VI SA/Wa 2330/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Asesor WSA Robert Żukowski Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 27 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości należnej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. oddala skargę

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "organ", "KNF", "Komisja") decyzją z 27 maja 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 660, z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym"), art. 17 ust. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 837, dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem kapitałowym"), art. 236 ust. 2a ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 605, z późn. zm., dalej: "ustawa o funduszach inwestycyjnych"), w związku z § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie opłat na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2385, dalej: "rozporządzenie z 2015 r."), uchyliła decyzję z 13 stycznia 2022 r. nr [...] oraz określiła wysokość zaległości należnej od [...] S.A. (dawn. [...] S.A., dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca"), z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019 w kwocie 52 483,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła, że postanowieniem z 9 czerwca 2021 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w związku z faktem, iż Strona, nie wniosła opłaty rocznej z tytułu kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym, o której mowa w art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych, należnej za 2019 r. i nie złożyła deklaracji, o której mowa w § 25 ust. 2 rozporządzenia z 2015 r. Zawiadomienie zostało uznane za doręczone Stronie 11 czerwca 2021 r. Jednakże Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania, organ uznając zasadność zarzutu Strony co do wskazania w podstawie rozporządzenia, które weszło w życie później i nie miało zastosowania do przedmiotowego obowiązku daninowego, organ stwierdził, że należy uchylić decyzję z 13 stycznia 2022 r. oraz wydać decyzję określającą wysokość zaległości należnej od Strony, z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019. Komisja wyjaśniła, że wskazana w osnowie decyzji określającej kwota należności nie ulega zmianie została bowiem prawidłowo wyliczona w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2015 r., jednakże w decyzji (w podstawie prawnej) błędnie powołano się na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie opłat na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2486, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 2019 r."), które zastąpiło z dniem 1 stycznia 2020 r. powyżej wskazane rozporządzenie z 2015 r., mające zastosowanie w niniejszej sprawie do wyliczenia opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. Organ wyjaśnił, że należną wpłatę z tytułu nadzoru nad towarzystwami funduszy inwestycyjnych, każde z towarzystw ustala w drodze samoobliczenia - stosownie do § 25 rozporządzenia. Komisja wskazał następnie, że zgodnie z informacjami o podstawie naliczenia opłaty rocznej, przekazanymi przez Stronę, potwierdzonymi w materiale dowodowym, kwota wpłaty na pokrycie kosztów nadzoru należnej od Strony za 2019 r. wynosi 52 483,00 zł. Komisja wyjaśniła, że obowiązek wniesienia opłaty rocznej aktualizuje się z dniem 1 stycznia każdego roku w związku z faktem prowadzenia działalności przez dany podmiot obowiązany, przy czym wysokość zobowiązania nie jest warunkowana ani skalą działalności tegoż podmiotu w danym roku, ani nawet faktem zaprzestania tej działalności w trakcie roku. Tym samym także podmiot, który zakończył działalność w 2019 r., jak Strona, jest obowiązany (on sam albo jego następca prawny) do wniesienia opłaty należnej za tenże rok, niezależnie od tego, że nie prowadził działalności przez wszystkie 12 miesięcy tego roku. Okoliczność prowadzenia działalności przez krótszy okres - w przypadku Strony przez 6 miesięcy 2019 r. - w żaden sposób nie wpływa na wysokość opłaty, gdyż nie jest ona ustalana w jakiejkolwiek proporcji do faktycznie krótszego okresu prowadzenia działalności w danym roku. W kwestii skierowania decyzji określającej do Strony, organ wyjaśnił, że wynika to z faktu, iż podmiot ten jest sukcesorem prawnym [...] S.A., i ciążą na nim także zobowiązania daninowe [...] S.A. W tym kontekście organ podkreślił, że zaskarżona decyzja, analogicznie jak decyzja z 13 stycznia 2022 r., ma charakter decyzji określającej, a nie ustalającej - nie kreuje zatem nowego zobowiązania daninowego, a jedynie zastępuje niedopełnioną czynność samoobliczenia zobowiązania w związku z zaistnieniem obowiązku daninowego. Zaprzestanie określonego rodzaju działalności, przekształcenia w sferze organizacyjnej, tudzież zmiana firmy pod którą działa Spółka, nie może skutkować uchyleniem się od obowiązku daninowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżając decyzją KNF z 27 maja 2022 r., w całości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 28 i art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 17 ust. 12 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji względem Skarżącego będącego osobą prawną nieposiadającą zezwolenia Komisji na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych, który jako podmiot niebędący podmiotem nadzorowanym przez Komisję w rozumieniu art. 3 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, nie mógł być adresatem zaskarżonej decyzji, co nieuchronnie prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub co najmniej z rażącym naruszeniem prawa i skierowana przez Komisję do podmiotu nieposiadającego statusu strony postępowania administracyjnego w sprawie, a tym samym jest dotknięta wadami nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 K.p.a., 2) art. 15 i art. 139 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 K.p.a., poprzez orzeczenie w zaskarżonej decyzji co do istoty sprawy w sposób określający obowiązek Skarżącej i nakładający ciężar fiskalny na Skarżącą w okolicznościach, gdy: decyzja pierwotna dotknięta była wadą nieważności i nie mogła skutecznie określać obowiązków Skarżącej, zaskarżona decyzja oparta jest o inną podstawę prawną niż decyzja pierwotna, co jest nie do pogodzenia z prawidłami kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym, w szczególności z zasadą dwuinstancyjności postępowania i z zakazem orzekania na niekorzyść strony przez organ ponownie rozpoznający sprawę, jak również koliduje z zakazem nadmiernego fiskalizmu wynikającym z zasady demokratycznego państwa prawa, wobec czego zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., 3) art. 107 § 3, art. 9 i art. 77 § 1 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji danych źródłowych i sposobu wyliczenia przez Komisję wysokości zaległości Skarżącej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. na kwotę 52.483,00 zł oraz brak przedstawienia z jakiego konkretnie materiału dowodowego wskazana kwota wynika, 4) art. 38 ust 1 w zw. z art. 2 pkt 3, art. 45 ust. 1 oraz art. 236 ust. 2a w zw. z art. 3 ust. 4 pkt 1) oraz art. 1 ust. 2 pkt 4) ustawy o funduszach inwestycyjnych, poprzez uznanie Skarżącej za towarzystwo funduszy inwestycyjnych, pomimo istnienia przesłanki wykluczającej w postaci uprzedniego cofnięcia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, co oznacza, że Skarżąca w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie posiadał statusu towarzystwa w rozumieniu art. 2 pkt 3) w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, jako niebędący podmiotem nadzorowanym przez Komisję w rozumieniu art. 3 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych, nie mógł być adresatem zaskarżonej decyzji, 5) art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 17 ust. 12 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, poprzez błędne obliczenie wysokości zaległości należnej od Skarżącej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. na kwotę 52.483,00 PLN. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 oraz art. 107 § 1 pkt 3 i pkt 4 K.p.a., jako decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub co najmniej z rażącym naruszeniem prawa, albowiem w szczególności zaskarżona decyzja wydana została wobec podmiotu niebędącego towarzystwem funduszy inwestycyjnych w dniu jej wydania i w całym okresie poprzedzającym postępowania administracyjnego, a więc z naruszeniem art. 17 ust. 12 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, oraz art. 104 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych, które mają zastosowanie wyłącznie do towarzystw w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o funduszach inwestycyjnych, przez co Skarżąca nie mogła być adresatem zaskarżonej decyzji w dniu jej wydania, 2) stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 107 § 1 pkt 3 i pkt 4 K.p.a., jako decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub co najmniej z rażącym naruszeniem prawa, wobec: a) powołania w treści decyzji pierwotnej jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie opłat na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym które weszło w życie 1 stycznia 2020 r., podczas gdy sprawa dotyczy opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym ewentualnie należnej od Skarżącej za 2019 r., co prowadzi do wniosku, że decyzja pierwotna została wydana bez podstawy prawnej lub co najmniej z rażącym naruszeniem prawa (w tym wypadku naruszeniem zakazu retroaktywności prawa - lex retro non agit), ponieważ ww. rozporządzenie nie mogło stanowić ważnej podstawy prawnej decyzji pierwotnej, a tym samym jest ona obarczona wadą nieważności, b) wydania decyzji pierwotnej wobec Skarżącej jako podmiotu niebędącego towarzystwem funduszy inwestycyjnych w dniu wszczęcia postępowania i w dniu wydania decyzji pierwotnej, a więc z naruszeniem art. 17 ust. 12 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, oraz art. 104 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, art. 28 i art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych, które mają zastosowanie wyłącznie do towarzystw w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o funduszach inwestycyjnych, przez co Skarżący nie mógł być adresatem decyzji pierwotnej w dniu jej wydania, a tym samym jest ona dotknięta wadą nieważności, 3) umorzenie przez Sąd postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komisję w sprawie określenia wysokości zaległości należnej od Skarżącej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. na podstawie art. 145 § 3 w zw. z art. 135 P.p.s.a. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, na wypadek gdyby Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej w zakresie zaistnienia wady nieważności zaskarżonej decyzji: 4) uchylenie zaskarżonej decyzji w części tj. w zakresie punktu 2), w którym zaskarżona decyzja określa wysokość zaległości należnej od Skarżącej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. na kwotę 52.483,00 zł, wobec ustalenia tej kwoty z naruszeniem przepisu art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) lit a) i c) P.p.s.a., 5) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych - na podstawie art. 200 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do stwierdzenia jej nieważności bądź jej uchylenia. W niniejszej sprawie Komisja określiła wysokość zaległości należnej od Spółki z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019. Skarżąca przede wszystkim zakwestionowała zgodność z prawem określenia wobec niej zaległości z tytułu powyższej opłaty rocznej, podnosząc, że nie jest podmiotem posiadającym zezwolenie Komisji na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych, w związku z czym jako podmiot niebędący podmiotem nadzorowanym przez Komisję, nie mogła być adresatem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do powyższego stanowiska należy wskazać, że na podstawie art. 236 ust. 2a ustawa o funduszach inwestycyjnych, towarzystwo funduszy inwestycyjnych jest obowiązane do wnoszenia rocznej opłaty ustalanej według zasad określonych w tym przepisie. Skarżąca jest następcą prawnym spółki [...] S.A., czego Skarżąca nie kwestionuje i co nie budzi wątpliwości w sprawie. Zgodnie z wyjaśnieniami samej Spółki, zawartymi w skardze, Skarżąca jest niepubliczną spółką akcyjną z całkowicie polskim kapitałem, która od 2008 r. prowadziła działalność polegającą na zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi na podstawie decyzji Komisji w przedmiocie udzielenia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie działalności jako towarzystwo funduszy inwestycyjnych. Po jedenastu latach budowania przez Skarżącą pozycji na rynku polskich instytucji finansowych, kondycja ekonomiczna Skarżącej uległa drastycznemu pogorszeniu wskutek zdarzenia prawnego w postaci wydania przez Komisję 20 sierpnia 2019 r. decyzji w przedmiocie, w szczególności, cofnięcia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych. W niniejszej sprawie Komisja określiła wysokość zaległości należnej od Spółki z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019, a więc nie za działalność Spółki po cofnięciu jej zezwolenia na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych lecz za okres, w którym Skarżąca prowadziła działalność jako towarzystwo funduszy inwestycyjnych na podstawie zezwolenia Komisji. W tej sytuacji należy uznać za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komisję art. 38 ust 1 w zw. z art. 2 pkt 3, art. 45 ust. 1 oraz art. 236 ust. 2a w zw. z art. 3 ust. 4 pkt 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych, poprzez uznanie Skarżącej za towarzystwo funduszy inwestycyjnych, pomimo istnienia przesłanki wykluczającej w postaci uprzedniego cofnięcia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych, co oznacza, że Skarżąca w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie posiadała statusu towarzystwa oraz art. 6, art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 28 i art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 17 ust. 12 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji względem Skarżącej będącej osobą prawną nieposiadającą zezwolenia Komisji na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych. Fakt, że Skarżąca, w dniu wydania decyzji I instancji, jak i zaskarżonej decyzji nie była podmiotem nadzorowanym przez Komisję, nie oznacza, że Skarżąca nie mogła być adresatem zaskarżonej decyzji. Wydanie natomiast zaskarżonej decyzji wobec Skarżącej nie oznacza że Komisja uznała Skarżącą za towarzystwo funduszy inwestycyjnych, pomimo cofnięcia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie działalności towarzystwa funduszy inwestycyjnych. Skarżąca jest bowiem zobowiązana do uiszczenia wszelkich należności związanych z jej działalnością jako towarzystwo funduszy inwestycyjnych w rozumieniu art. 2 pkt 3 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, w tym spornej opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019. Ponieważ Skarżąca nie uiściła spornej opłaty za 2019 r., samodzielnie, zgodnie z § 25 rozporządzenia z 2015 r. w terminie do 30 września 2019 r., Komisja zobligowana była określić wysokość zaległości z tego tytułu w drodze decyzji na podstawie art. 17 ust. 12 ustawa o nadzorze nad rynkiem kapitałowym w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym. Obowiązku tego nie zniosło cofnięcie Skarżącej przez Komisję zezwolenia na wykonywanie działalności przez towarzystwo funduszy inwestycyjnych. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez KNF art. 15 i art. 139 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 K.p.a. w związku z uchyleniem decyzji I instancji i rozstrzygnięciem w zaskarżonej decyzji co do istoty sprawy w sposób określający obowiązek Skarżącej i nakładający ciężar fiskalny w oparciu o inną podstawę prawną. W niniejszej sprawie Komisja w decyzji I instancji powołała w podstawie prawnej § 22 ust. 1 rozporządzenia z 2019 r. zgodnie z którym podmioty, o których mowa w § 18, opłatę roczną należną za dany rok uiszczają w terminie do dnia 30 września danego roku kalendarzowego. Rozporządzenie to jednak weszło w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. w związku z czym nie mogło mieć zastosowania do spornej opłaty rocznej za 2019 r. W zaskarżonej decyzji zatem Komisja po uchyleniu decyzji I instancji orzekła co do istoty sprawy powołując prawidłową, mającą zastosowanie do spornej opłaty rocznej za 2019 r., podstawę prawną - § 25 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., zgodnie z którym podmioty, o których mowa w § 22, opłatę roczną należną za dany rok uiszczają w terminie do dnia 30 września danego roku kalendarzowego. Należy wyjaśnić, że powołanie w zaskarżonej decyzji prawidłowej podstawy prawnej, nie uchybiło unormowanemu w art. 139 K.p.a., zakazowi reformationis in peius. Rozstrzygając ponownie sprawę KFN określił tę samą wysokość należnej zaległości opłaty rocznej, kwota tej należności bowiem została prawidłowo wyliczona w postępowaniu I instancji w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2015 r. Nie została również naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania, Komisja bowiem ponownie rozpoznała tę samą sprawę rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżącego od decyzji I instancji. Podjęte przez Komisję rozstrzygnięcie w II instancji odpowiada normie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wydając zaskarżoną decyzję Komisja uznała, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu I instancji jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że w sprawie nie wystąpiła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w związku z koniecznością wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dlatego uchylenie decyzji I instancji i powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji właściwego przepisu rozporządzenia wykonawczego jest działaniem zgodnym z prawem, a w konsekwencji zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uznania za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez KNF art. 107 § 3, art. 9 i art. 77 § 1 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji danych źródłowych i sposobu wyliczenia przez Komisję wysokości zaległości Skarżącej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. oraz brak przedstawienia z jakiego konkretnie materiału dowodowego wskazana kwota wynika oraz art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych w zw. z art. 17 ust. 12 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, poprzez błędne obliczenie wysokości zaległości należnej od Skarżącej z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za 2019 r. Zgodnie z art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych, towarzystwo funduszy inwestycyjnych jest obowiązane do wnoszenia rocznej opłaty ustalanej na podstawie średniej rocznej sumy wartości aktywów funduszy inwestycyjnych, wartości aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych oraz wartości portfeli, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, zwanej dalej "średnią roczną sumą aktywów", zarządzanych przez dane towarzystwo, w wysokości nie wyższej niż iloczyn średniej rocznej sumy wartości aktywów zarządzanych przez dane towarzystwo oraz stawki nieprzekraczającej 0,008%, jednak nie mniej niż równowartość w złotych 750 euro. Średnią roczną sumę aktywów wylicza się na podstawie sumy wartości aktywów funduszy inwestycyjnych, wartości aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych oraz wartości portfeli, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, ustalanej na ostatni dzień każdego miesiąca danego roku kalendarzowego, na podstawie danych wykazywanych w sprawozdaniach przekazywanych Komisji na podstawie art. 225 ust. 1. Jak wynika natomiast z art. 225 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, towarzystwo i fundusz inwestycyjny mają obowiązek dostarczania Komisji okresowych sprawozdań oraz bieżących informacji dotyczących ich działalności i sytuacji finansowej. Komisja wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, że jako podstawę do ustalenia wysokości zaległości Skarżącej z tytułu nieuiszczenia opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019, należy przyjąć średnią roczną sumę wartości aktywów zarządzanych przez Skarżącą, wyliczoną na podstawie sumy wartości aktywów funduszy inwestycyjnych, wartości aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych oraz wartości portfeli, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, ustalanej na podstawie danych zawartych w sprawozdaniach finansowych za 2018 r. przekazanych Komisji. Komisja wyjaśniła zatem, że ustalenia wysokości zaległości Skarżącej z tytułu nieuiszczenia opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019, dokonała według wskazań art. 236 ust. 2a ustawy o funduszach inwestycyjnych, z zastosowaniem wzorów określonych w § 23 rozporządzenia z 2015 r., na podstawie danych wykazanych w sprawozdaniach za 2018 r, które Skarżąca przekazała Komisji na podstawie art. 225 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Skarżąca podnosząc że Komisja nie wskazała danych źródłowych i sposobu wyliczenia przez Komisję kwoty spornej zaległości, nie wykazała w żaden sposób nieprawidłowości w wyliczeniu tej kwoty. Skarżąca zatem nie podważyła w przekonujący sposób prawidłowości określonej przez Komisję wysokość zaległości należnej od Skarżącej, z tytułu opłaty rocznej na pokrycie kosztów nadzoru nad rynkiem kapitałowym za rok 2019. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez Komisję przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.