VI SA/Wa 5044/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 1 września 2022 r. nr BKOE.702.12596.2022.2223.2 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – A. J., kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi

Skarżąca – A. J., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z 1 września 2022 r., którą nałożono na nią karę pieniężną. Skarga została opłacona wpisem 100 złotych. Z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że skarżona decyzja została wydana przez GITD w pierwszej instancji. W pouczeniu znajdującym się w owej decyzji organ wskazał, że od jego rozstrzygnięcia stronie przysługuje prawo złożenia albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 i art. 129 § 2 k.p.a.) lub skargi do sądu administracyjnego (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Skarżąca od powyższej decyzji GITD wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. GITD postanowieniem z 23 czerwca 2023 r. stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem terminu. Dnia 31 lipca 2023 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł od decyzji GITD z 1 września 2022 r. rzeczoną powyżej skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Przedmiotem badanej skargi została uczyniona decyzja GITD wydana przez ten organ w pierwszej instancji. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą to nowelizacją wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej, uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 2 powołanej ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowe brzmienie otrzymał między innymi art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 p.p.s.a. (Dz.U. 2023 r. poz. 1634), w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca pozostawił stronie wybór co do sposobu wzruszenia decyzji, tj. albo poprzez złożenie od niej do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca w rozpoznawanym przypadku próbuje skorzystać z obu sposobów wzruszenia tej samej decyzji GITD. W pierwszej kolejności złożyła od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który z uwagi na uchybienie terminu nie został rozpoznany, a obecnie – następczo, skargę do Sądu. Zatem, w odniesieniu do jednej i tej samej decyzji administracyjnej, Skarżąca chce wszcząć drugie, niezależne postępowanie – tj. sądowoadministracyjne. Taka sytuacja, w świetle brzmienia art. 52 § 3 p.p.s.a., jest niedopuszczalna. Skoro Skarżąca skorzystała z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to tym samym, od tej samej decyzji, nie może obecnie skutecznie wnieść skargi, nawet jeśli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie doprowadził do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Wola ustawodawcy jest jasna. W art. 52 § 3 p.p.s.a. pozostawił on stronie wybór co do sposobu wzruszenia decyzji, tj. albo poprzez złożenie od niej do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten, jak również żaden inny przepis procesowy, nie przewiduje, że strona - w sytuacji niedochowania terminu do złożenia któregoś z ww. środków wzruszenia decyzji administracyjnej, następnie może skorzystać z drugiego z nich. Dopuszczenie takiego działania prowadziłoby do naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego oraz art. 52 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd stwierdza, że Skarżąca (jej pełnomocnik) nie była uprawniona do wniesienia w tej sprawie skargi po uprzednim uruchomieniu trybu weryfikacji decyzji GITD w postępowaniu administracyjnym, zainicjowanym jej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie sprawy, jedynie rozstrzygnięcie GITD wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, mogło stanowić przedmiot zaskarżenia do Sądu. Mając powyższe na uwadze - w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.