IV SA/Wr 885/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Z. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez Z. Ż. (dalej jako: "strona", "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej jako: "Kolegium") z dnia 23 sierpnia 2021 r., [...], utrzymująca w mocy, wydaną z upoważnienia Burmistrza M., decyzję Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w M. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 2 sierpnia 2021 r., [...], odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z tytułu opieki nad matką T. Ż. Skarga został wniesiona w następującym stanie faktycznym: Powołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia w związku z opieką nad matką T. Ż. Jako podstawę odmowy organ wskazał, że z przedstawionych dokumentów nie można wywieść, kiedy wystąpiła niepełnosprawność osoby wymagającej opieki oraz fakt, że osoba ta pozostaje w związku z małżeńskim, zaś wobec małżonka nie wydano orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu prawnym organ przywołał m. in. art. 17 ust. 1b i ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm. – dalej jako: "u.ś.r."). Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do wskazanych podstaw wyłączenia prawa do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia zanegowało wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. brak uprawnienia strony do świadczenia z uwagi na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. W tym względzie przywołało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2021 r. (sygn. akt K 38/13) orzekające o niezgodności ww. zapisu z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wyjaśniło, że jakkolwiek orzeczenie to nie wywarło skutku w postaci uchylenia art. 17 ust. 1b u.ś.r., to stanowi istotną wskazówkę przy wykładni przepisów. Zatem przepis ten winien być odczytywany w świetle zasad wyrażonych w powołanym orzeczeniu Trybunału. Oznacza to, że data powstania niepełnosprawności nie może wykluczać przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W odniesieniu zaś do drugiej z podstaw odmowy przyznania świadczenia Kolegium, po przywołaniu brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. przyjęło, że nie przysługuje ono m. in. gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Odnosząc te zapisy do okoliczności faktycznych sprawy wskazało, że T. Ż. pozostaje w związku z małżeńskim, a jej mąż – J.Ż. - nie legitymuje się takim orzeczeniem, a jedynie orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, co wyłącza możliwość przyznania świadczenia stronie. W skardze na powyższą decyzję Kolegium strona podniosła, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niezasadna. Wyjaśniła w tym kontekście, że J. Ż. ma 83 lata. Legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i sam wymaga pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego. Nie jest w stanie podnieść żony i posadzić na wózku. Nie ma możliwości, żeby utrzymał ją podczas kąpieli w kabinie prysznicowej. Nie jest w stanie wykonać wobec niej takich czynności jak podnoszenie z łóżka, zmiana pampersów, czy transport do lekarza. Nie przygotuje posiłku. Ma słabą pamięć, co wyklucza go z podawania leków. Ponadto nadużywa alkoholu. Jest agresywny wobec żony i pozostaje z nią w stałym konflikcie. Zdaniem skarżącego, oboje rodzice nie są w stanie samodzielnie egzystować i każde z nich wymaga opieki. Z kolei on zmuszony jest do całodobowej opieki nad matką, przez co nie może podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym akcie. Dodatkowo, Kolegium w piśmie z 20 stycznia 2022 r., a skarżący w piśmie z dnia 14 lutego 2022 r., wnieśli o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329 z późn. zm. – dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w indywidualnych sprawach). Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska przyjętego przez organy administracji, a odmawiającego skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. W opinii Sądu pogląd organów administracji wykluczający w realiach rozpoznawanej sprawy prawo skarżącej do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że małżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności z stopniu znacznym nie jest właściwy. Dla porządku dodać trzeba, że poza zakresem rozważań należy pozostawić spór dotyczący wykładni i stosowania art. 17 ust. 1b. u.ś.r. Sąd podziela korzystne dla skarżącej stanowisko organu odwoławczego wywodzone z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt I K 38/13 OTK-A 2014/9/104) oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, że moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie ma znaczenia z punktu widzenia przesłanek uprawniających do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ta zatem okoliczność, wbrew poglądom wyrażanym w decyzji przez organ I instancji, nie ma istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Natomiast w świetle okoliczności faktycznych sprawy Sąd nie podziela stanowiska organów obu instancji, co do zastosowanych dyrektyw wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Zdaniem Sądu, w sprawie zaistniały okoliczności dające podstawę do odejścia od wykładni literalnej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. na rzecz wykładni systemowej i celowościowej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dokonując analizy przywołanych przepisów trzeba wskazać, że krąg i kolejność osób uprawnionych do świadczeń w związku ze sprawowaniem opieki jest przez ustawodawcę ściśle wskazany. Zasadniczo wstępni i opiekunowie wyprzedzają osoby wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Ich krąg z kolei wyznacza ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm. - dalej jako: "k.r.o."). Istotne w tym miejscu jest wskazanie na przepis art. 128 k.r.o. stanowiący, że obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Przy czym k.r.o. ustala kolejność osób zobowiązanych. Zatem obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 k.r.o.). Zgodnie z przepisami k.r.o. obowiązek alimentacyjny małżonka wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych (por. art. 130 k.r.o.). Nie powinno budzić wątpliwości, że małżonkowie są rodziną i łączą ich więzy wynikające z zawarcia związku małżeńskiego polegające na wzajemnym wsparciu, wspólnym zaspokajaniu różnorodnych potrzeb, wzajemnej opiece. Małżeństwo jest zatem podstawową komórką społeczną, która staje się "rodziną" bliższą niż krewni związani węzłami krwi (wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 524/21, opublik. CBOSA). Zasada ta, w opinii Sądu, jest również wyrażana na gruncie niniejszej ustawy, w tym sensie, że obowiązek małżonka wyprzedza obowiązek dalszych krewnych (art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a u.ś.r.). Dalsze osoby obowiązane do alimentacji będą uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego wówczas gdy małżonek osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. A zatem gdy nie będzie w stanie sprawować pieczy nad osobą wymagającą opieki, zaś potwierdzeniem tego faktu, zgodnie z literalnym brzmieniem ww. zapisu, jest wskazane orzeczenie o niepełnosprawności. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy jest bezsporne, że mąż osoby wymagającej opieki nie ma takiego orzeczenia, co w świetle literalnej wykładni tego przepisu, dokonanej w zaskarżonej decyzji wykluczałoby przyznanie świadczenia skarżącemu. Wykładnia przepisów nie może się jednak zamykać wyłącznie w ich gramatycznym odczytaniu. Dla właściwego wyjaśnienia znaczenia normy prawnej wynikającej z tego zapisu konieczne jest posiłkowanie się wykładnią celowościową i systemową, co ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami warunki wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (a więc niezależnych od niego) nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym, tj. gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 132 k.r.o., do którego odsyła art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 14 lipca 2022 r., II SA/Gl 531/22; w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2022 r., II SA/Rz 238/22; w Olsztynie z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 320/18 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 382/21; w Łodzi z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 524/21; dostępne w CBOSA). Zatem w sytuacji, gdy ustawowo wskazany opiekun z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego nie jest w stanie sprawować opieki nad osobą jej wymagającą obowiązek alimentacyjny (w tym zaś przypadku uprawnienie do świadczeń może przejść na kolejną z uprawnionych osób), nawet wówczas gdy dotyczy to małżonka nielegitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności. Rację ma organ administracji, że nie posiada uprawnień do dokonania takiej oceny samodzielnie i w tym zatem zakresie musi się posiłkować dowodami potwierdzającymi takie okoliczności faktyczne. Z reguły będzie to dokumentacja medyczna poświadczająca brak możliwości sprawowania opieki nad druga osobą, a także podeszły wiek współmałżonka. Chodzi o dowody lub fakty, które prima facie potwierdzą, że opiekun z obiektywnych względów nie może zajmować się osobą wymagającą opieki, przy czym nie chodzi tu o sytuacje przejściowe ale o długotrwałą niezdolność do świadczenia takiej opieki. Takimi okolicznościami będzie między innymi podeszły wiek osoby zobowiązanej, który uniemożliwia już sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną wymagająca pomocy, gdyż sam obowiązany takiej opieki wymaga. Odejście od literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. uzasadnia także odwołanie się do wartości konstytucyjnych, w szczególności zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), nakazu ochrony i opieki nad rodziną (art. 18 Konstytucji RP) i zasady szczególnej pomocy władz publicznych rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 Konstytucji RP), uzupełnionej wykładnią celowością przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Dostrzec bowiem trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wielokrotnie wyrażano pogląd, zgodnie z którym regulacje odnoszące się do przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego należy odczytywać przez pryzmat zasad i wartości wyrażonych w Konstytucji RP, z uwzględnieniem celu unormowań, którym jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2015 r., I OSK 1062/14, z dnia 13 listopada 2015 r., I OSK 1286/14, z dnia 12 maja 2017 r., I OSK 328/16 oraz z dnia 21 czerwca 2017 r., I OSK 829/17 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 723/21, dostępne w CBOSA). Uzupełniająco należy odnotować, że w orzecznictwie sądowym spotkać można poglądy wskazujące na to, że rozstrzygnięcie o świadczeniu pielęgnacyjnym powinno uwzględniać, że formalnego ograniczenia wynikającego z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. nie można stosować w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (z racji wieku i stanu zdrowia oraz rodzaju niepełnosprawności podopiecznego) nie może realizować swych obowiązków, a obowiązki te realizuje inna osoba (por. wyroki NSA: z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1939/18 oraz z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 829/16, publik. CBOSA). Przy czym te "obiektywne przyczyny" powinny być przede wszystkim związane z wiekiem lub stanem zdrowia współmałżonka, a nie z innymi subiektywnymi okolicznościami (por. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 642/12 i z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 987/12; we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. IV SA/Wr 924/14; w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 972/19; w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 429/21, publik. CBOSA). Jakkolwiek spór w rozstrzyganej sprawie nie idzie o sposób wykładni art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., lecz treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., to jednak w rozważanych okolicznościach faktycznych mamy do czynienia z sytuacją, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów nie może realizować swoich obowiązków alimentacyjnych wobec żony. Zdaniem Sądu, nie można uznać, by już ustalone przyczyny, dla których mąż osoby wymagającej opieki – J.Ż. - nie podejmuje się opieki nad żoną, nie nosiły cech właśnie obiektywnych. Jak bowiem wynika z akt sprawy i co nie jest sporne, wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożyła strona skarżąca w związku ze sprawowaniem opieki nad matką (80 lat), legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezdolną do samodzielnej egzystencji wymagającą całodziennego zaangażowania w czynności opiekuńcze. Pozostaje ona pod stałą opieką wielospecjalistyczną. Jest leczona w poradni ortopedycznej z powodu zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej wielostawowej z przewlekłym zespołem bólowym. Jest po endoprotezoplastyce stawu kolanowego, discektomi i laminektoni. Stwierdzono u niej brak zdolności do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, konieczność stałej opieki i pomocy drugiej osoby (k. 7-8, k. 15 i k. 29-30 akt adm.). Zakres czynności opiekuńczych, których wymaga matka skarżącego jest rozległy. Wymaga m. in. wymiany pielucho-majtek, codziennej higieny i mycia, pomocy przy wstawaniu i kładzeniu się do łóżka, pomocy w korzystaniu z toalety, ubierania, podawania leków i posiłków (k. 10–11 akt adm.). Przy czym nie są to czynności jednorazowe w ciągu dnia ale większość z nich jest wykonywana kilka razy w ciągu doby, a zatem w sposób ciągły. Taki zakres pomocy wymaga od opiekuna znacznego wysiłku i sprawności. Tymczasem mąż osoby wymagającej opieki, J. Ż. jest osobą w bardzo podeszłym wieku. Ma 83 lata. Nadto sam jest schorowany. Ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenie wynika, że ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności i wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie (k. 17 akt adm.). Skarżący w toku postępowania administracyjnego wskazał, że J. Ż. jest osoba niedosłyszącą, cierpi na chorobę zwyrodnienia stawów i nie jest wstanie pomóc przy opiece nad matka (k. 10 akt adm.). W skardze do Sądu wskazano, że J. Ż. sam wymaga pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego. Co istotne nie jest w stanie podnieść żony i posadzić na wózku. Nie ma możliwości, żeby utrzymał ją podczas kąpieli w kabinie prysznicowej. Nie jest w stanie wykonać wobec niej takich czynności pielęgnacyjnych jak: podnoszenie z łóżka, zmiana pampersów, czy transport do lekarza. Nie przygotuje posiłku. Ma słabą pamięć, co wyklucza go z podawania żonie leków. Kiedy żona przewróciła się i wołała o pomoc mąż tego nie słyszał. Przeciwskazaniem do sprawowania takiej opieki nad żoną są też konfliktowe relacje małżonków. J. Ż. regularnie nadużywa alkoholu, a małżonkowie pozostają z sobą w stałym konflikcie, co według skarżącego może doprowadzić do tragedii (k. 10 i k. 23 akt adm.). Skarżący w skardze wskazał na liczne awantury pomiędzy małżonkami, na rękoczyny do których dochodziło w przeszłości i z powodu których była wzywana Policja. Przedstawione okoliczności ocenić trzeba niewątpliwie jako obiektywne przyczyny wyłączające możliwość sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną przez jej męża. Nie jest on w stanie skutecznie taką pomoc świadczyć. Zatem w świetle przedstawionych reguł wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. obowiązek alimentacyjny i związane z nim uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego może być realizowane przez dalsze osoby, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia. Przyjęcie wykładni wskazanego przepisu wspartej wyłącznie na literalnym jego brzmieniu, z pominięciem opisanych w rozważaniu Sądu dalszych reguł interpretacyjnych, legło u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją aktu. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej obowiązane będą do oceny okoliczności sprawy, z uwzględnieniem wykładni spornego przepisu przedstawionej przez Sąd, i ustalenia, czy w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów Stronie służy uprawnienie, którego się domaga. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.