IV SAB/Wr 558/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz- Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność T. sp. z o.o. we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

M. M. (dalej jako strona lub skarżący), reprezentowany przez adwokata, wnioskiem z dnia 14 marca 2022 r. zwrócił się do T. sp. z o.o. we W. (dalej jako organ lub spółka) o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia, na wskazany we wniosku adres mailowy, skanów/kserokopii dokumentów: 1. umowy sponsoringu zawartej z klubem T. oraz innych umów sponsoringowych, jeśli takie zostały zawarte, 2. wszystkich zawartych i nadal obowiązujących umów najmu lokali usługowych znajdujących się w zarządzie spółki, zawartych przez spółkę z przedsiębiorcami, osobami fizycznymi, instytucjami lub innymi podmiotami, 3. innych umów zawartych przez spółkę, które przynoszą spółce dochód, 4. wszystkich umów zawartych z dostawcami mediów stałych (prąd, gaz, woda) dla inwestycji mieszczących się na osiedlu [...] we W., 5. faktur rozliczeniowych za prąd, gaz oraz wodę dla inwestycji mieszczących się na osiedlu [...] we W., które były spółce wystawiane w czasie obowiązywania umów, o których mowa w pkt 4. W treści wniosku skarżący podkreślił, że wymienione dokumenty stanowią informację publiczną prostą, ich przygotowanie nie wymaga ponadstandardowego nakładu pracy, ani czasochłonnego przekształcenia, a sam wniosek jest jasny i nie zawiera skomplikowanych pytań, które budzą wątpliwości lub wymagałyby szczegółowej analizy. Pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r. organ poinformował skarżącego, że z uwagi na konieczność przeanalizowania wniosku pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2020r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.). i zgromadzenia wnioskowanej dokumentacji, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wyznacza termin udzielenia odpowiedzi na dzień 20 maja 2022 r. W dniu 26 kwietnia 2022 r. strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 50.000 zł oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w przedmiotowej sprawie organ wykreował bezpodstawne opóźnienie w realizacji wniosku poprzez wydłużenie terminu na udostępnienie informacji publicznej, przez co doszło do przekroczenia czternastodniowego terminu na załatwienie wniosku. Skarżący podkreślił, że wniosek dotyczył udostępnienia konkretnych umów o prostej treści, a jedyną czynnością, jakiej wymagało udostępnienie informacji, była anonimizacja danych występujących w treści umów. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, nieuzasadnionym było przedłużenie przez organ terminu na udostępnienie informacji. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Spółka wyjaśniła, że pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r. przedłużyła na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin na udzielenie informacji, aby móc udostępnić jednocześnie wszystkie skany/kserokopie dokumentów, o które wnioskował skarżący. Organ podkreślił, że nie można zarzucić mu bezczynności w przedmiotowej sprawie, gdyż wykonanie tak znacznej ilości skanów/kserokopii wymagało czasu, chociażby z punktu widzenia ilości zatrudnionych w spółce pracowników, co uzasadniało przedłużenie terminu do dnia 20 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem była bezczynność organu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 u.p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Dodatkowo trzeba podkreślić, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, o czym stanowi art. 134 § 1 u.p.p.s.a. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze zaś będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowym postępowaniu zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Jest to zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przy czym art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji publicznych, o czym przekonuje użycie w jego treści słów "w szczególności". Tak szerokie pojmowanie prawa dostępu do informacji publicznej ma umocowanie konstytucyjne. Art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej określa art. 4 u.d.i.p., wymieniając m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi, które nie zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) obowiązek ich udostępnienia w trybie wnioskowym bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że informacja objęta wnioskiem z dnia 14 marca 2022 r. ma charakter informacji publicznej, ponieważ dotyczy gospodarowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), a spółka jest organem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przedmiotem sporu jest natomiast ocena, czy organ zasadnie przedłużył, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., termin na udostępnienie skarżącemu informacji publicznej i w konsekwencji nie udzielił tej informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wskazać w związku z tym należy, że co do zasady, termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do czternastodniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. W sytuacji, gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi wskazanej w skardze bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że wniosek strony wpłynął do organu w dniu 23 marca 2022 r. Przedłużając w dniu 6 kwietnia 2022 r. termin na udostępnienie informacji, spółka dotrzymała terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadamiając jednocześnie o dodatkowym terminie (20 maja 2022 r.) oraz o przyczynach zwłoki. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano, jakie powody mogą uzasadniać opóźnienie w udostępnieniu informacji publicznej. W doktrynie przyjmuje się, że jest to konstrukcja analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., jednakże ograniczona dwumiesięcznym terminem instrukcyjnym. Katalog ten ma zatem charakter otwarty. Wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. Podanie uzasadnionych powodów przedłużenia terminu realizacji wniosku, uwalnia organ od zarzutu bezczynności. W ocenie Sądu organ przekonująco wyjaśnił skarżącemu przyczyny opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej. Jak zasadnie wskazał organ, udzielenie informacji wymagało czasu na zgromadzenie wnioskowanej dokumentacji. Nie ulega wątpliwości, że czynności polegające na wykonaniu i przesłaniu skarżącemu skanów (ewentualnie kserokopii) szeregu wymienionych we wniosku dokumentów, które dodatkowo należało uprzednio zanonimizować, wymagały dużego zaangażowania pracowników spółki, nie mogących jednocześnie zaniedbać wykonywania własnych obowiązków. Wobec powyższego, za nieuzasadnione należy uznać kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości zastosowania przez organ w niniejszej sprawie określonej prawem formy działania, przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Sam fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego wniosku poprzez zastosowanie przez organ instytucji przedłużenia terminu, z pełnym zachowaniem jej wymogów, nie może przesądzać o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.