VI SA/Wa 1641/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z 7 marca 2025 r., nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja:, "KNF", "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 135, z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 228 ust. 1c pkt 3 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 1034, z późn. zm., dalej: "ustawa o funduszach inwestycyjnych") w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 16 sierpnia 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem rozwoju rynku finansowego oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. 2023 r. poz. 1723, dalej: "ustawa zmieniająca"), po rozpoznaniu wniosku [...]z siedzibą w W. (dalej: "Towarzystwo", "Strona", "Spółka", "Skarżący") z 13 września 2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję z 23 sierpnia 2024 r., sygn. [...]. Decyzję z 23 sierpnia 2024 r., sygn. [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 228 ust. 1c pkt 3 ustawy o funduszach, w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, KNF nałożył na Towarzystwo karę pieniężną w wysokości 700 000 zł, za naruszenie przez Towarzystwo art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych poprzez: 1) naliczenie i częściowe pobranie wynagrodzenia stałego za zarządzanie [...] (dalej: "[...]") oraz [...] (dalej: "[...]"), o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 1 statutów ww. Funduszy za okres od 1 stycznia 2019 r. do 17 listopada 2019 r., w którym Towarzystwo nie zarządzało tymi Funduszami, 2) naliczenie i częściowe pobranie wynagrodzenia zmiennego za zarządzanie [...]oraz [...], o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 2 statutów ww. Funduszy za okres od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r., w sytuacji, gdy za ww. okres nie sporządzono wyceny aktywów ww. Funduszy, 3) zawarcie 22 stycznia 2020 r. ugody z [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka [...]") dotyczącej wypłaty wynagrodzenia za zarządzanie [...]przez [...]S.A. z siedzibą w W.(dalej: "[...]"), w sytuacji, gdy za okres, którego dotyczyło wynagrodzenie objęte ugodą nie sporządzono wyceny aktywów [...], a zatem wynagrodzenie to było nienależne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte postanowieniem KNF z 23 stycznia 2023 r. Zakres postępowania został ostatecznie określony postanowieniem z 22 maja 2023 r. Postępowanie zostało wszczęte na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w Towarzystwie w okresie od 27 sierpnia 2020 r. do 30 listopada 2020 r. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole z 31 grudnia 2020 r., a pismem z 24 lutego 2021 r., zostały wydane zalecenia pokontrolne. Komisja opisała przebieg postępowania administracyjnego w I i w II instancji. Następnie przedstawiła ogólne informacje o Stronie i zarządzanych funduszach wskazując m.in., że 20 grudnia 2012 r. Komisja wydała decyzję, na podstawie której Towarzystwo uzyskało zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie tworzenia funduszy inwestycyjnych i zarządzaniu nimi. W dniu 5 grudnia 2013 r. został zarejestrowany [...]. Dnia 17 września 2015 r. zarejestrowano [...]. Do 19 sierpnia 2019 r. Funduszami zarządzał [...]. W dniu 20 sierpnia 2019 r. Komisja wydała decyzję o cofnięciu zezwolenia [...] nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od tego dnia Funduszami zarządzał BNP [...] Bank Polska S.A. (dalej: "Bank"). Strona przejęła zarządzanie [...]oraz [...]od Banku 18 listopada 2019 r. Komisja wyjaśniła dalej, że statuty obu Funduszy [...]oraz [...]w kwestii wynagrodzenia za zarządzanie płatnego na rzecz [...] mają niemal tożsame brzmienie i przytoczyła brzmienie zapisów statutowych w tym zakresie. Komisja wskazała, że w momencie wszczęcia niejszego postępowania ostatnia potwierdzona przez depozytariusza funduszy Wycena WAN, na podstawie której Towarzystwo pierwotnie naliczało i pobierało wynagrodzenie za zarządzanie Funduszami, miała miejsce 30 września 2018 r. (okoliczność niekwestionowana przez Stronę, protokół kontroli s. 118, k. 127).W podjętych uchwałach nr 6 (dot. [...]) oraz nr 7 (dot. [...]) z 30 stycznia 2019 r. [...]zrezygnował z pobierania wynagrodzenia stałego za zarządzanie Funduszami w okresie od stycznia 2019 r. (włącznie) do listopada 2019 r. (włącznie). Zgodnie z uchwałami wynagrodzenie stałe za 2019 r. miało zostać pobrane przez [...] w grudniu 2019 r. w pełnej wysokości (500.000 zł). W dniu 17 stycznia 2020 r. [...] złożył wobec Towarzystwa oświadczenie, zgodnie z którym w roku kalendarzowym 2019 nie pobrał oraz nie naliczył wynagrodzenia stałego z tytułu zarządzania Funduszami, a [...]zamierzało naliczyć i pobrać wynagrodzenie stałe z tytułu zarządzania Funduszami za 2019 r. w grudniu 2019 r. (k. 785). Komisja pokreśliła, że należy mieć przy tym na względzie, że w niniejszym stanie faktycznym decyzją Komisji [...] przestało zarządzać Funduszami od 20 sierpnia 2019 r., a wynagrodzenie stałe za zarządzanie Funduszem nie zostało ostatecznie pobrane przez [...]. Komisja wskazała dalej, że uchwałą nr [...]z 10 grudnia 2019 r. zarząd Towarzystwa ustalił wynagrodzenie, o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 1 statutu [...] (wynagrodzenie stałe), na poziomie 500.000 zł w roku kalendarzowym. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia, ze skutkiem wstecznym od dnia przejęcia zarządzania funduszem przez Stronę, tj. od 18 listopada 2019 r. (k. 804). Wynagrodzenie wskazane w fakturze nr [...], wystawionej 30 listopada 2019 r., zostało naliczone w kwocie 17.808,22 zł, za listopad 2019 r., proporcjonalnie do liczby dni, w których Towarzystwo zarządzało [...]w tym miesiącu, tj. od 18 listopada 2019 r. do 30 listopada 2019 r. Wynagrodzenie wskazane w fakturze nr [...], wystawionej 31 grudnia 2019 r., zostało naliczone za pozostałą część roku, w kwocie 482.191,28 zł, także w zakresie nienaliczonym i niepobranym przez [...] (protokół, k. 137). Naliczone wynagrodzenie zostało opłacone w całości. Komisja wyjaśniła, że w wyniku wydanych zaleceń pokontrolnych z 24 lutego 2021 r., w dniu 16 marca 2021 r. Towarzystwo wystawiło w odniesieniu do faktury [...]fakturę korygującą nr [...] (k. 368), w której dokonano korekty wynagrodzenia z § 26 ust. 5 pkt 1 statutu [...]. Pierwotnie pobrana na podstawie faktury [...]kwota w wysokości 482.191,28 zł została pomniejszona o kwotę 439.725,53 zł w ten sposób, że należna kwota z tytułu ww. faktury wynosiła 42.465,75 zł i obejmowała jedynie zarządzanie funduszem za grudzień 2019 r. W dniu 16 marca 2021 r. Towarzystwo złożyło wobec [...]oświadczenie o kompensacie (potrąceniu) należności wynikającej z faktury korygującej z należnościami wynikającymi z wynagrodzenia za okres marzec 2020 r. - styczeń 2021 r., należnymi na podstawie § 26 ust. 5 pkt 1 statutu [...] (k. 367). W związku ze złożeniem powyższego oświadczenia Strona nie była zobowiązana do zwrotu wynagrodzenia na rzecz [...] (pismo Strony, k. 443). Komisja wskazała następnie, że uchwałą nr [...]z 10 grudnia 2019 r. zarząd Towarzystwa ustalił wynagrodzenie, o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 1 statutu [...] (wynagrodzenie stałe), na poziomie 500.000 zł w roku kalendarzowym (k. 803). Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia, ze skutkiem wstecznym od dnia przejęcia zarządzania funduszem przez Stronę, tj. od 18 listopada 2019 r. Wynagrodzenie stałe wskazane w fakturze wystawionej 30 listopada 2019 r. w kwocie 17.808,22 zł zostało naliczone proporcjonalnie do liczby dni, w których Towarzystwo zarządzało [...], tj. od 18 listopada 2019 r. Wynagrodzenie wskazane w fakturze wystawionej 31 grudnia 2019 r. (482.191,28 zł) zostało naliczone za pozostałą część roku, także w zakresie nienaliczonym i niepobranym przez [...] (k. 139). Naliczone wymienionymi wyżej fakturami wynagrodzenie zostało opłacone w części, w kwocie 47.808,22 zł (pismo Strony, k. 443-444). Komisja wyjaśniła, że w wyniku wydanych zaleceń pokontrolnych z 24 lutego 2021 r., w dniu 16 marca 2021 r. Towarzystwo wystawiło fakturę korygującą nr [...], w której dokonano korekty wynagrodzenia z § 26 ust. 5 pkt 1 statutu [...]w kwocie 439.725,53 zł (k. 366). W związku z wystawieniem tej faktury, [...]nie był zobowiązany do zapłaty na rzecz Towarzystwa wynagrodzenia za okres, kiedy był zarządzany przez [...] (k. 444). Komisja dodała, że 10 grudnia 2019 r. zarząd Towarzystwa podjął uchwałę nr [...]o ustaleniu wysokości wynagrodzenia zmiennego Strony na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 4% wartości aktywów netto funduszu. Uchwała weszła w życie ze skutkiem wstecznym od dnia przejęcia zarządzania funduszem, tj. od 18 listopada 2019 r. (k. 262). W dniu 31 sierpnia 2020 r. zarząd Towarzystwa podjął uchwałę [...]o ustaleniu wynagrodzenia zmiennego za sierpień 2020 r. na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 491.757,49 zł (k. 256). W tym samym dniu zarząd Towarzystwa podjął uchwałę nr [...]r. ze skutkiem od 1 sierpnia 2020 r., na mocy której ustalono m.in., że wynagrodzenie zmienne, o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...], jest równe w skali roku 5% wartości aktywów netto. Wynagrodzenie niepobrane w ciągu 2020 r. miało zostać pobrane w grudniu 2020 r. do pełnej wysokości, (k. 257). W dniu 30 września 2020 r. zarząd Towarzystwa podjął uchwałę nr [...]o ustaleniu wynagrodzenia zmiennego za wrzesień 2020 r. na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 475.894,35 zł. (k. 255). W dniu 30 października 2020 r. zarząd Towarzystwa podjął uchwałę nr [...]o ustaleniu wynagrodzenia zmiennego za październik 2020 r. na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 491 757,49 zł (k. 254). W wykonaniu powyższych uchwał Towarzystwo wystawiło osiem faktur wymienionych w tabeli nr 5 uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na łączną sumę 3.174.158,79 zł. Komisja wskazała, że Towarzystwo pobrało łącznie w okresie od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r. wynagrodzenie zmienne na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 1.337.258,71 zł (zeznania Strony z 3 lipca 2023 r., k. 780). Powyższe kwoty znajdujące się na fakturach były naliczane jako procent ostatniej dostępnej w momencie wystawiania faktury wartości WAN, obliczonej na dzień 30 września 2018 r. Komisja podkreśliła, że Towarzystwo nie dokonywało zatem obliczenia wynagrodzenia zmiennego na podstawie WAN wycenionego na dany okres rozliczeniowy, gdyż w okresie listopad 2019 r. - październik 2020 r. wyceny aktywów [...]były wstrzymane. Komisja wyjaśniła, że pismem z 3 lipca 2023 r. (k. 780) Towarzystwo zeznało, że [...]dokonało potwierdzenia wycen zarządzanych aktywów oraz należnego wynagrodzenia za cały okres od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r., zgodnie z zaleceniami organu nadzoru z 24 lutego 2021 r. Pismami z 15 kwietnia 2022 r. oraz z 20 czerwca 2023 r. Strona poinformowała o fakturach korygujących (wymienionych w tabeli nr 6 zaskarżonej decyzji), wystawionych po dokonaniu zaległych wycen WAN i ponownym obliczeniu należnego wynagrodzenia. Komisja wyjaśniła, że wymienione w tabeli nr 6 zaskarżonej decyzji faktury obejmuje łącznie wynagrodzenie z tytułu stałego i zmiennego składnika wynagrodzenia Towarzystwa (faktury korygujące nie rozróżniały korekty z tytułu stałego i zmiennego składnika). Komisja wyjaśniła następnie, że w okresie od lipca 2020 r. do października 2020 r. wynagrodzenie zmienne było zapłacone dopiero po wystawieniu faktury korygującej, stąd kwoty do zwrotu/zapłaty za te miesiące zostały obliczone poprzez odjęcie od kwoty wystawionej faktury kwoty zapłaconego wynagrodzenia stałego oraz zsumowania wyniku tego działania z wartością korekty. Na podstawie faktur korygujących ustalono, że różnica pomiędzy wynagrodzeniem Strony naliczonym przed aktualizacją WAN oraz po aktualizacji wycen WAN wyniosła 1.542.527,90 zł. Po wystawieniu faktur korygujących Strona nie była zobowiązana do zwrotu zmiennego wynagrodzenia na rzecz [...]za okres od listopada 2019 r. do października 2020 r., ze względu na nadwyżkę wierzytelności względem długów wobec funduszu inwestycyjnego. Ponadto, na podstawie pisma Strony z 3 lipca 2023 r. ustalono, że Strona pobrała za okres od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r. zmienne wynagrodzenie w wysokości 1.337.258,71 zł, podczas gdy po potwierdzeniu wycen wyniosło ono 2.879.787,62 zł. Komisja dała wiarę powyższym zeznaniom. Wskazane kwoty pokrywają się z ustaloną przez Komisję sumą różnicy pomiędzy wynagrodzeniem Strony przed aktualizacją WAN oraz po aktualizacji wycen WAN, przedstawioną w tabeli nr 6 zaskarżonej decyzji (1.337.258,71 zł + 1.542.527,90 zł = 2.879.787,61 zł). Komisja wskazała również, że 10 grudnia 2019 r. zarząd Towarzystwa podjął uchwałę nr [...]o ustaleniu wysokości wynagrodzenia zmiennego Towarzystwa na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 4% WAN funduszu. Uchwała weszła w życie ze skutkiem wstecznym od dnia przejęcia zarządzania funduszem, tj. od 18 listopada 2019 r. (k. 251). W dniu 31 sierpnia 2020r. zarząd Towarzystwa podjął uchwałę nr [...]o ustaleniu ze skutkiem od 1 sierpnia 2020 r. wynagrodzenia zmiennego na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości równej 5% WAN funduszu (k. 249). Na podstawie powyższych uchwał Towarzystwo wystawiło dwanaście faktur wymienionych w tabeli nr 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na łączną sumę 997.549,95 zł. Komisja wskazała, że Towarzystwo pobrało łącznie w okresie 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r. wynagrodzenie zmienne na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]w wysokości 148.047,03 zł (zeznania Strony z 3 lipca 2023 r., k. 780). Kwoty znajdujące się na fakturach były naliczane jako ułamek ostatniej dostępnej w momencie wystawiania faktury wartości WAN, obliczonej na dzień 30 września 2018 r. Komisja podkreśliła, że Towarzystwo nie dokonywało zatem obliczenia wynagrodzenia zmiennego na podstawie WAN wycenionego na dany okres rozliczeniowy, gdyż w okresie pobierania wynagrodzenia zmiennego, tj. listopad 2019 r. - październik 2020 r., wyceny aktywów [...] były wstrzymane. Komisja wskazała, że pismem z 3 lipca 2023 r. Towarzystwo zeznało, że [...]dokonało potwierdzenia wycen zarządzanych aktywów oraz należnego wynagrodzenia za cały okres od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r., zgodnie z zaleceniami organu nadzoru z 24 lutego 2021 r. Pismami z 15 kwietnia 2022 r. oraz z 20 czerwca 2023 r. Strona poinformowała o fakturach korygujących (zawartych w tabeli nr 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), wystawionych po dokonaniu zaległych wycen WAN i ponownym obliczeniu należnego wynagrodzenia. Komisja wyjaśniła zestawienie faktur w tabeli nr 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, obejmuje łącznie wynagrodzenie z tytułu stałego i zmiennego składnika wynagrodzenia Towarzystwa (faktury korygujące nie rozróżniały korekty z tytułu stałego i zmiennego składnika) Komisja wskazała, że w okresie od lipca 2020 r. do października 2020 r. wynagrodzenie zmienne było zapłacone dopiero po wystawieniu faktury korygującej, stąd kwoty do zwrotu/zapłaty za te miesiące zostały obliczone poprzez odjęcie od kwoty wystawionej faktury kwoty zapłaconego wynagrodzenia stałego oraz zsumowania wyniku tego działania z wartością korekty. Na podstawie faktur korygujących ustalono, że różnica pomiędzy wynagrodzeniem Strony naliczonym przed aktualizacją WAN oraz po aktualizacji wycen WAN wyniosła 289.590,01 zł. Po wystawieniu faktur korygujących Strona nie była zobowiązana do zwrotu zmiennego wynagrodzenia na rzecz [...]za okres od listopada 2019 r. do października 2020 r., ze względu na nadwyżkę wierzytelności względem długów wobec funduszu inwestycyjnego. Ponadto w piśmie z 3 lipca 2023 r. Strona zeznała, że pobrała wynagrodzenie zmienne należne na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu w wysokości 148.047,03 zł, podczas gdy po potwierdzeniu wycen powinno było ono wynosić 437.637,06 zł. Komisja dała wiarę powyższym zeznaniom. Komisja wskazał, że kwoty te pokrywają się z ustaloną przez Komisję sumą różnicy pomiędzy wynagrodzeniem Strony przed aktualizacją WAN oraz po aktualizacji wycen WAN, przedstawioną w tabeli nr 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji (148.047,03 zł + 289.590,01 zł = 437.637,04 zł). Komisja wyjaśniła następnie, że w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 19 sierpnia 2019 r. [...] (ostatni rok zarządzania [...]przez STFI) wystawił sześć faktur z tytułu zarządzania [...]wymienionych w tabeli nr 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Faktury te zostały wystawione na podstawie § 26 ust. 5 pkt 2 statutu (wyjaśnienia Strony zawarte w protokole kontroli na stronie 118, k. 127). Stanowiły zatem wynagrodzenie za zarządzanie w zakresie zmiennego składnika wynagrodzenia. Były one wystawiane w czasie, gdy nie były dokonywane bieżące wyceny WAN. Opierały się one zatem na ostatniej dostępnej wycenie na dzień 30 września 2018 r. Oświadczeniem z 8 lipca 2019 r. [...]uznał swój dług z tytułu zapłaty wynagrodzenia dla [...] za okres marzec-czerwiec 2019 r. w łącznej wysokości 1.557.284,72 zł. Następnie oświadczeniem z 6 sierpnia 2019 r. nastąpiło uznanie długu za lipiec 2019 r. w wysokości 395.683,82 zł. Wynagrodzenie za powyższe faktury nie zostało opłacone w terminach w nich wskazanych. W dniu 6 listopada 2019 r. [...] dokonał na rzecz Spółki [...]przelewu wierzytelności przysługujących mu wobec [...], w tym wierzytelności wynikających z tabeli nr 9 w łącznej wysokości 2.208.248,42 zł (zawiadomienie o przelewie wierzytelności, k. 218). Następnie 30 grudnia 2019 r. Spółka [...]wystosowała do [...]ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty przejętego długu (k. 216). Komisja wskazał następnie, że 22 stycznia 2020 r. [...] oraz [...], reprezentowany przez Towarzystwo, zawarli ugodę dotyczącą przejętego długu (k. 204 i następne). § 2 ust. 2 umowy przewidywał rozłożenie długu na raty. § 2 ust. 3 umowy wskazywał, że w przypadku braku zapłaty którejkolwiek z rat [...]zobowiązał się do złożenia wierzycielowi oświadczeń o dobrowolnym poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 2024, poz. 1568, dalej: "K.p.c.") co do obowiązku zapłaty należności głównej wraz z odsetkami. W § 2 ust. 6 ugody zastrzeżono karę umowną na wypadek uchylania się przez dłużnika od złożenia stosownych oświadczeń w wysokości 15.000 zł za każdy dzień opóźnienia, przy czym łącznie nie więcej niż 450.000 zł. W wyniku braku zapłaty zobowiązań [...]złożył 22 kwietnia 2020 r. oświadczenie w formie aktu notarialnego o poddaniu się egzekucji (k. 354). W dniu [...] lipca 2020 r. postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...]w W. nadano aktowi notarialnemu klauzulę wykonalności (k. 359). Ze względu na niespełnienie zobowiązań przez dłużnika, w dniu 31 sierpnia 2020 r. zawiadomiono o wszczęciu egzekucji komorniczej oraz o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego funduszu (k. 360). Pismami z 17, 21 i 23 września 2023 r. zawiadamiano [...]o kolejnych etapach egzekucji (k. 230-242). Komisja wyjaśniła, że w piśmie z 3 lipca 2023 r. Strona wskazała, że przed podjęciem decyzji o przejęciu zarządzania Funduszami zasięgnęła opinii Banku (depozytariusza) i uzyskała informację, że okoliczność braku potwierdzenia wyceny nie stoi na przeszkodzie pobraniu wynagrodzenia od Funduszy. Według Strony, gdyby Towarzystwo wiedziało, że brak aktualnych wycen WAN stoi na przeszkodzie pobraniu wynagrodzenia, nie zdecydowałoby się na przejęcie Funduszy. Komisja dodała, że R. B. w swoich zeznaniach wskazał, że nie pamięta, czy możliwość pobrania wynagrodzenia za zarządzanie Funduszami za okres od 1 stycznia 2019 r. do 17 listopada 2019 r. miała wpływ na podjęcie decyzji o przejęciu Funduszy. Nie był także w stanie przypomnieć sobie, czy możliwość naliczania i pobierania wynagrodzenia za zarządzanie pomimo braku aktualnej wyceny była przedmiotem analiz lub konsultacji z depozytariuszem (k. 829). K. M. zeznał, że przed przejęciem Funduszy Towarzystwo uznawało, że "możliwość pobierania wynagrodzenia miała mieć pozytywny wpływ na sytuację ekonomiczną Towarzystwa". Dodał, że w momencie przejęcia zarządzania Funduszami Towarzystwo miało wiedzę, że Fundusze miały zaległości w przeprowadzaniu wycen WAN (k. 878). Biorąc pod uwagę powyższe zeznania świadków, Komisja nie dała wiary zeznaniom Strony w zakresie, w jakim twierdzi ona, że przejęcie zarządzania Funduszami było warunkowane wyłącznie możliwością pobierania pełnego wynagrodzenia, pomimo braku aktualnych wycen WAN. Okoliczności sprawy, a także przeprowadzone na wniosek Strony dowody z zeznań świadków nie wskazują, aby pobieranie zmiennego składnika wynagrodzenia już od momentu przejęcia Funduszy było warunkiem sine qua non przy podejmowaniu stosownych decyzji przez zarząd Towarzystwa. Zdaniem Komisji świadkowie swoimi zeznaniami nie potwierdzili tezy Strony stawianej we wniosku dowodowym. Komisja wyjaśniła, że powyższe okoliczności nie mają wpływu zarówno na fakt stwierdzenia naruszenia prawa w niniejszym postępowaniu, jak i na wymiar kary nakładanej na Towarzystwo w związku z naruszeniem, tym niemniej służyły do ustalenia pełnego stanu faktycznego w sprawie. W ocenie Komisji wzorce starannego działania powinny odnosić się między innymi do sposobu, w jaki Towarzystwo wykonuje swoje prawa względem zarządzanych funduszy. Towarzystwo funduszy inwestycyjnych powinno w szczególności dokonać właściwej wykładni przepisów statutu funduszu dotyczących pobierania wynagrodzenia. Dokonując tej wykładni, Towarzystwo powinno mieć na uwadze ogólną wytyczną działania w interesie uczestników funduszu, wynikającą z art. 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Komisja podkreśliła, że wynagrodzenie zarządzającego uszczupla majątek funduszu, a zatem w interesie jego uczestników jest, aby zostało ono naliczone i pobrane jedynie w wysokości i w terminach określonych w statucie, w zgodzie z jego treścią. Komisja wskazała, że rozróżnia w zaskarżonej decyzji pojęcie "uszczuplania majątku funduszu", będące naturalnym następstwem pobierania wynagrodzenia od zarządzanego funduszu przez Towarzystwo, od terminu "dokonania szkody wyrządzanej uczestnikom funduszu", odnosząc je do bezpodstawnego, dalej idącego procesu zmian negatywnie wpływającego na stan interesów uczestników funduszu. Zdaniem Komisji, wykonywanie działalności przez TFI w każdym przypadku powinno stanowić realizację wzorca prawidłowego wykonywania działalności opisanego w art. 48 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych. Dokonywanie czynności faktycznych i prawnych sprzecznych ze statutami funduszu prowadzi do naruszenia tego wzorca, co powoduje uznanie ich za delikt administracyjny, a w konsekwencji implikuje możliwość nałożenia sankcji administracyjnej przez Komisję za wykonywanie działalności z naruszeniem art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Komisja podkreślił, że wynagrodzenie stałe, o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 1 statutów Funduszy, miało być wypłacane w okresach miesięcznych, tj. "do 7 dnia miesiąca następującego po upływie każdego miesiąca" (§ 26 ust. 6 statutów). Statuty nie przewidywały przy tym możliwości wypłaty wynagrodzenia w inny sposób, np. poprzez naliczenie i wypłatę w późniejszych miesiącach. Ponadto, zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 5 statutów Funduszy wynagrodzenie przysługiwało za zarządzanie Funduszami towarzystwu definiowanemu w statutach obowiązujących na dzień 18 listopada 2019 r. jako Towarzystwo (§ 2 pkt 23 statutów). Przysługuje ono zatem wyłącznie Towarzystwu za dokonane czynności zarządzania z dołu, po upływie każdego miesiąca zarządzania Funduszami. Komisja stwierdziła, że wynagrodzenie stałe nie może zatem zostać pobrane za okres, w którym Towarzystwo nie zarządzało Funduszami, lecz dopiero od momentu, w którym faktycznie rozpoczęło ono czynności obejmujące co najmniej zarządzanie portfelem inwestycyjnym funduszu i ryzykiem (art. 4 ust. 1c ustawy o funduszach inwestycyjnych). Komisja stwierdziła, że w przypadku [...]Towarzystwo w listopadzie i grudniu 2019 r. nienależnie naliczyło i pobrało wynagrodzenie stałe w wysokości 439.725,53 zł. W przypadku [...]Towarzystwo nienależnie naliczyło wynagrodzenie stałe w kwocie 439.725,53 zł, z czego pobrało 47.808,22 zł. Zdaniem Komisji, stanowiło to naruszenie statutów Funduszy, a tym samym wymogów określonych w art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Komisja uznała również, że ustalenia niniejszego postępowania wskazują, że doszło do naruszenia przez Towarzystwo art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, także w zakresie wynagrodzenia zmiennego. Odnosząc się do kwestii możliwości pobierania wynagrodzenia zmiennego przez Towarzystwo, Komisja wskazała, że zgodnie z § 26 ust. 5 pkt 2 statutów Funduszy wynagrodzenie zmienne wynosi nie więcej, niż 5% WAN. § 2 pkt 20 statutów definiuje WAN jako wartość aktywów funduszu pomniejszoną o zobowiązania w dniu wyceny. Dniem wyceny natomiast jest według § 1 pkt 8 statutów Funduszy dzień przypadający m.in. na ostatni dzień ostatniego miesiąca w każdym kwartale kalendarzowym. Ponadto, na pokrycie wynagrodzenia zmiennego każdego dnia tworzy się rezerwę, która zgodnie ze wzorem zaprezentowanym w statucie jest powiązana z bieżącym dniem wyceny. Komisja zauważyła również, że zgodnie z § 26 ust. 6 statutów Funduszy wynagrodzenie zmienne będzie wypłacane w okresach kwartalnych, po dniu wyceny. Powyższe postanowienia statutów wskazują, zdaniem Komisji, na ścisły związek pomiędzy dniem wyceny, przypadającym zawsze nie rzadziej niż na koniec każdego kwartału, a WAN oraz wynagrodzeniem zmiennym za zarządzanie funduszami. Jeśli zatem w kolejnych kwartałach (dniach wyceny) nie ustalono bieżącej WAN, to nie istniała podstawa do obliczenia prawidłowej wartości wynagrodzenia. Zdaniem Komisji, z pewnością nie były nim wyceny WAN dokonane wiele kwartałów przed naliczeniem i pobraniem przez Stronę wynagrodzenia. Statuty Funduszy przewidywały bowiem wyraźnie, że wynagrodzenie zmienne stanowi określony procent WAN, które obliczane jest na koniec każdego kolejnego kwartału kalendarzowego. Komisja podkreśliła, że z tytułu wynagrodzenia zmiennego, w okresie od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r., bez ustalenia aktualnej wyceny WAN, Towarzystwo naliczyło łącznie 3.174.158,79 zł ([...]) oraz 997.549,95 zł ([...]), a także pobrało 1.337.258,71 zł ([...]) i 148.047,03 zł ([...]). Komisja stwierdziła, że stanowiło to naruszenie statutów Funduszy, a tym samym wymogów określonych w art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Zdaniem Komisji, konsekwencją błędnej wykładni statutów, dokonanej przez Towarzystwo, było także uznanie, że [...]prawidłowo naliczył w okresie od 31 marca 2019 r. do 28 sierpnia 2019 r. wynagrodzenie zmienne za zarządzanie [...], o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]. Strona uznała zatem, że istniał dług [...] wobec [...], który mógł zostać skutecznie przelany na rzecz Spółki [...]. Następnie, Towarzystwo w imieniu [...]podpisał 22 stycznia 2020 r. ugodę z cesjonariuszem, w której zobowiązał się do złożenia wierzycielowi oświadczeń o dobrowolnym poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 4 i 5 K.p.c. Podpisanie ugody, a następnie złożenie przedmiotowego oświadczenia ułatwiło Spółce [...] egzekucję z majątku [...]. Oświadczenia w trybie art. 777 § 1 pkt 4 i 5 K.p.c. są bowiem tytułami egzekucyjnymi, które w celu przekształcenia się w tytuł wykonawczy wymagają jedynie nadania klauzuli wykonalności w postępowaniu, w którym sąd nie bada zasadności istnienia długu (art. 776 K.p.c.). Zawarcie ugody stanowiło zatem działanie, które w znaczący sposób mogło przyczynić się do pogorszenia sytuacji majątkowej zarządzanego przez Towarzystwo funduszu [...]. Podpisanie ugody z 22 stycznia 2020 r. było sprzeczne z interesem [...] jego uczestników, gdyż ułatwiało dochodzenie wierzytelności, która nie przysługiwała podmiotowi trzeciemu. Zdaniem Komisji, Strona jako profesjonalny podmiot zajmujący się zarządzaniem funduszami inwestycyjnymi powinna była dokonać właściwej wykładni statutu [...]oraz podjąć środki w celu skutecznego podniesienia zarzutu nieistnienia zobowiązania przeciwko cesjonariuszowi (art. 513 § 1 K.c.). Komisja przedstawiła następnie stanowisko i argumentację Strony podnoszone w toku postępowania w I instancji jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnosząc się do tego stanowiska i argumentacji. Komisja uznała, że nałożenie na Towarzystwo kary pieniężnej będzie środkiem adekwatnym do stwierdzonych w postępowaniu nieprawidłowości. Reakcję organu nadzoru na stwierdzone naruszenia powinna cechować odpowiednia intensywność i dolegliwość, w taki sposób, by cele nadzoru nad rynkiem kapitałowym mogły być skutecznie realizowane przez Komisję. Komisja stwierdziła, że nie doszło do upływu terminu przedawnienia nałożenia sankcji, przewidzianego w art. 189g § 1 K.p.a. w odniesieniu do naruszeń objętych postępowaniem. Odnośnie wysokości nałożonej na Stronę kary pieniężnej Komisja w obszernej argumentacji wskazała m.in., że w ramach wagi naruszenia Komisja przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wzięła także pod uwagę, że nakładana kara dotyczy pięciu czynów dokonanych przez Towarzystwo - tj. dwóch czynów w zakresie naliczenia i pobrania wynagrodzenia stałego, dwóch czynów w zakresie naliczenia i pobrania wynagrodzenia zmiennego oraz jednego czynu w zakresie zawarcia ugody. Komisja dodała, że w kontekście wagi naruszenia należy mieć na uwadze liczbę uczestników Funduszy oraz wartość ich aktywów. Wskazała, że w okresie naruszeń [...]wynosiła od 68.401.924,63 zł do 70.205.843 zł, a liczba uczestników wynosiła od 413 (w tym 395 osób fizycznych) do 414 (w tym 369 osób fizycznych). Aktywa netto funduszu wg sprawozdań kwartalnych FIZ-Q, przekazanych w 2023 r., wahały się między 53.380.098,35 zł a 57.988.774,97 zł. W przypadku [...]w okresie naruszeń WAN wahała się pomiędzy 9.751.728,57 zł a 10.960.784,56 zł, zaś liczba uczestników wynosiła od 106 (w tym 102 osoby fizyczne) do 116 (w tym 112 to osoby fizyczne). Aktywa netto funduszu wg sprawozdań kwartalnych FIZ-Q, przekazanych w 2023 r., wahały się między 1.463.191,48 zł a 1.942.479,84 zł. Komisja stwierdziła, że zachowania Towarzystwa, za które nakładana jest kara pieniężna, były pod względem czasu trwania zróżnicowane i, że naruszenia wymienione w pkt I oraz II decyzji nie miały charakteru incydentalnego, lecz długotrwały i polegały na wielokrotnym zachowaniu Strony (wielokrotne wystawianie faktur i pobieranie środków). Z kolei objęte punktem III decyzji miało charakter jednorazowy. W przypadku tego naruszenia, jak stwierdziła Komisja, przesłanka czasu trwania naruszenia nie znajdzie zastosowania. Komisja wyjaśniła, że biorąc pod uwagę powyższe, oceniła przesłankę wagi naruszenia oraz czasu jego trwania na niekorzyść Strony. Odnosząc się do przesłanki stopnia odpowiedzialności podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie (art. 228 ust. 4b pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych), Komisja wskazała, że na Towarzystwie ciąży obowiązek rzetelnego i profesjonalnego działania. Naruszenia prawa dokonane przez Stronę wynikały wyłącznie z podejmowanych przez nią działań. Nie istnieją okoliczności wskazujące, że podmioty trzecie mogły przyczynić się do powstania naruszeń. Komisja wzięła zatem pod uwagę przesłankę stopnia odpowiedzialności na niekorzyść Strony. Z kolei dokonując ponownej analizy sytuacji finansowej Strony, Komisja stwierdziła, że według sprawozdania miesięcznego, narastająco za grudzień 2024 r., przychody Towarzystwa wyniosły 7.036.332,67 zł, w tym przychody z tytułu zarządzania funduszami 4.711.922,70 zł, z kolei wynik finansowy netto wyniósł 339.219,28 zł. Kapitał własny Towarzystwa wynosił 9.786.136,87 zł. Minimalny wymagany kapitał własny Towarzystwa (zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o funduszach) wynosił 2.200.303,46 zł. Minimalny wymagany kapitał własny (zgodnie z art. 50 ust. 4a pk1 tej ustawy) wynosił 2.433.727,37 zł. Komisja stwierdziła ponadto, że według sprawozdania miesięcznego za styczeń 2025 r., przychody Towarzystwa wyniosły 583.515,23 zł, w tym przychody z tytułu zarządzania funduszami 404.244,30 zł, z kolei wynik finansowy netto wyniósł 66.382,88 zł. Kapitał własny Towarzystwa wynosił 9.489.319,75 zł. Minimalny wymagany kapitał własny Towarzystwa (zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o funduszach) wynosił 1.674.278,35 zł. Minimalny wymagany kapitał własny (zgodnie z art. 50 ust. 4a pk1 tej ustawy) wynosił 1.835.215,91 zł. Na podstawie powyższych danych Komisja stwierdziła, że sytuację finansową Towarzystwa należy ocenić jako dobrą. Ponadto w okresie pomiędzy wydaniem decyzji z 23 sierpnia 2024 r., a wydaniem zaskarżonej decyzji nie nastąpiło pogorszenie się sytuacji finansowej Strony. Strona w czasie wydania decyzji z 23 sierpnia 2024 r., jak i zaskarżonej decyzji, dysponuje zbliżonym kapitałem własnym. Wynik finansowy i przychody różniły się w czasie, jednak ostatecznie Strona zarówno w grudniu 2024 r., jak i w styczniu 2025 r. dysponowała dodatnim wynikiem finansowym. Biorąc pod uwagę powyższe, Komisja uznała przesłankę sytuacji finansowej Strony za neutralną. Komisja oceniła przesłankę skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia i rozmiaru szkody wyrządzonej uczestnikom funduszu inwestycyjnego (art. 228 ust. 4b pkt 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych) jako mająca neutralny wpływ na wymiar wymierzonej kary. Komisja stwierdziła, że Towarzystwo nie uzyskało korzyści oraz nie uniknęło strat w związku z naruszeniem prawa. Komisja dodała, że w postępowaniu nie wykazano i nie stwierdzono, z uwagi na niemożliwość ustalenia dokładnej wartości poniesionej szkody, aby naruszenia prawa wyrządziły szkodę uczestnikom funduszy inwestycyjnych. Komisja wyjaśniła, że przy ponownej analizie sprawy, podobnie jak w decyzji z 23 sierpnia 2024 r., uwzględniła na korzyść Strony przesłankę gotowości podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia (art. 228 ust. 4b pkt 5 ustawy o funduszach inwestycyjnych). W zakresie przesłanki wymiaru kary w postaci uprzedniego naruszenia niniejszej ustawy popełnionego przez podmiot, na który nakładana jest kara (art. 228 ust. 4b pkt 6 ustawy o funduszach inwestycyjnych), Komisja wskazała na wcześniejsze stwierdzone wobec Strony naruszenia i wyjaśniła, że przesłanka ta została uwzględniona na niekorzyść Strony. Komisja jako okoliczność przemawiającą na korzyść Strony ponownie wzięła pod uwagę środki podjęte po naruszeniu przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, aby zapobiec powtórzeniu się naruszenia. Komisja wzięła dodatkowo na korzyść Strony pod uwagę fakt wykonania przez Stronę zaleceń nr 9-12 zawartych w piśmie organu nadzoru z 24 lutego 2021 r. Towarzystwo w piśmie z 3 lipca 2023 r. poinformowało o wystawieniu faktur korygujących dotyczących stałego składnika wynagrodzenia. Dokonano także zaległych wycen WAN, w wyniku których okazało się, że wynagrodzenie zmienne należne Towarzystwu na podstawie zaległych wycen powinno było być wyższe niż to, które zostało faktycznie pobrane w okresie objętym niniejszą decyzją. Komisja stwierdziła, że powyższe okoliczności wpłynęły na nałożenie kary pieniężnej w wysokości odbiegającej od maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 228 ust. 1c pkt 3 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Zgodnie z tym przepisem kara pieniężna nałożona na towarzystwo nie może być wyższa niż 5 min zł. Komisja uznała, że kara ustalona w osnowie decyzji wynosząca 700.000 złotych i stanowiąca 14% maksymalnego wymiaru kary i jest karą adekwatną do stwierdzonego naruszenia. W ocenie organu, doszło do naruszeń o doniosłym charakterze, których wagę należy ocenić jako istotną z uwagi na profesjonalny przymiot podmiotu karanego oraz okoliczności popełnionych naruszeń. Komisja sprzeciwiła się stosowaniu na rynku finansowym praktyk, które są sprzeczne z ustawą o funduszach inwestycyjnych, w szczególności gdy dochodzi do nienależnego pobrania wynagrodzenia przez towarzystwo zarządzające funduszami inwestycyjnymi. Zdaniem Komisji, w odniesieniu do wszystkich zidentyfikowanych w tej sprawie naruszeń prawa brak jest podstaw do uznania, iż noszą one znamiona znikomości, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. W konsekwencji - z uwagi na brak zaistnienia koniecznej przesłanki znikomości wagi naruszeń prawa - Komisja nie stwierdziła podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary, określonej w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Jeśli chodzi o przesłanki z art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a., Komisja wskazała, że organ administracji publicznej nie nałożył uprzednio na Towarzystwo prawomocną decyzją administracyjnej kary pieniężnej za te same zachowania, które są przedmiotem niniejszego postępowania. Strona nie została też prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W tej sprawie niemożliwe było zatem zastosowanie art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. Komisja nie znalazła podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 189f § 2 pkt 1 ani pkt 2 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości decyzję KNF z 7 marca 2025 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji ewentualnie o stwierdzenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. normy z art. 228 ust. 1c pkt. 3 w związku z art. 228 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 228 ust. 4b pkt 1-7 ustawy o funduszach inwestycyjnych, poprzez ich błędną wykładnię, która sprowadzała się do naruszenia zasady określoności deliktu administracyjnego poprzez brak wskazania tego, jak każdy z rzekomych deliktów administracyjnych wpłynął na wysokość administracyjnej kary pieniężnej, a także niedokonania niezbędnej indywidualizacji administracyjnych kar pieniężnych w stosunku do poszczególnych deliktów administracyjnych, za których popełnienie przypisywana jest Towarzystwu odpowiedzialność administracyjna, 2) art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie m.in. poprzez uznanie, że działanie Strony skutkowało uzyskaniem wynagrodzenia z tytułu zarządzania Funduszami pomimo braku takiej prawnej możliwości w przytoczonym okresie, kosztem interesu Funduszu i jego uczestników a także uznanie, że Towarzystwo nie działało w celu realizacji najlepiej pojętego interesu zarządzanych Funduszy, uszczuplając ich majątek w sposób niezgodny z statutami, 3) art. 228 ust. 4b ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 7 K.p.a. oraz w zw. z art. 8 ust. 1 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ prawnie zakreślonych granic uznania administracyjnego (art. 228 ust. 4b pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych) i dopuszczenie się ekscesu administracyjnego, skutkującego nałożeniem na stronę zbyt surowej sankcji, a więc nieproporcjonalnej do stopnia odpowiedzialności Strony, w postaci kary pieniężnej w wysokości 700.000 zł., 4) art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia następujących dowodów: a) przesłuchania na rozprawie świadków R. B. oraz K. M. celem wykazania następujących faktów: dokonywania przez Towarzystwo samodzielnej wykładni statutów Funduszy [...]oraz [...]przed przejęciem zarządzania oraz bezpośrednio po przejęciu zarządzania Funduszami, konsultowania się w sprawie wykładni statutu z osobami odpowiadającymi wcześniej za zarządzanie Funduszami oraz braku jakichkolwiek zastrzeżeń w tym zakresie składanych przez depozytariusza Funduszy, b) przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków: K. K., który pełnił funkcję prokurenta Towarzystwa oraz Dyrektora Departamentu Prawnego Towarzystwa, R. Z. - prawnika Towarzystwa, M. N. byłego wiceprezesa zarządu Towarzystwa, S. K.byłego prezesa zarządu [...], celem wykazania następujących faktów: dokonywania przez Towarzystwo samodzielnej wykładni statutów Funduszy [...]oraz [...]przed przejęciem zarządzania oraz bezpośrednio po przejęciu zarządzania Funduszami, przyczyn wyłożenia treści statutu w sposób pozwalający na naliczanie i pobieranie wynagrodzenia przez Towarzystwo, konsultowania się w sprawie wykładni statutu z osobami odpowiadającymi wcześniej za zarządzanie Funduszami oraz braku jakichkolwiek zastrzeżeń w tym zakresie składanych przez depozytariusza Funduszy, a także celem wykazania faktu wzięcia przez Towarzystwo przy wykładni statutu ogólnej wytycznej działania w interesie uczestników funduszy - wynikającej z art. 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że Komisja wyszczególniła pięć naruszeń tj. dwa czyny w zakresie naliczenia i pobrania wynagrodzenia stałego, dwa czyny w zakresie naliczenia i pobrania wynagrodzenia zmiennego oraz jeden czyn w zakresie zawarcia ugody - bez określenia jaka część kary (kwotowa lub ułamkowa?) dotyczy poszczególnych z nich. Tym samym nie zostały spełnione warunki skonkretyzowania rozstrzygnięcia. Komisja zdaniem Skarżącego była zobligowana, aby ocenić wystąpienie przesłanek z art. 228 ust. 2 pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych i dyrektyw kary wskazanych w przywołanym przepisie w odniesieniu do każdego, pojedynczego, zidentyfikowanego deliktu administracyjnego. KNF dokonał miarkowania przesłanek z art. 228 ust. 4b ustawy o funduszach inwestycyjnych w odniesieniu do inkryminowanych naruszeń oceniając je en bloc, co zdaniem Skarżącego stanowi naruszenie obowiązujących przepisów. Choć uzasadnienie decyzji formalnie odnosi się do każdej z przesłanek wymierzenia kary administracyjnej - to nie wskazuje de facto za jakie konkretnie naruszenia została nałożona kara w danej wysokości, a traktuje wszystkie naruszenia łącznie - tym samym poprawność uzasadnienia jest jedynie pozorna. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwoma zupełnie odrębnymi funduszami i pięcioma czynami wskazywani przez Komisję. Tym samym nałożenie przez Komisję jednej kary - bez rozdzielenia za które konkretnie naruszenia została nałożona kara w konkretnie określonej wysokości - jest w ocenie Towarzystwa nieprawidłowe i uniemożliwiło de facto weryfikację decyzji Komisji i poddanie jej właściwej ocenie i kontroli. Skarżący wskazał następnie, że art. 228 ust. 4b ustawy o funduszach inwestycyjnych, nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności, które organ winien wziąć pod uwagę przy nałożeniu kary, a zatem organ ma prawo wziąć pod uwagę także inne, niewymienione w tym przepisie, okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. Taką okolicznością jest w szczególności brak winy strony za stwierdzone naruszenie prawa. Skarżący podkreślił, że z treści art. 18 ust. 2 pkt. 14 ustawy o funduszach inwestycyjnych wprost wynika odpłatność zarządzania funduszem przez towarzystwo. Jednocześnie przepis ten wskazuje, że zasady przyznawania wynagrodzenia oraz ustalania jego wysokości określane są w statucie funduszu. Skarżący podkreślił, że statuty [...]i [...]nie zawierały precyzyjnych postanowień dotyczących zasad ustalania wynagrodzenia towarzystwa, w oparciu o które można by stanowczo stwierdzić, że Towarzystwo wyliczyło należne mu kwoty wynagrodzenia w sposób nieprawidłowy. I to zarówno co do wynagrodzenia zmiennego w sytuacji braku aktualnych wycen jak i zasad pobierania wynagrodzenia stałego w sytuacji zmiany towarzystwa zarządzającego funduszem na skutek utraty zezwolenia przez poprzednie towarzystwo. Skarżący wskazał, ze w obu przypadkach Towarzystwo - przed pobraniem wynagrodzenia dokonało wykładni statutu. Zdaniem Skarżącego, w odniesieniu do wynagrodzenia zmiennego statut nie wskazywał zasad wyliczania wynagrodzenia w sytuacji braku aktualnej wyceny tj. gdy wyceny WAN nie można przeprowadzić. W tej sytuacji, gdy brak było przepisu wprost regulującego zasady pobierania wynagrodzenia zmiennego przy braku aktualnych wycen, można było, albo nie pobierać wynagrodzenia zmiennego za zarządzanie Funduszem albo - co wydaje się bardziej racjonalne z uwagi na odpłatny charakter zarządzania Funduszem - dokonać wykładni postanowień statutu. I takiej wykładni Towarzystwo dokonało mając na uwadze odpłatny charakter świadczeń Towarzystwa na rzecz Funduszy (wynagrodzenia za zarządzenie) oraz kierując się zgodnie z dyrektywami art. 65 § 1 i 2 K.c., zasadami współżycia społecznego oraz ustalonymi zwyczajami (czyli właśnie dotychczasową praktyką stron). Towarzystwo zbadało także jaki był zgodny zamiar stron i cel statutu poprzez konsultację z poprzednim towarzystwem, które nadało statuty przedmiotowym Funduszom. Wykładnia ta była zgodna również z regułami wykładni celowościowej. Trudno bowiem sobie wyobrazić, by towarzystwo nadając statut funduszowi i fundusz akceptowały sytuację, że przy braku wycen (często z powodów całkowicie niezależnych od towarzystwa) towarzystwo nie będzie pobierało wynagrodzenia zmiennego umożliwiającego mu normalne funkcjonowanie w tym doprowadzenie do wznowienia wycen (wynagrodzenie stałe stanowiło jedynie ułamek wynagrodzenia towarzystwa nie pozwalający na normalne funkcjonowanie). Zastosowanie zatem przez Towarzystwo wykładni statutu przewidującej przyjęcie ostatniej aktualnej wartości aktywów netto do ustalenia wynagrodzenia Towarzystwa stanowiło jedno z możliwych rozwiązań prowadzących do wyliczenia należnego wynagrodzenia i umożliwienia dalszego funkcjonowania funduszu. Zwłaszcza, że ze swej istoty musiałoby to być rozwiązanie tymczasowe i w momencie następczego dokonania wyceny na odpowiednie "dni wyceny" wynagrodzenie zostałoby ponownie rozliczone. W sytuacji bowiem, gdyby po wznowieniu wycen pobrane tymczasowo wynagrodzenie Towarzystwa było za niskie, Towarzystwo pobrałoby wynagrodzenie uzupełniające, a gdyby było za wysokie, to musiałoby je zwrócić Funduszom. Tymczasowy charakter ustalonej w powyższy sposób kwoty wynagrodzenia wydaje się jedynym racjonalnym sposobem wykładni statutu - gwarantuje bowiem, że Towarzystwo będzie miało środki na należyte zarządzanie Funduszem do momentu wznowienia wycen. Skarżący podkreślił, że Zaprezentowana powyżej wykładnia statutu co do wynagrodzenia zmiennego zgodna była z praktyką w latach 2018 -2019. W tym czasie praktyką w funduszach było wystawianie faktur w oparciu o ostatnią znaną wycenę i takie faktury były honorowane przez depozytariuszy oraz niekwestionowane przez KNF. W ocenie Towarzystwa nie istniały racjonalne podstawy do kwestionowania tej wykładni, a inne stanowisko KNF w tej kwestii zostało zaprezentowane znaczenie później i wówczas Towarzystwo niezwłocznie dostosowując się do zaleceń Komisji - dokonało korekt wystawionych faktur i zgodnego z zaleceniami i wytycznymi KNF rozliczenia wynagrodzenia. W odniesieniu do niepobranego przez poprzednie towarzystwo wynagrodzenia stałego w sytuacji, gdy poprzednie towarzystwo zarówno nie przeprowadzało wycen w danym roku, jak i utraciło zezwolenie na prowadzenie działalności, a nowe Towarzystwo przejmując zarządzanie funduszem w ekstremalnie trudnych warunkach (bez aktualnych wycen) musi wznowić proces wycen również za okres, gdy poprzednie towarzystwo nie dokonało tych wycen (sytuacja w ogóle nieuregulowana w statucie), Towarzystwo dokonało - na analogicznych zasadach jak w przypadku wynagrodzenia zmiennego i kierując się tymi samymi zasadami - wykładni statutu. Towarzystwo uznało, że w takich warunkach całe wynagrodzenie za dany rok przysługuje temu towarzystwu, które przejęło zarządzanie i dokonuje wznowienia wycen za okres, gdy swojego obowiązku nie wykonało poprzednie towarzystwo. Skarżący podkreślił, że taka wykładnia w żaden sposób nie krzywdzi funduszu, gdyż z jego punktu widzenia i tak musiałby wynagrodzenie stałe zawsze zapłacić. Nie stanowi także pokrzywdzenia uczestników. Ewentualny spór przy takiej wykładni mógłby powstać pomiędzy poprzednim towarzystwem a Towarzystwem aktualnie zarządzającym funduszem, względnie depozytariuszem, lecz byłby to stricte cywilny spór rozstrzygany przez sądy powszechne. Zdaniem Skarżącego, dokonanie zatem wykładni statutów w zakresie wynagrodzenia zmiennego i stałego zgodnie z regułami określonymi w art. 65 K.c. w tym dotychczas przyjętą praktyką, wolą stron, a także w sposób racjonalny - nie może być w ocenie Towarzystwa przyjęte za przejaw braku należytej staranności i działanie bezprawne. Nawet jeśli następczo - Komisja dokona innej wykładni postanowień statutu. Skarżący odnośnie wynagrodzenia stałego podniósł, że dokonując interpretacji treści § 26 ust. 5 pkt. 2 statutów Funduszy Komisja podniosła, że należy stosować wykładnię literalną i celowościową. Gdyby zastosować ten sam sposób wykładni do postanowienia określonego w § 26 ust. 5 pkt. 1 zgodnie z którym wynagrodzenie stałe stanowi kwotę nie wyższą niż 500 000 zł w roku kalendarzowym - to nie budzi wątpliwości, że z postanowienia tego nie wynika wprost konieczność czy możliwość proporcjonalnego obliczania wysokości wynagrodzenia do okresu zarządzania funduszem, a jedynie jego maksymalna wysokość. Z żadnego z postanowień statutu nie wynika wprost aby należało się ono proporcjonalnie do czasu przez jaki dane Towarzystwo zarządza funduszem. W ocenie Towarzystwa dowolne interpretowanie przez Komisję postanowień statutu (w zależności od tego jaki efekt chce się uzyskać) - zwłaszcza w kontekście tak wrażliwej kwestii jak stosowanie wysoce represyjnych sankcji administracyjnych przewidzianych za naruszenie przepisów prawa - jest niedopuszczalne i stanowi zaprzeczenie podstawowych zasad demokratycznego państwa prawa. Skarżący odnośnie wynagrodzenia zmiennego podniósł, że nawet gdyby przyjąć dokonaną przez Komisję wykładnię statutu to i tak wypłata wynagrodzenia byłaby możliwa w oparciu o treść przepisów kodeksu cywilnego - w tym w szczególności art. 743 regulującego instytucję zaliczki, zgodnie z którym to przepisem jeżeli wykonanie zlecenia wymaga wydatków, dający zlecenie powinien na żądanie przyjmującego udzielić mu odpowiedniej zaliczki. W ocenie Towarzystwa należyta staranność i profesjonalny charakter Towarzystwa nie zakładają konieczności finansowania działania Funduszu, gdyż co do zasady odpłatność zarządzania funduszem nie budzi wątpliwości, a wynagrodzenie Towarzystwa - poza tym, co zauważyła Komisja, że uszczupla majątek Towarzystwa, stanowi też warunek sine ąua non skutecznego i sprawnego zarządzania funduszem. Dodatkowo Towarzystwo wskazało, że naliczenie i częściowe pobranie wynagrodzenia zmiennego w funduszach [...]i [...]w żaden sposób nie wpłynęło negatywnie na sytuację majątkową tych Funduszy, a wręcz przeciwnie - umożliwiło doprowadzenie do przywrócenia ich prawidłowej działalności i wznowienia regularnych wycen. Skarżący podkreślił, że środki nie mogłyby i tak wówczas być przeznaczone na wykupy certyfikatów inwestycyjnych od uczestników, gdyż nie zachodziły statutowe przesłanki wykupów. Uczestnicy nie doznali zatem żadnej a majątek Funduszy- wbrew twierdzeniom Komisji - nie został w żaden sposób uszczuplony. Skarżący dodał, że Komisja nie uzasadniła w jaki konkretnie sposób zawarcie ugody przyczyniło się do pogorszenia sytuacji majątkowej funduszu. Dokonane przez Komisję ustalenia, zdaniem Skarżącego, po pierwsze - są wzajemne sprzeczne - a po wtóre, w zakresie w jakim przesądzają kwestię istnienia czy nieistnienia określonych zobowiązań prawnych o charakterze cywilnoprawnym - zasadniczo wykraczają poza kompetencję Komisji, która zgodnie z zasadą legalizmu powinna działać w na podstawie i w granicach przepisów prawa, a nie badać skuteczność umów cesji wierzytelności. Komisja nie wskazała dlaczego w jej ocenie nie istniało zobowiązanie Funduszu wobec Spółki EF. Skarżący dodał, że w Jego w ocenie, zastosowanie w niniejszej sprawie powinny mieć terminy przedawnienia uregulowane w przepisach działu III Ordynacji podatkowej. Stanowisko takie potwierdził zresztą wprost Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 1138/16; Legalis nr 15 94704). Zdaniem Skarżącego, nawet gdyby uznać, że zaszły przesłanki do nałożenia na Towarzystwo kary pieniężnej - to w oparciu o treść art. 189f K.p.a., Komisja powinna odstąpić od jej nałożenia gdyż Strona zaprzestała naruszania prawa, a waga naruszenia jest znikoma. Zdaniem Skarżącego, w niniejszej sprawie działanie Towarzystwa nie wywołało żadnych negatywnych skutków dla Funduszy ani dla jego uczestników. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie nie zgadzając się z zarzutami skargi i stanowiskiem Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie na Skarżącego KNF nałożył karę pieniężną w wysokości 700 000 zł, za naruszenie art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Zgodnie z tym przepisem towarzystwo jest obowiązane prowadzić działalność w zakresie zarządzania specjalistycznymi funduszami inwestycyjnymi otwartymi oraz funduszami inwestycyjnymi zamkniętymi, w sposób rzetelny i profesjonalny, z zachowaniem należytej staranności i zgodnie z zasadami uczciwego obrotu, a także w najlepiej pojętym interesie zarządzanych funduszy, uczestników tych funduszy oraz klientów towarzystwa oraz w celu zapewnienia stabilności i bezpieczeństwa rynku finansowego. Komisja zidentyfikowała pięć naruszeń przez Skarżącego tego przepisu poprzez naliczenie i częściowe pobranie wynagrodzenia stałego za zarządzanie [...] (jedno naruszenie) oraz [...]drugie naruszenie), o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 1 statutów ww. Funduszy za okres od 1 stycznia 2019 r. do 17 listopada 2019 r., w którym Towarzystwo nie zarządzało tymi Funduszami, naliczenie i częściowe pobranie wynagrodzenia zmiennego za zarządzanie [...] (trzecie naruszenie) oraz [...] (czwarte naruszenie), o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 2 statutów ww. Funduszy za okres od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r., w sytuacji, gdy za ww. okres nie sporządzono wyceny aktywów ww. Funduszy, a także zawarcie 22 stycznia 2020 r. ugody ze Spółką [...] (piąte naruszenie) dotyczącej wypłaty wynagrodzenia za zarządzanie [...]przez [...], w sytuacji, gdy za okres, którego dotyczyło wynagrodzenie objęte ugodą nie sporządzono wyceny aktywów [...], a zatem wynagrodzenie to było nienależne. Jak wynika z art. 18 ust. 2 pkt 14 ustawy o funduszach inwestycyjnych, statut określa rodzaje, maksymalną wysokość, sposób kalkulacji i naliczania kosztów obciążających fundusz inwestycyjny, w tym w szczególności wynagrodzenie towarzystwa, oraz terminy, w których najwcześniej może nastąpić pokrycie poszczególnych rodzajów kosztów. Komisja słusznie wskazała w zaskarżonej decyzji, że statuty obu Funduszy ([...]oraz [...]) w kwestii wynagrodzenia za zarządzanie płatnego na rzecz TFI mają niemal tożsame brzmienie. Zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 6 statutów Funduszy, fundusz pokrywa ze swoich środków koszty wynagrodzenia Towarzystwa. Zgodnie z ust. 5 tego paragrafu, wynagrodzenie, o którym mowa w § 26 ust. 1 pkt 6 statutów, Towarzystwo pobiera z aktywów funduszu. Stanowi ono sumę: 1) kwoty nie wyższej niż 500.000,00 zł w roku kalendarzowym (dalej jako "wynagrodzenie stałe"), 2) wartości naliczonej od wartości aktywów netto (dalej: "WAN"), nie wyższej niż 5% w skali roku (dalej jako "wynagrodzenie zmienne"). Na pokrycie wynagrodzenia zmiennego tworzy się każdego dnia rezerwę w kwocie równej wysokości naliczonego w tym dniu wynagrodzenia według wzoru: WS d = 0,05 x WAN d x LD/L, gdzie: - WS d - Rezerwa na Wynagrodzenie wskazane w niniejszym punkcie w danym Dniu Wyceny (dzień "d"), - WAN d - Wartość Aktywów Netto Funduszu z poprzedniego Dnia Wyceny. - LD - liczba dni pomiędzy bieżącym a poprzednim Dniem Wyceny, - L - liczba dni w danym roku kalendarzowym W przypadku [...], zgodnie z § 26 ust. 6 statutu funduszu wynagrodzenie stałe Towarzystwa miało być wypłacane w okresach miesięcznych, do 7 dnia miesiąca następującego po upływie każdego miesiąca. Wynagrodzenie zmienne miało być wypłacane w okresach kwartalnych, po dniu wyceny, do 7 dnia miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. W przypadku [...]wynagrodzenie stałe i zmienne, zgodnie z § 26 ust. 6 statutu, miało być wypłacane w okresach miesięcznych. Zgodnie z § 2 pkt 8 lit. b statutu dniem wyceny jest dzień wyceny aktywów funduszu, wartości aktywów netto i wartości aktywów netto funduszu na certyfikat inwestycyjny przypadający na ostatni dzień ostatniego miesiąca w każdym kwartale kalendarzowym W ocenie Sądu, Komisja prawidłowo zidentyfikowała stwierdzone naruszenia. Jak wynika z § 26 ust. 6 statutów Funduszy wynagrodzenie stałe, o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 1 statutów Funduszy, miało być wypłacane w okresach miesięcznych. Zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 5 statutów Funduszy wynagrodzenie przysługiwało za zarządzanie Funduszami towarzystwu definiowanemu w statutach obowiązujących na dzień 18 listopada 2019 r. jako Towarzystwo (§ 2 pkt 23 statutów). Wynagrodzenie stałe przysługiwało zatem wyłącznie Towarzystwu za dokonane czynności zarządzania z dołu, po upływie każdego miesiąca zarządzania Funduszami. Komisja prawidłowo uznała, że wynagrodzenie stałe nie może zostać pobrane za okres, w którym Towarzystwo nie zarządzało Funduszami, lecz dopiero od momentu, w którym faktycznie rozpoczęło ono czynności obejmujące co najmniej zarządzanie portfelem inwestycyjnym funduszu i ryzykiem (art. 4 ust. 1c ustawy o funduszach inwestycyjnych). Towarzystwo zatem w przypadku [...]nienależnie naliczyło i pobrało wynagrodzenie stałe w wysokości 439.725,53 zł za te miesiące 2019, w których jeszcze nie zarządzało [...], a w przypadku [...]nienależnie naliczyło wynagrodzenie stałe w kwocie 439.725,53 zł, z czego pobrało 47.808,22 zł, również za te miesiące 2019, w których jeszcze nie zarządzało [...]. Komisja słusznie uznała, że stanowiło to naruszenie statutów Funduszy oraz wymogów określonych w art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Jak wynika natomiast z § 26 ust. 5 pkt 2 statutów Funduszy wynagrodzenie zmienne wynosi nie więcej, niż 5% WAN. § 2 pkt 20 statutów definiuje WAN jako wartość aktywów funduszu pomniejszoną o zobowiązania w dniu wyceny. Dniem wyceny natomiast jest według § 1 pkt 8 statutów Funduszy dzień przypadający m.in. na ostatni dzień ostatniego miesiąca w każdym kwartale kalendarzowym. Ponadto, na pokrycie wynagrodzenia zmiennego każdego dnia tworzy się rezerwę, która zgodnie ze wzorem zaprezentowanym w statucie jest powiązana z bieżącym dniem wyceny. Postanowienia statutów Funduszy wskazują na ścisły związek pomiędzy dniem wyceny, przypadającym zawsze nie rzadziej niż na koniec każdego kwartału, a WAN oraz wynagrodzeniem zmiennym za zarządzanie funduszami. Jeśli zatem w kolejnych kwartałach (dniach wyceny) nie ustalono bieżącej WAN, to jak słusznie uznała Komisja, nie istniała podstawa do obliczenia prawidłowej wartości wynagrodzenia zmiennego. W sytuacji w której ostatnia wycena WAN odnośnie obu Funduszy została dokonana na dzień 30 września 2018 r. Komisja słusznie uznała, że Towarzystwo nienależnie naliczyło z tytułu wynagrodzenia zmiennego, w okresie od 18 listopada 2019 r. do 30 października 2020 r., bez ustalenia aktualnej wyceny WAN, 3.174.158,79 zł ([...]) oraz 997.549,95 zł ([...]), a także pobrało 1.337.258,71 zł ([...]) i 148.047,03 zł ([...]). Komisja słusznie uznała, że stanowiło to naruszenie statutów Funduszy oraz wymogów określonych w art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Komisja prawidłowo również uznała, że konsekwencją błędnej wykładni statutów, dokonanej przez Towarzystwo, było także uznanie, że [...] prawidłowo naliczył w okresie od 31 marca 2019 r. do 28 sierpnia 2019 r. wynagrodzenie zmienne za zarządzanie [...], o którym mowa w § 26 ust. 5 pkt 2 statutu [...]. Strona uznała zatem, że istniał dług [...]wobec [...], który mógł zostać skutecznie przelany na rzecz Spółki [...]. Następnie, Towarzystwo w imieniu [...]podpisało 22 stycznia 2020 r. ugodę z cesjonariuszem, w której zobowiązało się do złożenia wierzycielowi oświadczeń o dobrowolnym poddaniu się egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 4 i 5 K.p.c. Podpisanie ugody, a następnie złożenie przedmiotowego oświadczenia ułatwiło Spółce [...] egzekucję z majątku [...]. Podpisanie ugody z 22 stycznia 2020 r. było sprzeczne z interesem [...]i jego uczestników, gdyż ułatwiało dochodzenie wierzytelności, która nie przysługiwała podmiotowi trzeciemu. Komisja słusznie uznała, że Towarzystwo jako profesjonalny podmiot zajmujący się zarządzaniem funduszami inwestycyjnymi powinno było dokonać właściwej wykładni statutu [...]oraz podjąć środki w celu skutecznego podniesienia zarzutu nieistnienia zobowiązania przeciwko cesjonariuszowi (art. 513 § 1 K.c.). Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący rażącego naruszenia przez organ art. 228 ust. 1c pkt. 3 w związku z art. 228 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 228 ust. 4b pkt 1-7 ustawy o funduszach inwestycyjnych, poprzez ich błędną wykładnię, która sprowadzała się do naruszenia zasady określoności deliktu administracyjnego poprzez brak wskazania tego, jak każdy z rzekomych deliktów administracyjnych wpłynął na wysokość administracyjnej kary pieniężnej, a także niedokonania niezbędnej indywidualizacji administracyjnych kar pieniężnych w stosunku do poszczególnych deliktów administracyjnych, za których popełnienie przypisywana jest Towarzystwu odpowiedzialność administracyjna. Jak wynika z art. 228 ust. 1c pkt. 3 ustawy o funduszach inwestycyjnych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, w przypadku gdy towarzystwo narusza przepisy prawa regulujące działalność towarzystwa w związku z zarządzaniem alternatywnym funduszem inwestycyjnym, nie wypełnia warunków określonych w zezwoleniu na zarządzanie alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi lub zgodzie udzielonej przez Komisję, przekracza zakres tego zezwolenia lub narusza interes uczestników specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego, uczestników funduszu inwestycyjnego zamkniętego lub inwestorów unijnego AFI, Komisja może, w drodze decyzji nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie w tym brzmieniu, ponieważ jest względniejszy od brzmienia znowelizowanego, natomiast zgodnie z art. 55 ust. 2 ustawy zmieniającej, za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 14 (ustawy o funduszach inwestycyjnych), w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów ustawy zmienianej w art. 14, w brzmieniu dotychczasowym, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 14, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za stwierdzonych pięć naruszeń art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Komisja dokładnie opisała stwierdzone naruszenia wyjaśniła na czym one polegały, a ustalając wysokość nałożonej kary pieniężnej przeanalizowała dokładnie wszystkie przesłanki określone w art. 228 ust. 4b ustawy o funduszach inwestycyjnych, w odniesieniu do każdego stwierdzonego deliktu z osobna. Komisja istotnie nałożyła jedną zbiorczą karę pieniężną za wszystkie stwierdzone delikty, jednak stanowiące naruszenie jednego przepisu – art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych. W ocenie Sądu, podnoszony przez Skarżącego brak indywidualizacji kar pieniężnych w stosunku do poszczególnych stwierdzonych deliktów miałoby znaczenie w niniejszej sprawie, gdyby Komisja nieprawidłowo przyjęła wystąpienie w niniejszej sprawie któregokolwiek stwierdzonego naruszenia. Skarżący nie wykazał jednak aby Komisja błędnie uznała wystąpienie opisanych pięciu naruszeń art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji również nie stwierdził wadliwości ustaleń dokonanych przez Komisję, co do stwierdzonych deliktów. Dlatego Sąd uznał, że nałożenie na Skarżącego jednej kary pieniężnej zbiorczo za wszystkie stwierdzone naruszenia baz ustalenia odrębnych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia nie miało żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo wykazał, że Skarżący popełnił stwierdzone w sprawie naruszenia oraz prawidłowo uzasadnił wysokość nałożonej za nie kary pieniężnej. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych poprzez uznanie, że działanie Skarżącego skutkowało uzyskaniem wynagrodzenia z tytułu zarządzania Funduszami pomimo braku takiej prawnej możliwości w przytoczonym okresie, kosztem interesu Funduszu i jego uczestników a także uznanie, że Towarzystwo nie działało w celu realizacji najlepiej pojętego interesu zarządzanych Funduszy, uszczuplając ich majątek w sposób niezgodny z statutami. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że Komisja dokonała nieprawidłowej interpretacji zapisów statutów Funduszy oraz, że prawidłowa jest ich interpretacja dopuszczająca pobieranie wynagrodzenia zmiennego przez Towarzystwo pomimo braku aktualnych wycen WAN Funduszy. Jak wynika ze statutów obu Funduszy, w [...]wynagrodzenie zmienne miało być wypłacane w okresach kwartalnych, po dniu wyceny, do 7 dnia miesiąca następującego po upływie każdego kwartału, natomiast w [...]– w okresach miesięcznych. Wartość wynagrodzenia zmiennego miała być wyliczana na podstawie wzoru opisanego w statutach Funduszy, przytoczonego powyżej. Niewątpliwie, że aby możliwe było prawidłowe wyliczenie wynagrodzenia przysługującego Towarzystwu z tytułu zarządzania danym funduszem na podstawie wzoru znajdującego się w statucie, konieczne jest określenie wartości liczbowych wszystkich elementów składowych tego wzoru, w tym konieczne jest dysponowanie przez Towarzystwo aktualną (na ostatni dzień miesiąca w każdym kwartale kalendarzowym, tj. cokwartalną) wyceną WAN. Tylko w takim wypadku możliwe jest bowiem prawidłowe ustalenie wartości wskaźnika WAN d. W przypadku braku wyliczenia aktualnej wartości WAN na Dzień Wyceny, niemożliwe jest ustalenie elementu WAN d, co skutkuje brakiem możliwości ustalenia wartości wynagrodzenia zmiennego zgodnie ze wzorem umieszczonym w statutach Funduszy. Podkreślenia wymaga, że nie ma w statutach Funduszy innych postanowień, które umożliwiłyby zastosowanie innego sposobu wyliczenia wynagrodzenia poprzez pominięcie elementu WAN d lub przyjęcie nieaktualnej, ostatniej znanej wartości tego składnika wzoru. Komisja wyjaśniła powyższą kwestię szczegółowo w zaskarżonej decyzji i doszła do prawidłowego wniosku, że działanie Skarżącego skutkowało uzyskaniem wynagrodzenia z tytułu zarządzania Funduszami pomimo braku takiej prawnej możliwości w analizowanym okresie, co mogło odbyć się kosztem interesu Funduszy i ich uczestników. Komisja słusznie uznała, że Towarzystwo zastosowało nieprawidłową praktykę poprzedniego towarzystwa zarządzającego Funduszami, nieznajdującą pokrycia w treści statutów Funduszy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem KNF, że nieprawidłowa jest argumentacja Skarżącego, że przedstawiona przez Towarzystwo interpretacja statutów Funduszy wydaje się jedynym racjonalnym sposobem wykładni statutów, gdyż w innym wypadku czynności zarządcze Towarzystwa będą nieodpłatne. Jak wynika ze statutów Funduszy, Towarzystwu przysługiwało wynagrodzenie stałe za okres zarządzania Funduszami, a także Towarzystwo było uprawnione do pobrania wynagrodzenia zmiennego za zarządzanie Funduszami pod warunkiem, że przed jego naliczeniem i pobraniem zostaną dokonane aktualne wyceny WAN Funduszów. Jak słusznie wskazała Komisja, wynagrodzenie zmienne mogło zostać pozyskane w późniejszym okresie, po dokonaniu zaległych wycen WAN. Nie jest natomiast nieodpłatnym zarządzaniem funduszem sytuacja, w której wynagrodzenie zmienne zostaje pozyskane w późniejszym okresie, po dokonaniu zaległych wycen WAN. Komisja słusznie również uznała, że praktyka podmiotu poprzednio zarządzającego Funduszami nie może stanowić uzasadnienia dla nieprawidłowego działania Skarżącego. Z tych względów Sąd zgadza się z Komisją, że powołanie się przez Skarżącego na zasady współżycia społecznego, dotychczasową praktykę, zamiar stron i cel statutu, a także konsultacje z poprzednim towarzystwem, które nadało statut funduszy, nie stanowią uzasadnienia dla pobrania wynagrodzenia zmiennego, gdy nie zostały dokonane wyceny WAN. Podkreślenia wymaga, że Komisja wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, że pośrednio wzięła pod uwagę okoliczności dotyczące wysokości pobranego wynagrodzenia przy analizie przesłanek wymiaru kary w zakresie wykonania zaleceń Komisji, wskazując, że po dokonaniu zaległych wycen WAN, w zakresie wynagrodzenia zmiennego, pierwotnie pobrane kwoty były niższe niż należne Towarzystwu. Sąd zgadza się także z Komisją, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że nienależne naliczenie i pobranie wynagrodzenia przez Towarzystwo mogło w niniejszej sprawie być uznane za zaliczkę uregulowaną w art. 743 K.c. Komisja słusznie zauważyła, że statuty Funduszy nie przewidują innych form wynagrodzenia Towarzystwa lub możliwości wcześniejszej wypłaty wynagrodzenia, w szczególności statuty nie przewidziały zaliczki, zadatku lub innej formuły, zgodnie z którą może nastąpić wcześniejsza wypłata części wynagrodzenia na pokrycie bieżących kosztów Towarzystwa. Dlatego pogląd Skarżącego, że można nienależnie naliczone i pobrane wynagrodzenie traktować, na podstawie K.c., jako formę zaliczki za podejmowane czynności, nie znajduje uzasadnienia. Ponadto w treści wystawionych przez Towarzystwo faktur jednoznacznie wskazano tytuł pobranych kwot jako wynagrodzenie z tytułu zarządzania Funduszami. Odnośnie stanowiska Skarżącego, że z treści statutów Funduszy nie wynika konieczność lub możliwość proporcjonalnego do czasu zarządzania obliczania wysokości wynagrodzenia, a jedynie jego maksymalna wartość, Komisja słusznie wskazał, że wynagrodzenie przysługuje za zarządzanie Funduszami, a statuty Funduszy nie przewidywały możliwości jego wypłaty w inny sposób, czyli również za okres, w którym dane towarzystwo nie prowadzi czynności zarządczych w funduszu. Dlatego Komisja prawidłowo uznała, że nie możliwe było pobranie przez Towarzystwo wynagrodzenia stałego za okres, w którym inne podmioty zarządzały Funduszami. Nie można się zatem zgodzić ze stanowiskiem, zgodnie z którym niepobrane wynagrodzenie stałe przysługujące danemu podmiotowi za dany okres "przechodzi" na kolejny podmiot zarządzający Funduszami, gdyż nie ma podstawy do takiego działania w treści statutów. Odnosząc się do zawartego w skardze stanowiska Skarżącego odnośnie ugody ze Spółką [...], należy zauważyć, że świadczenie będące przedmiotem ugody zostało naliczone bez podstawy prawnej, ponieważ [...] nieprawidłowo dokonał naliczenia wynagrodzenia zmiennego za okres marzec-sierpień 2019 r. za zarządzanie [...] (brak aktualnych wycen WAN), tym samym wskazana wierzytelność [...] wobec [...]została naliczona bez podstawy prawnej. Fundusz zarządzany przez [...] uznał ww. wierzytelność, która następnie była przedmiotem umowy cesji wierzytelności, zawartej ze Spółką [...]. W tej sytuacji, Komisja słusznie podniosła, że Towarzystwo posiadało argumenty do obrony interesów funduszu w ewentualnym postępowaniu sądowym. Podpisanie ugody, a następnie złożenie oświadczenia w trybie 777 § 1 K.p.c. ułatwiło egzekucję ze Spółce [...] z majątku [...], co mogło spowodować szkodę w majątku funduszu oraz w majątku jego uczestników, a także naraziło fundusz na poniesienie dodatkowych kar umownych z tytułu niewykonania obowiązku zawartego w ugodzie. Na skutek działań Towarzystwa, jak prawidłowo uznała Komisja, Fundusz nie tylko ponosił niepotrzebne ryzyko, skutkujące możliwością dochodzenia przez wierzyciela od [...]zaległego długu w przyszłości (łącznie z rosnącymi zaległymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi), ale również został dłużnikiem z tytułu świadczenia pobranego bez podstawy prawnej, powstałego z powodu naruszenia statutu przez poprzedniego zarządzającego funduszem, na działanie którego Towarzystwo nie zareagowało w należyty sposób. Komisja słusznie podniosła, że powyższe jednoznacznie ma wpływ na możliwe pogorszenie sytuacji finansowej funduszu oraz jego uczestników (ryzyko prawne). Odnosząc się do zarzutu Strony, że przesądzanie przez Komisję istnienia lub nieistnienia określonych zobowiązań prawnych o charakterze cywilnoprawnym wykracza poza kompetencje Komisji, Sąd całkowicie zgadza się z Komisją, że w celu dokonania oceny, czy towarzystwo prowadzi działalność z uwzględnieniem "najlepiej pojętego interesu zarządzanych funduszy oraz uczestników tych funduszy oraz klientów towarzystwa", konieczna jest w określonych przypadkach ocena stosunków cywilnoprawnych, które powstały z inicjatywy lub z powodu działań towarzystwa zarządzającego funduszami. Bez przeprowadzenia analizy i oceny stosunków prawnych dotyczących towarzystwa nie jest możliwa ocena działania towarzystwa pod względem rzetelności, profesjonalizmu, należytej staranności oraz zgodności z zasadami uczciwego obrotu. Z powyższych względów Sąd uznał, że omawiany zarzut skargi oraz podniesiona w skardze argumentacja nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia dowodów z zeznań wskazanych w skardze świadków. W ocenie Sądu, Komisja nie kwestionuje okoliczności, na potwierdzenie których Skarżący domagał się przeprowadzenia tych dowodów, a więc: dokonania przez Towarzystwo samodzielnej wykładni statutów Funduszy [...]oraz [...]przed przejęciem zarządzania oraz bezpośrednio po przejęciu zarządzania Funduszami, przyczyn wyłożenia treści statutu w sposób pozwalający na naliczanie i pobieranie wynagrodzenia przez Towarzystwo, konsultowania się w sprawie wykładni statutu z osobami odpowiadającymi wcześniej za zarządzanie Funduszami oraz braku jakichkolwiek zastrzeżeń w tym zakresie składanych przez depozytariusza Funduszy, a także wzięcia przez Towarzystwo przy wykładni statutu ogólnej wytycznej działania w interesie uczestników funduszy - wynikającej z art. 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Komisja natomiast, słusznie zdaniem Sądu, zakwestionowała prawidłowość dokonanej przez Towarzystwo wykładni statutów Funduszy [...]oraz [...], co zostało powyżej wyjaśnione. Przesłuchanie zatem wskazanych przez Skarżącego świadków nie było w niniejszej sprawie konieczne, dla wykazania okoliczności, które w istocie rzeczy, nie budzą wątpliwości w sprawie. Sporna w sprawie jest ocena dokonanych przez Towarzystwo czynności w spornym okresie, w prawidłowo ustalonych przez Komisję okolicznościach faktycznych sprawy. Dlatego żądane przez Skarżącego przesłuchanie świadków nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 228 ust. 4b ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 7 K.p.a. oraz w zw. z art. 8 ust. 1 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ prawnie zakreślonych granic uznania administracyjnego i dopuszczenie się ekscesu administracyjnego, skutkującego nałożeniem na stronę zbyt surowej sankcji, a więc nieproporcjonalnej do stopnia odpowiedzialności Strony, w postaci kary pieniężnej w wysokości 700.000 zł. Zgodnie z art. 228 ust. 4b ustawy o funduszach inwestycyjnych, przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1, 1c, 2, 2b, 2e, 3 oraz 3a, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: 1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) stopień odpowiedzialności podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, rozmiar szkody wyrządzonej uczestnikom funduszu inwestycyjnego, o ile takie korzyści, straty lub szkody można ustalić; 5) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia; 6) uprzednie naruszenia niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara; 7) środki podjęte po naruszeniu przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, aby zapobiec powtórzeniu się naruszenia. Komisja w zaskarżonej decyzji dokonała szczegółowej analizy wpływu na wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej poszczególnych, ww. przesłanek wymiaru kary odnośnie do każdego stwierdzonego w sprawie naruszenia odrębnie. Komisja dokładnie wyjaśniła, które okoliczności przemawiały na niekorzyść Skarżącego, a które na Jego korzyść. Obszerne wywody zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, których część została przytoczona w części historycznej niniejszego uzasadnienia, nie ma zatem potrzeby ponownego ich powtarzania. Wskazania natomiast wymaga, że Sąd nie dostrzegł nieprawidłowości w dokonanej przez organ analizie oraz w przedstawionej argumentacji. W ocenie Sądu Komisja dokładnie wyjaśniła powodu nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej i w wyczerpujący oraz zasadny sposób uzasadniła jej wysokość. Sąd zatem nie zgadza się z zarzutem Skarżącego, iż kara została nałożona w wysokości nieproporcjonalnej do stwierdzonych naruszeń. Komisja zidentyfikowała pięć naruszeń art. 48 ust. 2a pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, z których cztery miały charakter długotrwały. Po przeanalizowaniu wszystkich przesłanek wymiaru kary Komisja nałożyła na Skarżącego karę pieniężną stanowiącą 14% maksymalnego wymiaru kary, co jest zdaniem Sądu karą adekwatną do stwierdzonych naruszeń i co Komisja wyczerpująco uzasadniła. Zdaniem Sądu, Komisja w wyczerpujący sposób wyjaśniła również, brak podstaw do odstąpienia od nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 K.p.a. Komisja w zasadny sposób stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na istotne funkcje i cel naruszonych regulacji w zakresie obowiązku profesjonalnego zarządzania funduszami inwestycyjnymi nie można mówić o znikomej wadze naruszeń prawa. Doszło bowiem do naruszenia regulacji ustanawiających podstawowe standardy funkcjonowania towarzystwa funduszy inwestycyjnych, polegających na wymogu rzetelnego, profesjonalnego i starannego wypełniania swoich obowiązków. Profesjonalny podmiot, jakim jest towarzystwo funduszy inwestycyjnych, powinno było dokonać samodzielnej interpretacji statutów Funduszy oraz naliczyć i pobrać przysługujące mu wynagrodzenie zgodnie z treścią tych statutów. W niniejszej sprawie doszło jednak do niezgodnego ze statutami naliczenia i pobrania wynagrodzenia, dlatego Komisja słusznie uwzględniła wagę wszystkich stwierdzonych naruszeń prawa na niekorzyść Skarżącego. Sąd podziela również stanowisko organu odnoszące się do poglądu Skarżącego, że w niniejszej sprawie powinny mieć zastosowanie terminy przedawnienia uregulowane w przepisach działu III Ordynacji podatkowej. Odnośnie powołanego przez Skarżącego wyroku WSA w Warszawie z 21 grudnia 2016 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1138/16, Komisja słusznie wskazała na zmianę przepisów prawnych, które miały miejsce po wydaniu powyższego wyroku, a więc nowelizację Kodeksu postępowania administracyjnego dokonaną ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. i wprowadziła do K.p.a. w art. 189g instytucję przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych. Komisja ponadto prawidłowo wskazała w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na zmianę treści art. 19e ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, która weszła w życie 26 maja 2019 r., nowelizacją zawartą w ustawie z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 875). Zmiana ta zastąpiła użyte w tym przepisie przed zmianą pojęcie "do kar pieniężnych" pojęciem "do należności z tytułu kar pieniężnych", przez co przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "Do należności z tytułu kar pieniężnych nakładanych przez Komisję na podstawie (...) ustaw, o których mowa w art. 1 ust. 2 ( a więc również ustawy o funduszach inwestycyjnych), stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji." Pojęcie "do kar pieniężnych" jest szersze od pojęcia "do należności z tytułu kar pieniężnych" i jego wykładnia literalna prowadziła do wniosku, że norma zawarta w tym przepisie, odsyłająca do odpowiedniego zastosowania działu III Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie do wszelkich kwestii związanych z karami pieniężnymi, a zatem również do uregulowanej w tym dziale kwestii przedawnienia ich nakładania. Zmiana jednak tego przepisu, która weszła w życie 26 maja 2019r. zmodyfikowała zasady odpowiedzialności z tytułu kar pieniężnych, bowiem wskutek zmiany zakresu odesłania do przepisów Ordynacji podatkowej, wyłączono ich stosowanie do kar pieniężnych, wskazując na należności z tych kar wynikających (por wyrok NSA z 17 maja 2024 r. sygn. akt II GSK 370/21). Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia zostały popełnione po 26 maja 2019 r. , a po tej dacie nie budzi wątpliwości, że poprzez zastosowanie w art. 19e ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, węższego pojęcia "do należności z tytułu kar pieniężnych" od pojęcia "do kar pieniężnych", ustawodawca wykluczył zastosowanie na podstawie tego przepisu art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 19e ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji.