VI SA/Wa 4963/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) Asesor WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi C.S.A. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

Decyzją z dnia [...] lutego 2023r. Urząd Patentowy RP, nr [...], dalej zwany także skrócie organem lub UPRP, stwierdził z dniem 28 stycznia 2010 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny [...], dalej także zwanego spornym znakiem, oraz przyznał na rzecz L. SAS z siedzibą w P., dalej zwanego także wnioskodawcą lub uczestnikiem, od [...] S.A. z siedzibą w P., zwanego dalej także skarżącym lub uprawnionym, kwotę 2697 zł (dwa tysiące sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Wyżej wymieniona decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 11 lutego 2022 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek L. SAS z siedzibą w P., Francja o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy graficzny [...] udzielonego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w P., przeznaczonego do oznaczania towarów z klas 25, tj.: odzież damska, męska i dziecięca, obuwie, nakrycia głowy. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca stwierdził, iż według jego najlepszej wiedzy graficzny znak towarowy [...] nie był używany w Polsce przez uprawnionego do dnia złożenia niniejszego wniosku. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia znaku z dniem 28 stycznia 2010 r. Uprawniony, w odpowiedzi na wniosek, w piśmie z dnia 12 kwietnia 2022 r., wniósł o oddalenie wniosku w całości. Uprawniony wskazał, iż posiada trzy chronione znaki towarowe zawierające ten sam motyw graficzny: [...], [...] i [...] oraz czwarte oznaczenie, nie objęte ochroną, stanowiące negatyw znaku [...]. Uprawniony stanął na stanowisku, iż wskazane znaki są używane przez niego w sposób i w zakresie wyznaczonym przepisami art. 154 i art. 169 p.w.p. Uprawniony podniósł, iż znak towarowy [...] był używany głównie w katalogach i reklamie, jednocześnie wskazał, iż obecnie nie znaleziono przykładów jego stosowania w tej postaci kolorystycznej. Został bowiem wyparty przez znak [...]. Uprawniony wskazał, iż najbardziej rozpowszechniony jest znak [...]. Dodał, iż wszystkie wskazane znaki są zamiennie używane do oznakowania sklepów – salonów firmowych [...], stoisk [...] na targach branżowych, katalogów firmowych itp. Uprawniony wskazał, iż oznaczenia te są do siebie bardzo podobne, a ich głównym elementem wyróżniającym jest surrealistyczny, stylizowany, unikalny rysunek krokodyla. W piśmie z dnia 26 września 2022 r. uprawniony uzupełnił swoje stanowisko w sprawie. Uprawniony wskazał, iż graficzny znak towarowy [...] jest takim rodzajem znaku graficznego, w którym odróżniającym elementem, który zamierzał chronić uprawniony, jest przede wszystkim niestandardowa stylizacja, czyli kształt utrwalonego na tym znaku desygnatu (będący fantazyjnym połączeniem różnych figur geometrycznych, w tym dwóch trapezów, trójkąta, czterech owali, z których dwa mniejsze są wpisane w dwa większe), które mogą nawiązywać do wizerunku krokodyla i mogą być odczytywane łącznie jako stylizowany, abstrakcyjny wizerunek krokodyla. Natomiast, w ocenie uprawnionego, drugorzędną cechą jest zastosowana w tym znaku kolorystyka. Uprawniony wskazał również, iż w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej uprawniony najczęściej stosuje kolorystykę zielono-białą. I chociaż, jak sam uprawniony przyznał, nie przedstawił dowodu na używanie "brązowego krokodyla" (czy bordowego krokodyla), czyli w takim kolorze, jaki został objęty ochroną znaku [...], to nie jest jednoznaczne z tym, że nie używa znaku. Uprawniony wskazał, iż stosuje dopuszczalne - w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz w świetle znanego orzecznictwa i doktryny - używanie znaku, różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. W piśmie z dnia 27 września 2022 r., złożonym na rozprawie, wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wnioskodawca stwierdził, iż zaprezentowany przez uprawnionego materiał dowodowy, jak i twierdzenia zawarte w odpowiedzi na wniosek nie dowodzą, że sporny znak był rzeczywiście używany w Polsce przez uprawnionego lub za jego zgodą dla towarów objętych rejestracją we wspomnianym okresie. Wnioskodawca wskazał, iż żaden z przedstawionych przez uprawnionego dowodów nie dotyczy znaku w postaci, w jakiej został on zarejestrowany. W piśmie z dnia 7 listopada 2022 r. sprawie. Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2023 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.. Decyzją z dnia [...] lutego 2023r. Urząd Patentowy RP, nr [...] stwierdził z dniem z dniem 28 stycznia 2010 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny [...] oraz przyznał na rzecz L. SAS z siedzibą w P., Francja od [...] S.A. z siedzibą w P. kwotę 2697 zł (dwa tysiące sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższą decyzję Urzędu Patentowego RP zaskarżył w całości Uprawniony, tj. [...] Spółka Akcyjna, zarzucając decyzji: -rażące naruszenie przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022, poz. 2200, ze zm., dalej: "kpa"), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego przez: a. uznanie, że [...] nie używa w sposób rzeczywisty znaku towarowego zarejestrowanego pod numerem [...], które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Urząd w sposób prawidłowy ocenił przedstawiony w sprawie materiał dowodowy, to doszedłby do wniosku, że Skarżący w sposób rzeczywisty korzystał w relewantnym okresie czasu nie tylko ze Znaku, ale również z wielu jego modyfikacji, które to modyfikacje nie miały charakteru decydującego o jego dystynktywnym charakterze, a stanowiły wyłącznie o rozwoju (upgrading) marki [...], co dodatkowo intensyfikowało używanie Znaku; b. błędne ustalenie zakresu modyfikacji Znaku, które miały polegać jakoby na zestawieniu Znaku z dystynktywną nazwą marki [...] "[...]", podczas gdy modyfikacja ta polegała wyłącznie na korzystaniu z różnej kolorystyki Znaku, przy zachowaniu tożsamości koncepcyjnej, co skutkowało uznaniem, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania norma art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp, a tym samym doprowadziło do konkluzji, że [...] nie używało Znaku w sposób rzeczywisty; c. uznanie, że Znak sam w sobie nie jest na tyle odróżniający, aby poprzez jego używanie w różnych modyfikacjach kolorystycznych nie zapisał się samodzielnie w świadomości odbiorców produktów Skarżącego, co skutkowało uznaniem, że Znak nie jest rzeczywiście używany; d) uznanie, że intensywna promocja Znaku, jego używanie w katalogach, dokumentach handlowych, komunikacji branżowej, mediowej, sponsoring imprez masowych, organizacja pokazów mody, nie stanowiło form rzeczywistego używania Znaku, podczas gdy cały szereg powyższych działań świadczy o tym, że spełnione zostały przesłanki rzeczywistego używania Znaku; e) błędne uznanie, że zmiana kolorystyki Znaku skutkuje modyfikacją elementu decydującego o odróżniającym charakterze Znaku, podczas gdy w rzeczywistości taka zmiana nie ma wpływu na dystynktywność samej abstrakcyjnej formy przedstawieniowej krokodyla, która decydowałaby o sile dystynktywnej Znaku jako całości, co doprowadziło do braku kwalifikacji używania Znaku w formie zmodyfikowanej, f) uznanie, że towary opatrywane Znakiem nie trafiały do odbiorców zewnętrznych na terytorium Polski, podczas gdy prawidłowa ocena przedstawionego materiału dowodowego przedstawionego przez Skarżącego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Znak ten był kierowany przede wszystkim do obiorców krajowych, był intensywnie eksploatowany na rynku polskim za pomocą różnych kanałów dystrybucji i marketingu; g) uznanie, że Znak nie był nigdy używany w obrocie, a tym samym prawo ochronne na Znak powinno zostać wygaszone z dniem 28 stycznia 2010 r., podczas gdy prawo to powinno zostać utrzymane, mając na uwadze intensywne rzeczywiste jego używanie w obrocie przez [...]. Następnie skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 75 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez UPRP dowodu z materiałów przedłożonych przez Skarżącego, które to wskazywały w sposób jednoznaczny na intensywne oraz rzeczywiste używanie Znaku, takich jak zdjęcia reklam, materiałów marketingowych, reklam, sklepów, sponsorowanych imprez czy dokumentacji handlowej oraz komunikacji z odbiorcami; Dalej skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez dowolne, wybiórcze oraz sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym ustalenia a. że fakt, iż [...] stworzyło serię oznaczeń, które są intensywnie używane przez Skarżącego dla identyfikacji swojej działalności oraz towarów w obrocie, a których podstawą jest abstrakcyjna, stylizowana grafika przedstawiająca krokodyla, nie ma znaczenia dla oceny rzeczywistego używania Znaku, w tym jego modyfikacji kolorystycznych; b. że przedstawione przez Skarżącego dowody na używanie w sposób rzeczywisty Znaku oraz jego modyfikacji, w tym w komunikacji marketingowej, promocyjnej, biznesowej, nie mają znaczenia dla oceny, czy zostały spełnione przesłanki rzeczywistego używania Znaku; c. że modyfikacje polegające na zmianie kolorystyki Znaku nie mają znaczenia dla oceny rzeczywistego używania Znaku, a tym samym pominięcie przedstawionych w tym celu dowodów; Następnie skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa proceduralnego, tj. przepisu z art. 11 w związku z art. 107 § 1 pkt 6 i w związku z art. 107 § 3 kpa, poprzez uzasadnienie Decyzji w sposób nieprawidłowy, niewyczerpujący i wewnętrznie sprzeczny. Dalej skarżący podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp poprzez błędną wykładnię i uznanie, że [...] nie używał w sposób rzeczywisty Znaku oraz naruszenie art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie różnych wariantów kolorystycznych Znaku jako formy jego rzeczywistego używania. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenje w całości Decyzji zgodnie z art. 145 § 1 lit. a) wzw. z lit. b) wzw. zlit. c) p.p.s.a.; wstrzymanie wykonalności Decyzji w całości, w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1) ppsa; ewentualnie, jeśli Urząd nie przychyli się do wniosku skarżącego, na podstawie art. 61 § 3 ppsa przez Sąd rozpoznający niniejszą Skargę; o rozpoznanie sprawy na rozprawie; na podstawie normy z art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa, o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z.2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2023 poz.1634, dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] lutego 2023 r. Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiego, orzekającej o stwierdzeniu z dniem 28 stycznia 2010 r. wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy graficzny [...]. Istota sporu sprowadza się zatem do rozsądzenia czy w realiach niniejszej sprawy istniały przesłanki, do stwierdzenia w całości wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. W ocenie Skarżącej Organ naruszył podniesione w skardze przepisy prawa materialnego i prawa procesowego. Poczynić także miał uchybienia dotyczące sfery ustalenia stanu faktycznego oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które rzutowały na wadliwość rozstrzygnięcia, przemawiają za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Natomiast, zdaniem Organu, zarzuty Skarżącej stanowią jedynie polemikę z ustaleniami Organu. W niniejszym sporze rację należy przyznać Organowi. Zwrócić należy uwagę, ze przedmiotowa sprawa jest zbliżona pod względem faktycznym oraz tożsama pod względem prawnym, do sprawy VI SA/Wa 4962/23, rozpoznawanej przez tut. Sąd w tym samym składzie. W sprawie tej unieważniony został znak [...] przeznaczony do oznaczania towarów z klas 9,16,18, 24, 25, 26 i 28. Znak ten stanowił wariant kolorystyczny znaku spornego w mniejszej sprawie i skarżący w celu wykazania jego używania przedstawił materiał dowodowy tożsamy z przedstawionym do wykazania spornego znaku w niniejszej sprawie. Obie strony podnosiły także w sprawie zbliżoną argumentację do podniesionej w niniejszej spawie i tak samo zbliżona jest argumentacja UPRP. Argumentację prawną podniesioną w sprawie VI SA/Wa 4962/23 podziela w całości Sąd odnosząc się do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji UPRP, stanowi art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zgodnie z którym, prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego do oznaczania towarów i usług, dla których znak ten uzyskał prawo ochronne. O wygaszeniu prawa wyłącznego decyduje wyłącznie ziszczenie się trzech przesłanek, a mianowicie: znak zarejestrowany nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów lub usług nim oznaczonych, znak nie był używany przez kogokolwiek z uprawnionych z prawa ochronnego, licencji czy innego upoważnienia i wreszcie znak nie był używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat. O używaniu (bądź nieużywaniu) znaku towarowego decydują ustalenia faktyczne. Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się (Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, wyd. II, Difin, str. 246 i n.), brak w p.w.p. legalnej definicji używania znaku towarowego. W art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 wskazuje się, że dla zachowania prawa ochronnego konieczne jest rzeczywiste używanie znaku towarowego. Zgodnie z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Powyższy wymóg, w ocenie cyt. autorki, należy uzupełnić innymi i odnieść do wszystkich sposobów używania znaku towarowego, a nie tylko do używania go w reklamie. Do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego. W konsekwencji należy przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: 1) rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem, 2) niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, 3) zgodne ze specjalizacją. Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego. Co więcej, nie można pominąć przykładów używania znaku towarowego, na które wskazuje art. 154 p.w.p., zgodnie z którym używanie znaku towarowego polega w szczególności na: 1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem, 2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług, 3) posługiwaniu się nim w celu reklamy. Finalnie, przy ocenie pojęcia "używanie" można kierować się art. 153 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym używanie znaku polega na używaniu go w sposób zarobkowy lub zawodowy. Zauważyć ponadto należy, że postępowanie związane z wygaśnięciem prawa ochronnego na znak towarowy, z powodu jego nieużywania, poddane jest trybowi spornemu (art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p.). Zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, był zatem związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 p.w.p.). Wyjaśnić należy, iż do postępowań prowadzonych przez UP RP mają zastosowanie częściowo regulacje prawne zawarte w p.w.p., a częściowo i niejednokrotnie z modyfikacjami przepisy k.p.a. Taka procedura postępowania wynika z powołanego art. 256 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym, do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie danych przepisów nie oznacza zawsze bezpośredniego ich stosowania (p. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., II GSK 18/09). Oznacza to, że rozważając, które przepisy będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy wyróżniające danej sprawy (p. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1088/10; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 647/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2531/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2175/06). Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. powinno przy tym uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego przez Urząd Patentowy, a także wyjątki wprost wynikające z przepisów omawianej ustawy – p.w.p. Rozpoznając zatem zarzuty skargi, w tym przypadku sformułowane przez Skarżącą, w zakresie naruszenia przepisów postępowania Sąd ocenia zastosowanie przez Organ nie tylko przepisów p.w.p ale również przepisów k.p.a., które nakładają na organ określone obowiązki procesowe, choć w ograniczonym zakresie. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2945/14, w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jednakże wymaga podkreślenia, iż w postępowaniu spornym Urząd Patentowy RP, nie zbiera materiału dowodowego. Taka powinność, z uwagi na kontradyktoryjność tego postępowania, spoczywa na stronach, nie zaś na Urzędzie Patentowym (art. 255 1 ust. 3 pkt 5 p.w.p.). Co istotne, przepisy p.w.p. nie normują w sposób autonomiczny reguł oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Urząd Patentowy. W tym zakresie w grę wchodzi odpowiednie – z mocy art. 256 p.w.p. – stosowanie przepisów k.p.a., a więc art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. O tym, czy dany fakt można uznać za udowodniony świadczyć muszą takie dowody, które zestawione łącznie dają spójny, logiczny i korespondujący z zasadami doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego obraz rzeczy. Czynności postępowania wyjaśniającego powinny nadto cechować się bezpośredniością. Specyficznie ułożony ciężar dowodu w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie uchyla obowiązku organu należytej, rzetelnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ta nie może cechować się dowolnością; twierdzenia, które nie znajdują potwierdzenia w zgłoszonych przez strony dowodach nie mogą zostać przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznaje, że UPRP trafnie przyjął, że zebrany w sprawie nie potwierdził rzeczywistego i poważnego używania spornego znaku przed dniem, z którym wnioskodawca domaga się stwierdzenia jego wygaśnięcia, tj.: przed dniem 28 stycznia 2010 r. oraz wznowienia używania tego znaku w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia w odniesieniu do towarów do oznaczenia których jest on przeznaczony. W ocenie Sądu przedłożony materiał dowodowy nie dowodził jednak używania spornego znaku w zakresie towarów z klasy 25. Także ilustracje zawarte w piśmie Skarżącego nie zawierały spornego znaku. Zdaniem Sądu trafny jest pogląd Organu, iż materiał ilustracyjny złożony przez Skarżącego ukazuje znak graficzny [...] oraz słowny [...] o numerze [...]. Owszem, w myśl art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp, przez używanie znaku rozumie się również używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Zdaniem jednak Sądu forma przedstawieniowa znaków widniejących w materiale dowodowym zaprezentowanym przez Skarżącego jest odmienna jako odróżniająca całość. Potwierdza to również okoliczność, iż Skarżący, różne formy przedstawieniowe oznaczenia chroni jako odrębne prawa wyłączne na znak towarowy. Widoczna bowiem w materiale dowodowym forma przedstawieniowa używanego oznaczenia zbliżona jest bardziej do znaku towarowego o numerze [...]. Zdaniem Sądu za niedopuszczalne należy uznać udowadnianie używania znaku spornego poprzez przedkładanie dowodów na używanie innych znaków towarowych chronionych na rzecz Skarżącego. W ocenie Sądu nie można również uznać za używanie znaku spornego, gdy jest on umieszczony nad słowem [...]. Oznaczenie [...] jest znakiem silnie odróżniającym. Połączenie go ze znakiem graficznym, jakim jest znak sporny, sprawia, że oznaczenie staje się kompozycją o odmiennym charakterze. Takie użycie spornego znaku wychodzi poza dopuszczalną modyfikację, na którą zezwala przepis zawarty w art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp. Sąd podkreśla że z materiałów zaprezentowanych przez Skarżącego nie wynika aby towary opatrywane spornym znakiem trafiły do odbiorców zewnętrznych na terytorium Polski. Materiały te dotyczą bowiem innych oznaczeń. Wskazać zatem należy, iż Skarżący nie dowiódł używania spornego oznaczenia w analizowanym okresie i nie wskazał przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku na terenie Polski. W związku z powyższym wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa z powodu nieużywania znaku, należy uznać za uzasadniony. Ustalając, że znak sporny nigdy nie był używany w obrocie przyjąć należy iż pierwszym dniem 5 letniego okresu o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jest pierwszy dzień po dacie rejestracji. W tej sytuacji 5 letni termin upłynął z dniem 27 stycznia 2010 r. Wobec powyższego należało stwierdzić wygaśnięcie spornego prawa zgodnie z wnioskiem, tj. z dniem 28 stycznia 2010 r. Kwestię zwrotu kosztów rozstrzygnięto w oparciu o art. 256 ust 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, który w tym względzie nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu cywilnym. Odnosząc się zaś szczegółowo do argumentów podniesionych przez Skarżącego, to podnieść należy, co następuje. W ocenie Sądu UPRP prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Istotnie, Skarżący nie dowiódł używania w sposób rzeczywisty spornego znaku w przedmiotowym zakresie. Nie przedstawił przy tym dostatecznych dowodów na używanie spornego znaku dla towarów z klasy 25. Przedstawiane bowiem przez Skarżącego dowody na używanie spornego znaku, wskazują na używanie innego znaku niż sporny, wykraczając poza dopuszczalną modyfikację na podstawie art. 169 ust. 4 pkt 1 pwp. Sąd w całości podziela pogląd UPRP (4-5 uzasadnienia decyzji), że używanie znaku graficznego ze słowem [...] całkowicie zmienia jego charakter odróżniający. Skarżący chroni różne formy przedstawieniowe stylizowanego krokodyla i powinien był udowadniać używanie spornego znaku poprzez wskazywanie dowodów zawierających sporny znak, a nie inne zarejestrowane. Niesłuszny jest zarzut niesłusznego pominięcia przez UPRP dowodów zgłoszonych przez Skarżącego. Kwestia ta była szczegółowo analizowana przez organ na s. 5,6 decyzji i Sąd w całości podziela tu stanowisko organu. Tenże materiał dowodowy także albo nie był istotny, albo też wskazywał, jak podniesiono wyżej, na używanie innych znaków, niż znak sporny, gdyż przedstawiony był z dominującym elementem słownym [...]. Materiały te wskazywać mogą jedynie na incydentalne używanie spornego znak (bez powiązania przy tym z konkretnymi klasami towarów), co nie ma istotnego znaczenia dla rozpoznania sprawy. Nie jest zasadny zarzut błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Organ prawidłowo ocenił zebrany materiał, a skarga zawiera jedynie polemikę z tymi ustaleniami. Organ prawidłowo przyjął, że Skarżący w celu udowodnienia poważnego i rzeczywistego używania spornego znaku, powinien był przedstawić dowody na używanie tego znaku, a nie innych rejestrowanych. Sąd nie podziela poglądu Skarżącego, aby taki użytek stanowił dopuszczalną modyfikację i stanowił wyraz rozwoju marki i nowych trendów marketingowych. Jeżeli istotnie, Skarżący nad sporny znak przedkładał inne formy wizerunkowe, to powinien był je zarejestrować. Nie zasadne są zarzuty dotyczące prawidłowości uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie jest obszerne, merytoryczne, odnoszące się zarówno do zebranego materiału dowodowego, jak i stanowiska Skarżącego. Zawiera wszelkie elementy wymagane przez art. 107 k.p.a. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Organ nie naruszył art. 169 p.w.p., albowiem zasadnie przyjął, że Skarżący nie używał spornego znaku, a znaki przedstawione w materiale dowodowym nie są stanowią dopuszczalnej modyfikacji spornego znaku .Organ nie naruszył także art. 154 p.wp. gdyż organ trafnie przyjął, że przedstawione dowody, w zakresie marketingu i dokumentacji handlowej nie są wystarczające, aby przyjąć, że Skarżący w sposób rzeczywisty i poważny używał spornego znaku. Sąd ponownie podkreśla, że zarówno używanie znaku z dominującym elementem słownym [...], jak i w innych wariantach kolorystycznych niż zarejestrowana, nie może dowodzić używania spornego znaku. Organ zasadnie przy tym wskazał, że przywoływane dowody wskazujące na używanie spornego znaku a reklamie czy dokumentacji nie odnoszą się do konkretnych towarów, nie można więc ich powiązać ze spornym znakiem, którym mają przecież być sygnowane towary w konkretnych klasach. Reasumując Sąd stwierdza, że argumenty zawarte w skardze skutecznie nie zakwestionowały ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zawierają jedynie polemikę ze stanowiskiem organu, co nie jest wystarczające do zwolnienia się przez przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności UPRP podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, zgodnie z art. 6 k.p.a. i w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.