IV SA/Wr 572/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 27 czerwca 2025 r., nr SKO 4101/647/2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz J. S. kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2025 r., nr SKO 4101/647/2025 działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z odwołaniem wniesionym przez J. S. (dalej: Strona Skarżący) od decyzji Burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej (dalej: organ I instancji) z dnia 31 grudnia 2024 r., nr PS.5015.123.0DM.2024 stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że organ I instancji decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r. nr PŚ.5015.123.0DM.2024 o odmówił Skarżącemu przyznania zasiłku celowego na remont/odbudowę budynku mieszkalnego. Od ww. decyzji profesjonalny pełnomocnik Skarżącego pismem z 21 maja 2025 r., złożonym w tym samym dniu drogą elektroniczną, wniósł odwołanie. Dokument ten złożony został w 125 dniu od dnia domniemania doręczenia decyzji. Z akt sprawy wynika, że korespondencja z decyzją z 31 grudnia 2024 r., nr PŚ.5015.123.0DM.2024 dwukrotnie awizowana w placówce pocztowej - 2 i 10 stycznia 2025 r. - nie została podjęta w wyznaczonym terminie i uznana została za doręczoną Stronie 16 stycznia 2025 r. Decyzja organu I instancji zawiera pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej w Stroniu Śląskim w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Strona pomimo prawidłowego pouczenia, w zakreślonym terminie nie wniosła odwołania od powyższej decyzji, zatem decyzja stała się ostateczna. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych, natomiast w oparciu o art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Organ odwoławczy w postępowaniu podejmuje zawsze czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem przepisów prawa. Na podstawie art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie zaś z art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Kolegium stwierdziło, że decyzja z 31 grudnia 2024 r., nr PŚ.5015.123.0DM.2024 uznana została za doręczoną Stronie 16 stycznia 2025 r. zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., zatem stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w 14 dniu od dnia doręczenia decyzji, tj. 30 stycznia 2025 r. Wydanie ww. decyzji na wniosek Strony z 7 maja 2025 r. nie powoduje otwarcia na nowo terminu do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, ponieważ kolejne doręczenie stronie decyzji, po wcześniejszym skutecznym doręczeniu korespondencji zgodnie z przepisami prawa, ma charakter jedynie informacyjny. Skoro zatem pełnomocnik Strony złożył odwołanie 21 maja 2025 r., co potwierdza wydruk z poczty elektronicznej sporządzony przez OPS w Bystrzycy Kłodzkiej, to złożenie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Kolegium zauważyło, że ma przy tym na względzie, że Strona nie wniosła wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 27 czerwca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 134 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 § 1-4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów jako podstawy rozstrzygnięcia mimo iż doręczenie Stronie decyzji organu I instancji z dnia 31 grudnia 2024 r. pod adresem położenia nieruchomości było wadliwe albowiem nie nastąpiło pod adresem zamieszkania strony postępowania, W oparciu o powyższe wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto wniósł o dopuszczenie dowodów z: kserokopii decyzji Burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej z dnia 24 września 2024 r. o przyznaniu zasiłku w kwocie 2000 zł, kserokopii koperty nr nadawczy [...] -kserokopii koperty nr nadawczy [...], kserokopii koperty nr nadawczy [...] na okoliczność, iż organ postępowania znał prawidłowy adres zamieszkania Skarżącego w O. przy "ul. [...]". W uzasadnianiu skargi zarzucił, że zastosowanie przez SKO w Wałbrzychu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 134 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 § 1-4 k.p.a. było błędne w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Jak słusznie wskazuje w uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Mieszkaniem w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a. jest miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego (a nie krótkotrwałego) pobytu, umożliwiającego doręczenie mu pisma. W przypadku niemożności doręczenia pisma zgodnie z art. 42 k.p.a. poczta pozostawia przesyłkę w placówce pocztowej przez okres 14 dni. Brak podjęcia przesyłki w tym terminie skutkuje przyjęciem fikcji doręczenia przesyłki z upływem terminu (art. 44 § 1 - 4 k.p.a.) Warunkiem przyjęcia skutku doręczenia jest zatem w świetle przywołanych przepisów podjęcie próby doręczenia w miejscach wskazanych w art. 42 § 1 k.p.a. tj. w miejscu zamieszkania, miejscu pracy lub adres korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Za akt sprawy wynika, iż decyzja była doręczana pod adresem: S., [...]-[...] S. wskazanym we wniosku o przyznanie zasiłku. W intencji Skarżącego jednak wskazał on adres miejsca położenia nieruchomości, której dotyczył wniosek o przyznanie zasiłku celowego na remont albo odbudowę, nie zaś jako adres dla doręczenia korespondencji. Przedstawiony przez organ do wypełnienia przez Skarżącego formularz wniosku o przyznanie pomocy społecznej nie wyodrębniał adresu zamieszkania oraz adresu położenia nieruchomości, które przecież nie musiały być tożsame. Zawierał jedynie jedno pole adresu nie wyjaśniając czy pole to dotyczy adresu dla doręczeń czy też miejsca położenia nieruchomości. W związku z powyższym nasuwające się wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść Skarżącego. Istotne jest, iż toku postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji przez Burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej organ w oparciu o oględziny nieruchomości powziął wiedzę, iż Skarżący nie mieszka pod adresem położenia nieruchomości wskazanym we wniosku, co wynikało z oświadczenia Skarżącego złożonego do protokołu oraz stwierdzonego stanu nieruchomości (vide: protokół oględzin nieruchomości w aktach sprawy). Fakt niezamieszkiwania w nieruchomości, której dotyczył wniosek stanowił przesłankę do wydania decyzji odmawiającej przyznania zasiłku celowego. W związku z powyższym doręczenie Skarżącemu decyzji pod adresem, który wedle ustaleń organu nie był adresem zamieszkania Skarżącego należy uznać za nieprawidłowe. W świetle art. 42 § 1 k.p.a. organ postępowania miał obowiązek doręczenia decyzji pod właściwym adresem zamieszkania Strony przy "ul. [...]" w O. Adres ten był znany organowi pierwszej instancji z urzędu skoro adres ten wskazano jako właściwy adres zamieszkania Skarżącego w uprzedniej decyzji Burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej z dnia 24 września 2024 r. o przyznaniu zasiłku w kwocie 2000 zł na remont i odbudowę (vide: decyzja w załączeniu) oraz na adres ten dokonywano doręczeń korespondencji zarówno przed wydaniem, jak i po wydaniu decyzji. Wobec powyższego doręczenie decyzji na adres w W. było wadliwe a tym samym bezskuteczne. Wobec niespełnienia przesłanek z art. 42 § 1 k.p.a. w zakresie miejsca doręczenia korespondencji nie zachodziła podstawa do zastosowania art 44 § 1-4 k.p.a., a w szczególności przyjęcia fikcji doręczenia. Wobec tego wbrew treści uzasadnienia postanowienia SKO w Wałbrzychu termin do złożenia odwołania nie rozpoczął swojego biegu w dniu 16 stycznia 2025 r. Decyzję organu I instancji doręczono Skarżącemu skutecznie dopiero na jego wniosek w dniu 7 maja 2025 r. w siedzibie organu I instancji. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wniesienie odwołania od decyzji. Zatem wniesienie odwołania w dniu 21 maja 2025 nastąpiło z zachowaniem 14-sto dniowego terminu ustawowego. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie jako nieprawidłowe podlega uchyleniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a. Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie SKO stwierdzające – na podstawie art. 134 k.p.a. – uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącemu zasiłku celowego na remont/odbudowę budynku mieszkalnego. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Niemniej jednak, orzeczenie, o którym mowa w art. 134 k.p.a. winno być oparte na wnikliwej analizie okoliczności danej sprawy, bowiem w istocie zamyka ono stronie możliwość ponownego rozpoznania jej sprawy rozstrzygniętej przez organ pierwszej instancji przez odrębny organ administracji publicznej – czyli realizację zasady dwuinstancyjności postępowania mającą oparcie nie tylko w art. 15 ust. 1 k.p.a., ale przede wszystkim w art. 78 Konstytucji RP. Wydanie orzeczenia w trybie art. 134 k.p.a. winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie kwestionowanego w drodze odwołania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji oraz w zakresie sposobu i daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. W ocenie Sądu uznanie przez Kolegium, że w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji organu I instancji, było przedwczesne. Przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została uznana z skutecznie doręczoną w trybie art. 44 k.p.a., czy w drodze tzw. fikcji doręczenia. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Z kolei z art. 44 § 2 k.p.a. wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast art. 44 § 3 k.p.a. wskazuje, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Z kolei art. 44 § 4 k.p.a. stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 695/12, że aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo, muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Wszelkie okoliczności związane z doręczeniem powinny bezspornie wynikać z pocztowego potwierdzenia odbioru, które odgrywa istotną rolę przy stwierdzeniu skuteczności doręczenia (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1108/15). Tymczasem w kontrolowanej sprawie skarżony organ nie dokonał właściwej weryfikacji spełnienia przesłanek określonych w art. 44 § 1 – 4 k.p.a., ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że z akt sprawy wynika, że korespondencja z decyzją z 31 grudnia 2025 r., nr PŚ.5015.123.0DM.2024 dwukrotnie awizowana w placówce pocztowej - 2 i 10 stycznia 2025 r. - nie została podjęta w wyznaczonym terminie i uznana została za doręczoną Stronie 16 stycznia 2025 r. Wbrew twierdzeniom organu, dowód doręczenia Skarżącemu decyzji organu I instancji, tj. zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej tę decyzję budzi istotne wątpliwości co do prawidłowości zastosowania w sprawie art. 44 k.p.a. Dokument ten nie został wypełniony przez doręczyciela w sposób należyty. W jego treści nie odnotowano informacji o tym, w którym urzędzie pocztowym przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji oczekiwała na odbiór przez Skarżącego, a także, w którym z miejsc wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. umieszczono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. Wbrew twierdzeniom organu, bynajmniej nie doszło do dwukrotnego awizowania przesyłki, po raz pierwszy w dniu 2 stycznia 2025 r. a po raz drugi w dniu 10 stycznia 2025 r. Otóż analiza zapisów poczynionych na kopercie wprost wskazuje, że doszło tylko do jednej awizacji w dniu 2 stycznia 2025 r. i brak jest na ww. kopercie jakichkolwiek innych adnotacji, które mogłyby świadczyć o powtórnym pozostawieniu zawiadomienia. Powstały zatem niejasności, które nie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W związku z tym ustalenia wymaga okoliczność czy i gdzie doręczyciel pozostawił wymagane zawiadomienie o miejscu odbioru przesyłki i czy była to skrzynka pocztowa czy inne miejsce, wymagane przepisami art. 44 k.p.a. Ponadto czy w zawiadomieniu wskazano konkretną placówkę pocztową, pod którą pozostawiono przesyłkę na okres 14 dni, jeżeli tak, to jaką. Kwestie te wymagają zbadania i podania w uzasadnieniu postanowienia. Opisane wyżej uchybienie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wobec braku wykazania przez organ w sposób niebudzący wątpliwości miejsca pozostawienia Stronie zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki, ze wskazaniem w którym urzędzie pocztowym jest ona do odebrania - decyzja nie mogła zostać uznana za skutecznie doręczoną. Podkreślić należy, że prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach mają charakter gwarancyjny. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy podmiotów trzecich dokonujących doręczeń - poczty (doręczycieli) - obciążają na zasadzie ryzyka administrację publiczną. Po drugie wyjaśnienia wymaga kwestia adresu zamieszkania Skarżącego, w kontekście zaistnienie skutku przewidzianego w art. 44 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji była doręczana na adres S., [...]-[...] S. wskazany we wniosku o przyznanie zasiłku celowego. Jednakże okoliczności sprawy są specyficzne - oględziny nieruchomości wskazywały, że Skarżący nie mieszka pod adresem położenia nieruchomości wskazanym we wniosku, co wynikało z oświadczenia Skarżącego złożonego do protokołu oraz stwierdzonego stanu nieruchomości. Fakt niezamieszkiwania w nieruchomości, której dotyczył wniosek stanowił przesłankę do wydania decyzji odmawiającej przyznania zasiłku celowego. Ponadto organ I instancji w postępowaniu o przyznanie zasiłku celowego w kwocie 2000 zł na remont i odbudowę, zarówno decyzję, jak i korespondencję kierował na adres zamieszkania Skarżącego - "ul. [...]" w O. Zatem należy zweryfikować, czy przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została instancji została wysłana na adres zamieszkania Skarżącego. Bowiem doręczenie Skarżącemu decyzji pod adresem, który nie był adresem zamieszkania Skarżącego należy uznać za nieprawidłowe, a tym samym bezskuteczne. Z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie przez organ wskazanych powyżej okoliczności, Sąd na obecnym etapie sprawy nie przesądza, czy w istocie decyzja z dnia 31 grudnia 2024 r. została Skarżącemu skutecznie doręczona czy nie doręczona i w konsekwencji, czy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Kwestia ta wymaga dalszego badania. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe rozważania Sądu, stosownie do postanowień art. 153 p.p.s.a. Skarga została uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę 480,00 tytułem wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem.