VI SA/Wa 3438/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska (spr.) Protokolant referent Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889, dalej: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. (obecnie: [...] Sp. z o.o., dalej: "skarżąca"), uchyliło decyzję Prezydenta [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w części dot. jej pkt 1 i 2 i w tym zakresie orzekło co do istoty, wymierzając skarżącej karę pieniężną w wysokości 8.037 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim reklamy w dniach 12-14 maja, 16-21 maja, 23 maja, 25-27 maja, 29 maja - 03 czerwca, 05-11 czerwca, 13 czerwca 2022 r. o pow. 2,91 m² oraz elektronicznego nośnika reklamowego w dniach 15 maja, 22 maja, 24 maja, 28 maja, 04 czerwca, 12 czerwca 2022 r. o pow. 0,39 m², zaś w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ pierwszej instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 268 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] w dniach 12 - 21 maja, 23 - 27 maja, 29 maja - 03 czerwca 05 -11 czerwca, 13 czerwca 2022 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 2,91 m² oraz w dniach 22, 28 maja, 04, 12 czerwca 2022 r. elektronicznego nośnika reklamowego o powierzchni 0,39 m² bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 12 maja 2022 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rejonie nr [...], podczas której stwierdzili umieszczenie w nim elektronicznego nośnika reklamowego o zmiennej treści bez wymaganego przepisami u.d.p. zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy oraz zmierzoną powierzchnię rzutu poziomego nośnika reklamowego. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 12, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 29, 30, 31 maja, 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 13 czerwca 2022 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy o zmiennej treści emitowanej przez elektroniczny nośnik reklamowy, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji, organ decyzją z [...] sierpnia 2025 r. uchylił w części zaskarżoną decyzję i orzekł w tym zakresie co do istoty. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przesłankami wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym zostało umieszczone określone urządzenie (np. reklama) i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi. Okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego (względnie umowa, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c) lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. W ocenie organu, żadna z tych okoliczności w niniejszej sprawie przez skarżącą nie została wykazana. Zatem stwierdzenie przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy i nośnika reklamowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] w W., było elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym do zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Organ wskazał, że materiał dowodowy, na którym oparto decyzję pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej stanowią: wypis z rejestru gruntów; wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000; mapa zasadnicza z oznaczeniem granicy pasa drogowego i lokalizacją przedmiotowego nośnika reklamowego sporządzona przez geodetę mgr. inż. A. C.; protokół kontroli pasa drogowego z 12 maja 2022 r. o godz. 08:30; karty kontroli pasa drogowego w pozostałych dniach objętych decyzją; dokumentacja fotograficzna wykonana przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, w tym na nośniku CD oraz "opinia geodezyjna" z 30 grudnia 2020 r. wraz ze schematem dotycząca usytuowania nośnika reklamowego firmy [...] w pasie drogowym ul. [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku nr [...] położonym przy ul. [...], na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. W ocenie organu, powyższe dowody potwierdzają zarówno przebieg pasa drogowego, jak i jego zajęcie przez nośnik skarżącej. Na szkicu geodeta A. C. zaznaczył granicę pasa drogowego i wrysował nośnik reklamowy. Nośnik znajduje się w całości w pasie drogowym. Skoro pas drogowy wyznacza zasięg działania ustawy o drogach publicznych oraz zasięg kompetencji zarządcy drogi, a działka ewidencyjna jest obszarem jednorodnym pod względem prawnym, to linie graniczne, o których mowa w obu definicjach muszą się pokrywać. Droga mieści się w pasie drogowym. Pozwala to uznać, że nośnik reklamowy zawieszony nad chodnikiem na elewacji budynku znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej. Zaś dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy jedynie potwierdza ten fakt. Odnosząc się do przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania opinii, w szczególności opinii inż. A.B. z 18 października 2022 r. i występowania na elewacji budynku elementów, co miałoby świadczyć o innym niż cel drogowy przeznaczeniu organ wskazał, że gzymsy czy cokoły, nie powodują, że obszar pod tymi elementami stanowi obszar o innym niż drogowym przeznaczeniu, a zatem umieszczenie reklam w tym że obszarze nie może stanowić zajęcia pasa drogowego. Organ podkreślił, że wskazywany w ww. opinii, sporządzonej na zlecenie skarżącej, element architektoniczny (gzyms) nie modyfikuje przebiegu pasa drogowego. Granice przestrzenne pasa drogowego wyznacza bowiem nie ukształtowanie budynku, na którym znajduje się reklama/obiekt budowlany, ale linie graniczne gruntu oraz przestrzeń nad i pod tym gruntem Organ nie znalazł także podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a., wskazując, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za to, że reklama została umieszczona i pozostawała w pasie drogowym niezgodnie z przepisami prawa. Zdaniem organu, skarżąca nie dołożyła należytej staranności, aby ustalić przebieg pasa drogowego przed posadowieniem reklamy. I nawet błędne przekonanie co do lokalizacji reklamy także nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż każdy mógłby się w ten sposób tłumaczyć, co prowadziłoby do samowolnych zajęć pasa drogowego, wbrew wymogom ustawy. Skarżąca przed posadowieniem reklamy w pobliżu drogi powinna była upewnić się u zarządcy drogi, czy przyjęta lokalizacja i parametry reklamy są dopuszczalne i nie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wobec poprzestania tylko na własnej ocenie, skarżąca dopuściła się samowoli. Jest to równoznaczne z ignorowaniem przepisów, w tym wymogów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie organu, takie postępowanie nie może być kwalifikowane jako znikome naruszenie prawa. Uzasadniając przyczynę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, organ stwierdził, że na załączonej do akt sprawy płycie CD, obrazującej nośnik w poszczególnych dniach zajęcia brak jest zdjęć wykonanych w dniu 15 maja 2022 r., natomiast w folderze o nazwie: "[...]", zostały umieszczone zdjęcia nośnika reklamowego z innej lokalizacji. W piśmie wyjaśniającym z 17 lutego 2025 r. Zarząd Dróg Miejskich wskazał, iż w dniu 15 maja 2022 r. nie była wykonywana kontrola pasa drogowego i brak jest dokumentacji fotograficznej dot. kontroli wykonanej w dniu 24 maja 2022 r. Z tych względów organ uznał, że za dzień 15 maja oraz 24 maja 2022 r. należało wymierzyć karę pieniężną za sam nośnik reklamowy według następującego wyliczenia: - reklama wyświetlana na wyświetlaczu elektronicznym: 2,91 m² (powierzchnia zajęcia) x 10,00 zł (stawka za 1 m² dziennie) powiększona 10-krotnie x 27 dni zajęcia = 7.857,00 zł; - nośnik reklamowy: 1,00 m² (powierzchnia zajęcia) x 3,00 zł (stawka za 1 m² dziennie) powiększona 10-krotnie x 6 dni zajęcia = 180,00 zł; łącznie: 8.037,00 zł. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi przez nośnik reklamowy skarżącej, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie sposób tego jednoznacznie stwierdzić, co skutkowało naruszeniem art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., 2) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przebieg granicy pasa drogowego oraz nie była wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, 3) art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 (błędnie wskazane ust. 1) u.d.p. poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego, 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a. poprzez: - niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, - brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, - brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, - niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, 5) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wymierzenie kary skarżącej, podczas gdy waga rzekomego naruszenia prawa przez skarżącą była znikoma. Skarżąca zaprzestała rzekomego naruszenia prawa, zatem organ, po tym jak w sposób prawidłowy ustaliłby zajęcie pasa drogowego (co w ocenie skarżącej, mając na uwadze stan prawny i faktyczny przebiegu granicy pasa drogowego nie jest możliwe), powinien odstąpić od nałożenia kary administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy jest to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Pas drogowy, w myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., po uzyskaniu, w formie decyzji administracyjnej, zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. Zastosowanie zatem w przedmiotowej sprawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. jest dopuszczalne, w sytuacji gdy organy ustalą, że sporne urządzenie reklamowe wraz z wyświetlaczem reklamowym znajdowało się w pasie drogowym i że zajęcia pasa drogowego dokonała skarżąca, nie mając zezwolenia zarządcy drogi. Konieczne było także ustalenie powierzchni obiektu zajmującego pas drogowy oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia. W ocenie Sądu, granica pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] w W. oraz nieruchomości, na elewacji której umieszczono sporne urządzenie reklamowe, została w sposób wystarczający i przekonujący ustalona dowodami zgromadzonymi w sprawie. W aktach administracyjnych znajdują się: protokół z kontroli pasa drogowego z 12 maja 2022 r.; karty kontroli zajęcia pasa drogowego w kolejnych dniach objętych zaskarżoną decyzją, a także dokumentacja fotograficzna, w tym na nośniku CD. Na załączonym do akt wydruku z mapy zasadniczej w skali 1:500 oznaczono przebieg pasa drogowego oraz miejsce usytuowania nośnika reklamowego. W aktach jest także wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 oraz wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] stanowi drogę publiczną powiatową. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się sporządzona przez geodetę uprawnionego A. C. opinia geodezyjna dotycząca usytuowania spornego nośnika reklamowego w pasie drogowym ul. [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku nr [...] położonym przy ul. [...], na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]., której integralną część stanowi mapa usytuowania tegoż nośnika w pasie drogowym. W protokole kontroli pasa drogowego z 12 maja 2022 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego w rejonie ul. [...] w rej. nr [...] przez elektroniczny wyświetlacz reklamowy skarżącej ze zmienną treścią reklamową o wymiarach 2,91 m² oraz rzut poziomy nośnika reklamowego o powierzchni 0,39 m². Na załączonych kartach kontroli uwidoczniono datę kontroli, zwięzły opis stanu kontroli, dane osoby kontrolującej oraz jej podpis. W opisie stanu kontroli nadmieniona została informacja, iż nośnik reklamowy ze zmienną treścią reklamową funkcjonuje. W opisie każdej karty kontroli zamieszczona została informacja, iż kontrola dotyczy zajęcia przedmiotowego pasa drogowego. Potwierdzeniem kontroli, są również wykonane i dołączone do akt sprawy zdjęcia. Dokumenty te potwierdzają, że pas drogowy był zajmowany w okresie 12-14 maja, 16-21 maja, 23 maja, 25-27 maja, 29 maja - 03 czerwca, 05-11 czerwca, 13 czerwca 2022 r. poprzez umieszczenie w nim reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o pow. 2,91 m², natomiast w dniach 15 maja, 22 maja, 24 maja, 28 maja, 04 czerwca, 12 czerwca 2022 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,39 m². W oparciu o te środki dowodowe organ prawidłowo przyjął i wymierzył skarżącej karę za zajęcie pasa drogowego przez reklamę oraz przez sam nośnik reklamowy. Z dokumentów tych w sposób niebudzący wątpliwości Sądu wynika, że elektroniczny nośnik reklamowy należący do skarżącej zajmuje pas drogowy w ul. [...]. W sposób bardzo przystępny obrazuje to przede wszystkim dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę, tj. mapa usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym w skali 1:250, na której zaznaczony został zarówno przebieg pasa drogowego ul. [...], jak też usytuowanie urządzenia reklamowego względem tego pasa drogowego. Określa więc linię graniczną pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p. oraz kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy. Położenie urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na mapie usytuowania nośnika sporządzonej przez geodetę uprawnionego. Powyższe wskazuje na zamieszczenie reklamy nad pasem drogowym, określa też powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Fakt, że ww. mapa została sporządzona przez geodetę uprawnionego powoduje, że posiada ona szczególną moc dowodową. Tym samym, powyższy dokument wraz z pozostałymi wymienionymi powyżej dowodami pozwalają na jednoznaczne ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia przez skarżącą pasa drogowego przez sporny nośnik/reklamy o wskazanej w zaskarżonej decyzji powierzchni oraz okresie. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest podstaw do przyjęcia, wbrew twierdzeniom skarżącej, by po stronie organu zaistniała konieczność jego uzupełnienia lub poszerzenia o dodatkowe dowody mające potwierdzać przebieg linii granicznej pasa drogowego oraz faktu posadowienia nośnika reklamowego skarżącej w spornym pasie drogowym. Organy obu instancji dokonały analizy okoliczności istotnych dla ustalenia, że doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., w sposób wystarczający, przeprowadziły też niezbędne dowody. Ustalenia organu na okoliczność usytuowania reklam w granicy pasa drogowego oraz ich powierzchni są jednoznaczne i spójne. Mają one potwierdzenie, w opisanym powyżej, zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej, że jedynym dokumentem, który może wykazać prawidłowość usytuowania obiektu reklamowego i granic pasa drogowego jest mapa do celów prawnych. W tym zakresie wielokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny, również w sprawach dotyczących skarżącej, wyjaśniając, że nie w każdym przypadku konieczne jest wykorzystywanie dowodów z dokumentów sporządzonych w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1429, z późn. zm.), w tym mapy do celów prawnych, o której mowa w § 24-29 tego rozporządzenia. Wprawdzie rozporządzenie to przewiduje stosowanie określonych w nim standardów również na potrzeby "typowych postępowań sądowych i administracyjnych" (§ 1 i § 24 ust. 1), jednak nie sposób przyjąć, aby skutkowało to – w wymiarze uniwersalnym, niezależnie od okoliczności konkretnej sprawy – całkowitą dyskwalifikacją i pozbawieniem mocy dowodowej innych dowodów niż dokumenty opracowane wedle reguł wynikających z powołanych przepisów rozporządzenia, skoro rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, dopuszczały przy tym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, zaś szeroka formuła postępowania dowodowego wyklucza możliwość stosowania formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą określonego środka dowodowego (por. wyroki NSA: z 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 2664/21 i z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 515/22). W ocenie Sądu, ustawa o drogach publicznych nie nakłada szczególnych rygorów dowodowych dla ustalenia okoliczności stanowiących podstawę do nałożenia kary z art. 40 ust. 12. Z treści tego przepisu wynika, że kara jest nakładana za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Oznacza to, że zarządca drogi, prowadząc postępowanie o nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego, jest obowiązany ustalić pas drogowy dla danej kategorii drogi. W tym zakresie może posłużyć się wszelkimi dowodami – zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 80/21). Oczywiście, ustalenie granic pasa drogowego nie może być dowolne, co nie oznacza, że ma być dokonywane w sposób w jaki domaga się tego skarżąca. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. W szczególności, jak już wyżej wskazano, ustalono granice pasa drogowego i wskazano usytuowanie nośnika reklamowego. Materiał dowodowy sprawy wyraźnie wskazuje, że przedmiotowy nośnik znajdował się w pasie drogowym ul. [...] w rej. nr [...] w W.. Tym samym nie można zarzucić organom naruszenia powołanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81a § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim organy zebrały i rozpatrzyły w sposób wnikliwy materiał dowodowy oraz na jego podstawie ustaliły stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) oraz w sposób czytelny wyjaśniły przyczyny podjętego rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżąca została także zawiadomiona, w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy, wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., a także uzasadnienie faktyczne i prawne, które czyni zadość normie art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał bowiem m.in. fakty które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, organ w prawidłowy sposób wykazał w niniejszej sprawie zajęcie przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. W niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona przez organ, w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem stawek wynikających z uchwały Rady m.st. Warszawy z 27 maja 2004 r. Nr XXXI/666/2004. Za każdy dzień naruszenia pasa drogowego przez reklamy emitowane na monitorach i wyświetlaczach elektronicznych oraz w formie ruchomych obrazów wymierzono skarżącej karę według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 23 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy oraz przez nośnik reklamowy według stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego w wysokości przewidzianej w poz. 19 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady m. st. Warszawy. Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem słusznie organ przyjął, że w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W sprawie nie została spełniona przede wszystkim przesłanka znikomości wagi naruszenia, gdyż skarżąca zajmuje się w sposób profesjonalny reklamą, nie podjęła starań celem uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Nie podjęła także żadnych czynności, które pozwoliłyby na upewnienie się, czy wybrana przez nią lokalizacja na umieszczenie reklamy nie nastąpi w granicach pasa drogowego. Reklama w pasie drogowym może stanowić o niebezpieczeństwie dla ruchu drogowego z uwagi na możliwość przyciągnięcia uwagi uczestników tego ruchu, a tym samym wpłynąć na zmniejszenie bezpieczeństwa tych uczestników. Dodatkowo należy wskazać, że jeżeli wymierzenie skarżącej wielu kar pieniężnych za umieszczanie w pasie drogowym licznych reklam bez zezwolenia zarządcy drogi, nie doprowadziło do zaprzestania naruszenia prawa, tym bardziej poprzestanie na pouczeniu nie odniosłoby w tych realiach żadnego skutku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz.143, z późn. zm.), oddalił skargę.