VI SA/Wa 168/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. Katarzyna Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

G. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca", "zgłaszająca" lub "wnioskodawca") złożyła w dniu 30 listopada 2018 roku do Urzędu Patentowego RP (dalej też jako "UPRP", "Urząd" lub "organ") podanie o udzielenie prawa ochronnego na słowny znak towarowy GREEN LOGISTICS POLSKA (o nadanym mu przez organ numerze zgłoszenia z [...]) przeznaczony do oznaczania usług z klasy 39, takich, jak: całonocne składowanie listów w magazynach; doradztwo w dziedzinie usług składowania świadczone przez centra obsługi telefonicznej i infolinie; dzielenie na części i przepakowywanie towarów; dzierżawa magazynów; dzierżawa palet do transportu lub składowania towarów; fizyczne magazynowanie danych lub dokumentów przechowywanych elektronicznie; fizyczne magazynowanie przechowywanych elektronicznie cyfrowych danych, zdjęć, plików audio i obrazowych; fizyczne magazynowanie przechowywanych elektronicznie danych, dokumentów, zdjęć cyfrowych, muzyki, obrazów, materiałów wideo i gier komputerowych; fizyczne magazynowanie przechowywanych elektronicznie cyfrowych plików wideo; fizyczne magazynowanie przechowywanych elektronicznie gier komputerowych; fizyczne magazynowanie przechowywanych elektronicznie zdjęć cyfrowych; fizyczne magazynowanie przechowywanej elektronicznie muzyki cyfrowej; fizyczne magazynowanie przechowywanych elektronicznie obrazów cyfrowych; informacja o magazynowaniu; informacja o składowaniu; konfekcjonowanie towarów; ładowanie i wyładowanie pojazdów; magazynowanie; magazynowanie bagażu; magazynowanie broszur; magazynowanie celne; magazynowanie cieczy; magazynowanie części; magazynowanie części pojazdów; magazynowanie dokumentów; pakowanie aerozoli na zamówienie i według specyfikacji; pakowanie artykułów do transportu; pakowanie artykułów na zamówienie i według specyfikacji osób trzecich; pakowanie artykułów odzieżowych do transportu; pakowanie i opakowywanie towarów; pakowanie płynów na zamówienie wraz ze specyfikacją; pakowanie prezentów; pakowanie produktów; pakowanie produktów spożywczych; pakowanie towarów; pakowanie towarów do przeprowadzki; pakowanie towarów na upominki; pakowanie towarów podczas transportu; pakowanie towarów w skrzynie; pakowanie towaru; przechowywanie części do pojazdów mechanicznych; przechowywanie futer; przechowywanie instrumentów i sprzętu chirurgicznego; przechowywanie jednostek pływających, jachtów, łodzi i pojazdów wodnych; przechowywanie ładunków po ich transporcie; przechowywanie ładunku; przechowywanie ładunku przed przewozem; przechowywanie pod zamknięciem celnym; przechowywanie pojazdów; przechowywanie środków chemicznych w kontrolowanej temperaturze; przechowywanie towarów pod zamknięciem celnym; przechowywanie towarów w chłodniach; przechowywanie w chłodniach; przechowywanie w warunkach chłodniczych owoców morza; przechowywanie win pod zamknięciem celnym; przechowywanie wina z kontrolowaną temperaturą i wilgotnością; składowanie farmaceutyków; składowanie i dostarczanie towarów; składowanie kontenerów; składowanie kontenerów i ładunków; składowanie ładunków; składowanie napojów; składowanie niebezpiecznych materiałów; składowanie odpadów; składowanie produktów rolnych; składowanie produktów rolnych w magazynach; składowanie towarów przed i po transporcie; składowanie towarów w magazynach; składowanie towarów w transporcie; składowanie zamrożonej żywności w magazynach; świadczenie usług magazynowania i udostępnianie sprzętu i obiektów magazynowych; świadczenie usług w zakresie magazynowania towarów transportowanych drogą wodną; transport i składowanie; transport i składowanie towarów; tymczasowe bezpieczne przechowywanie rzeczy osobistych; tymczasowe przechowywanie dostaw; tymczasowe przechowywanie rzeczy osobistych; udostępnianie miejsc do przechowywania rzeczy dla osób trzecich [self-storage]; udostępnianie obiektów i sprzętu do przechowywania produktów mrożonych; udostępnianie pomieszczeń i sprzętu do przechowywania w niskich temperaturach; udostępnianie pomieszczeń i sprzętu do chłodni; udzielanie informacji o usługach tymczasowego składowania; udzielanie informacji związanych z usługami magazynowania; udzielanie informacji związanych z wynajmem przestrzeni magazynowej; usługi butelkowania; usługi doradcze w zakresie magazynowania towarów; usługi doradcze w zakresie pakowania towarów; usługi doradcze związane z przepakowywaniem towarów; usługi dystrybucji ładunków na paletach; usługi etykietowania; usługi informacyjne związane z przechowywaniem; usługi informacyjne związane z przechowywaniem w chłodniach; usługi konsultacyjne dotyczące magazynowania; usługi konsultacyjne związane z przechowywaniem; usługi magazynowania żywności mrożonej; usługi magazynowe; usługi opakowywania i pakowania; usługi opakowywania w celu ochrony bagażu podczas podróży; usługi pakowania; usługi pakowania w skrzynki; usługi pośrednictwa związane ze składowaniem; usługi przechowywania paczek; usługi przechowywania w chłodniach; usługi przechowywania żywności; usługi składowania; usługi składowania towarów; usługi składowania w magazynach i piwnicach; usługi w zakresie bezpiecznego magazynowania [transport]; usługi w zakresie pakowania i opakowań; usługi w zakresie pakowania monet; usługi w zakresie pakowania palet; usługi w zakresie przechowywania bagażu; usługi wynajmu kontenerów na gruz; usługi wynajmu skrzyń; usługi związane z magazynowaniem towarów; wynajem kontenerów; wynajem kontenerów do magazynowania i składowania; wynajem maszyn i urządzeń do załadunku i rozładunku; wynajem maszyn i urządzeń do pakowania lub zawijania; wynajem miejsc magazynowych; magazynowanie dokumentów archiwizowanych; magazynowanie dźwigów; magazynowanie elektronicznych nośników danych lub dokumentów; magazynowanie i składowanie; magazynowanie kosmetyków; magazynowanie ładunków; magazynowanie ładunku przed transportem; magazynowanie mebli; magazynowanie odzieży; magazynowanie olejów napędowych; magazynowanie paczek; magazynowanie płynów; magazynowanie, przechowywanie pod nadzorem odzieży; magazynowanie rolniczych artykułów spożywczych; magazynowanie towarów; magazynowanie towarów handlowych; magazynowanie towarów w dużych ilościach; magazynowanie urządzeń do użytku domowego; magazynowanie urządzeń elektrycznych; magazynowanie w chłodniach; magazynowanie wody w zbiornikach; magazynowanie żywności; napełnianie maszyn i pojemników; organizowanie składowania bagażu; organizowanie składowania towarów; wynajem obiektów i urządzeń magazynowych; wynajem pakowarek; wynajem palet; wynajem pojemników do przechowywania odpadów; wynajem pojemników do recyklingu; wynajem przenośnych kontenerów magazynowych; wynajem przestrzeni magazynowej; wynajem segmentów magazynowych; wynajem szafek mrożących; wynajem zamrażarek; wynajem zamrażarek do użytku handlowego; wynajmowanie magazynów; wynajmowanie miejsc do magazynowania; wynajmowanie pojemników do transportu odpadów; wypożyczanie chłodni; wypożyczanie kontenerów; wypożyczanie kontenerów magazynowych; wypożyczanie lodówek; wypożyczanie maszyn i urządzeń zamrażających; wypożyczanie palet i kontenerów do składowania towarów; wypożyczanie palet i kontenerów do transportu towarów; wypożyczanie pojemników do magazynowania; wypożyczanie skrzyń paletowych; wypożyczanie skrzynek do magazynowania; wypożyczanie zamrażarek; zawijanie [pakowanie] towarów. Pismem z dnia 11 stycznia 2019 roku Urząd Patentowy, działając na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2021 roku, poz. 324, dalej w skrócie jako "p.w.p."), poinformował skarżącą, że na przedmiotowe oznaczenie, zgłoszone w charakterze znaku towarowego, nie może zostać udzielone prawo ochronne, gdyż nie nadaje się ono do odróżniania w obrocie towarów/usług, dla których zostało zgłoszone (informując jednocześnie o usunięciu ze zgłoszenia powtórzeń w wykazie usług). Organ podkreślił, że oznaczenie GREEN LOGISTICS POLSKA zostało zgłoszone jako połączenie trzech słów: GREEN (z j. ang. "zielony"), LOGISTICS (z j. ang. "logistyka") oraz słowa POLSKA. Zdaniem organu, zestawienie GREEN LOGISTICS oznacza "zieloną logistykę" a termin ten w języku polskim jak i w języku angielskim jest używany dla opisania proekologicznej logistyki. W odpowiedzi z dnia 18 lutego 2019 roku, skarżąca zakwestionowała stanowisko Urzędu, stwierdzając, że zgłoszone oznaczenie ma zdolność odróżniającą dla zgłaszanych usług w klasie 39 i nie należy rozkładać oznaczenia na trzy odrębne części, ale oceniać je całościowo. Następnie Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., działając na podstawie art 1291 ust. 1 pkt 2 oraz art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p., odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy GREEN LOGISTICS POLSKA, w odniesieniu do wszystkich ujętych w wykazie usług z klasy 39. W ocenie organu bowiem, w odniesieniu do zgłoszonych usług, przedmiotowe oznaczenie, rozpatrywane jako całość, jest jedynie oznaczeniem informującym o właściwościach, rodzaju oferowanych usług i miejscu, terenu świadczenia usług. Dodatkowo oznaczenie zostało zgłoszone jako słowne, bez żadnych dodatkowych elementów np. fantazyjnego rysunku graficznego, co ewentualnie nadawałoby mu cechy odróżniające. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją UP RP z dnia [...] czerwca 2020 r. podkreśliła, że zgłoszony znak posiada zdolność odróżniającą a termin "zielona logistyka" nie występuje w języku polskim, nie jest określeniem branżowym, jak również nie jest pojęciem zdefiniowanym prawnie. Przyznała, że powszechne jest używanie terminologii "eko", "bio" czy właśnie "green" dla określenia przyjazności danego produktu czy usługi dla środowiska. Jednakże z tego faktu nie można wywodzić wniosków, że każde zestawienie słów "eko/eco", "bio" czy "green" z nazwą towaru lub usługi stanowi powszechnie przyjęte, czy też branżowo uznane określenie dla działalności przyjaznej środowisku. Urząd Patentowy RP, po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2020 roku. Zdaniem organu, aby dane oznaczenie, mogło prawidłowo pełnić funkcję znaku towarowego, musi być na tyle fantazyjne by utrwalić w pamięci konsumenta więź łączącą sygnowany nim towar (lub usługę) z jego producentem. Powinno składać się z wyrażeń, które nie są powszechnie używane i mówiące o rzeczach zwykłych czy zasadach postępowania, a są nowe i składają się z kombinacji słów o pewnym stopniu pomysłowości. Nie można bowiem zmonopolizować oznaczeń, którymi każdy może posłużyć się w sposób konieczny w celu podania podstawowych cech produktu czy oferowanej usługi. Tymczasem polskim konsumentom bardzo dobrze znane są wyrażenia zawierające element słowny "eco", "eko", "bio", "green", "zielony", które przez odbiorców względem towarów i usług rozumiane są jako ekologiczne pochodzenie towaru/usługi lub braku skutków negatywnych dla środowiska przy jego używaniu. W związku z powyższym, ww. elementy słowne, same w sobie, nie posiadają zdolności odróżniającej. A dodanie ich do jakiegokolwiek wyrazu, nie nadaje nowemu połączeniu rozróżnialności. Tym samym słowo "green", "zielony" podobnie jak słowo "bio", "eco", "eko", uznać należy jedynie jako wskazanie na naturalne pochodzenie lub proekologiczne właściwości produktów lub usług, a tym samym jako pozbawione samoistnej zdolności odróżniającej. Element "green", "zielony" używane jest w wielu kontekstach, które za cel ma jedynie wskazanie naturalnego pochodzenia braku szkodliwych właściwości towaru, czy też usługi. Względem towarów będzie wskazaniem na naturalny skład. Względem usług będzie określało naturalny proces, czy też na świadczenie usług wolne od ingerencji nienaturalnych substancji, czy też nie mających złego wpływu na środowisko. Organ podkreślił, że należy mieć na uwadze popularność określeń, typu "green", "zielony", ponieważ cały czas wzrasta świadomość społeczeństwa do zdrowego stylu życia, obejmującego nie tylko zdrowe odżywiane, lecz również poszanowanie środowiska naturalnego poprzez chociażby takie rozwiązania jak używanie paliw o niższej zawartości szkodliwych substancji, czy też poruszanie się za pomocą samochodów napędzanych np. elektrycznie, czy też korzystanie z usług, które świadczone są przy poszanowaniu środowiska naturalnego. Takie elementy, jak "green", "zielony", "bio", eco", "eko", są wskazaniem na "zdrowy, nieszkodliwy, naturalny wariant", pośród wielu podobnych towarów i usług. Są niejako wyróżnikiem, który wywołuje pozytywne skojarzenia wśród odbiorców. Pozostają jedynie wskazaniem składu -"naturalnych substancji" i związanych z tym właściwości "zdrowych, korzystnych dla zdrowia, środowiska". Słowo "Green (zielony)", odczytywane jest jako przedrostek, mający za cel wskazanie na naturalne pochodzenie towaru lub usługi, do której się odnosi. Dla przykładu w miejsce słowa ,,logistic" (logistyka) może być użyte inne słowo, które oznaczać będzie że dane usługi są naturalnego pochodzenia, czy też świadczone są z poszanowanie środowiska. Tym samym UP RP uznał, że element "green" pozbawiony jest samoistnej zdolności odróżniającej. W użytym oznaczeniu pełni rolę opisującą i uzupełniająca słowo "Logistics Polska", nadając mu interpretację, iż świadczone usługi charakteryzują się ekologią, naturalnością, zdrowiem, poszanowaniem środowiska. Analizowane oznaczenie odczytać można jako "usługi logistyki odznaczające się właściwościami poszanowania środowiska naturalnego, realizowane w Polsce". W konsekwencji, zgłaszane do ochrony oznaczenie jest pozbawione zdolności odróżniającej i nie nadaje się do identyfikacji usług jako pochodzących od zgłaszającego. Jest to wyrażenie na tyle oczywiste, że przypisanie go do konkretnych usług jako pochodzących od konkretnego przedsiębiorcy nie jest możliwe. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] listopada 2021 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej także jako "k.p.a."), poprzez rozstrzyganie w sprawie bez podania należytych podstaw prawnych; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało podważeniem zasady praworządności oraz zasady ogólnej prawdy materialnej i niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego, skutkiem czego jest błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu jakoby w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki negatywne, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, tj. w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; - art. 7, 8 k.p.a. w zw. z art. art. 7, 32 oraz 45 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a także prawo skarżącej do dochodzenia naruszonych, konstytucyjnie zagwarantowanych wolności i praw; - art. 245 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, poprzez błędne zastosowanie przepisu i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia; 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 145 ust. 1 p.w.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny GREEN LOGISTICS POLSKA, w sytuacji gdy zgłoszony znak nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów, dla których został zgłoszony, a nadto nie składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zwrot kosztów postępowania. W ocenie skarżącej UP RP niewyczerpująco zebrał i ocenił cały materiał dowodowy oraz niewystarczająco swe rozstrzygnięcie uzasadnił. Tym samym naruszył zasadę legalności wyrażona w art. 6 k.p.a., jak również prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a., zaufania obywateli do organów państwa 8 k.p.a. Skarżąca przytoczyła przykłady znaków z użyciem słowa "green", "Logistics", co, jej zdaniem, stanowi naruszenie art. 8 k.p.a., wobec naruszenia zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zdaniem Skarżącej zgłoszony znak nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów, dla których został zgłoszony, a nadto nie składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Skarżąca zarzuciła, że UPRP wadliwie "rozłożył" zgłoszony znak towarowy, składający się z trzech słów, na pojedyncze słowa, które następnie przenalizował odrębnie stwierdzając, że każde z nich nie stanowi znaku dystynktywnego, a przez to cały zgłoszony znak ma charakter opisowy. Skarżąca nie podzieliła nadto stanowiska organu, co do odczytywania "green logistics" jako pojęcia branżowego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2020 roku – odmawiającej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny: GREEN LOGISTICS POLSKA, przeznaczony do oznaczania wskazanych we wniosku z dnia 30 listopada 2018 roku, usług z klasy 39, stanowił art. 1291 ust. 1 pkt 2) i 3) p.w.p., zgodnie z którym, nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone (art. 1291 ust. 1 pkt 2) p.w.p.), lub składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (art. 1291 ust. 1 pkt 3) p.w.p.). Przepis ten dotyczy bezwzględnej przesłanki udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie. Zdaniem Sądu, unormowanie powyższe należy interpretować w ten sposób, że oznaczenie powinno posiadać na tyle charakterystyczną formę, by być w stanie zwrócić uwagę odbiorców i zidentyfikować oznaczany nim towar lub świadczoną usługę jako pochodzące z konkretnego źródła. Ocena zdolności odróżniającej oznaczenia powinna uwzględniać zwykłe warunki obrotu rozumiane jako możliwość pełnienia przez znak podstawowej jego funkcji, jaką jest wskazywanie na pochodzenie towaru od określonego przedsiębiorcy. Oceny dostatecznych znamion odróżniających dokonuje się zawsze przy uwzględnieniu towarów i usług do oznaczania, których przeznaczony jest dany znak (wyrok NSA z 14 grudnia 2001 r. sygn. akt: II S.A. 3446/01). Należy przy tym zbadać, czy oznaczenie składa się wyłącznie z oznaczeń opisowych, czy ewentualnie zawiera także elementy, które w wystarczający sposób odróżniałyby znak i pozwalałaby na ustalenie pochodzenia tak określanych towarów i usług. Uwzględniając powyższe, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że zgłoszone przez skarżącego oznaczenie GREEN LOGISTICS POLSKA istotnie nie nadaje się do oznaczania usług, dla których zostało zgłoszone, z uwagi na brak dystynktywności wobec nich. Otóż znaki niedystynktywne, to oznaczenia nienadające się do odróżniania towarów lub usług, bowiem nie posiadają na tyle charakterystycznych cech strukturalnych, które umożliwiłyby identyfikację towarów nimi oznaczonych w obrocie. Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wniesiono o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Zakaz rejestracji znaków opisowych opiera się na założeniu, że pewne znaki muszą pozostać wolne dla innych przedsiębiorców w imię ochrony interesu publicznego (zob. J.C. Nave, Markenrecht in der Unternehmenspraxis, s. 52; S.M. Maniatis, Trade marks in Europe, s. 178; A. Michalak, Interes publiczny, s. 129 i n.) i ma na celu ochronę innych uczestników rynku oraz zapobieganie zubożeniu domeny publicznej (J. Mordwiłko-Osajda, Znak towarowy, s. 169–170). Znak towarowy ma bowiem identyfikować w obrocie towar, a nie przekazywać informację o nim. Ponadto uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy powoduje uzyskanie wyłączności posługiwania się nim w obrocie, w związku z czym prawo to nie może być zarezerwowane jedynie dla jednego przedsiębiorstwa i pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze poprzez stosowanie takich wskazówek lub oznaczeń (zob. U. Promińska, w: E. Nowińska, U. Promińska, K. Szczepanowska-Kozłowska, Własność przemysłowa i jej ochrona, Warszawa 2014). Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, należy przyznać rację organowi, co do tego, że zgłoszony znak, składa się z wyrazów pozbawionych zdolności odróżniającej w stosunku do usług objętych zgłoszeniem z klasy 39. Znak GREEN LOGISTICS POLSKA zawiera bowiem słowa, których zestawienie nie daje żadnego nowego, odmiennego efektu znaczeniowego, poza tym, który wynika jasno z bezpośredniego zestawienia użytych wyrazów. Każde z następujących słów, składających się na zgłaszany znak, czyli - "green", "logistics", "Polska" - ma swoje ścisłe i określone znaczenie a ich treść jest rozumiana natychmiastowo i bezpośrednio. Zdaniem Sądu, rację ma przy tym organ, że przedmiotowy znak odczytywany będzie po prostu, jako "zielona logistyka" z uwagi na zbitkę słów "green" i "logistics" a ujęcie w jego ramach nazwy "Polska" precyzuje jedynie miejsce świadczenia usług. Oczywistym jest przy tym, że określenie "zielony" ("green") połączone z oznaczeniem rodzaju świadczonych usług (lub towarów), wskazuje w powszechnej świadomości konsumentów, na ich ekologiczny charakter. To z kolei przekłada się na budzenie przekonania u nabywców zainteresowanych daną usługą lub towarem o ich mniej szkodliwym dla środowiska naturalnego charakterze a tym samym pozytywnymi asocjacjami. W kontekście usług z zakresu logistyki mogą one wiązać się z przeświadczeniem nabywców o przyjęciu przez podmiot je oferujący, szeregu rozwiązań, wpływających między innymi na zmniejszenie szkodliwej emisji spalin, poprzez chociażby rozwój elektromobilności, czy innowacje w łańcuchu dostaw. Nie sposób przy tym uznać, w świetle powszechnej wiedzy i doświadczenia życiowego, że akurat w branży usług logistycznych, ewidentnie rodzącej konotacje z pewną negatywną ingerencją w stan środowiska naturalnego, chociażby ze względu na emisję spalin, nie funkcjonuje w ogóle pojęcie "zielona logistyka". Abstrahując od przywołanych przez organ na stronie 14 skarżonej decyzji, przykładów występowania tego pojęcia właśnie w obszarze usług z branży logistycznej, co już zaprzecza tezie skarżącej, oczywistym jest, w ocenie Sądu, że ogół społeczeństwa, przydawkę "zielony" będzie traktował jako wskazówkę przyjaznych środowisku naturalnemu rozwiązań, przyjętych przez przedsiębiorcę oferującego określone usługi bądź towary. Sąd zgadza się przy tym z organem, że relewantny krąg odbiorców usług sygnowanych zgłaszanym przez skarżącą znakiem, będzie zróżnicowany i będzie obejmował właśnie ogół społeczeństwa - bez względu na płeć, wiek, miejsce zamieszkania czy poziom wykształcenia. Jest to istotne w kontekście wytycznych wynikających z orzecznictwa unijnego, gdzie podkreśla się, że ocenę opisowego charakteru oznaczenia przeprowadzić należy nie tylko w odniesieniu do objętych zgłoszeniem towarów lub usług, ale także jak dane oznaczenie będzie odbierane przez właściwy krąg odbiorców (wyroki TS: z 29.04.2004 r., C-468/01 P do C-472/01 P, Procter & Gamble, pkt 33; z 8.05.2008 r., C-304/06 P, Eurohypo, pkt 67; z 21.01.2010 r., C-398/08 P, Audi v. OHIM, pkt 34). Ocenę oznaczeń opisowych należy przeprowadzić, mając na uwadze powszechny sposób rozumienia danego słowa przez dany krąg odbiorców. Można je potwierdzić hasłami słownikowymi lub przykładami użycia pojęcia w sposób opisowy na stronach internetowych, może ono również wynikać z postrzegania danego pojęcia przez konkretnych (np. wyspecjalizowanych) odbiorców (wytyczne EUIPO, Część B: Rozpatrywanie zgłoszeń, s. 39 DRAFT VERSION 1.0 1/08/2014). W realiach niniejszej sprawy organ właściwie określił krąg odbiorców, zasadnie przypisując mu odpowiedni poziom wiedzy, co do znaczenia słów, składających się na zakwestionowany przez UP RP znak towarowy. W kontekście braku cech odróżniających składowych elementów oznaczenia, trudno odnaleźć jakiekolwiek cechy, które pozwoliłyby na odróżnienie usług nim sygnowanych. W takim przypadku regułą jest, że aby wyrażenia, które nie posiadają zdolności odróżniającej, mogły zostać zarejestrowane, winny być przedstawione jako oznaczenia dysponujące charakterystycznymi cechami wyróżniającymi np. bogatą grafikę. Jak podkreśla się w doktrynie, ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów. Z jednej strony forma przedstawieniowa znaku musi być "sama w sobie" na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar/usługę. Z drugiej strony musi zapewnić odbiorcy możliwość dokonania wyboru towaru/usługi według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia towaru/usługi drogą okrężną (np. przez szukanie na towarze nazwy producenta". Tymczasem analizowane oznaczenie jest wyłącznie słowne, w związku z powyższym nie wydaje się, aby samoistnie wzbudzało wśród potencjalnych odbiorców usług z klasy 39, dla których zostało zgłoszone, jednoznaczne skojarzenia z konkretnym przedsiębiorcą, jako usługodawcą. Zasadną jest zatem konstatacja, że nałożenie zanegowanego znaku GREEN LOGISTICS POLSKA na powszechnie świadczone na rynku usługi z klasy 39, nie będzie identyfikować konkretnego źródła komercyjnego pochodzenia usług, ale jedynie informować, iż pochodzą one od takiego podmiotu, który kieruje się w swych działaniach przesłankami proekologicznymi. Tymczasem ustanowienie zakazu rejestracji oznaczeń opisowych ma na celu zapewnienie swobodnego używania ich w obrocie przez wszystkich przedsiębiorców dla określania cech towarów lub usług (wyrok Sądu UE z 10.02.2010 r., T-344/07, O2 (Germany) GmbH, EU:T:2010:35, Homezone, pkt 20). Chodzi o to, aby nie przyznawać monopolu na posługiwanie się takimi oznaczeniami jako znakami towarowymi jednemu przedsiębiorcy, który mógłby innym firmom zakazywać używania tych oznaczeń. Monopolizacja oznaczeń opisowych przez jednego przedsiębiorcę wiązałaby się z istotnym ograniczeniem działalności gospodarczej innych przedsiębiorców. Z tego właśnie względu oznaczenia ogólnoinformacyjne nie mogą być zastrzeżone jako znaki towarowe. Skoro zatem zgłaszane przez skarżącą oznaczenie nie posiada znamion indywidualizujących, które mogłyby zapewnić jednolite skojarzenia odbiorców usług wymienionych w klasie 39, odnośnie jednego źródła ich pochodzenia, zasadnie organ odmówił jego rejestracji, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionej monopolizacji tego typu oznaczania opisowego, ze szkodą dla pozostałych uczestników rynku usług logistycznych. Tymczasem winni oni mieć gwarancję dostępu do oznaczeń opisowych lub informujących o cechach towarów (p. wyrok z 4.05.1999 r., C-108/97 i C-109/97, Chiemsee, EU:C:1999:230). W tym miejscu zauważyć należy, że co prawda, co do zasady, kwestionowane przez organ oznaczenie winno być skonfrontowane z każdym towarem bądź usługą zawartą w zgłoszeniu. Jednakże w kontrolowanym przypadku zachodzi wyjątek, który znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Kwestię tę wyjaśnił TSUE, wskazując, że jeśli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ ma prawo ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia obejmującego wszystkie rozpatrywane towary lub usługi (wyrok z dnia 17 maja 2017 r., EUIPO/Deluxe Entertainment Services Group, C-437/15 P, EU:C:2017:380, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc Sąd uznał, że na gruncie tej, konkretnie rozpoznawanej sprawy, prawidłowym było ograniczenie się do ogólnego uzasadnienia, jeżeli istnieje ta sama podstawa odmowy i jest ona podnoszona wobec kategorii lub grupy usług i między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę o dostatecznie jednorodnym charakterze (tak: wyrok z dnia 16 października 2014 r. Larranaga Otano/OHIM (GRAPHENE), T-458/13, EU:T:2014:891, pkt 26). Odnosząc się do z kolei do zarzutów związanych z naruszeniem przez organ art. 8 k.p.a., poprzez dokonywanie uprzednio rejestracji znaków, z użyciem słowa "green", argumentacja ta, nie mogła, w ocenie Sądu, wpłynąć na stanowisko organu. Jak bowiem słusznie przyjął organ, każde zgłoszenie znaku towarowego rozpatruje się indywidualnie, odnosząc się do konkretnych warunków sprawy i zebranego materiału dowodowego. Tym samym żadne wcześniejsze postępowanie nie może być automatycznie uznane za wyznacznik rozstrzygnięcia jakie winno zapaść w tym postępowaniu. Każde oznaczenie należy rozpatrywać i oceniać w swych konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach (p. NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 258/07). Podobna interpretacja wynika z orzecznictwa Sądu Pierwszej Instancji w Luksemburgu, iż stosowanie zasady równego traktowania powinno ustąpić zasadzie legalizmu, zgodnie z którą nikt nie może powołać się, w celu podtrzymywania swoich racji, na fakt działania niezgodnego z prawem, a korzystnego dla innej osoby (SPI T-289/02, 8 lipca 2004 r., paragraf 59). To, czy znak może zostać zarejestrowany powinno być oceniane na podstawie przepisów prawa, rozumianych w sposób w jaki zinterpretował je sąd, nie zaś na podstawie dotychczasowej praktyki Urzędu (SPI T-127/02, dnia 21 kwietnia 2004 r., paragraf 71). Reasumując uznać należy, że organ w przedmiotowej sprawie dokonał właściwej analizy całości materiału dowodowego. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w sprawie odmowy udzielenia prawa ochronnego na ww. znak towarowy, uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP był obowiązany m. in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organ uwzględnił powyższą zasadę, wypełnił obowiązek wyjaśnienia okoliczności sprawy, ustosunkował się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnił w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony – dając prymat temu pierwszemu. Organ administracji był ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Według Sądu, z powyższych obowiązków organ wywiązał się bez istotnych uchybień, prawidłowo ustalając stan faktyczny, oceniając wszechstronnie zebrany materiał dowodowy oraz argumenty i zarzuty strony skarżącej i w konsekwencji - prawidłowo stosując właściwą normę prawa materialnego zawartą w art. 1291 ust. 1 pkt 2 oraz art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Z tej przyczyny należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji administracyjnej brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, których Urząd Patentowy RP dopuściłby się w toku postępowania administracyjnego, a które to uchybienia uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności (zasadności) podjętego rozstrzygnięcia pod względem stricte materialnoprawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że również uzasadnienie zaskarżonej decyzji administracyjnej spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż Urząd Patentowy RP wyraźnie wskazał, dlaczego odmówił udzielenia prawa ochronnego na objęty wnioskiem skarżącego znak słowny i ocenę tę Sąd w całości podziela. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.