V SAB/Wa 55/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłość Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych w sprawie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę.

S. L. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na przewlekłość Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych w sprawie rozpoznania odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 tj.), zwanej dalej "p.p.s.a." Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego określony został w art. 3 p.p.s.a., stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która - zgodnie z § 2 komentowanego przepisu - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, czy też przewlekłe postępowanie organu administracji publicznej, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sprawa jest rozpoznawana na podstawie skargi skarżącego i dokumentów przesłanych przez niego, ponieważ organ nie przesłał odpowiedzi na skargę oraz akt spraw (art. 55 § 2 p.p.s.a.). Za co wymierzono organowi grzywnę wysokości 5000 zł w sprawie sygn. akt V SO/Wa 7/21. W niniejszej sprawie zarzucono przewlekłość Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji osób Niepełnosprawnych w sprawie rozpoznania odwołania. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył deklaracje uczestnictwa w projekcie ,,Wypracowanie i pilotażowe wdrożenie modelu kompleksowej rehabilitacji umożliwiającej podjęcie lub powrót do pracy" - nr umowy o dofinasowanie POWR.02.06.00-00-0057/17 Wniosek o rehabilitacje kompleksowa. W dniu 6 września 2019 r. wydano skarżącemu dokument pt. ,,Orzeczenie o braku potrzeby rehabilitacji kompleksowej" co kończyło postępowanie kwalifikacyjne do ww. projekcie. Skarżący odwołał się od wyników ww. procedury. Pismem z 20 grudnia 2019 r. nr DPR.41412581AW.2019 PFRON poinformował skarżącego, że ,,decyzja o braku potrzeby rehabilitacji kompleksowej została wydana przez lekarza orzekającego na podstawie przeprowadzonego przez niego badania lekarskiego, analizy dokumentacji medycznej, orzeczenia komisji lekarskiej ZUS oraz orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dostarczonych przez Pana na badanie w dniu 06.09.2019 roku. Negatywna decyzja lekarza orzekającego PFRON została wydana m.in. ze względu na brak spełnienia przez Pana kluczowego kryterium udziału w projekcie tj. stan zdrowia uniemożliwiający pracę w dotychczasowym zawodzie i wskazujący na konieczność przekwalifikowania zawodowego. Lekarz orzekający PFRON nie stwierdził takiej konieczności u Pana, co jest zgodne z Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS NR [...] z dnia 12.07.2018 r., gdzie ustalono iż w oparciu o obowiązujące przepisy "nie jest Pan niezdolny do pracy’’, zaś "stopień zaawansowania zmian chorobowych nie ogranicza aktualnie długotrwale i w stopniu znacznym zdolności do pracy zarobkowej zgodnej z kwalifikacjami i ostatnio wykonywanej". Skarżący wniósł ponaglenie w sprawie nie rozpoznania odwołania, a następnie niniejszą skargę do sądu. Jak wynika z nadesłanych dokumentów skarżący nie zakwalifikował się do uczestnictwa w niniejszym projekcie ponieważ nie spełnił kluczowego kryterium udziału w projekcie tj. stan zdrowia uniemożliwiający pracę w dotychczasowym zawodzie i wskazujący na konieczność przekwalifikowania zawodowego. Powyższy warunek wynika z punktu 4.2 ppkt b Regulaminu Rekrutacji i Udziału w Kompleksowej Rehabilitacji. Z punktu 9.1 ww. regulaminu wynika również, iż w przypadku powstania sporu na tle wykonania niniejszego regulaminu, Strony będą starały się rozwiązać go polubownie, a w przypadku braku porozumienia, właściwym do jego rozstrzygnięcia będzie Sąd Gospodarczy w Warszawie. Z punktu 4.2 ww. regulaminu wynika także, iż w sprawach nieunormowanych niniejszym regulaminem zastosowania mają przepisy Kodeksu Cywilnego. Należy zauważyć, że Skarżący oświadczył, iż zapoznał się z treścią niniejszego regulaminu i zobowiązał się do jego przestrzegania. Zatem wszelkie kwestie dotyczące oceny tego, czy zasadnie odmówiono skarżącemu zakwalifikowania się do projektu jak i inne spory muszą być traktowane jako kwestie podlegające rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż ponieważ organ nie miał obowiązku wydać decyzji, postanowienia oraz aktu i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to wniesienie skargi w zakresie przewlekłości organu jest niedopuszczalne. Możliwości złożenia skargi na przewlekłość, w ocenie Sądu oznaczałaby to akceptację stanowiska niedopuszczalną z konstytucyjnego punktu widzenia prawotwórczości i możliwości rozszerzenia właściwości sądu administracyjnego kosztem ograniczenia domniemanej właściwości sądu powszechnego (zob. art. 184 i art. 177 Konstytucji RP). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.