się w granicach sprawy administracyjnoprawnej. Oceniając zaś zaskarżone decyzje w świetle przepisów prawa materialnego, zaznaczyć należy, że skarżący nie podnosi, że wypłacona mu wysokość uposażenia wraz z dodatkami za miesiące I i II 2023 r. narusza art. 41 UoB23. Podnosi natomiast, że rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w ramach art. 41 ust. 1-3 UoB23 narusza standardy konstytucyjne, takie jak zasada demokratycznego państwa prawnego oraz zasada równości wobec prawa. Sąd zwraca uwagę, że uwzględnienie w postępowaniu sądowoadministracyjnym argumentacji prawnej kwestionującej zgodność zastosowanych przez organ przepisów z Konstytucją nastąpić może jedynie w wyjątkowych przypadkach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie bez powodu zaznacza się, że z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji TK i NSA, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z 21 VIII 2024 r., II OSK 174/24 – publ. CBOSA). Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe - odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją, a sprzeczność ma charakter oczywisty. Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie (wyrok NSA z 19 V 2025 r., II OSK 2659/24 – publ. CBOSA). Ponadto, zastosowanie instytucji rozproszonej kontroli konstytucyjności ustawy można dopuścić wówczas, gdy chodzi o przepis Konstytucji RP, którego wykładnia i zastosowanie nie są związane z daleko idącymi luzami decyzyjnymi (wyrok NSA z 23 X 2024 r., II OSK 801/24 – publ. CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły wyżej opisane szczególne okoliczności, dające podstawę do stwierdzenia oczywistej niekonstytucyjności regulacji z art. 41 ust. 1-3 UoB23. Jak wynika z art. 41 ust. 1-3 UoB23, (1) kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 III 2023 r. do dnia 31 XII 2023 r. (2) Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 I 2023 r. do dnia 28 II 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 XII 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). (3) Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 III 2023 r. do dnia 31 XII 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 III 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 I 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. Według uzasadnienia do projektu UoB23, powołana regulacja przewiduje mechanizm zachęcający do pozostawania w służbie czynnej żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zaproponowano, aby w roku 2023 wzrost uposażeń obejmował wyłącznie żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 III 2023 r. (druk sejmowy IX.2654). Zaznaczyć przy tym trzeba, że działania ustawodawcy motywowane utrzymaniem stanu kadrowego w służbach publicznych, niezbędnego do realizacji funkcji państwa, w sposób oczywisty mieszczą się w sferze interesu publicznego. W ocenie Sądu opisana wyżej regulacja nie daje podstaw do uznania, że nastąpiło w tym przypadku oczywiste naruszenie powołanych w skardze standardów konstytucyjnych. Prawodawca nie ma bowiem ustawowego ani tym bardziej konstytucyjnego obowiązku, by stale corocznie podwyższać kwotę bazową stanowiącą podstawę ustalenia wysokości uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. W szczególności powołana w skardze regulacja prawna UoKW nie gwarantuje w sposób bezwarunkowy pracownikom sfery budżetowej stałego corocznego wzrostu ich wynagrodzeń w określonej wysokości. Przewiduje jedynie waloryzację wynagrodzeń średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalanych corocznie, tj. okresowo, na podstawie prognoz budżetowych i corocznie ustalonego wskaźnika. To zaś oznacza duży zakres swobody regulacyjnej w tej materii, co zresztą jest zrozumiałe biorąc pod uwagę jej budżetowy charakter. W tych uwarunkowaniach nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i co za tym idzie - o nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Nie istnieje tu nawet prawna ekspektatywa, a tym bardziej - ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (zob. motywy wyroku TK z 17 XI 2003 r., K 32/02, OTK-A 2003/9/93). Przywołany w skardze art. 6 ust. 1 UoKW nie przyznaje zainteresowanym pracownikom roszczenia o dokonywanie corocznej waloryzacji ich wynagrodzeń, tak więc przepis ten nie mógł zostać naruszony działaniem KPP uwzględniającym dyspozycję z art. 41 ust. 1 UoB23. Skoro prawodawca nie ma normatywnego obowiązku zwiększania kwoty bazowej na kolejny rok budżetowy (tzw. zamrożenie płac), to tym bardziej może ją zwiększyć z zastrzeżeniem, że podwyższona kwota bazowa nie będzie obowiązywać od początku roku budżetowego tylko od późniejszego miesiąca (np. od marca, jak ma to miejsce w okolicznościach sprawy). Wbrew zarzutom skargi nie można przyjętego w art. 41 ust. 1-3 UoB23 rozwiązania traktować jako naruszenie zasady równości wobec prawa (naruszenia zakazu dyskryminacji) określonej w art. 32 Konstytucji RP. Istotą zasady równości wobec prawa jest bowiem stosowanie przez prawodawcę jednakowej miary w tożsamych (analogicznych) okolicznościach przedmiotowych i podmiotowych. Tymczasem sytuacja skarżącego od 1 III 2023 r., a więc od dnia przewidzianego w art. 41 ust. 1 UoB23 podwyższenia kwoty bazowej, nie była porównywalna (analogiczna) z sytuacją osób, które z tego instrumentu skorzystały. We wskazanym okresie osoby te były bowiem funkcjonariuszami Policji (pozostawały w służbie), zaś skarżący już nie. Brak tu więc analogicznych okoliczności, które stanowią przecież istotną przesłankę naruszenia zasady równości wobec prawa. W okresie zaś od 1 I do 28 II 2023 r. do uposażenia skarżącego, jako funkcjonariusza Policji, miały zastosowanie regulacje z art. 41 ust. 2 UoB23, tak samo jak w przypadku wszystkich innych funkcjonariuszy Policji. Z woli ustawodawcy wynagrodzenie za ten okres wypłacano przyjmując kwotę bazową obowiązującą w 2022 r. Na mocy art. 41 ust. 1 UoB23 zwiększenie kwoty bazowej nastąpiło dopiero od dnia 1 III 2023 r., co silą rzeczy oznaczało, że objęci nią mogą być funkcjonariusze pozostający w służbie po tej dacie. Skarżący jednak po tej dacie nie pełnił już służby, tak więc nie mógł zostać objęty przedmiotową zmianą. Domagając się waloryzacji uposażenia za okres pracy w miesiącach I i II 2023 r. skarżący wychodzi z założenia, że podwyższenie kwoty bazowej określone w art. 41 ust. 1 - 3 UoB23 obejmuje w istocie także wynagrodzenie za miesiące I i II 2023, o czym świadczyć ma przewidziane w art. 41 ust. 3 UoB23 "zwiększenie" uposażeń wypłacanych w okresie od 1 III do 31 XII 2023 r. o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem na dzień 1 III 2023 r. a uposażeniem na dzień 1 I 2023 r. Skoro zaś prawodawca zdecydował się na swego rodzaju rekompensatę z tytułu zamrożenia kwoty bazowej w I i II 2023 r. to – w ocenie skarżącego – należy się ona wszystkim osobom, które w tym czasie pozostawały w służbie, niezależnie od tego, czy kontynuowały ją po 1 III 2023 r. Stanowisko skarżącego pomija jednak, że art. 41 ust. 2 UoB23 expressis verbis wyłączył możliwość stosowania podwyższonej kwoty bazowej w stosunku do uposażeń w okresie od 1 I do 28 II 2023 r. Świadczenie przewidziane w art. 41 ust. 3 UoB23, polegające na odpowiednim "zwiększaniu" uposażenia w okresie od 1 III do 31 XII 2023 r., nie może być więc traktowane jako "rekompensata" uposażenia za I i II 2023 r., właśnie z tego powodu, że pozostawałoby to w wyraźnej kolizji z normą z art. 41 ust. 2 UoB23, nakazującą obliczanie uposażeń za I i II 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2022 r. Jest to zatem świadczenie innego rodzaju, którego nie można utożsamiać z waloryzacją wynagrodzenia za I i II 2023 r. Ta bowiem została wykluczona na mocy art. 41 ust. 2 UoB23. Jest to świadczenie rodzajowo odmienne, przewidziane dla funkcjonariuszy kontynuujących służbę po 1 III 2023 r., jako zamierzony przez ustawodawcę dodatek za kontynuowanie służby. Skoro zaś skarżący nie pełnił już służby po 1 III 2023 r., brak normatywnych podstaw do żądania świadczenia z art. 41 ust. 3 UoB23. Brak jest również podstaw do wyciągania z tego przepisu wniosków o należnej skarżącemu waloryzacji uposażenia za I i II 2023 r. uwzględniającej kwotę bazową przewidzianą w budżecie na 2023 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie zwraca się uwagę, że zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od III 2023 r., ale także z wprowadzenia od 1 III 2023 r. nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 II 2023 r. (wejście w życie od 1 III 2023 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. 2023, poz. 385). Zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia w tabeli przedstawiono grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Dla 6 grupy zaszeregowania (do której należał skarżący) przewidziano wzrost mnożnika do 2,3. Uprzednio zaś, to jest przed dniem 1 III 2023 r., dla tej grupy zaszeregowania obowiązywał niższy mnożnik kwoty bazowej 2,2080 zł zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 XII 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.). Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 III 2023 r. do 31 XII 2023 r. służył także mechanizm określony w art. 41 ust. 3 UoB23. Mechanizm ten nie stanowił prostego wyrównania uposażeń za I 2023 r. i II 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać, ani w kategorii waloryzacji, tak jak przepisu art. 41 ust. 2 UoB23 nie należy traktować jako przepisu zamrażającego waloryzację płac dla funkcjonariuszy pełniących służbę w I i II 2023 r. (zob. motywy wyroków m.in.: WSA w Gdańsku z 4 IX 2025 r., III SA/Gd 364/25; WSA w Rzeszowie z 8 I 2026 r., II SA/Rz 1023/25 czy WSA w Krakowie z 3 II 2026 r., III SA/Kr 1422/25 – publ. CBOSA). Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 III 2023 r. w służbie nie narusza więc zasady równości (tak też WSA w Warszawie w motywach wyroku z 16 VII 2025 r., II SA/Wa 567/25; WSA w Łodzi w wyroku z 13 V 2025 r., III SA/Łd 166/25; WSA w Białymstoku w wyroku z 23 X 2025 r., II SA/Bk 1400/25 – publ. CBOSA). Sąd nie dopatrzył się w sprawie również naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa (wyprowadzanej z zasady demokratycznego państwa prawnego - art. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa, określana także jako zasada lojalności państwa wobec obywatela, wyraża się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane przez porządek prawny. Przyjmowane przez ustawodawcę nowe unormowania nie mogą zaskakiwać ich adresatów, którzy powinni mieć czas na dostosowanie się do zmienionych regulacji i spokojne podjęcie decyzji co do dalszego postępowania (zob. wyrok TK z 7 II 2001 r., K 27/00, OTK 2001/2/29). W przypadku skarżącego brak podstaw do uznania, że regulacja z art. 41 ust. 1 - 3 UoB23 naruszała zasadę zaufania. Ustawa budżetowa 2023 uchwalona została w dniu 1 XII 2022 r., opublikowana w dniu 19 XII 2022 r. i weszła w życie z dniem 1 I 2023 r. Skarżący miał więc czas i możliwość rozeznania sytuacji prawnej podejmując decyzję o rezygnacji ze służby przed dniem 1 III 2023 r. Sąd zwraca uwagę, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 III 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem w roku 2022 r. ustawy okołobudżetowej na kolejny rok oraz rozmowami przedstawicieli MSWiA ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Już w projekcie UoB23, który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r. zawarte były zapisy ujęte następnie w art. 41 ust. 1 i ust. 3. Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na internetowej stronie rządowej gov.pl wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu UoB23 w dniu 1 XII 2022 r., w dniu 5 XII 2022 r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowną analizę tych decyzji, pod kątem tego czy są dla nich korzystne. Powyższe przepisy były zatem projektowane z wyprzedzeniem, w związku z czym skarżący - wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od III 2023 r. kompleksowych podwyżek - miał czas na zrewidowanie swojego wniosku o zwolnienie ze służby, jeżeli uznałby, że byłoby to dla niego szczególnie korzystne finansowo. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.