VI SA/Wa 231/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę

Decyzją z 26 października 2023 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 26 października 2023 r."), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "organ koncesyjny" lub "Minister") postanowił utrzymać w mocy decyzję z 29 sierpnia 2023 r., nr [...] (dalej: "decyzja z 29 sierpnia 2023 r."), cofającą koncesję z 15 maja 2015 r., nr [...] (dalej: "koncesja"), udzieloną M. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. (dalej: "skarżąca" lub "strona"), w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi klas: 1.1D, 1.1G, 1.3, 1.4 oraz 1.6 według klasyfikacji ADR, bez magazynowania materiałów wybuchowych klasy 1.1D. Jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 sierpnia 2023 r. organ koncesyjny wydał decyzję, na podstawie której cofnięto skarżącej koncesję. Podstawą wydania tej decyzji był art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1650 ze zm.; dalej: "ustawa koncesyjna"), zgodnie z którym organ koncesyjny może cofnąć koncesję, gdy wobec przedsiębiorcy jest prowadzone postępowanie w sprawie o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Pismem z 4 kwietnia 2023 r. [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej (dalej: "Prokuratura Krajowa") poinformował organ koncesyjny, iż wobec skarżącej, pod nadzorem tejże Prokuratury, prowadzone jest śledztwo, a postawione zarzuty dotyczą popełnienia przestępstw z art. 133 ust. 1 i 2 ustawy koncesyjnej w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 65 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (dalej: "k.k."). Ponadto Prokuratura poinformowała organ koncesyjny, że wobec podejrzanej zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Pismem z 2 października 2023 r. skarżąca wniosła do organu koncesyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z 26 października 2023 r. Minister postanowił utrzymać w mocy decyzję z 29 sierpnia 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego oraz omówieniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż wobec skarżącej Prokuratura Krajowa w [...] prowadzi obecnie postępowanie w sprawie o umyślne przestępstwa określone w art. 133 ust. 1 i 2 ustawy koncesyjnej w związku z art. 12 § 1 oraz art. 65 § 1 k.k. Zarzuty postawione stronie mają charakter umyślnego przestępstwa i są ściśle związane z prowadzoną przez nią działalnością objętą koncesją. Zdaniem organu koncesyjnego, spełniona została w pełni przesłanka określona w art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy koncesyjnej. Decyzja o cofnięciu koncesji została wydana m.in. na podstawie faktu, iż wobec skarżącej toczy się postępowanie karne, co oznacza, że przestała ona spełniać warunek określony w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h) ustawy koncesyjnej, ponieważ jest objęta postępowaniem dotyczącym umyślnego przestępstwa lub umyślnego przestępstwa skarbowego. Organ koncesyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 89 i art. 96a k.p.a., które uzasadniałyby przeprowadzenie wnioskowanych czynności, takich jak rozprawa administracyjna czy mediacja. Również art. 13 § 1 pkt 2 k.p.a. nie znajduje tu zastosowania. W ocenie Ministra, żądania strony dotyczące dopuszczenia dowodu z dokumentów oraz przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych świadków nie mają związku z przedmiotem postępowania administracyjnego, które opiera się na niepodważalnym fakcie postawienia skarżącej zarzutów karnych związanych z prowadzoną działalnością koncesjonowaną. Minister podkreślił również, że przedsiębiorcy posiadający koncesje muszą dawać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym przestrzegania przepisów prawa określających zasady wykonywania tej działalności na każdym etapie jej prowadzenia. Podmioty wykonujące działalność koncesjonowaną powinny charakteryzować się profesjonalizmem oraz bezwzględnym przestrzeganiem obowiązujących przepisów prawa. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 89 § 1 k.p.a. i art. 96a § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wnikliwego przeanalizowania sprawy i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia wszystkich relewantnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w szczególności poprzez brak uwzględnienia przez organ jakiegokolwiek interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, co przejawia się w szczególności w: a) apriorycznym uznaniu, że zaistnienie przesłanki przedstawienia stronie zarzutów w toku postępowania karnego automatycznie implikuje zasadność cofnięcia koncesji, przy czym organ nie rozważył żadnych argumentów mogących świadczyć o zasadności odmowy cofnięcia koncesji, co mogłoby być rozstrzygnięciem prawidłowym w świetle art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy koncesyjnej; b) nieuwzględnieniu wszystkich wniosków dowodowych złożonych w sprawie przez stronę (wnioski o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, o przesłuchanie świadków i samej strony) oraz wniosków o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i mediacji, co jednoznacznie wskazuje, że organ bezpodstawnie nie dopuścił do akt sprawy żadnego dowodu, który stałby w sprzeczności z założoną przez organ tezą, iż koncesja powinna zostać cofnięta; 2. naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, pozbawionego wyjaśnienia kluczowych kwestii, które legły u podstaw jej wydania, w szczególności: – braku wyjaśnienia, dlaczego organ apriorycznie zakłada zasadność cofnięcia koncesji stronie; – braku wyjaśnienia, dlaczego organ nie przeanalizował skutków rozstrzygnięcia w sferze społecznej oraz z perspektywy słusznego interesu strony; – braku wyjaśnienia, dlaczego organ uznaje (s. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), że inicjatywa dowodowa strony, nakierowana na wykazanie negatywnego wpływu cofnięcia koncesji zarówno dla lokalnej społeczności, jak i samej strony, rzekomo nie ma związku z postępowaniem administracyjnym. Na podstawie tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 29 sierpnia 2023 r. Ponadto wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, wstrzymanie przez Sąd wykonania obu decyzji oraz zasądzenie od organu koncesyjnego na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ koncesyjny wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, po rozpoznaniu sprawy, stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który uzasadniałby jej uchylenie. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1705; dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawy stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Zgodnie z art. 5 ustawy koncesyjnej, wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest dozwolone wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy koncesyjnej, wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym wymaga uzyskania koncesji. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 5 ustawy koncesyjnej, koncesja zawiera określenie rodzaju i zakresu działalności gospodarczej, na którą została udzielona. W koncesji organ koncesyjny może również określić szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej, mające na celu zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska (art. 21 ust. 2 ustawy koncesyjnej). Zgodnie z powyższymi przepisami, obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym jest objęty reglamentacją, co oznacza, że prowadzenie tej działalności wymaga uzyskania koncesji. Koncesja ta jest udzielana na określonych warunkach, które muszą być spełnione zarówno na etapie ubiegania się o koncesję, jak i w trakcie jej wykonywania, zgodnie z przepisami ustawy. Koncesjonowanie tego rodzaju działalności jest uzasadnione ważnym interesem publicznym, takim jak bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Z tego powodu podmioty prowadzące działalność w tym zakresie są zobowiązane do ścisłego przestrzegania przepisów prawa. Ustawa koncesyjna przewiduje możliwość obligatoryjnego lub fakultatywnego cofnięcia udzielonej koncesji, co może nastąpić wyłącznie w wyniku zaistnienia określonych okoliczności. Zgodnie z art. 8 ustawy koncesyjnej, koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 7 ust. 1, udziela, zmienia, odmawia udzielenia lub zmiany, a także cofa, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych. Decyzja o zastosowaniu odpowiedniego środka, takiego jak cofnięcie koncesji lub zmiana jej zakresu, leży wyłącznie w gestii organu koncesyjnego. To organ koncesyjny jest jedynym podmiotem uprawnionym do oceny, czy stwierdzone naruszenia w prowadzeniu działalności reglamentowanej są na tyle poważne, że uzasadniają pozbawienie przedsiębiorcy uprawnień do jej kontynuowania. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 24 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy koncesyjnej. Zgodnie z art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy koncesyjnej, organ koncesyjny może cofnąć koncesję, gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunek określony w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h lub pkt 2, w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy koncesyjnej, koncesji udziela się przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, jeżeli nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawach o umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z akt sprawy wynika, że Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] prowadzi przeciwko skarżącej postępowanie karne w sprawie o umyślne przestępstwo określone w art. 133 ust. 1 i 2 ustawy koncesyjnej, w związku z art. 12 § 1 oraz art. 65 Kodeksu karnego. Zgodnie z art. 133 ust. 1 ustawy koncesyjnej, osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, albo w zakresie obrotu technologią o takim przeznaczeniu, bez wymaganej koncesji lub wbrew jej warunkom, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. W myśl art. 133 ust. 2 tejże ustawy, takiej samej karze podlega osoba, która popełnia ten czyn działając w imieniu lub interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Art. 12 § 1 Kodeksu karnego stanowi, że jeżeli dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu zostało dokonanych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, traktuje się je jako jeden czyn zabroniony. Natomiast art. 65 Kodeksu karnego przewiduje, że przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, stosuje się także wobec osoby, która uczyniła z przestępstwa stałe źródło dochodu, działała w zorganizowanej grupie przestępczej, związku mającym na celu popełnienie przestępstwa, lub popełniła przestępstwo o charakterze terrorystycznym. Zarzuty postawione skarżącej dotyczą m.in. prowadzenia działalności sprzecznie z warunkami koncesji, w tym zakupu, sprzedaży oraz magazynowania materiałów wybuchowych w postaci wyrobów pirotechnicznych o wysokiej sile rażenia (kategorii F4) na rzecz podmiotu nieposiadającego koncesji oraz innych dotychczas nieustalonych osób. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę dla Ministra do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia koncesji na podstawie art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy koncesyjnej. W toku postępowania organ koncesyjny uwzględnił zakres prowadzonej działalności koncesjonowanej oraz wyjaśnienia złożone przez skarżącą (str. 4 zaskarżonej decyzji). Kluczowym czynnikiem branym pod uwagę przez organ był fakt, iż zarzuty karne są ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Dodatkowo, organ koncesyjny zaznaczył, że wobec skarżącej zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 249 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego. Organ koncesyjny wyjaśnił, że środek ten stosuje się jedynie wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa przez podejrzaną. W związku z tym skarżąca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności koncesjonowanej, co stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia koncesji. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do wypełnienia dyspozycji art. 24 ust. 3 pkt 2 ustawy koncesyjnej, co dało organowi koncesyjnemu podstawy do cofnięcia skarżącej przedmiotowej koncesji. Organ prawidłowo uwzględnił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności fakt, iż zarzuty karne były ściśle związane z reglamentowaną działalnością skarżącej oraz zastosowanie wobec niej środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Wbrew zarzutom skarżącej, organ koncesyjny nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7b, art. 75 § 1, art. 89 § 1 oraz art. 96a § 1 k.p.a. Organ koncesyjny podjął niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy podkreślić, że ustawodawca, wprowadzając wymóg uzyskania koncesji na obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, nadał prymat interesowi publicznemu z uwagi na dobro chronione, jakim jest bezpieczeństwo, nad słusznym interesem obywateli. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie, uwzględniając główne zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono stronie zasadność przesłanek, którymi organ koncesyjny kierował się przy rozstrzygnięciu sprawy. Organ koncesyjny w sposób wyczerpujący zgromadził, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy, wskazując, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podziela i przyjmuje za swój pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2024 r. sygn. akt II GSK 330/21, zgodnie z którym ocena zasadności wniosków dowodowych musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (w szczególności w kontekście kompletności i wiarygodności zgromadzonych w sprawie dowodów). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przyjęta w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu dowodów postępowania administracyjnego nie oznacza bowiem, że każdy fakt można wykazać dowolnie obraną kategorią dowodu. Niektóre fakty wymagają wręcz posłużenia się tylko im dedykowanymi dowodami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt 1913/21 oraz z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt 1393/21). W ocenie Sądu, organ koncesyjny prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, szczególnie na następujących dowodach: – postanowieniu Prokuratury Krajowej z dnia 16 marca 2023 r. o zmianie zarzutów; – postanowieniu Prokuratury Krajowej z dnia 5 października 2023 r. o przedstawieniu zarzutu skarżącej; – piśmie z 4 kwietnia 2023 r. informującym, że w prowadzonym pod nadzorem Prokuratury Krajowej śledztwie wobec skarżącej sformułowano zarzuty popełnienia przestępstw z art. 133 ust. 1 i 2 ustawy koncesyjnej, a także zastosowano wobec niej środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Przedstawione dowody jednoznacznie wskazują, że wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie w sprawie o umyślne przestępstwo. W związku z tym, skarżąca przestała spełniać warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy koncesyjnej, co stanowiło podstawę do cofnięcia jej koncesji na podstawie art. 24 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Dodatkowo, dowody te potwierdzają, że zarzuty karne były ściśle związane z posiadaną przez skarżącą koncesją oraz że zastosowano wobec niej środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli ma ono znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu, wnioski dowodowe w postaci oświadczeń Ochotniczej Straży Pożarnej w S., pisma Burmistrza S., dyplomu "[...]", zaświadczenia o pomocy na rzecz Fundacji [...] oraz oświadczeń innych osób fizycznych, nie miały istotnego znaczenia dla sprawy. W związku z tym, organ koncesyjny słusznie je pominął. Sąd uznaje, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a tym samym nie było potrzeby dopuszczania i przeprowadzania dowodu z zeznań świadków, a także przesłuchania strony. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej ani mediacji. Należy zauważyć, że organ koncesyjny może zdecydować się na przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na podstawie art. 89 k.p.a., jeżeli uzna, że przyczyni się to do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 2009/18). W ocenie Sądu, organ koncesyjny prawidłowo ocenił, że w tej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania rozprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 96a § 1 i 3 k.p.a., mediacja może być przeprowadzona w toku postępowania, jeżeli pozwala na to charakter sprawy. Jej celem jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych oraz prawnych sprawy, a także dokonanie ustaleń dotyczących jej rozwiązania w granicach obowiązującego prawa, w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2461/18, zgodnie z którym przepisy jedynie umożliwiają przeprowadzenie mediacji, ale nie nakładają na organ takiego obowiązku. Możliwość ta istnieje tylko wtedy, gdy pozwala na to charakter sprawy. Brak decyzji organu o przeprowadzeniu mediacji nie może więc być uznany za istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, charakter niniejszej sprawy nie uzasadniał przeprowadzenia mediacji, a okoliczności faktyczne i prawne nie budziły wątpliwości. W związku z tym organ koncesyjny słusznie odmówił przeprowadzenia mediacji. Zdaniem Sądu, uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ koncesyjny wskazał fakty uznane za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, a także przedstawił podstawy prawne decyzji, przytaczając odpowiednie przepisy prawa. Wbrew zarzutom skarżącej, dotyczącym m.in. pominięcia skutków rozstrzygnięcia w sferze społecznej oraz z perspektywy słusznego interesu strony, organ koncesyjny w zaskarżonej decyzji, na stronie 6 wskazał, że w interesie publicznym leży, aby działalność regulowana przez ustawę, mająca szczególny charakter, była wykonywana przez osoby gwarantujące poszanowanie porządku publicznego oraz przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa. Przedsiębiorcy posiadający koncesję muszą zapewniać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym stosowania przepisów prawnych regulujących zasady prowadzenia tej działalności na każdym etapie i przez cały okres jej trwania. Podmioty prowadzące tego rodzaju działalność powinny cechować się profesjonalizmem oraz bezwzględnym przestrzeganiem prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.