IV SA/Wr 355/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 355/26 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi M. M. na zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 11 marca 2026 r., nr PNK-K.1410.11.2025.SS1 w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił - jako niedopuszczalną - skargę M. M. (dalej: strona, skarżący) na opisane w sentencji zawiadomienie Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony stronie w dniu 11 czerwca 2026 r. Pismem z dnia 15 czerwca 2026 r. strona wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 3 czerwca 2026 r. wskazując, że Sąd błędnie ocenił stan sprawy zmieniając przedmiot sprawy z bezczynności organu na zawiadomienie w przedmiocie załatwienia skargi powszechnej, po czym odrzucił skargę. Skarżący podniósł, że w zarządzeniu o zmianie kwalifikacji skargi nie wskazano żadnych środków odwoławczych, co pozbawiło go prawa dostępu do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się (por.: B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2005, str. 438 i 495 oraz powołane tam orzecznictwo), że wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, na które służy zażalenie, nie powinno spowodować jej odrzucenia na podstawie art. 178 p.p.s.a., lecz powinno zostać potraktowane jako wniesienie w istocie zażalenia, błędnie nazwanego skargą kasacyjną. Z kolei w sytuacji odwrotnej (tj. gdy wniesiono zażalenie zamiast skargi kasacyjnej) zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie skarżący - pomimo, że został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie zaskarżenia orzeczenia - samodzielnie sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie, którym Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi powszechnej, jako niepodlegającą właściwości sądów administracyjnych. Należy przy tym wyjaśnić, że nie można potraktować wniesionego przez stronę zażalenia jako skargi kasacyjnej, ponieważ pismo z dnia 15 czerwca 2026 r. nie spełnia warunków niezbędnych do uznania go za ten środek zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Strona została pouczona o wynikającym z art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. wymogu wniesienia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący sporządził natomiast środek zaskarżenia osobiście, przy czym z akt sprawy nie wynika, by należał on do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a. Tym samym zażalenie skarżącego nie mogło zostać uznane za skargę kasacyjną. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., uznając zażalenie za niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji postanowienia.