VI SA/Wa 2784/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska Protokolant ref. Aleksandra Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej oddala skargę

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Komendanta Głównego Policji, dalej: "KGP", z [...] grudnia 2022 r., który po rozpatrzeniu odwołania M. C., zwanego dalej: "skarżącym", od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., dalej: "KPW w K.", z [...] października 2022 r. o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza utrzymał w mocy skarżoną decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "kpa") oraz art. 10 ust. 1, 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r. poz. 2516, dalej: "ustawy o broni i amunicji"). W uzasadnieniu powyższej decyzji z [...] grudnia 2022 r. KGP wskazał, że skarżący wnioskiem z 20 lipca 2022 r. wystąpił do KWP w K. o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza, argumentując, że w związku w wykonywanym zawodem – asesor prokuratury – oraz realizacją czynności prokuratorskich, prowadzi postępowania wobec osób, które dopuściły się czynów z wykorzystaniem przemocy lub groźbą jej użycia, w tym najpoważniejszych przestępstw przeciwko życiu bądź zdrowiu. Skarżący podkreślił, że niejednokrotnie osoby będące podmiotami wskazanych postępowań mają powiązania ze środowiskami uchodzącymi w odbiorze społecznym za szczególnie niebezpieczne – ugrupowaniami pseudokibiców, związków zajmujących się obrotem substancjami zabronionymi w myśl ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zorganizowanymi grupami przestępczymi, osobami bezdomnymi. Zdaniem skarżącego, przywołane okoliczności przemawiają więc za przyjęciem, że zagrożenie jego życia, zdrowia i mienia pozostaje stałe, realne i ponadprzeciętne. Stałość zagrożenia wynika bowiem z zawodowego charakteru czynności, które podejmuje w toku służby – rośnie liczna osób, które w związku z podejmowanymi przez niego czynnościami zawodowymi ponoszą dotkliwe konsekwencje w postaci pozbawienia wolności lub stosowania środków penalnych skierowanych przeciwko ich wolności lub mieniu. Tym bardziej że centrum jego aktywności życiowej skupia się w miejscu jego zamieszkania, gdzie realizuje aspekty życia niezwiązane ze służbą. Na tle innych grup zawodowych, zagrożenie umyślnym działaniem osób trzecich, pozostaje zatem ponadprzeciętne. Do wniosku skarżący załączył orzeczenia lekarskie nr [...]i psychologiczne nr [...] i z 26 maja 2022 r., potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i może dysponować bronią. Pismem z 26 lipca 2022 r. celem ustalenia aktualnego stopnia zagrożenia bezpieczeństwa osobistego, organ wezwał skarżącego do przedstawienia wszelkich dowodów potwierdzających istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla jego życia, zdrowia i mienia. Zwrócił się też do właściwej, z uwagi na miejsce jego zamieszkania jednostki Policji, tj. Komendy Miejskiej Policji w R., jak i miejsca zameldowania, tj. Komendy Miejskiej Policji w O. o wydanie opinii o nim. W toku postępowania KWP w K. uzyskał: datowaną na 10 sierpnia 2022 r. informację z Krajowego Rejestru Karnego, że skarżący w nim nie figuruje; 8 sierpnia 2022 r. pozytywną o nim opinię z Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w K. (k.18); 17 sierpnia 2022 r. opinię z Komisariatu Policji w R. B., w której wskazano m.in., że skarżący nie zgłaszał zdarzeń o zagrożeniu życia i zdrowia. Pismem z 22 sierpnia 2022 r. KWP w K. poinformował skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach w prowadzonym postępowaniu, w tym o treści art. 10 k.p.a., oraz działając na podstawie art. 79a k.p.a., pouczył go, że nadal nie została udokumentowana przez niego ważna przyczyna posiadania broni palnej do ochrony osobistej. Skarżącego wezwano również do przedłożenia dowodu jakie aktualnie wykonuje czynności służbowe. Organ Policji zwrócił się również do Prokuratury Rejonowej w R. o udzielenie informacji w kwestii posiadania wiedzy na temat stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia skarżącego w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami prokuratorskimi. W odpowiedzi, pismem z 25 sierpnia 2022 r., uzyskał informację, że skarżący w dalszym ciągu jest asesorem w Prokuraturze Rejonowej w R. i nigdy, w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych, nie zgłaszał o jakimkolwiek zdarzeniu, zagrażającym jego życiu, bądź zdrowiu Pismem z 8 września 2022 r. skarżący podtrzymał okoliczności podniesione we wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, podkreślając, że zostały one potwierdzone prawomocnymi wyrokami skazującymi wydanymi wobec osób, z którymi realizuje czynności prokuratorskie. Skarżący wskazał, że obecnie prowadzi, nadzoruje, jak i zakończył wiele postępowań dotyczących przestępstw, w tym zbrodni przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ponadto, przed objęciem urzędu asesora, przez okres trzech lat realizował obowiązki aplikanta prokuratorskiego, które polegały m.in. na przesłuchiwaniu osób pozostających w zainteresowaniu organów wymiaru sprawiedliwości, popieraniu aktów oskarżenia przed Sądem Rejonowym oraz uczestniczeniu w oględzinach miejsc zdarzeń, przeszukaniach. Ponownie zaakcentował także, że wskazane okoliczności uzasadniają – w jego ocenie – zaistnienie przesłanki w postaci stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia. W dniu 15 września 2022 r. organ Policji uzyskał pismo od skarżącego, w którym wskazał on, że zakres czynności służbowych, które realizuje wynika wprost z przepisów prawa, zaś niemożność przedłożenia określonych dokumentów potwierdzających podejmowane czynności wynika z wiążącej go tajemnicy służbowej, jak również postępowania przygotowawczego. Skarżący ponownie podtrzymał okoliczności wskazane w poprzednich pismach, oświadczając, że w jego ocenie, udowadniają one w dostatecznym stopniu ważną przyczynę posiadania żądanego pozwolenia. Pismem z 19 września 2022 r. KWP w K. ponownie poinformował stronę o przysługujących jej uprawnieniach w prowadzonym postępowaniu oraz pouczył zgodnie z art. 10 § 1 kpa o czynnym udziale, wskazując, że w myśl art. 79a nadal nie została przez niego udokumentowana ważna przyczyna posiadania broni palnej do ochrony osobistej, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jego żądaniem. Decyzją z [...] października 2022 r. KWP w K. odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, wskazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania decyzji zgodnej z jego wnioskiem. Skarżący odwołał się od tej decyzji. KGP, po ponownym przeanalizowaniu akt oraz rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] grudnia 2022 r. utrzymał w mocy skarżoną decyzję KWP w K. z [...] października 2022 r. W uzasadnieniu tej decyzji KGP omówił przepisy prawa, które mają zastosowanie w sprawie, oraz wskazał, że spełnienie wymogów formalnych koniecznych do ubiegania się o pozwolenie na broń nie stanowi okoliczności wystarczających do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Do podjęcia przez organ takiego rozstrzygnięcia konieczne jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o wydanie takiego pozwolenia, że znajduje się ona w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia bezpieczeństwa osobistego w stopniu wyższym niż to, na jakie narażeni są inni obywatele. Zdaniem KGP, argumenty skarżącego przedstawione w toku postępowania administracyjnego nie przekonują o zasadności wydania mu pozwolenia na broń palną do wskazanego celu. Obawa o własne bezpieczeństwo w ramach wykonywania określonego zawodu, w przypadku skarżącego jest to funkcja asesora w Prokuraturze Rejonowej w R. nie jest równoznaczna z istnieniem takiego zagrożenia i nie stawia go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Gdyby bowiem zagrożenie bezpieczeństwa osób, które wykonują ten zawód było ponadprzeciętne, niewątpliwie osoby takie posiadałyby uprawnienie do posiadania broni na podstawie przepisów ustawowych, które regulują ich status zawodowy. Tymczasem, ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny. Skoro zatem prawodawca tego nie uczynił, choć niewątpliwie ta grupa zawodowa, podobnie jak sędzia czy np. policjant statystycznie częściej ma do czynienia z "przestępcami" niż np. osoba wykonująca inny zawód, domniemywać należy, że nie uznał, aby ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych w ramach tej profesji, automatycznie uzasadniało przyznanie prawa do posiadania broni. Osoby te nie mają zatem, uprzywilejowanej pozycji w przypadku ubiegania się o broń palną do ochrony osobistej – oparta jest o kryteria jasne i równe dla wszystkich wnioskujących o wydania takiego pozwolenia – podlegają takim samym rygorom, jak pozostali obywatele. KGP podkreślił, że funkcjonariusz publiczny, jakim niewątpliwie jest asesor bądź prokurator, z racji czynności służbowych, które wykonuje, może być narażony ze strony osób, wobec, których je wykonuje, na różnego rodzaju zachowania. W ocenie KGP, skarżący, podejmując pracę na stanowisku asesora w Prokuraturze Rejonowej w R. , jak sam podkreślił, w jednej z największych jednostek Prokuratury w województwie [...] na terenie, której znajduje się również szpital psychiatryczny, zapewne zdawał sobie sprawę, że jest ona związana ze zwiększonym ryzykiem, które wkalkulowane jest w tę pracę. Okoliczność, że skarżący jest zatrudniony na stanowisku asesora w Prokuraturze Rejonowej w R. i jak podkreślał, prowadzi postępowania wobec osób, które dopuściły się czynów z wykorzystaniem przemocy lub groźbą jej użycia, w tym najpoważniejszych przestępstw przeciwko życiu bądź zdrowiu, zaś w toku realizacji czynności służbowych, niejednokrotnie stosowała środki zapobiegawcze, tj. kierował i popierał wnioski o tymczasowe aresztowanie, występował w charakterze oskarżyciela publicznego, popierał akty oskarżenia i wnioskowała o kary pozbawienia wolności, wobec osób, które swoim zachowaniem i właściwościami osobistymi zapewniają rękojmię zachowania stwarzającego zagrożenie dla życia, zdrowia bądź mienia, wielokrotnie brał udział w posiedzeniach w przedmiocie stosowania środków zabezpieczających w postaci detencji w warunkach zakładu psychiatrycznego, na których wnosił, o przedłużenie ich stosowania, nie wyróżnia go na tle innych osób wykonujących tak jak ona, zawód zaufania publicznego (policjant, sędzia). Tymczasem, jak zostało podkreślone w piśmie, które organ Policji uzyskał z Prokuratury Rejonowej w R. , skarżący nigdy, w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych, nie zgłaszał o jakimkolwiek zdarzeniu, zagrażającym jego życiu bądź zdrowiu. Komisariat Policji w K. ani też Komisariat Policji w R. nie jest bowiem w posiadaniu informacji, aby w związku z wykonywaniem zawodu asesora występowało u niego zagrożenie dla jego bezpieczeństwa, jak podkreślono skarżący nie zgłaszał zdarzeń o zagrożeniu życia i zdrowia. W ocenie KGP, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać, żeby w przypadku skarżącego istniało stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla jego życia, zdrowia lub mienia wymagające wyposażenia w broń palną bojową do ochrony osobistej. Dowody na potwierdzenie obaw wymienionego, w toku prowadzonego postępowania, nie zostały bowiem wykazane. Skarżący nie udowodnił, aby znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia, jak również, nie wskazał żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, że jest zagrożony bezprawnym zamachem. KGP podkreślił natomiast, że organy Policji rozstrzygają o prawie do posiadania broni nie na podstawie teoretycznych możliwości wystąpienia bliżej nieokreślonych zdarzeń, lecz okoliczności dotyczących konkretnych osób i świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu ich życia bądź zdrowia. W ocenie organu, subiektywne przekonanie strony, że może dojść do zdarzeń zagrażających jej życiu i zdrowiu w bliżej nieokreślonej przyszłości, z racji wykonywanych czynności zawodowych, nie wystarcza do pozytywnego załatwienia jej żądania do przyznania prawa do posiadania broni palnej do ochrony osobistej. Tym bardziej że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddany, wbrew ocenie skarżącego, dogłębnej analizie, nie potwierdził, aby znalazł się w sytuacji świadczącej, że jego życie i zdrowie byłoby zagrożone jakimkolwiek realnym zamachem. Okoliczność zaś, że skarżący zamieszkuje na obszarze właściwości jednostki, w której wykonuje czynności prokuratorskie, a centrum jego aktywności życiowej skupia się w miejscu zamieszkania, gdzie realizuje aspekty życia niezwiązane ze służbą, nie może stanowić również samoistnej przesłanki do wydania jej pozwolenia na broń palna bojową do ochrony osobistej. Zwłaszcza że z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący podjął jakiekolwiek kroki do zapewnienia sobie bezpieczeństwa, inne jak uzyskanie pozwolenia na broń. Zdaniem KGP, zamiast upatrywać rozwiązania wyłącznie w wyposażeniu w broń palną bojową do ochrony osobistej może, celem zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa, nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji, a więc takie, których posiadanie nie wymaga uzyskania zgody organu Policji (dotyczy to np. ręcznego miotacza gazu czy paralizatora elektrycznego o określonych parametrach, broni alarmowej o kal. do 6 mm), które spełniają rolę prewencyjnego środka ochrony. Ponadto, w ocenie KGP, odmienna od oczekiwanej przez skarżącego ocena przedstawionych dowodów dokonana przez organ I instancji, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu pominięcia dowodów świadczących o spełnieniu przesłanek do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. W dniu 3 stycznia 2023 r. na Biura Prewencji KGP Wydziału Postępowań Administracyjnych wpłynęło pismo skarżącego z 21 grudnia 2022 r., w którym wnosił on o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Powyższa decyzja KGP z [...] grudnia 2022 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie: 1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, dające podstawie do jego wznowienia, a to art. 10 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym przez brak informacji w zakresie przekazania odwołania do rozpoznania KGP, a w konsekwencji brak możliwości wypowiedzenia się co do materiałów, jak i zgłoszenia dalszych żądań, w tym wniosku nadanego w placówce pocztowej 22 grudnia 2022 r. przewidującego uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a.; 2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, a to art. 10 ust 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji przez jego błędną wykładnie, a to polegającą na przyjęciu, że realizowanie praw i obowiązków prokuratora nie uzasadnia przyjęcia stałości, realności i ponadprzeciętności zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, w przypadku, gdy okoliczności towarzyszące wykonywaniu w/w zawodu prowadzą do wniosku przeciwnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji KGP z [...] grudnia 2022 r. w całości oraz zobowiązanie organu do zwrotu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej w celu ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z samego tylko przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, że taki stan faktyczny występuje, spoczywa na wnioskującym, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę czy żądanie wnioskującego jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Wnioskodawca może więc powołać wszelkie – z jego punktu widzenia istotne - okoliczności, które w jego przekonaniu świadczą o jego zagrożeniu osobistym, jednakże ustalenie czy spełniają one wymogi art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni należy do organów Policji. Osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej powinna zatem wykazać, że w jej przypadku zachodzą mające odzwierciedlenie w rzeczywistości sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione przez nią okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni (vide: wyrok NSA z 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2932/14). Należy podkreślić, przy tym że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, aby zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, można było uznać za stałe, musi ono przejawiać się permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia (vide: prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 621/12). Zagrożenie bezpieczeństwa osobistego może wynikać z różnych przyczyn, np. z miejsca zamieszkania wnioskodawcy, rodzaju wykonywanej przez niego pracy lub charakteru jego zajęcia, ale - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - nie są to okoliczności wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Istotne jest bowiem jeszcze wykazanie przez wnioskodawcę, że zagrożenie to jest realne. Literalna wykładnia zaś zwrotu "realne zagrożenie" świadczy o tym, że realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Strona winna więc udowodnić, że znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, że pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, o takim zagrożeniu świadczą (vide: prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 6 marca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 894/12). Ponadto, aby to zagrożenie można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może się sprowadzać do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia (vide: prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 621/12). Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, należy do organów Policji. Organy Policji, oceniając więc materiał dowodowy, nie muszą podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni palnej bojowej. W przedmiotowej sprawie KGP wskazał, że argumenty skarżącego przedstawione w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nie świadczą o zasadności wydania stronie pozwolenia na tego rodzaju broń do ochrony osobistej. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie wskazują bowiem na szczególne, stałe zagrożenie jego życia, zdrowia lub mienia. W tej sytuacji wydanie skarżącemu przedmiotowego uprawnienia naruszałoby reglamentacyjny charakter ustawy o broni. Ów pogląd KGP na gruncie tej sprawy Sąd uznaje za zasadny. Zauważyć należy, że podniesione przez skarżącego okoliczności, że skarżący jest asesorem prokuratury i ma styczność z osobami, które dopuściły się czynów z wykorzystaniem przemocy lub groźbą jej użycia, w tym najpoważniejszych przestępstw przeciwko życiu bądź zdrowiu – niejednokrotnie osobami mającymi powiązania ze środowiskami uchodzącymi w odbiorze społecznym za szczególnie niebezpieczne – ugrupowaniami pseudokibiców, związków zajmujących się obrotem substancjami zabronionymi w myśl ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zorganizowanymi grupami przestępczymi, osobami bezdomnymi – nie świadczą o szczególnym zagrożeniu życia lub zdrowia wnioskodawcy. Obawa o własne bezpieczeństwo w ramach wykonywania określonego zawodu, w przypadku skarżącego jest to funkcja asesora prokuratury, nie jest bowiem równoznaczna z istnieniem takiego zagrożenia i nie stawia strony automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Tym samym nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie skarżącemu pozwolenia na posiadania broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Sama obawa wynikająca z przeświadczenia, że poprzez wykonywanie czynności służbowych skarżący może być narażony na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie nie uzasadnia wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Zauważyć także należy, że ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny. Gdyby bowiem zagrożenie bezpieczeństwa osób wykonujących ten zawód było ponadprzeciętne, osoby wykonujące ten zawód uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy. Skoro ustawodawca tego nie uczynił, to należy domniemywać, że nie uznał, że ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych w ramach tej profesji automatycznie uzasadnia przyznanie prawa do posiadania broni. Tym samym takie osoby ustawodawca poddał zatem ogólnym zasadom określonym w ustawie o broni. Nie mają one zatem uprzywilejowanej pozycji w przypadku ubiegania się o broń palną do ochrony osobistej, a podlegają takim samym rygorom jak pozostali obywatele. Gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia za prawidłowy, organ Policji zobowiązany byłby wydać pozwolenie na broń każdemu prokuratorowi, który wystąpiłby z takim wnioskiem, powołując się na istnienie uwarunkowań wynikających z zawodowego funkcjonowania w określonym środowisku społecznym. To jednak nie wynika z przepisów prawa, w tym systemowej wykładni ustawy o broni i amunicji. Ze zgromadzonego w sprawie przez organy Policji materiału dowodowego, jak i z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby znajdował się on dotychczas w sytuacji świadczącej, że jego życie i zdrowie byłoby zagrożone jakimkolwiek stałym, realnym zamachem. Sądowi z urzędu wiadomym jest nadto, że prokurator Prokuratury Rejonowej w W. Ś. postanowieniem z [...] marca 2023 r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., umorzył śledztwo w tej sprawie (sygn. akt [...]), stwierdzając, jak wskazał organ w aktach sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1092/24, że zachowanie osoby, która jednokrotnie wykrzyczała pod budynkiem Prokuratury Rejonowej w R. w stosunku do skarżącego bliżej nieokreślone negatywne konsekwencje oraz wysłała cztery wiadomości elektroniczne na adres email Prokuratury, a także uzyskała informacje na temat jego wizerunku i miejsca zamieszkania, nie zawiera ani gróźb, ani znieważeń, ani zniesławień, "nie realizuje ani ustawowego znamienia strony przedmiotowej uporczywości, ani też okoliczności nie uzasadniają poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, nie doszło także do istotnego naruszenia prywatności" – a więc okoliczności wskazanych w piśmie z 22 grudnia 2022 r. Jednocześnie w toku postępowania administracyjnego organ Policji powziął informację z Prokuratury Rejonowej w R., że skarżący nigdy, w związku lub podczas wykonywania obowiązków służbowych, nie zgłaszał o jakimkolwiek zdarzeniu, zagrażającym jego życiu, bądź zdrowiu. Funkcjonariusze Komisariatu Policji w K. i Komisariatu Policji w R. B. nie ustalili również, aby w związku z wykonywaniem zawodu asesora prokuratury skarżący zgłaszał zdarzenia zagrażające bezpieczeństwu jego życia i zdrowia. Oczywiście z uwagi na charakter pełnionej służbę skarżący subiektywnie może czuć się bardziej narażony niż przeciętny obywatel, jednak wymóg "ponadprzeciętności" zagrożenia, jako przesłanki wydania pozwolenia, musi być odnoszony nie do ogółu obywateli, lecz do specyfiki tej grupy zawodowej, w której skarżący służył. Jak wykazało postępowanie dowodowe, w przebiegu tej służby brak jest elementów szczególnych, mogących świadczyć o istnieniu ponadprzeciętnego zagrożenia w stosunku do skarżącego jako asesora prokuratorskiego. Należy podkreślić, że zarówno tutejszy Sąd, jak i NSA, zajmował się w swoim orzecznictwie problematyką wydania pozwolenia na broń dla osób, które z racji swoich zawodów mają częściej niż przeciętnie kontakt ze środowiskiem przestępczym – Sąd pragnie w tym kontekście przywołać wyrok NSA z 9 lutego 2016 r. sygn. II OSK 1402/14, który dotyczył odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, o które wnioskowała także osoba zawodowo niewątpliwie mająca styczność z osobami karanymi – a mianowicie kurator sądowy, jak również wyroki: WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1639/21, NSA z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 646/22 oraz z 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1799/14 (dotyczące prokuratora jako wnioskodawcy). NSA w powołanym wyroku z 9 lutego 2016 r. sygn. II OSK 1402/14 wskazał, że "(...) regularne przebywanie w środowisku kryminogennym czy patologicznym w celu wykonywania obowiązków zawodowych stanowi nierozerwalną istotę zawodu kuratora sądowego. Ustawodawca nie uznał jednak, że ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych było tego rodzaju, że automatycznie uzasadniałoby przyznanie prawa do posługiwania się bronią służbową. Dostrzegając natomiast fakt, że wykonywanie zadań stawia kuratora wobec wielu problemów i sytuacji trudnych, wiążących się z niebezpieczeństwem, czasem z zagrożeniem zdrowia lub życia, ustawodawca nadał kuratorowi uprawnienie do żądania wsparcia ze strony osób i instytucji, w zakresie ich statutowych obowiązków, w tym od Policji (art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych, Dz.U. z 2014 r., poz. 795 z późn. zm.). (...) Jeśli zaś idzie o ponadprzeciętność zagrożenia, to autor skargi kasacyjnej zarzuca odniesienie tego kryterium do grupy zawodowej kuratorów, nie zaś do ogółu społeczeństwa. W tym zakresie należy się ze skarżącym zgodzić. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdy kurator sądowy statystycznie ponadprzeciętnie częściej spotyka się z przestępcą niż osoba wykonująca zawód nauczyciela czy lekarza. Powyższe niewątpliwie odnosi się także do innych zawodów takich jak sędzia, prokurator czy policjant. Ponadprzeciętność zagrożenia w związku z wykonywanym zawodem w stosunku do ogółu społeczeństwa, nie przesądza jednak o konieczności uwzględnienia wniosku wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Jak wyżej powiedziano, zagrożenie to to powinno być stałe a przede wszystkim realne. Te przesłanki zagrożenia nie zostały wykazane w toku postepowania". Tezy powyższe można odnieść także do zawodu prokuratora i niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, by wnioskodawca znalazł się dotychczas w sytuacji świadczącej, że jego życie, zdrowie i mienie byłoby zagrożone jakimkolwiek stałym, realnym i ponadprzeciętnym zamachem. Okoliczności takich nie wykazał również i sam skarżący. Ustalenia organu w tym zakresie są zatem prawidłowe. Sąd pragnie podkreślić, że prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma ono charakteru powszechnego. Podlega natomiast administracyjnej reglamentacji, a skarżący w przedmiotowej sprawie nie przekonał organów Policji, że w jego przypadku spełniona została dyspozycja art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Pozwolenia na broń nie wydaje się bowiem "na zapas" lub "na wszelki wypadek", a tylko wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o takie prawo niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Faktów tego rodzaju nie wskazał ani sam skarżący, ani nie ustaliły organy Policji w wyniku podjętych czynności. W tym miejscu warto jeszcze wskazać, że zgodnie z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 621/12 zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji), aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi. Sąd doszedł więc do przekonania, że postępowanie przeprowadzone w sprawie skarżącego nie wykazało, aby znajdował się on w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu bezpieczeństwa osobistego, od czego uzależnione jest wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Dlatego mając na uwadze reglamentacyjny charakter pozwolenia na broń palną, organy Policji zobligowane były do odmowy wydania skarżącemu takiego pozwolenia. Skarżącemu wyjaśnić bowiem należy, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny tylko, wówczas gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji zaś, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Jak wynika bowiem z art. 145 § 1 ust 1 lit. c p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2024 r. sygn. akt I GSK 287/23 wskazał zaś, że: "Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie, w sytuacji gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym, w sytuacji gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek, wówczas gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". Sytuacja taka nie miała miejsca natomiast w rozpatrywanej sprawie. Jakkolwiek bowiem z porównania daty nadania pisma z 21 grudnia 2022 r. oraz daty wydania skarżonej decyzji wynika, że okoliczności, które mają – w ocenie skarżącego – wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, zostały powołane przez niego jeszcze w toku postępowania odwoławczego, to koincydencja czasowa sprawiła jednak, że pismo to wpłynęło do siedziby organu już po wydaniu decyzji przez KGP, wobec czego organ ten nie miał fizycznej możliwości zapoznania się z treścią tego pisma przed załatwieniem sprawy. Skarżący w toku postepowania sądowego nie wykazał jednak, aby nie miał wcześniej możliwości zawiadomienia KGP o okolicznościach, które stały się dla niego asumptem do złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 190a k.k. Zwłaszcza w kontekście prawomocnego wyroku z 2 lipca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1092/24, w którym Sąd przesądził, że grożenie skarżącemu przez ustaloną osobę bliżej nieokreślonymi negatywnymi konsekwencjami oraz uzyskanie przez nią informacji na temat jego wizerunku, miejsca zamieszkania nie stanowią realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla jego zdrowia i życia. Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. S postanowieniem z [...] marca 2023 r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., umorzył bowiem śledztwo w tej sprawie (sygn. akt [...]), stwierdzając, że zachowanie osoby, która jednokrotnie wykrzyczała pod budynkiem Prokuratury Rejonowej w R. w stosunku do skarżącego bliżej nieokreślone negatywne konsekwencje oraz wysłała cztery wiadomości elektroniczne na adres email Prokuratury, a także uzyskała informacje na temat jego wizerunku i miejsca zamieszkania, nie zawiera ani gróźb, ani znieważeń, ani zniesławień, "nie realizuje ani ustawowego znamienia strony przedmiotowej uporczywości, ani też okoliczności nie uzasadniają poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, nie doszło także do istotnego naruszenia prywatności". Wskutek złożenia przez skarżącego zażalenia na przedmiotowe postanowienie sprawa znajduje się w rozpoznaniu Sądu Rejonowego w W. pod sygn. akt [...]. Wbrew stanowisku skarżącego, KGP miał prawo zatem powołać się na uzasadnienie umorzenia śledztwa w powyższej sprawie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W, Ś., ponieważ ocenę stanu sprawy wyraża m.in. przez analizę akt postępowania karnego i zawartych w nich ustaleń. Organ Policji nie ma bowiem prawa domniemywać czy organy ścigania (lub sądy) podjęły słuszne rozstrzygnięcie, winien opierać się natomiast na ich ustaleniach zawartych w postępowaniu karnym. Sąd podkreślił, że na ocenę powyższą nie ma wpływu okoliczność, że postanowienie o umorzeniu śledztwa nie jest prawomocne, ponieważ nie zostało ono dotychczas podważone – skarżący nie przedstawił bowiem do dnia wyrokowania odpisu orzeczenia, z którego wynikałoby, że śledztwo ww. sprawie jest prowadzone. Postanowienie z [...] marca 2023 r. funkcjonuje zatem w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. Jest więc dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa korzystającym ze szczególnej mocy dowodowej. Przysługuje mu zatem domniemanie prawdziwości (potwierdzające, że dokument pochodzi od danego organu, który go wystawił) oraz domniemanie zgodności z prawdą zawartej w tym dokumencie treści. Mając powyższe na względzie nie sposób uznać, że okoliczności wskazane w piśmie z 21 grudnia 2022 r. rzutują na prawidłowość rozstrzygnięcia KGP, zwłaszcza że w ocenie skarżącego podnoszone naruszenie art. 10 k.p.a. winno stanowić podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, podczas gdy kwestia wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została już rozstrzygnięta negatywnie dla skarżącego prawomocnym wyrokiem z 2 lipca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1092/24, którym oddalono skargę skarżącego na decyzję KGP z [...] stycznia 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się natomiast do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu Sądu stwarza bowiem stan prawny taki, jaki z niego wynika (por. wyrok NSA z: 11 marca 2020 r. sygn. akt I GSK 768/17, 28 października 2022 r. sygn. akt III FSK 779/22). Ratio legis regulacji art. 170 p.p.s.a. polega na wymuszaniu logicznego działania szeroko rozumianych organów państwa i zapobieganiu sytuacjom funkcjonowania w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych (przykładem takiej sytuacji jest współistnienie dwóch lub więcej rozbieżnych orzeczeń, które inaczej oceniają tę samą kwestię – por. wyrok NSA z: 9 lutego 2023 r. II FSK 1802/20, 7 lipca 2023 r. I GSK 1553/19, 24 sierpnia 2023 r. I GSK 1835/19). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.