IV SAB/Wr 380/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 grudnia 2024 r. I. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2024 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi S. S. (dalej: skarżący) jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze (dalej: organ) w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 30 grudnia 2024 r. Z akt sprawy wynika m.in., że skarżący powołanym na wstępie wnioskiem wystąpił do organu o udostępnienie wszystkich danych zawartych w legitymacjach służbowych SSR A. M. oraz SSR W. G. Motywując swój wniosek powołał wyrok WSA we Wrocławiu z 16 kwietnia 2024 r., IV SA/Wr 6/24, w którym stwierdzono, że choć legitymacja służbowa nie stanowi informacji publicznej, nie ogranicza to, co do zasady, prawa strony postępowania do ubiegania się o udostępnienie danych zawartych w legitymacji. Pismem z 14 stycznia 2025 r. organ poinformował skarżącego, że zawnioskował o udostępnienie danych w swojej indywidualnej sprawie sądowej, w której występuje w charakterze strony postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Jelenie Górze. Powołał w tym kontekście art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), według którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W związku z tym wskazał skarżącemu, że regulacje prawne dotyczące uzyskania informacji w indywidualnej sprawie w postępowaniu sądowym prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze uregulowane zostały w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, oraz odpowiednio stosowanej ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. W skardze na bezczynność skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku z 30 grudnia 2024 r. W szczególności – powołując treść wyroku WSA we Wrocławiu z 16 kwietnia 2024 r., IV SA/Wr 6/24 - podniósł, że jako strona postępowania ma prawo ubiegać się o udostępnienie wnioskowanych danych. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ naruszył przepisy prawa, odmawiając mu jako stronie postępowania udostępnienia danych zawartych w legitymacji służbowej sędziów, wbrew prawu, które zostało potwierdzone wyżej powołanym wyrokiem. Ponadto wniósł o stwierdzenie, że wniosek z 30 grudnia 2024 r. był zasadny i zobowiązanie organu do udostępnienia żądanych danych zawartych w legitymacjach służbowych oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę. W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien podjąć adekwatne czynności faktyczne lub wydać decyzję administracyjną, t.j.: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); ewentualnie wreszcie poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że organ, do którego skarżący skierował swój wniosek z 30 grudnia 2024 r. (Prezes Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze), jest niewątpliwie podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (naturalnie, o ile zaistnieją podstawy do udzielenia takiej informacji). W następnej kolejności wskazać należy, że jak wynika z przekazanych akt organ wystosował opisane na wstępie pismo z 14 stycznia 2025 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Poinformował w oparciu o treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p., że w przedmiotowej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej, tj. na podstawie innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Powołał w tym kontekście ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia oraz ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. Oceniając powyższe Sąd przede wszystkim podziela generalny pogląd, że w przypadku, gdy dojdzie do kolizji w zakresie unormowania zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej i innych ustawach, to zgodnie z wolą ustawodawcy ustawa o dostępie do informacji publicznej nie będzie miała pierwszeństwa. Należy je bowiem przyznać przepisom ustaw szczególnych - z tym jednak zastrzeżeniem, że pierwszeństwo to będzie miało miejsce jedynie w przypadku, gdy ustawy te normują w sposób odmienny zasady i tryb dostępu do informacji publicznych (zob. J. Wyporska-Frankiewicz, w: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, Warszawa 2023, s. 54-55). Przy tym Sąd jednocześnie podkreśla, że chodzi tutaj nie tyle o jakiekolwiek regulacje dotyczące dostępu do jakichkolwiek informacji, lecz o konkretne regulacje "innych ustaw", które wprost odnoszą się do przedmiotu wniosku podmiotu wnioskującego o udzielenie informacji (np. w zakresie danych wynikających z legitymacji służbowej sędziego sądu powszechnego). A zatem informacja organu zawarta w piśmie z 14 stycznia 2025 r. z uwagi na abstrakcyjny charakter – bez nawiązania do konkretnych instytucji procedur mających zastosowanie w sprawach o wykroczenia – nie spełnia warunku prawidłowego pisma informującego na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Nadto należy dostrzec, że chociaż skarżący w sformułowanych pismach procesowych istotnie nawiązuje do swojego statusu strony określonego postępowania, które toczy się przed sądem powszechnym to jego wniosek o udzielenie informacji nie dotyczy określonych czynności procesowych tego postępowania. Jest natomiast nakierowany na potrzebę uzyskania informacji na temat wymienionych sędziów, a które to informacje znajdują się w ich legitymacjach służbowych. Stąd teza organu o potrzebie zastosowania w sprawie dyspozycji art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jest co najmniej przedwszesna. Wreszcie Sąd - nawiązując do motywów powołanego na wstępie wyroku WSA we Wrocławiu z 16 kwietnia 2024 r., IV SA/Wr 6/24 - wyjaśnia, że całkowicie podziela zawartą tam tezę, że uznanie, iż legitymacja służbowa nie stanowi informacji publicznej nie ogranicza, co do zasady, prawa do ubiegania się o udostępnienie danych zawartych w treści legitymacji służbowej. Niemniej należy od razu zastrzec, że teza ta ma charakter generalny (co do zasady). Chodzi mianowicie o to, że organ, który wydał taką legitymację, a co zatem idzie jest dysponentem zawartych w niej danych powinien dokonać ich szczegółowej analizy pod kątem możliwości zakwalifikowania jako informacji publicznej. Innymi słowy, powinien przesądzić czy, oraz ewentualnie które, mają kwalifikowany charakter informacji publicznej podlegających reżimowi u.d.i.p. Dlatego Sąd stwierdził bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, albowiem pismo organu z 14 stycznia 2025 r. nie zadośćuczyniło żadnej z prawnych form prawidłowej reakcji na żądanie podmiotu o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. W tym też stanie koniecznym stało się zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, ponieważ do chwili orzekania przez Sąd takiej informacji skarżącemu nie udzielono (o czym orzeczono w pkt. I i II sentencji wyroku). Przy tym Sąd jeszcze raz podkreśla, że takie rozstrzygnięcie nie przesądza, że wniosek skarżącego istotnie odnosi się do kwestii posiadających walor informacji publicznej. Trzeba więc ponownie zaakcentować, że prawidłowe rozpatrzenie wniosku skarżącego z 30 grudnia 2024 r. powinno być poprzedzone własnymi ustaleniami organu w tym zakresie. W szczególności powinien wszechstronnie rozważyć, czy legitymacja sędziowska w ogóle zawiera jakiekolwiek informacje mające kwalifikowany charakter w świetle u.d.i.p., a jeżeli tak to które. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt. I sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego, czego w niniejszej sprawie nie można było się dopatrzyć. Wniosek został bowiem częściowo załatwiony w piśmie z 14 stycznia 2025 r. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.