VI SA/Wa 1321/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę

Decyzją z [...] września 2020 roku Prezydent [...] (dalej też jako "organ pierwszej instancji") wymierzył A. G. (dalej jako "strona", "spółka" lub też "skarżąca") karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...] - bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 20 grudnia 2018 r. do 10 stycznia 2020 r. pod: a) kiosk handlowy o powierzchni 12,99 m2 b) dwa zadaszenia o powierzchni 0,47 m2 oraz 1,61 m2 (łączna powierzchnia 2,08 m2). Kara pieniężna za samowolne zajęcie pasa drogowego została ustalona: a) w wysokości 53 869,53 zł (słownie: pięćdziesiąt trzy tysiące osiemset sześćdziesiąt dziewięć złotych pięćdziesiąt trzy grosze), wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni 12,99 m2 kiosku handlowego, 377 dni zajęcia terenu ustalonej stawki w wysokości 1,10 zł za 1 m2 dziennie, powiększonej dziesięciokrotnie (rok 2018 – 1 714,70 zł, rok 2019 - 52 154,90 zł), b) w wysokości 1 169,10 zł (słownie: jeden tysiąc sto sześćdziesiąt dziewięć złotych dziesięć groszy), wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni 12,99 m2 kiosku handlowego, 10 dni zajęcia terenu ustalonej stawki w wysokości 0,90 zł za 1 m2 dziennie, powiększonej dziesięciokrotnie (rok 2020 - 1169,10 zł), c) w wysokości 1 568,32 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt osiem złotych trzydzieści dwa grosze), wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni 2,08 m2 zadaszenia, 377 dni zajęcia terenu ustalonej stawki w wysokości 0,20 zł za 1 m2 dziennie, powiększonej dziesięciokrotnie (rok 2018 - 49,92 zł, rok 2019 - 1518,40 zł), d) w wysokości 20,80 zł, wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni 2,08 m2 zadaszenia, 10 dni zajęcia terenu ustalonej stawki w wysokości 0,10 zł za 1 m2 dziennie, powiększonej dziesięciokrotnie (rok 2020 - 20,80 zł). Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że karę pieniężną w łącznej wysokości 56 627,75 zł, (słownie: pięćdziesiąt sześć tysięcy sześćset dwadzieścia siedem złotych siedemdziesiąt pięć groszy) należy wpłacić na rachunek Zarządu Dróg Miejskich ("ZDM") w [...] S.A. w [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. — zwanej dalej "k.p.a."), art. 40 ust. 10, 12 i 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2068 ze zm., dalej jako "u.d.p.") a także uchwałę Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz uchwałę Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/6660004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji z [...] września 2020 roku organ pierwszej instancji podniósł, że strona w dniu 22 października 2015 r. złożyła w ZDM wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...] o powierzchni 9,81 m2 w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego w terminie od 1 listopada 2015 r. do 1 listopada 2025 r. Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. zarządca drogi odmówił stronie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...] w powyższym terminie. Powyższa decyzja argumentowana była faktem, że strona nie wykazała, że jest to szczególnie uzasadniony przypadek oraz że odległość kiosku od krawędzi jezdni jest mniejsza niż przewiduje to art. 43 ust. 1 u.d.p. Kolejną przesłanką do odmowy wydania zezwolenia na zajęcie przedmiotowego odcinka pasa drogowego była negatywna opinia Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Wydziału Estetyki Przestrzeni Publicznej, jak również dane z badań nad ruchem na lata 2013-2020 oraz dane gromadzone przez Policję i ZDM. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO" lub "organ") decyzją sygn. [...] z [...] stycznia 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. W związku z powyższym organ I instancji pismem z 6 marca 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego [...] w rej. [...] i usytuowanie w nim kiosku handlowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz zawiadomił o przeprowadzeniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. wizji w terenie. W dniu 5 kwietnia 2018 r. odbyła się wizja w terenie z udziałem strony oraz jej pełnomocnika, która potwierdziła fakt funkcjonowania obiektu w terenie. Następnie strona złożyła skargę na decyzję SKO z [...] stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ("WSA w Warszawie"). Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji zawiesił ww. postępowanie administracyjne w związku z toczącym się postępowaniem przed WSA w Warszawie. WSA w Warszawie wyrokiem z 30 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 643/18 oddalił skargę skarżącej na decyzję SKO z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zajęcia pasa drogowego. W związku z powyższym organ pierwszej instancji na podstawie art. 101 § 1 oraz art. 123 § 1 k.p.a. podjął wcześniej wszczęte i zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia przedmiotowego odcinka pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez skarżącą. Następnie organ pierwszej instancji pismem nr [...] zawiadomił stronę o przeprowadzeniu wizji w terenie w dniu 19 grudnia 2018 r. Przeprowadzona wizja w terenie potwierdziła funkcjonowanie przedmiotowego kiosku handlowego w terenie oraz wykazała, że wymiary kiosku wynoszą 12,99 m2. Ponadto, podczas przedmiotowej wizji stwierdzono funkcjonowanie dwóch zadaszeń o pow. 0,47 m2 oraz 1,61 m2. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi od 22 października 2015 r. do 19 grudnia 2018 r. w wysokości 168 052,50 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do SKO. Do dnia wydania decyzji w dniu [...] września 2020 r. do organu I instancji nie wpłynęło rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Pismem z 3 grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji wszczął kolejne postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego [...] w rej. [...] i usytuowanie w nim kiosku handlowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz zawiadomił o przeprowadzeniu w dniu 10 stycznia 2020 r. wizji w terenie. W dniu 10 stycznia 2020 r. odbyła się wizja w terenie z udziałem strony oraz jej pełnomocnika, która potwierdziła fakt funkcjonowania obiektu w terenie. Pismem z 10 stycznia 2020 r. organ pierwszej instancji poinformował stronę, że w przedmiotowej sprawie zostanie wydana decyzja administracyjna oraz że zgodnie z art. 10 k.p.a. można zapoznać się ze zgromadzoną dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej. Organ pierwszej instancji powołał treść art. 40 ust. 12 u.d.p. i wskazał, że w trakcie przedmiotowego postępowania administracyjnego zarządca drogi nie dopatrzył się możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w myśl art. 189f § 1 k.p.a. Odstąpienie od wymierzenia kary, zdaniem organu pierwszej instancji, powodowałoby, że strona zajmowałaby pas drogowy we wskazanym wyżej okresie nieodpłatnie, co kłóciłoby się z zasadą równego traktowania podmiotów zajmujących pas drogowy. Obowiązkiem takich podmiotów jest bowiem ponoszenie opłat z tego tytułu za każdy dzień zajęcia pasa drogowego. Organ pierwszej instancji wskazał także, że uchwałą Województwa [...] z [...] września 2019 r. w sprawie pozbawienia i zaliczenia do kategorii dróg wojewódzkich niektórych odcinków dróg położonych na terenie [...],[...] od 1 stycznia 2020 r. (na odcinku, w których zlokalizowany jest omawiany kiosk handlowy) zostały pozbawione kategorii drogi wojewódzkiej i zaliczone do kategorii drogi powiatowej. Skarżąca wywiodła od decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2020 roku odwołanie, zaskarżając ją w całości. SKO decyzją z [...] lutego 2021 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że SKO decyzją z [...] grudnia 2020 r. znak [...] uchyliło zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w kwocie 165.037,95 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) [...] w rej. [...] w dniach 22 października 2015r. - 19 grudnia 2018 r. pod kiosk handlowy o powierzchni 12,99m2 i pod dwa zadaszenia o powierzchni odpowiednio 0,47m2 i l,61m2 (razem 2,61m2) bez zezwolenia zarządcy drogi oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO w uzasadnieniu tej decyzji wskazało, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy przeczył danym użytym do wymiaru kary. Organ przyjął przy wyliczeniu kary wymiary kiosku handlowego - powierzchnię 12,99m2, oraz dwóch daszków - powierzchnie odpowiednio 0,47m2 i l,61m2. Z dokumentacji sprawy wynikało, że powierzchnie takie stwierdzono tylko raz: w trakcie oględzin w dniu 19 grudnia 2018 r. Natomiast w trakcie oględzin w dniu 5 kwietnia 2018r. stwierdzono funkcjonowanie w przedmiotowej lokalizacji jedynie kiosku handlowego o powierzchni 9,62m2 (bez daszków), co odnotowano w protokole podpisanym przez wszystkich uczestników, w tym prowadzących oględziny pracowników ZDM. Jeszcze inne powierzchnie kiosku wskazuje obmiar dokonany przez stronę, a także opis techniczny pawilonu handlowego (strona i opis techniczny nie wykazały żadnych powierzchni daszków). W tej sytuacji nie wiadomo, kiedy (między 5 kwietnia a 19 grudnia 2018 r.) kiosk powiększył się o dodatkowe 3,37m2, a także kiedy dobudowano daszki. SKO wskazało, że rodzi się nawet wątpliwość, czy jest to nadal ten sam kiosk i czy zajmował on pas drogowy przez cały okres, o którym mowa w decyzji. Brak ustalenia rzeczywistej powierzchni zajęcia pasa drogowego, a także dat i zakresów zmian tych powierzchni nie pozwala na prawidłowe ustalenie wymiaru kary. Organ pierwszej instancji winien zatem ustalić dostępnymi metodami dowodowymi, w jakich okresach i jaka powierzchnia była zajmowana, i dopiero na podstawie kompletnego i niesprzecznego wewnętrznie materiału dowodowego wydać decyzję w powyższej sprawie. Dodatkowo, SKO wskazało, iż nie było przedmiotem rozważań organu I instancji i nie sposób ustalić na podstawie materiału dowodowego, kiedy obszar, na którym powstał kiosk, został uznany za pas drogowy, istnieje wprawdzie nikłe prawdopodobieństwo, że teren ten uznano za pas drogowy po lipcu 2012 r., jednakże skoro strona podniosła taki zarzut w odwołaniu, organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien zbadać ten zarzut. SKO podniosło, że w dniu 2 grudnia 2019 r. pracownik ZDM przeprowadził rutynową kontrolę pasa drogowego [...] w rej. [...] , która wykazała funkcjonowanie kiosku handlowego w ww. pasie. W protokole pracownik ZDM wskazał, iż "obiekt funkcjonuje w niezmienionej formie, zgodnie z protokołem oględzin pasa drogowego z dnia 19.12.2018 r. podczas, których pomiaru dokonano za pomocą tachimetru. Ustalono, że powierzchnia przedmiotowego obiektu wynosi 12,99m2 (pomiar dokonany do powierzchni dachu). Ponadto, stwierdzono funkcjonowanie dwóch daszków o pow. 0,47m2 i l,61m2. Wykonano dokumentację fotograficzną". W związku z powyższym zawiadomieniem z 3 grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji powiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia poprzez umieszczenie kiosku handlowego oraz dwóch daszków. Jednocześnie wyznaczono termin wizji w terenie na 10 stycznia 2020 r. godz. 10:00. W dniu 10 stycznia 2020 r. z udziałem dwóch przedstawicieli zarządcy drogi oraz zajmującej pas strony, zarządca drogi przeprowadził oględziny pasa [...] w rej. [...]. Stwierdzono dalsze funkcjonowanie kiosku "w niezmienionej formie, zgodnie z protokołem oględzin pasa drogowego z dnia 19.12.2019 r.", podczas których dokonano pomiaru kiosku i daszków. Wykonano dokumentację fotograficzną. Protokół bez zastrzeżeń podpisała własnoręcznie strona. Pismem z 10 stycznia 2020 r. organ pierwszej instancji wyznaczył stronie 7 -dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. W dniu 27 stycznia 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo skarżącej, w którym wnosi o wezwanie do udziału w postępowaniu w charakterze strony spółki pod firmą "[...]" oraz o umorzenie postępowania w stosunku do skarżącej. Zdaniem skarżącej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma umowa dzierżawy z 1 października 2003 r. zawarta pomiędzy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako wydzierżawiającym a stroną jako dzierżawcą. Zgodnie z treścią § 1 tej umowy wydzierżawiający oddaje a dzierżawca bierze w dzierżawę teren o pow. 12m2, na której jest ustawiony wolnostojący, nietrwale połączony z gruntem kiosk "[...]", zlokalizowany w kompleksie zabudowań p.o. [...] przy [...] i [...]. W aktach znajduje się również aneks do ww. umowy z 17 września 2012 r. ustalający powierzchnię dzierżawionego terenu 10m2. Umowa ta została wypowiedziana przez stronę 26 sierpnia 2019 r. w trybie przewidzianym w § 8 ust. 2 umowy i wobec upływu terminu wypowiedzenia wygasła. Biorąc pod uwagę umowę, jak wskazała skarżąca, podmiotem odpowiedzialnym jest spółka [...], kiosk istniał w dniu podpisania umowy, a skarżąca jedynie go wydzierżawiła. Właścicielem kiosku jest [...] i ona jest podmiotem odpowiedzialnym w sprawie, co uzasadnia umorzenie postępowania wobec strony. Następnie SKO przytoczyło treść decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2020 r. nr [...]. Zdaniem SKO, odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie możliwe czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo zebrał i ocenił kompletny materiał dowodowy, stosując się w tym zakresie do obowiązujących rygorów prawnych; ustalił właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia i prawidłowo wywiódł skutki prawne dla przyjętych ustaleń. Wyjaśnione zostały również motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja, jest wystarczająca. Dlatego też ustalenia organu pierwszej instancji SKO w całości podzieliło i uznało je za niewadliwe i pozwalające na podjęcie rozstrzygnięcia, jak zaskarżone. SKO podkreśliło, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam nie jest co do zasady dozwolone i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p. SKO wskazało, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, którą w drodze decyzji administracyjnej ustala właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, {art. 40 ust. 3 i 11 u.d.p.). Następnie organ przytoczył treść art. 40 ust. 12 u.d.p. Z powyższych przepisów jednoznacznie zatem w ocenie SKO wynika, że stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje właściwy organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. Z ustawy nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia omawianej kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. W ocenie SKO zarówno sam fakt nielegalnego zajęcia pasa przez kiosk handlowy stanowiący własność skarżącej, czas zajęcia oraz powierzchnia zajęcia pasa drogowego zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym niniejszej sprawy. Zdaniem SKO prawidłowo zarządca drogi ustalił, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności obligującego do wymierzenia stronie w formie decyzji kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie kiosku handlowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Fakt nielegalnego zajęcia pasa drogowego w ocenie SKO jest niezbity. Umieszczenie kiosku na chodniku bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, skoro chodnik wchodzi w skład drogi, a tym samym należy do pasa drogowego. Wynika to jednoznacznie nie tylko ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, ale również z "Mapy ewidencyjnej pozyskanej z zasobu geodezyjnego z dnia 29 września 2015 r.", gdzie została wykazana kolizja spornego kiosku handlowego względem pasa drogowego ulicy [...] w rej. [...]. Na wymienionej mapie przedstawiony został liniowy przebieg pasa drogowego, oraz obrys spornego kiosku, który bezspornie wchodzi w przestrzeń pasa. Mapa ta została wydana przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] (Baza [...]) Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] i koresponduje z ww. dokumentacją zdjęciową sprawy, nadto została załączona przez skarżącą do wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa w dniu 22 października 2015 r., podobnie jak znajdujący się w aktach "Wypis z rejestru gruntów z dnia [...] października 2015 r." potwierdzający, władanie działką nr [...] przez Zarząd Dróg Miejskich w [...]. Okoliczność, że przedmiotowy teren, na którym posadowiony jest sporny kiosk handlowy, nie jest już we władaniu spółki [...], potwierdza również załączone przez stronę pismo [...] z 16 października 2015 r. znak [...] adresowane do skarżącej, a stanowiące odpowiedź na jej pismo z 27 sierpnia 2015 r. Jak wskazała [...] "z dokumentów oraz posiadanych obecnie map wynika, że Pani obiekt handlowy znajduje się poza terenem zarządzającym przez Spółkę. Mając na uwadze powyższe konieczne jest Pani wystąpienie do Zarządu Dróg Miejskich w celu uzyskania zgody na użytkowanie przedmiotowego terenu oraz podpisania stosownej umowy z jego właścicielem". W tej sytuacji formułowanie w odwołaniu zarzutu przez stronę, iż zarządca drogi nie ustalił, od kiedy teren, na którym posadowiony jest kiosk, został uznany za część pasa drogowego oraz od kiedy nim włada, dla niniejszej sprawy obejmującej swoim zakresem okres nielegalnego zajęcia pasa od 20 grudnia 2018 r. do 10 stycznia 2020 r. jest, w ocenie SKO, niezrozumiały. Zdaniem SKO, podobnie ocenić należy : 1) twierdzenie strony, iż skarżąca nie jest stroną obecnie toczącego się postępowania w sprawie nałożenia kary za okres od 20 grudnia 2018 r. do 10 stycznia 2020 r., gdyż posiadała umowę dzierżawy z 1 października 2003 r. ze spółką [...] wraz z aneksem z 17 września 2012 r., którą wypowiedziała 26 sierpnia 2019 r. oraz 2) tezę, iż strona była jedynie dzierżawcą kiosku, który należał do [...]. Zdaniem SKO w swych rozważaniach strona całkowicie pominęła bardzo istotny dla rozstrzygnięcia fakt mianowicie, iż skarżąca w lipcu 2012 r. dzierżawiony od [...] kiosk, za zgodą [...], wymieniła na całkowicie nowy inny kiosk, co jasno wynika z jej pisma z 27 sierpnia 2015 r. oraz z prowadzonej przez nią korespondencji z [...], a załączonej następnie do wniosku do ZDM o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa przez przedmiotowy wymieniony w 2012 roku kiosk. Nadto, wobec otrzymania ww. pisma [...] z 16 października 2015 r. znak [...] będącego odpowiedzią [...] na jej pismo z 27 sierpnia 2015 r., iż "z dokumentów oraz posiadanych obecnie map wynika, że Pani obiekt handlowy znajduje się poza terenem zarządzającym przez Spółkę. Mając na uwadze powyższe konieczne jest Pani wystąpienie do Zarządu Dróg Miejskich w celu uzyskania zgody na użytkowanie przedmiotowego terenu oraz podpisania stosownej umowy z jego właścicielem" oraz mapy wydanej 29 września 2015 r. przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] (Baza [...]) Biura Geodezji i Katastru [...] oraz Wypis z rejestru gruntów z dnia 5 października 2015 r. – zdaniem SKO strona miała pełną wiedzę, iż w okresie objętym skarżoną decyzją tj. od 20 grudnia 2018 r. do 10 stycznia 2020 r. była obligowana posiadać stosowne zezwolenie na zajęcie wskazanego pasa przez sporny kiosk. SKO podniosło, że kwestia ta była szczegółowo rozważana i omówiona przez organ w decyzji z [...] stycznia 2018r. znak [...] podjętej w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji zarządcy drogi z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmawiającej stronie udzielenia zezwolenia na lokalizację ww. kiosku we wskazanym pasie drogi [...] w rej. [...] na podstawie jej wniosku z 22 października 2015 r. o udzielenie zezwolenia na zajęcia pasa pod ww. kiosk. SKO podkreśliło, że organ na stronie 4 w drugim i trzecim akapicie uzasadnienia decyzji znak [...] wyjaśniło także brak podstaw do zastosowania w sprawie lokalizacji wymienionego w 2012 roku kiosku przepisu art. 38 ust. 1 u.d.p. SKO wskazało, że w przedmiotowej sprawie zapadł także prawomocny od 30 sierpnia 2018 r. wyrok WSA w Warszawie z 30 maja 2018 r. sygn. akt VI/SA Wa 643/18. W uzasadnieniu wyroku na stronie 11 w trzecim akapicie Sąd ten wskazał "nie ulega wątpliwości, że ma rację organ uznając, że skoro wymiana kiosku nie stanowi remontu ani przebudowy, o której mowa w ust. 2 art. 38 UDP zatem w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem, który istniał przed dokonaniem zmiany np. w dacie wejścia ustawy w życie czyli w dniu 1 października 1985 r. W konsekwencji art. 38 UDP nie znajduje zastosowania w sprawie i nie było potrzeby dokonywania dodatkowych ustaleń w tym zakresie". Zdaniem SKO bez wpływu na sprawę pozostaje okoliczność wypowiedzenia w dniu 26 sierpnia 2019 r. przez skarżącą spółce [...] aneksowanej umowy dzierżawy. SKO wskazało, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia obiektu w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi, jest właściciel danego obiektu, czyli bez wątpienia wobec posadowienia nowego kiosku w niniejszej sprawie skarżąca. Strona jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. SKO podniosło także, że w piśmie z dnia 16 października 2015 r. [...] również jasno pisze "Pani obiekt handlowy". Dowodzenie zatem, że kiosk jest własnością [...], jest więc w ocenie SKO całkowicie chybione. Powyższego nie zmienia fakt wypowiedzenia w 2019 roku umowy dzierżawy, ponieważ wobec pisma [...] z 16 października 2015 r. znak [...], "z dokumentów oraz posiadanych obecnie map wynika, że Pani obiekt handlowy znajduje się poza terenem zarządzającym przez Spółkę. Mając na uwadze powyższe konieczne jest Pani wystąpienie do Zarządu Dróg Miejskich w celu uzyskania zgody na użytkowanie przedmiotowego terenu oraz podpisania stosownej umowy z jego właścicielem". Zdaniem SKO strona już w październiku 2015 r. miała wiedzę o zmianie statusu prawnego i władającego zajmowanym terenem. Zdaniem SKO umowa dzierżawy jako regulująca relacje pomiędzy jej stronami nie wiąże organu - zarządcy drogi. Może mieć ona znaczenie dla ewentualnych roszczeń regresowych pomiędzy stronami, nie ma natomiast znaczenia w zakresie odpowiedzialności za bezprawne zajęcie pasa drogowego. Analizując sprawę w jej całokształcie wskazać też należy, iż postępowanie dowodowo - wyjaśniające, w ocenie SKO było wystarczające dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie czynności kontroli pasa drogowego dokonano w dniach 19 grudnia 2018 r., 15 stycznia 2019 r., 02 grudnia 2019 r. Postępowanie administracyjne wobec strony zostało wszczęte 3 grudnia 2019 r. Zawiadomienie doręczono 12 grudnia 2019 r. W ocenie SKO niewątpliwie wskazane kontrole organu pierwszej instancji miały charakter czynności kontrolnych zarządcy drogi i jako że miały one miejsce przed wszczęciem postępowania administracyjnego, mogły odbyć się bez udziału strony, a okoliczność, że zostały one przeprowadzone przed wszczęciem postępowania w żadnym razie też nie przekreśla ich mocy dowodowej. Zdaniem SKO nie ulega też wątpliwości, że skarżąca w toku niniejszego postępowania administracyjnego miała zapewniony czynny w nim udział, a zatem miała wgląd również do wskazanych protokół kontroli, dokumentacji fotograficznej, geodezyjnej. Tym samym w ocenie Składu Orzekającego zasadne i zgodne z prawem było przyjęcie w sprawie, że sporny kiosk funkcjonował w pasie w okresie 20 grudnia 2018 r. do 10 stycznia 2020 r. tj. w datach kontroli pasa. Nie można przy tym zarzucić organowi błędu logicznego w rozumowaniu, iż ww. okresie przedmiotowy kiosk nieprzerwanie zajmował pas drogowy. Powyższe twierdzenie wzmacnia protokół oględzin (wizji lokalnej) pasa z udziałem skarżącej w dniu 10 stycznia 2020 r. W niniejszej sprawie, zdaniem SKO, zarządca drogi dokładnie też ustalił powierzchnię zajętego pasa przyjmując rzeczywistą powierzchnię kiosku 12,99m2, oraz dwóch zadaszeń o pow. 0,47m2 i l,61m2 (o łącznej pow. 2,08m2), opierając je na pomiarach dokonanych w toku czynności kontrolnych pasa 19 grudnia 2018 r., 2 grudnia 2019 r., następnie potwierdzonych w trakcie wizji lokalnej (oględzin) pasa w dniu 10 stycznia 2020 r. z udziałem strony. Jest to odmienna zatem sytuacja niż ta, która miała miejsce w sprawie oznaczonej sygnaturą akt [...], tj. w okresie poprzedzającym od 22 października 2015 r. do 19 grudnia 2018 r., kiedy to organ pierwszej instancji przyjął przy wyliczeniu kary wymiary kiosku także powierzchnię 12,99m2 oraz dwóch daszków - powierzchnie odpowiednio 0,47m2 i l,61m2, przy czym z dokumentacji sprawy wynikało, że powierzchnie takie stwierdzono tylko raz : w trakcie oględzin 19 grudnia 2018 r. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również nieprawidłowości w ustaleniu wysokości kary i przyjętych stawek zgodnie z Uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 19 czerwca 2004r. Nr 148 poz. 3717 ze zm.). SKO podkreślił, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przez zarządcę drogi przepisu art. 189f k.p.a. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji odwołania, nie sposób bowiem uznać, iż w rozpoznawanej sprawie waga naruszenia prawa była znikoma w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., skoro już we września 2015 r. strona miała pełną wiedzę, że zajmowany przez nią teren stanowi pas drogowy i do dalszego jego zajęcia winna posiadać stosowne zezwolenie. Strona nie została także wcześniej ukarana za to naruszenie przez inny podmiot (organ). W skardze na powyższą decyzję SKO, złożonej do WSA w Warszawie, skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności na pominięciu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych oraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji: a) umowy dzierżawy z dnia 1 października 2003 r., zawartej pomiędzy [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] jako wydzierżawiającym a stroną jako dzierżawcą, wraz z aneksem do w/w umowy z 17 września 2012 r.; b) pisma pełnomocnika skarżącej z 27 stycznia 2020 r.; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji wydał decyzję, nie rozpatrzywszy całości materiału dowodowego; c) niewyjaśnieniu okoliczności co do faktycznej powierzchni zajętego pasa drogowego oraz daty posadowienia daszków nad kioskiem; d) niewyjaśnieniu okoliczności, kiedy obszar, na którym stoi kiosk został uznany za pas drogowy; e) niewyjaśnieniu okoliczności, czyją własność stanowi kiosk; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ust. 12 i 13 oraz art. 40d u.d.p. oraz uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, polegającego na niezasadnym ich zastosowaniu w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw dla wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...]. Mając na względzie wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO z [...] lutego 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji [...]z [...] września 2020 r. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja SKO w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Bezspornie, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. zezwolenia zarządcy drogi wymaga umieszczenie w pasie drogowym również kiosku. Z kolei art. 4 pkt 1 u.d.p. stanowi, że pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p. pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy przedmiotowy kiosk zajmował jego przestrzeń, a jeżeli tak – na jakiej powierzchni oraz ustalenie, kto umieścił kiosk w pasie drogowym. Ten bowiem podmiot, który umieścił obiekt (tu: kiosk) w pasie drogowym (zazwyczaj jego właściciel) jest stroną postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Sądu organ sprostał tym wymogom. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary, stanowią przede wszystkim dokumenty dostarczone przez samą stronę w toku postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod należący do niej kiosk w latach obejmujących m.in. okres określony w skarżonej decyzji, w tym m.in. protokoły kontroli pasa drogowego, fotografie wykonane przez pracowników ZDM oraz wypis z rejestru gruntów oraz wydruk z mapy zasadniczej, na której zaznaczono zajęcie pasa drogowego i granice pasa drogowego, a także dokumenty prywatne – korespondencję między stroną i [...] (wydzierżawiającym). Zdaniem SKO z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego i dokonała tego strona. Innego zdania jest skarżąca, która uważa, że to nie ona zajęła pas drogowy, ewentualnie że do zajęcia pasa drogowego nie doszło, bo nie wykazano, że kiosk stoi w pasie drogowym. Sąd podzielił stanowisko organu. Przede wszystkim należy uznać za organem, że [...] w rejonie [...] stanowią pas drogowy, bowiem z kopii wyrysu z mapy zasadniczej wynika, że zajmują ona m.in. działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], na której posadowiony był w spornym okresie kiosk, opisaną w wypisie z rejestru gruntów jako "drogi". Sama skarżąca zresztą w swoim podaniu z 21 października 2015 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez kiosk przez nią wymieniony w 2012 r., w który – jak wskazuje - sama zainwestowała, przyznała, że: a. kiosk należy do niej, b. kiosk znajduje się w pasie drogowym. Do podania załączona była mapa terenu z zaznaczonym na niej posadowionym kioskiem. Zaznaczyć też należy, że wniosek strony o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w rej. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego obejmował okres od 1 listopada 2015 r. do 1 listopada 2025 r., czyli także okres obejmujący zajęcie pasa drogowego w niniejszej sprawie. Wydana w sprawie odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na rzecz strony decyzja SKO z [...] stycznia 2018 r. została przez stronę zaskarżona do WSA w Warszawie. Tutejszy Sąd wyrokiem z 30 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 643/18 oddalił skargę skarżącej na decyzję SKO z [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Wyrok ten jest prawomocny od 30 sierpnia 2018 r. Zdaniem Sądu skarżąca od otrzymania ostatecznej decyzji SKO w przedmiocie odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego powinna zdawać sobie sprawę z tego, że zajmuje pas drogowy nielegalnie i powinna liczyć się z obowiązkiem zapłaty z tego tytułu kary pieniężnej. Najpóźniej zatem w dniu otrzymania tej decyzji SKO winna była usunąć własny kiosk z pasa drogowego, tym bardziej, że prawidłowość decyzji SKO z [...] stycznia 2018 r. potwierdził tutejszy Sąd, oddalając skargę strony na tę decyzję, a powyższy wyrok WSA w Warszawie z 30 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 643/18 jest prawomocny od 30 sierpnia 2018 r. Zdaniem skarżącej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma umowa dzierżawy z 1 października 2003 r. zawarta pomiędzy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako wydzierżawiającym a stroną jako dzierżawcą. Zgodnie z treścią § 1 tej umowy wydzierżawiający oddaje a dzierżawca bierze w dzierżawę teren o pow. 12m2, na której jest ustawiony wolnostojący, nietrwale połączony z gruntem kiosk "[...]", zlokalizowany w kompleksie zabudowań p.o. [...] przy ul. [...] i [...]. W aktach znajduje się również aneks do ww. umowy z 17 września 2012 r. ustalający powierzchnię dzierżawionego terenu 10m2. Umowa ta została wypowiedziana przez stronę 26 sierpnia 2019 r. w trybie przewidzianym w § 8 ust. 2 umowy i wobec upływu terminu wypowiedzenia wygasła. Sąd w tym kontekście podkreśla, że nie jest wystarczające do uznania, iż zajęcie pasa drogowego przez stronę już nie miało miejsca, wypowiedzenie przez skarżącą umowy dzierżawy zawartej z [...]. Przedmiotem dzierżawy od 2012 r. bowiem był teren, a nie kiosk trwale niezwiązany z gruntem, który to – jak przyznała skarżąca we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – jest jej, bo w niego "zainwestowała" w 2012 r. i go wymieniła. Jak zwróciło uwagę SKO, także [...] podkreśliło własność kiosku po stronie skarżącej, opisując go w piśmie jako "Pani obiekt handlowy" (por. pismo [...] z 16 października 2015 r. znak [...] będącego odpowiedzią [...] na pismo strony z 27 sierpnia 2015 r.: "z dokumentów oraz posiadanych obecnie map wynika, że Pani obiekt handlowy znajduje się poza terenem zarządzającym przez Spółkę. Mając na uwadze powyższe konieczne jest Pani wystąpienie do Zarządu Dróg Miejskich w celu uzyskania zgody na użytkowanie przedmiotowego terenu oraz podpisania stosownej umowy z jego właścicielem"). Skoro zatem strona zajęła pas drogowy w postaci umieszczenia w nim kiosku handlowego, to zaprzestaniem zajęcia pasa byłoby usunięcie jej nowego, wymienionego w 2012 r. kiosku z pasa, a nie samo rozwiązanie umowy dzierżawy terenu z [...]. Warto powołać także prawomocny od 30 sierpnia 2018 r. wyrok WSA w Warszawie z 30 maja 2018 r. sygn. akt VI/SA Wa 643/18 zapadły w sprawie decyzji odmawiającej wydania zezwolenia stronie na zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten bowiem wskazał "nie ulega wątpliwości, że ma rację organ uznając, że skoro wymiana kiosku nie stanowi remontu ani przebudowy, o której mowa w ust. 2 art. 38 UDP zatem w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem, który istniał przed dokonaniem zmiany np. w dacie wejścia ustawy w życie czyli w dniu 1 października 1985 r. W konsekwencji art. 38 UDP nie znajduje zastosowania w sprawie i nie było potrzeby dokonywania dodatkowych ustaleń w tym zakresie". Sąd podziela ponadto pogląd organu, że okoliczności niniejszej sprawy nie są tożsame z okolicznościami sprawy zakończonej decyzją SKO z [...] grudnia 2020 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary za zajęcie pasa w okresie poprzedzającym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, tj. od 22 października 2015 r. - 19 grudnia 2018 r. Jak wskazało bowiem SKO, iż decyzja z [...] grudnia 2020 r. zapadła w związku z koniecznością ustalenia powierzchni kiosku, jaka funkcjonowała w poszczególnych miesiącach wymienionego okresu, tj. od 22 października 2015 r. - 19 grudnia 2018 r., bowiem z akt wynikało, że powierzchnia ta ulegała zmianie pomiędzy poszczególnymi oględzinami miejsca zajęcia. Sytuacja taka jednakże nie zachodziła w niniejszej sprawie, gdyż w dniach kontroli w niniejszej sprawie, tj. 19 grudnia 2018 r., 2 grudnia 2019 r. i 10 stycznia 2020 r. została ustalona z udziałem skarżącej powierzchnia zajęcia kiosku 12,99m2 i dwóch daszków o pow. 0,47m2 i 1,61m2 (o łącznej pow. 2,08mz) i identyczna powierzchnia została przyjęta do ustalenia wysokości kary w skarżonej decyzji. W tej sytuacji zarzuty przedmiotowej skargi dotyczące niewyjaśnienia powierzchni zajęcia oraz daty posadowienia daszków uznać należy za chybione. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy wypowiedział się również w kwestii legitymacji skarżącej do bycia stroną w niniejszym postępowaniu i jej odpowiedzialności za naruszenie, odniósł się również do umowy dzierżawy z [...] i własności kiosku. Tym samym organ drogi podjął wszelkie czynności zmierzające do ustalenia okoliczności, które w rozpoznawanej sprawie miały wpływ na rozstrzygnięcie, co czyni podniesione zarzuty o naruszeniu przez organy przepisów postępowania administracyjnego przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, za nieuzasadnione. Nie znajdują także uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia przez zarządcę drogi (tj. ZDM), od kiedy obszar, na którym stoi kiosk został uznany za pas drogowy, skoro w dniu 22 października 2015 r. sama skarżąca wystąpiła do tegoż samego zarządcy z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego tej samej drogi w tym samym miejscu pod ten sam sporny kiosk handlowy na okres 10 lat. Zauważyć przy tym należy, iż przedmiotowa kara obejmuje okres 20.12.2018 r. - 10.01.2020 r. Nielogiczne jest więc twierdzenie w tych samych warunkach prawnych i faktycznych, iż to samo miejsce w tym samym czasie dla celów postępowania o udzielenie zezwolenia na okres 10 lat jest pasem drogowym, zaś w postępowaniu o nałożeniu kary za okres 13 miesięcy już tym pasem ma nie być. Sąd podkreśla przy tym, że do wniosku z 22 października 2015 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego strona załączyła wypis z rejestru gruntów z 5 października 2015 r. oraz wyrys z mapy zasadniczej z zaznaczeniem miejsca posadowienia kiosku z 29 września 2015 r. Jak wskazano powyżej, z powyższych dokumentów wprost wynika, że [...] w rejonie [...] stanowiły już w 2015 r. pas drogowy, bowiem z wyrysu z mapy zasadniczej wynika, że zajmują one m.in. działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] , na której posadowiony był w spornym okresie kiosk. Działka ta opisana jest w wypisie z rejestru gruntów z 5 października 2015 r. jako "drogi". Co najmniej zatem od 5 października 2015 r. teren [...] w rejonie [...] w zakresie spornej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], na której posadowiony był kiosk handlowy skarżącej, uznać należy za pas drogowy. Zdaniem Sądu, SKO prawidłowo także obliczyło wysokość nałożonej kary, biorąc w szczególności pod uwagę zmianę kategorii drogi [...], które od 1 stycznia 2020 r. na odcinku, w których zlokalizowany jest omawiany kiosk handlowy, zostały pozbawione kategorii drogi wojewódzkiej i zaliczone do kategorii drogi powiatowej, długość trwania zajęcia pasa i powierzchnię zajęcia, w tym daszków do kiosku. Zasadnie także, zdaniem Sądu, SKO uznało w niniejszej sprawie brak podstaw do zastosowania przez zarządcę drogi przepisu art. 189f k.p.a. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji strony, nie sposób bowiem uznać, iż w rozpoznawanej sprawie waga naruszenia prawa była znikoma w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., skoro już we wrześniu 2015 r. strona miała pełną wiedzę, że zajmowany przez nią teren stanowi pas drogowy i do dalszego jego zajęcia winna posiadać stosowne zezwolenie. W świetle przedstawionej argumentacji, analizowane zarzuty skargi uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i wydał po jego przeprowadzeniu zgodną z prawem decyzję, którą prawidłowo uzasadnił. Jak wskazano powyżej, nie zostały także naruszone przepisy prawa materialnego, czyli u.d.p. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.