VI SA/Wa 477/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. N. kwotę 4067 (cztery tysiące sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. N. (dalej jako "Skarżący" lub "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "GITD", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z [...] grudnia 2021 roku nr [...]. Podstawę prawną skarżonej decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej także jako "k.p.a."), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm., dalej też jako "p.r.d.") w zw. z art. 11 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2021 r. poz. 54) oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm., dalej także jako "u.d.p.") a także § 3 ust. 1 pkt. 2 lit. a, § 5 ust. 1 pkt. 8a lit. b, § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ I instancji" lub "WITD") z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości więcej niż o 20%. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione przez inspektora inspekcji transportu drogowego podczas kontroli w dniu [...] listopada 2020 r. w T. pojazdu członowego składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. K., wykonując przejazd drogowy z ładunkiem w postaci maszyny budowlanej (ładunek niepodzielny) w imieniu Skarżącego na trasie T. - W. W wyniku pomiarów kontrolowanego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - rzeczywista masa całkowita 64,4 tony - przekroczenie o 24,4 tony (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 61 %), - nacisk grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi - 37,9 tony - przekroczenie o 10,9 ton (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 40,37%), - szerokość pojazdu członowego z ładunkiem - 3,14 m - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 0,59 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 23,14 %), - długość pojazdu członowego z ładunkiem - 22,47 m - przekroczenie o 5,97 metra (przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 36,18 %). GITD podkreślił, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 28.11.2019 r. do 28.11.2021 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 6 tabeli. Natomiast podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych wartości dla dopuszczalnej długości, szerokości, dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi o więcej niż 20%, dlatego wymierzono karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Organ odwoławczy podkreślił, że zezwolenie posiadane przez przewoźnika było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z posiadanym uprawnieniem. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 roku, Skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów materialnych tj. § 3 ust. 3 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez oparcie skarżonego rozstrzygnięcia na wartości sumarycznej masy całkowitej poddanego kontroli pojazdu i porzucenie obowiązku wyznaczenia jego rzeczywistej masy całkowitej, jak również poprzez oparcie decyzji na wartości sumarycznej nacisku grupy osi i zaniechanie wyznaczenia rzeczywistego nacisku tej grupy, - przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art 77 § 1 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na całkowicie niewiarygodnych wynikach pomiarów masy całkowitej oraz nacisków osi, przeprowadzonych dwoma wagami (jedną parą) SAW 10C serii III, podczas gdy producent nie dopuszcza takiej możliwości w odniesieniu do pojazdu o siedmiu osiach, - przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpującą analizę stanu prawnego, mającego zastosowanie do niniejszego przypadku, przejawiające się zaniechaniem rozpatrzenia wpływu przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, które zyskały w całości moc obowiązującą w dniu 13 marca 2021 r. na sytuację prawną strony. Mając na względzie powyższe Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. a także zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga A. N. zasługuje na uwzględnienie, gdyż, w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2021 roku, jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r., naruszają przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek niepodzielny w postaci maszyny budowlanej. Odpowiedzialność ta wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej (powyższe przepisy, a także następne, przywołane w brzmieniu obowiązującym na dzień stwierdzonego naruszenia). Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do p.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. W przedmiotowej sprawie została na Skarżącego nałożona kara za przejazd bez zezwolenia kategorii VII, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 140ab ust. 2 p.r.d. Jak wynika z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 15 000 zł, w pozostałych przypadkach (a więc, gdy nie znajdują zastosowania przypadki regulujące konsekwencje przekroczenia nacisku jednej lub wielu osi, rzeczywistej masy całkowitej lub wymiarów pojazdu, ujęte w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b p.r.d.). Kluczowym jest zatem nie budzące jakichkolwiek wątpliwości ustalenie faktu, iż istotnie Skarżący naruszył prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Tymczasem nie sposób na gruncie niniejszej sprawy mówić o jednoznacznym ustaleniu w toku postępowania przed organami obu instancji stanu faktycznego, skoro ustalenia organu pierwszej instancji są różne od ustaleń organu odwoławczego. Otóż organ I instancji ustalił, że kierowca okazał do kontroli m.in. zezwolenie kategorii V nr [...] (str. 1 decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r.). Dokładnie takie też zezwolenie znajduje się w aktach sprawy (karta 18). Tymczasem Główny Inspektor Transportu Drogowego, wskazując na stronie 4 swej decyzji, na ustalony przez siebie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, stan faktyczny, uznał, że podczas tej samej kontroli, kierowca okazał zezwolenie kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 28 listopada 2019 r. do 28 listopada 2021 r. Z akt sprawy nie wynika przy tym, żeby Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., przeprowadził jakiekolwiek dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Należy zatem przypomnieć, że istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym co do istoty, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do dokonania niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego. Dwukrotność rozstrzygnięcia oznacza konieczność pokrywania się postępowań w obydwu instancjach; organ odwoławczy nie może zastępować w czynnościach postępowania organu pierwszej instancji. Jeśli organ odwoławczy będzie w swoim rozstrzygnięciu powoływał się na okoliczności i ustalenia, które nie miały oparcia w ujawnionych dowodach przed pierwszą instancją, wykracza już poza zakres swoich uprawnień. Gdy organ odwoławczy w zasadniczy sposób zmienia ustalenia organu pierwszej instancji utrzymując przy tym decyzję w mocy, dochodzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a przy tym naruszone zostaje prawo strony postępowania sankcyjnego do obrony jej praw. Także gdy organ odwoławczy w swojej decyzji powołał się na okoliczności, które nie zostały ujawnione przez organ pierwszej instancji, w szczególności zgromadził całkiem nowe dowody, które nie były znane organowi pierwszej instancji, wówczas takie rozstrzygnięcie wykracza poza ramy dokonania swobodnej oceny całego materiału dowodowego w sprawie i pozbawiając stronę rozstrzygnięcia przez jedną instancję narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W świetle powyższych rozważań, opisany wyżej sposób procedowania doprowadził do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez jej rozpoznania co do prawidłowego ustalenia przez organ odwoławczy stanu faktycznego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Irrelewantnym jest przy tym, w kontekście konieczności ustalenia stanu faktycznego sprawy, twierdzenie Skarżącego, że poza sporem jest, iż kierowca okazał ważne na dzień 16 listopada 2020 zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VI, skoro okoliczność ta w żaden sposób nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym a nadto jest wprost sprzeczna z ustaleniami poczynionymi przez organ pierwszej instancji. Ponadto, w analizowanej sprawie, ustalenie zarówno nacisku potrójnej osi, jak i masy całkowitej pojazdu, wymagało niewątpliwie skorzystania z profesjonalnego sprzętu – wagi przeznaczonej do ważenia pojazdów i spełniającej wymagania stawiane przez przepisy metrologiczne. Wskazane przymioty urządzenia pomiarowego powinny jednoznacznie wynikać z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy. Takim legalnym dowodem w tym zakresie jest przy tym, w myśl art. 4 pkt 20 ustawy z 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2020 r., poz. 140) – świadectwo legalizacji, o którym mowa w art. 4 pkt 13 tej ustawy. Waga samochodowa służąca do kontroli pojazdów w ruchu drogowym oraz służy ochronie bezpieczeństwa powszechnego oraz przy pobieraniu należności budżetowych oraz pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, a więc stanowi przyrząd pomiarowy, który poddawany jest kontroli metrologicznej na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa o miarach. Polega ona na zatwierdzeniu typu oraz legalizacji (pierwotnej bądź ponownej) konkretnego egzemplarza (art. 8 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa o miarach). W tym zakresie podzielić należy stanowisko zawarte w wyroku NSA z 18 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1831/17 (LEX nr 2727944). Tymczasem w aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest świadectwa legalizacji wag, z których korzystał organ pierwszej instancji, dokonując ważenia przedmiotowego pojazdu, co uniemożliwia dokonanie przez Sąd kontroli prawidłowości ustalenia w tym zakresie przez organ stanu faktycznego sprawy, tj. czy istotne w sprawie ustalenia poczyniono na podstawie właściwych pomiarów dokonanych z wykorzystaniem dopuszczonych do takiego celu urządzeń technicznych (wag). Co więcej, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, przywołując numery seryjne obu wag typu SAW 10C III, w ogóle nie podają żadnych informacji pozwalających na identyfikację odpowiadającego im, świadectwa legalizacji, jak data jego wydania, organ tego dokonujący, czy też data ważności legalizacji każdej z wag. Organ odwoławczy sam przy tym przywołuje tezy z orzecznictwa, zgodnie z którymi tylko wyniki uzyskane w trakcie ważenia za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, nie budzą wątpliwości. Brak natomiast poczynienia ustaleń, co do legalizacji obu użytych w trakcie kontroli w dniu [...] listopada 2020 roku wag SAW 10C III, powoduje, że o wyeliminowaniu tego typu wątpliwości, w realiach przedmiotowej sprawy, nie można mówić. Wątpliwości tych nie niweluje samo przywołanie w treści wystawionej przez producenta wag deklaracji zgodności CE (datowanej na 11.01. i 13.03. 2018 r.) faktu dokonania certyfikacji przez jednostkę notyfikowaną (OUM w P.). Co więcej, jak wskazał w swej decyzji organ pierwszej instancji, strefa ważenia wyposażona była w zagłębienie do umieszczenia w nim wag przenośnych. Istotnie punkt 6.3.3. Instrukcji Obsługi wag SAW 10C serii III przewiduje, że wnęki są zalecane dla uzyskania równej powierzchni ważenia, zastrzegając jednak, że podczas stosowania wagi SAW III w zagłębieniu, w celu zachowania odchylenia od głębokości zagłębienia na poziomie maksymalnie 10% wymagany jest następujący wymiar zagłębienia: 39 mm +/- 4 mm (punkt 6.3.3.1.). Tymczasem ani z zapisów protokołu kontroli, jak i protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów (data przeprowadzenia pomiarów 3 listopada 2014 roku), czy też z jakichkolwiek innych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że w przypadku wnęk, w których umieszczono wagi SAW III, wskazane w instrukcji parametry dotyczące wymiaru zagłębienia zostały spełnione. Nadto ze wspomnianego protokołu kontroli, jak też protokołu przesłuchania świadka (kierowcy), a także decyzji obu instancji, nie wynika, w jaki sposób przeprowadzono procedurę ważenia czteroosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą o nr rej. [...]. Organy obu instancji wskazały jedynie, że pomiarów nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej, dokonano przy użyciu pary wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr fabrycznych [...] i [...] produkcji firmy International R., połączonych przewodem elektrycznym i tworzących tzw. "pomost wagowy", a także, że pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń wagowych. Zauważyć jednakże należy, że instrukcja ta w punkcie 6.3.1., precyzując sposób ważenia, w zależności od rodzaju pojazdu, jako jedną z dopuszczalnych konfiguracji wag przy badaniu obciążenia dla grupy osi pojazdu z więcej niż dwoma osiami, wymienia 2 pary wag a przy ważeniu grupy osi pojazdu z więcej niż trzema osiami 3 pary wag. Jednocześnie instrukcja wskazuje, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu. Z instrukcji nie wynika natomiast, czy w ten sam sposób można wyliczyć łączne obciążenie grupy trzech osi a to ten parametr w niniejszej sprawie został przekroczony o 10, 9 tony. W aktach sprawy brak jest przy tym jakichkolwiek innych dokumentów, pozwalających na ocenę prawidłowości dokonania ważenia grupy osi jedną parą wag SAW serii III, jak chociażby wyjaśnień uprawnionych do certyfikacji urządzeń odpowiednich organów, czy też samego producenta. Co więcej, jak już wyżej wspomniano, na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie opisano sposobu dokonania ważenia pojazdu, odsyłając jedynie blankietowo do domniemanej jego zgodności z instrukcją obsługi wag. Dopiero w odpowiedzi na skargę GITD wyjaśnił, że podstawą do wyznaczenia dopuszczalnego nacisku grupy osi składającej się z trzech osi pojazdów silnikowych, w której co najmniej dwie osie składowe są osiami napędowymi, były wyniki odczytane wprost z wyświetlacza wagi a rzeczywistą masę całkowitą pojazdu wyznaczono poprzez sumowanie wyników ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi. Zdaniem Sądu, nie sposób nie dostrzec poważnych wątpliwości, odnośnie tej skrótowo opisanej informacji o odczytaniu wprost z wyświetlacza wagi wyników ważenia grupy trzech osi, w przypadku, gdy użyto w trakcie kontroli w dniu [...] listopada 2020 roku, wyłącznie jednej pary wag. Taka konfiguracja dwóch wag zakładałaby bowiem logicznie konieczność odrębnego ustalenia wagi każdej z osi wchodzących w skład grupy osi z osobna (i odczytania z wyświetlacza wprost tylko tego parametru odnoszącego się do obciążenia jednej osi), a następnie ich zsumowania celem ustalenia nacisku całej grupy osi. Abstrahując od powyższego, podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż wywody w tym zakresie ujęte w odpowiedzi na skargę, nie mogą zastępować, czy uzupełniać decyzji, poprzez zamieszczenie w niej rozważań i ocen, które winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. W związku z tym, co do zasady argumenty wskazywane w odpowiedzi nie są brane pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu sądowym. Sposób ważenia przedmiotowego pojazdu winien bowiem wynikać właśnie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a ocena jego prawidłowości winna znaleźć się w decyzjach organów inspekcji transportu drogowego, ale z odniesieniem do konkretnych zapisów instrukcji obsługi wag lub innych relewantnych dokumentów (pochodzących od uprawnionych organów czy też producenta wag). Z punktu widzenia konieczności oceny dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, kluczową w sprawie pozostaje możliwość użycia wskazanych w protokole kontroli wag do pomiaru nacisku potrójnej osi napędowej pojazdu w siedmioosiowym zespole pojazdów, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Tylko w takiej sytuacji Sąd będzie miał możliwość dokonać kontroli skarżonej decyzji na podstawie przywołanego już powyżej art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. To organ administracji publicznej, na mocy ustanowionej w k.p.a. zasady oficjalności, obciążony jest obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. Obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność karno-administracyjną. Tymczasem zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, jak i wywody organów obu instancji, nie pozwalają na ustalenie kluczowej w sprawie kwestii, dla możliwości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a mianowicie, czy stwierdzone naruszenie dopuszczalnych norm nacisku grupy osi, zostało ustalone przy użyciu prawidłowych urządzeń i we właściwej, dopuszczalnej przez producenta, konfiguracji. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji, na mocy art. 153 p.p.s.a., weźmie pod uwagę powyższą ocenę, uzupełniając odpowiednio materiał dowodowy. Zatem w toku ponownie przeprowadzonego postępowania winien będzie wyjaśnić, w jaki sposób przebiegała procedura ważenia a następnie przeprowadzić dowody z dokumentów, które pozwolą na jednoznaczną ocenę prawidłowości przyjętej metody ważenia zespołu pojazdów, w konfrontacji z już znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami w postaci protokołu kontroli, jego załączników, czy instrukcji obsługi wag. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Bezzasadnym jest natomiast sformułowany w skardze naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpującą analizę stanu prawnego, mającego zastosowanie do niniejszego przypadku, przejawiające się zaniechaniem rozpatrzenia wpływu przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, które zyskały w całości moc obowiązującą w dniu 13 marca 2021 r. na sytuację prawną strony. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54) do postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII, o którym mowa w art. 64d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem organ pierwszej instancji zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania pismem z dnia 17 listopada 2020 roku, doręczonym Stronie dnia 24 listopada 2020 roku a więc postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r.