VII SA/Wa 1353/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Anna Milicka - Stojek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej jako "organ" lub "Minister") postanowieniem z 30 marca 2022 r. znak: DOZ-OAiK.650.1212.2020.KS utrzymał w mocy postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej jako WKZ") z 6 sierpnia 2020 r. znak: PO-WN.5180.3246.51.2017 uznające za nieuzasadnione zarzuty S. M. (dalej jako "skarżący" lub "zobowiązany") w sprawie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: WKZ decyzją z 23 kwietnia 2018 r. nr 2/2018, na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.), nakazał skarżącemu przeprowadzenie robót budowlanych przy zabytku, tj. budynku stodoły w P. gm. B., stanowiącym element zabudowy zespołu dworsko-folwarcznego, wpisanego do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego decyzją z 28 maja 1984 r. pod nr 1945/A, zmienioną decyzją z 26 lipca 2010 r. pod nr 805/Wlkp/A, obejmujących: usunięcie wtórnego zniszczonego pokrycia dachowego z płyty falistej i wykonanie nowego szczelnego pokrycia dachowego, usunięcie zniszczonego deskowania i wykonanie nowego, przemurowanie fragmentów ścian ze zdestruowaną cegłą, wzmocnienie szczytowej ściany zachodniej budynku głównego stodoły odchylonej od pionu, stabilizacja i uzupełnienie drewnianej konstrukcji nośnej, szczególnie elementów z wysuniętymi czopami z gniazd w budynku głównym stodoły, w terminie do 30 czerwca 2019 r. W związku z brakiem informacji o podjęciu działań w celu poprawy stanu technicznego budynku i upływem terminu wykonania prac, pracownicy Wielkopolskiego Urzędu Ochrony Zabytków w dniu 8 listopada 2019 r. przeprowadzili ponownie kontrolę oceny stanu zachowania zabytku oraz pod kątem wykonania prac budowlanych objętych nakazem. Podczas kontroli stwierdzili, że prace wskazane w nakazie nie zostały wykonane, a właściciel nie wystąpił do WKZ o wydanie pozwolenia na ich prowadzenie. WKZ upomnieniem z 6 grudnia 2019 r. wezwał skarżącego do wykonania obowiązku objętego nakazem, w terminie 30 dni od doręczenia upomnienia. Upomnienie doręczono w dniu 12 grudnia 2019 r. WKZ w dniu [...] lipca 2020 r. wydał tytuł wykonawczy nr [...], wskazujący na treść obowiązku ze względu na brak podjęcia działań remontowych niezbędnych w celu ochrony zabytku, a następnie postanowieniem z 9 lipca 2020 r. znak: Po-Wn.5180.3246.2.2017 nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku wynikającego z nakazu z 23 kwietnia 2018 r. oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej w wysokości 68 zł, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Tytuł wykonawczy i postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 15 lipca 2020 r. Skarżący w dniu 22 lipca 2020 r., powołując się na art. 33 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wówczas Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 9 lipca 2020 r. Zarzucił prowadzenie postępowania mimo niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. wykonania prac remontowych, które spowodują powstanie po stronie skarżącego nadmiernych kosztów finansowych, a których to nie może on obecnie ponieść. Ponadto WKZ wyznaczył zbyt krótkie terminy na wykonanie obowiązków wynikających z nakazu. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej. Obecne niesprzyjające warunki rynkowe powodują, że ten przedmiot działalności stal się mało opłacalny i wymaga od dłuższego czasu bieżących, wysokich nakładów finansowych. WKZ nie wziął pod uwagę, że prace wskazane w nakazie stanowczo negatywie wpłyną na możliwości zaspokajania przez zobowiązanego podstawowych życiowych potrzeb. Ich wykonanie spowodowałoby drastyczne pogłębienie jego złej sytuacji finansowej. Obowiązek zapłaty grzywny w rzeczywistości przyniesie odwrotny skutek od zamierzonego - spowoduje uszczuplenie aktualnego majątku skarżącego, niezbędnego do zachowania bieżącej płynności finansowej, który w przyszłości mógłby posłużyć na wykonanie robót budowlanych dotyczących zabytku. Wysokość grzywny jest ponadto, w ocenie skarżącego, rażąco wygórowana i zasadnym byłoby zmniejszenie jej wysokości. Przede wszystkim jednak, umożliwienie wykonania remontu stodoły w późniejszym czasie i nieobciążanie go aktualnie grzywną oraz umorzenie wszczętego postępowania egzekucyjnego, pozwoli na realizację nałożonego nakazu konserwatorskiego w znacznie bliższej przyszłości, co stanowiłoby większą korzyść z punktu widzenia zachowania zabytkowej stodoły. WKZ postanowieniem z 6 sierpnia 2020 r. uznał wniesione zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarżący jest właścicielem zespołu folwarcznego, w tym budynku stodoły, co najmniej od 2014 r. Od tego czasu nie zostały podjęte żadne prace remontowe lub konserwatorskie. Obiekt stoi nieużytkowany, a stan jego zachowania pogarsza się. Niepodejmowanie koniecznych napraw może prowadzić do dewastacji artystycznej i historycznej wartości obiektu a także jego dalszej dezintegracji, co negatywnie wpłynie na walory zabytkowe dworu stanowiącego zabytek w rozumieniu art. 6 i art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odnosząc się do zarzutów wniesionych w sprawie WKZ wskazał, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, na który powołuje się skarżący oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego, przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające w sposób nieusuwalny jego wykonanie, a niewykonalność tego obowiązku ma charakter obiektywny. W przedmiotowej sprawie żadna z opisanych przyczyn nie występuje. Nie ma obiektywnych przeszkód, by wykonać nakazane prace. Obowiązek objęty postępowaniem egzekucyjnym jest wykonalny od wielu miesięcy. Właściciel niszczejącego zabytku miał wystarczająco dużo czasu, by przystąpić do nakazanych robót budowlanych i je zakończyć. Z kolei przy określaniu wysokości grzywny WKZ kierował się stanem faktycznym obiektu po przeprowadzonych oględzinach oraz okresem, w którym skarżący unikał wykonania obowiązku właściwego zabezpieczenia obiektu. Poza niewielkim zakresem, prace wskazane w nakazie nie zostały dotychczas wykonane. Zobowiązany jest przy tym osobą prawną, spółką z ograniczoną odpowiedzialnością o szerokim przedmiocie działalności. Jest więc podmiotem wyspecjalizowanym, od którego należy oczekiwać odpowiedniej staranności w działaniach związanych z prowadzoną działalnością, w tym utrzymaniem nabytych nieruchomości. Stosownie przy tym do art. 125 u.p.e.a. nałożone, a nieuiszczone grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Grzywny uiszczone lub ściągnięte w razie wykonania obowiązku mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. W przypadku wykonania nakazanych prac zobowiązany może zatem uniknąć zapłaty nałożonej grzywny. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i wskazał, że art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. nie wskazuje w swej treści, by zarzut niewykonalności obowiązku był uzasadniony wyłącznie w przypadku, gdy niewykonalność ta ma charakter obiektywny. Zdaniem skarżącego, w realiach niniejszej sprawy niewykonalność spowodowana jest względami ekonomicznymi i finansowymi występującymi po stronie zobowiązanego i ma charakter rzeczywisty. Minister postanowieniem z 30 marca 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie z 6 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej można składać tylko z przyczyn wymienionych w art. 33 u.p.e.a., zaś skarżący przywołał zarzut niewykonalności obowiązku. Choć przepisy nie zawierają definicji tego określenia, to jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność ta jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi zatem wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych, tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu obowiązku nałożonego decyzją, jak też negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Inaczej mówiąc, w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny i dotyczyć sytuacji, gdy obowiązek ten jest niemożliwy do wykonania w oparciu o aktualne osiągnięcia wiedzy i techniki nie tylko przez zobowiązanego, ale także przez żadną inna osobę. Okoliczność, że wykonanie obowiązku może wiązać się z różnego typu utrudnieniami, kosztami, czy koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi, czy mienia, jak też subiektywne odczucia osób zobowiązanych są nieistotne dla oceny jego wykonalności. W tej sytuacji WKZ prawidłowo uznał, że obowiązek nałożony decyzją z 23 kwietnia 2018 r. nie jest niewykonalny, a zgłoszony w tym zakresie zarzut – za nieuzasadniony. Zobowiązany podniósł bowiem zarzut wyłącznie natury ekonomicznej, który nie może stanowić podstawy uznania zarzutu niewykonalności zobowiązania za zasadny. Z kolei wysokość nałożonej na skarżącego grzywny w celu przymuszenia nie może być kwestionowana w trybie zgłaszania zarzutów. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia z 6 sierpnia 2020 r., mimo podstaw do jego uchylenia, w świetle stawianych zaskarżonemu postanowieniu poniżej zarzutów; 2) art. 34 § 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a. poprzez nieuznanie zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu niewykonalności (wygaśnięcia) obowiązku bądź też nieistnienia obowiązku o charakterze niepieniężnym, mimo braku sprecyzowania w przepisach prawa rozumienia pojęcia: "nieistnienia obowiązku" czy "wygaśnięcia obowiązku", co w szczególności uzasadnia przyjęcie, że przeszkodą dla realizacji obowiązku o charakterze administracyjnym mogą być pierwotne względy ekonomiczne. W uzasadnieniu skargi wskazał, że został zobowiązany do wykonania szeregu robót budowlanych mających na celu poprawę stanu technicznego zabytku. Zakres zleconych prac nie jest jednak uzasadniony ekonomicznie i spowoduje powstanie nadmiernych kosztów finansowych, których skarżący nie jest w stanie ponieść (tak w 2020 r., jak i obecnie). Skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność rozliczą w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej. Niesprzyjające warunki rynkowe spowodowały, że przedmiot działalności stał się mało opłacalny i wymaga od dłuższego czasu wysokich nakładów finansowych. WKZ przy wydawaniu nakazu nie wziął pod uwagę, że prace w nim wskazane stanowczo negatywnie wpłyną na możliwości skarżącego w zakresie zaspokajania jego podstawowych potrzeb życiowych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał natomiast jedynie, odnosząc się do kwestii obiektywnego charakteru niewykonalności obowiązku, że w istocie przepisy prawa nie zawierają definicji tego pojęcia. Nieprawidłowo jednak przyjął on wykładnię tego przepisu niekorzystną dla skarżącego, skutkującą w rezultacie nieuwzględnieniem zgłoszonych w sprawie zarzutów. Organ przyjął bowiem, że niewykonalność obowiązku (czy jego wygaśnięcie) ma mieć charakter trwały i nieusuwalny. Taka wykładnia jest jedną z wielu dotyczących art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a., ale jest wykładnią niedopuszczalną, bowiem jest zawężająca i niekorzystna dla podmiotu, na który został nałożony egzekwowany obowiązek. Organ powołując się na argument dotyczący aspektu ekonomicznego wykonania obowiązku nie wziął pod uwagę tego, że brak możliwości finansowych skarżącego, ale także nieuzasadnienie ekonomiczne w ogóle wykonania obowiązków może mieć charakter pierwotny. W tym właśnie upatrywać należy podstaw do przyjęcia, że obowiązek nigdy nie mógł i nadal nie może być wykonany. Brak realizacji obowiązku po stronie skarżącego nie jest wyrazem jego stosunku do nałożonych decyzją administracyjną obowiązków, ale wynikiem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, których Minister nie wziął pod uwagę przy rozpoznawaniu zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. Na wstępie przypomnieć należy, że w myśl art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe tj. sprzed 30 lipca 2020 r. Jak wynika z akt sprawy postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 9 lipca 2020 r., czyli do jego prowadzenia znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., obowiązującym w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, podstawą zarzutu w sprawie mogło być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy oceny stanowiska WKZ przedstawionego w postanowieniu z 6 sierpnia 2020 r. (utrzymanym w mocy przez Ministra), a uznającego za nieuzasadniony zarzut skarżącego zgłoszony do tytułu wykonawczego z [...] lipca 2020 r. nr [...]. W ocenie skarżącego, organy naruszyły w konsekwencji art. 33 ust. 1 pkt 5 u.p.e.a. (dotyczący niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym). Jak wynika z akt, postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie dotyczy obowiązku przeprowadzenia robót budowlanych przy zabytku, tj. budynku stodoły w P. gm. B., stanowiącym element zabudowy zespołu dworsko-folwarcznego, wpisanego do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego, który to obowiązek szczegółowo wskazany został w nakazie z 23 kwietnia 2018 r. nr 2/2018. Zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. dotyczący niewykonalności obowiązku charakterze niepieniężnym, a zatem stanowi o niemożności jego zrealizowania. Słusznie w ocenie Sądu organy zwróciły uwagę, że przyczyny niewykonalności obowiązku mogą mieć charakter faktyczny bądź prawny. Przyczyna faktyczna oznacza, że istnieje rzeczywista przeszkoda obiektywnie wykluczająca określone zachowanie się. Nie stanowią jednak faktycznej niemożności zrealizowania obowiązku względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne lub negatywne nastawienie zobowiązanych do realizacji obowiązków. Niewykonalność o charakterze prawnym zaś ma miejsce wówczas, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na etapie rozpatrywania zarzutów organ nie jest uprawniony do badania zgłaszanych zastrzeżeń, co do zakresu obowiązku nałożonego decyzją ostateczną. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej (nakazu), stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej (nakazu), która została podjęta w ramach innego postępowania. W konsekwencji wskazywane w skardze okoliczności odnoszące się do zakresu prac zleconych nakazem z 23 kwietnia 2018 r., który w ocenie skarżącego nie jest uzasadniony ekonomicznie i spowoduje powstanie nadmiernych kosztów finansowych, których skarżący nie jest w stanie ponieść (tak w 2020 r., jak i obecnie), nie mogły na tym etapie postępowania odnieść zamierzonego skutku. W tej sytuacji Sąd, podzielając pogląd, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być rozpatrywane zastrzeżenia, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, jak np. zarzut nieprawidłowości obciążenia zobowiązanego określonym obowiązkiem, stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Należy zwrócić uwagę, że akta sprawy potwierdzają, że zgromadzony z uwzględnieniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. materiał dowodowy (protokół oględzin, dokumentacja fotograficzna) pozwalał na wydanie zaskarżonego postanowienia. WKZ prawidłowo zatem postanowieniem z 6 sierpnia 2020 r. uznał zgłoszony przez skarżącego zarzut za nieuzasadniony. Podstawą zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. dotyczącego niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, nie mogą być bowiem ewentualne utrudnienia, czy koszty, które skarżący musi ponieść w celu wykonania tego obowiązku. Nie stanowią bowiem przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji. Minister prawidłowo więc utrzymał w mocy ww. postanowienie WKZ, nie naruszając art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. W ocenie Sądu za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Po pierwsze, zarzut taki nie został przez skarżącego zgłoszony w toku postępowania egzekucyjnego (skarżący powoływał się jedynie na art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.), zaś pojawił się on dopiero w skardze. Po drugie zaś, z akt sprawy nie wynika, aby ziściły się przesłanki do zastosowania tego przepisu. Jak sam wskazał skarżący w skardze, obowiązek określony nakazem z 23 kwietnia 2018 r. nigdy nie mógł i nadal nie może być wykonany. Brak realizacji obowiązku po stronie skarżącego nie jest wyrazem jego stosunku do nałożonych decyzją administracyjną obowiązków, ale wynikiem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, do których skarżący zaliczył powstanie nadmiernych kosztów finansowych, których nie jest w stanie ponieść. Obowiązek ten zatem istnieje i został określony w nakazie z 23 kwietnia 2018 r., który jest ostateczny i ma przymiot wykonalności; w tytule wykonawczym wskazano treść obowiązku podlegającego egzekucji i jego podstawę prawną. Nie budzi również wątpliwości, że obowiązek wykonania określonych w ww. nakazie robót budowlanych przy zabytku wynikał wprost z tego nakazu i stał się wymagalny wraz z upływem wskazanego w nim terminu, bez konieczności podejmowania przez organ jakichkolwiek działań. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.