V SA/Wa 446/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy: oddala skargę.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...], Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: "Dyrektor MOR ARiMR") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. (dalej: "Kierownik BP ARiMR") z [...] grudnia 2018 r. nr [...] , o odmowie przyznania R.B. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona", "Skarżący") pomocy finansowej. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: W dniu 10 października 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w C. wpłynął wniosek R.B. o udzielenie pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnego, który w 2018 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których w 2018 r. wystąpiła susza lub powódź. Wnioskodawca zadeklarował do płatności 48,26 ha gruntów pod stawami zarybionymi. W dniu 20 listopada 2018 r. organ wezwał Stronę do usunięcia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi Strona złożyła korektę do wniosku, akt notarialny, informację pokontrolną nr [...], decyzję Wójta Gminy K. z [...] grudnia 2015 r. oraz Wypis z rejestru gruntów. W dniu [...] grudnia 2018 r. Kierownik BP ARiMR wydał decyzję o odmowie przyznania pomocy. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z § 13s rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. poz. 187 ze zm.), dalej: "rozporządzenie RM", pomoc może być udzielona wyłącznie do powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi, tym samym powierzchnia gruntów pod stawami zarybionymi wskazana we wniosku nie może być większa od powierzchni wynikającej z nakazu płatniczego podatku rolnego za 2018 r. lub deklaracji na podatek rolny za rok 2018 jeśli była składana. Złożona przez Stronę decyzja Wójta Gminy K. o zwolnieniu z podatku rolnego na okres 5 lat gruntów ornych na działce nr 54 położonej w obrębie B., nie wskazuje powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi. Również na podstawie dołączonego do sprawy Wypisu z rejestru gruntów nie można potwierdzić powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi, zgłoszonej we wniosku o przyznanie pomocy. Strona wniosła odwołanie podnosząc m.in., że powierzchnia stawu zarybionego nie widnieje w Wypisie z rejestru gruntów, gdyż nie był on aktualizowany od czasu zakupu gruntu. Odwołujący się podkreślił, że potwierdzeniem powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi jest raport z czynności kontrolnej nr [...], w którym stwierdzono powierzchnię 48,26 ha. Dyrektor MOR ARiMR, uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w wymienionej na wstępie decyzji z [...] stycznia 2019 r., nie podzielił stanowiska Skarżącego i wskazał, że raport Biura Wsparcia Inwestycyjnego ARiMR nr [...] nie weryfikuje czy dane stawy są zarybione i nie może być brany pod uwagę przy wyznaczaniu powierzchni stawu zarybionego. Powierzchni pod stawami zarybionymi nie wskazuje również decyzja Wójta Gminy K., jak również Wypis z rejestru gruntów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ust. 5 pkt 4 rozporządzenia RM weryfikacja zadeklarowanej przez wnioskodawcę powierzchni przeprowadzana jest na podstawie nakazu płatniczego podatku rolnego za 2018 r. Dlatego też Dyrektor MOR ARiMR uznał, że na podstawie dokumentów złożonych przez Stronę nie ma możliwości potwierdzenia powierzchni stawów zarybionych zgłoszonych we wniosku. Pismem z 18 lutego 2019 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 13s ust. 5 pkt 4 rozporządzenia RM poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący zobowiązany jest do przedstawienia kserokopii wystawionego przez organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia stawu zarybionego na obszarze, na którym wystąpiły w 2018 r. susza lub powódź, nakazu płatniczego podatku rolnego za 2018 r., w sytuacji gdy Skarżący na chwilę obecną zwolniony jest z zapłaty podatku rolnego za 2018 r. (stawy prowadzone od 4 lat), co doprowadziło do sytuacji, w której skarżący z uwagi na brak dokumentu, którego otrzymać nie mógł, nie dostał płatności mimo, iż przedstawił wszystkie inne dokument wymagane przez to rozporządzenie, 2) art. 12 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym poprzez niewzięcie pod uwagę dyspozycji tego przepisu i nie zastosowanie go do niniejszej sprawy, w sytuacji gdy redakcja tego artykułu wskazuje na zwolnienia z podatku rolnego na okres 5 lat gruntów należących do skarżącego, co dowodzi tego, iż Skarżący nie posiadał nakazu płatniczego podatku rolnego za rok 2018 z uwagi właśnie na to zwolnienie, a także naruszenie przepisów postępowania, tj.: 3) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie Strony do złożenia wyjaśnień w sprawie braku posiadania nakazu płatniczego podatku rolniczego, co sprawiło, iż organ wydał decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy i bez zapoznania się ze okolicznościami wyjaśniającymi dlaczego dokument, o którym mowa w § 13s ust. 5 pkt 4 rozporządzenia RM, nie został dołączony do wniosku. 4) art. 7 w zw. z art 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o częściowy tylko stan faktyczny, tj. z pominięciem i zbadaniem ważnych z punktu widzenia sprawy okoliczności takich jak: - zwolnienie z podatku na okres 5 lat ustalone na mocy decyzji Wójta Gminy K. z [...] grudnia 2015 r., - braku wzięcia pod uwagę okoliczności, o których organy doskonale wiedziały, a mianowicie o fakcie prowadzenia gospodarstwa rolnego - stawu rybnego od 4 lat, co warunkuje zwolnienie podatkowe na czas wskazany w decyzji Wójta Gminy K.. Takie naruszenia, co podkreślił autor skargi doprowadziły do sytuacji, w której organ wymagał od Skarżącego dokumentu, którego nie był w stanie fizycznie przedstawić, gdyż organy podatkowe, z uwagi na zwolnienie nie wystawiały nakazu płatniczego podatku rolniczego, 5) art. 81a § 1 K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, w sytuacji gdy organ I i II instancji nawet nie starał się ustalić dlaczego Strona nie przestawiła nakazu płatniczego podatku rolniczego, w sytuacji gdy Skarżący po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, przedstawił decyzję Wójta Gminy K. z [...] grudnia 2015 r. o zwolnieniu z podatku na okres 5 lat. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów ARiMR obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dyrektor MOR ARiMR wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan prawny w zakresie przyznawania pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnego, który w 2018 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których w 2018 r. wystąpiła susza lub powódź reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm.). Zgodnie z § 13s ww. rozporządzenia, pomoc może być udzielona wyłącznie do powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi. Wnioskodawca zadeklarował do płatności 48,26 ha gruntów pod stawami zarybionymi. Jak wynika z akt sprawy w dniu 20 listopada 2018 r. organ wezwał Stronę do usunięcia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi Strona złożyła korektę do wniosku, akt notarialny, informację pokontrolną nr [...], decyzję Wójta Gminy K. z [...] grudnia 2015 r. oraz wypis z rejestru gruntów. Jednakże ani w decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 2015 r. o zwolnieniu z podatku rolnego na okres 5 lat gruntów ornych, ani w wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] grudnia 2018 r. dotyczącym klasyfikacji gruntów na działce nr 54 położonej w obrębie B., gm. K., nie wskazano powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi. Jak wynika z § 13s ww. rozporządzenia, pomoc może być udzielona wyłącznie do powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi. Wobec faktu, iż przedłożone przez Skarżącego dokumenty nie potwierdzają zgłoszonej do dofinansowania powierzchni gruntów pod stawami zarybionymi, organ zasadnie odmówił przyznania płatności. Nie znajduje zatem uzasadnienia zawarty w skardze zarzut dotyczący naruszenia § 13s ww. rozporządzenia. Sąd podkreśla, że to na Wnioskodawcy ciążył obowiązek przedłożenia dokumentów uzasadniających przyznanie pomocy. Z akt sprawy wynika, iż mimo wezwania Skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających zadeklarowaną powierzchnię gruntów pod stawami zarybionymi. Jak wynika z art. 10a ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniono wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności faktyczne. Stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, z zachowaniem zasad ogólnych wynikających z K.p.a. Nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 K.p.a. z tej przyczyny, że stosowanie tych przepisów zostało wprost wyłączone na podstawie przytoczonego wyżej art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Reasumując, Sąd uznał, że organy dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń stanu faktycznego sprawy pod zastosowane normy prawne, co uprawniało je do wydania decyzji o odmowie przyznania wnioskowanej przez Skarżącego pomocy finansowej. Z powyższych względów zarzuty skargi uznać należało za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.