V SAB/Wa 13/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skargi F. P. I. E. z siedzibą w G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie usunięcia z listy przedsiębiorców turystycznych oraz organizacji pożytku publicznego mającego prawo do przyjmowania płatności dokonanych za pomocą bonu postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 28 marca 2024 r. Fundacja P. I. E. z siedzibą w G. (dalej "Fundacja", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Sportu i Turystyki (dalej "Minister", "organ") w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie usunięcia z listy przedsiębiorców turystycznych oraz organizacji pożytku publicznego mającego prawo do przyjmowania płatności dokonanych za pomocą bonu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał, że odwołanie Fundacji zostało rozpoznane decyzją z 14 maja 2024 r. znak DT-WLRT.0204.136.2022. Postanowieniem z 3 grudnia 2024 r. sygn.akt III SAB/Gd 383/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako miejscowo właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a."), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność) bądź, kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi zarówno na bezczynność jak i przewlekłość jest możliwe dopiero po wniesieniu odrębnego ponaglenia z art. 37 k.p.a. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarga do Sądu nie została poprzedzona skutecznie wniesionym ponagleniem. Decyzja organu I instancji została wydana 18 lipca 2022 r. Odwołanie zostało złożone pismem z 10 sierpnia 2022 r., a następnie przekazane wraz z aktami sprawy do Ministra w dniu 24 sierpnia 2022 r. W toku postępowania odwoławczego skarżący składał ponaglenia (23 listopada 2022 r., 5 stycznia 2023 r.), ale dotyczyły one wyłącznie bezczynności organu w sprawie rozpoznania odwołania. Minister w odpowiedzi informował Fundację o skomplikowanym charakterze sprawy oraz o nowych terminach załatwienia sprawy (postanowienia z 22 listopada 2022 r., 5 stycznia 2023 r., 8 marca 2023 r., 4 sierpnia 2023 r., 12 stycznia 2024 r.). W tym miejscu Sąd wskazuje, że w sprawie nie można było uznać wniesionej skargi jako skargi na bezczynność organu, z uwagi na rozpoznanie odwołania i wydanie decyzji przez Ministra w dniu 14 maja 2024 r. znak DT-WLRT.0204.136.2022. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.