VII SA/Wa 1723/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 1544 z późn. zm.) nakazał P. Ż. rozbiórkę budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...]. oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 25.04.2019r. otrzymał pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] informujące o nielegalności budynków, w których prowadzona jest działalność gospodarcza - tartak, na działce nr ew. [...] w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 23.05.2019 r. przeprowadził oględziny i ustalił, że na ww. działce usytuowane są: - budynek usługowy dwukondygnacyjny, murowany, z dachem dwuspadowym, o funkcji biurowo-socjalno-garażowej. - wiata nr 1 pełniąca funkcję budynku usługowego z linią tartaczną - o konstrukcji słupowej murowanej i konstrukcji dachu z kratownic stalowych. Poszycie ścian z drewna. Wymiary 6,5m x 30m. - wiata nr 2 pełniąca funkcję budynku usługowego z linią tartaczną wraz z instalacją do impregnacji drewna. Wiata o konstrukcji słupowej murowanej oraz konstrukcji dachu z kratownic stalowych. Poszycie ścian z drewna, poszycie dachu z blachy trapezowej. Wymiary budynku 7,80m x 31,80m. Wymiary wanny stalowej wykorzystywanej do impregnacji drewna 1,65m x 10,60m. P. Ż. - właściciel nieruchomości (będący pełnomocnikiem Z. Ż. właściciela firmy handlowo - usługowej "[...]") podał m.in., że budynek usługowy o konstrukcji murowanej, z dachem dwuspadowym skierowanym jedną połacią na sąsiednią działkę nr ew. [...], został wybudowany w 2008 r. bez pozwolenia na budowę. W toku postępowania organ zgromadził zdjęcia lotnicze z lat 1971, 1989, 1996, 2004, 2010, z których wynikało, że w miejscu budynku usługowego istniał wcześniej budynek gospodarczy, który został rozebrany około 2008 r. Na podstawie dokumentacji fotograficznej i map geodezyjnych ustalił, że budowa budynku usługowego (biurowo-socjalno-garażowego) została rozpoczęta po 2004 r. Na zdjęciu z 2004r. widnieje budynek gospodarczy wybudowany w latach 70-tych XX w. Zdjęcie lotnicze z 2010 r. ujawniło część budynku usługowego bez garażu. Garaż przy budynku usługowym został wzniesiony po 2013 r. Budynek gospodarczy na mapach geodezyjnych został zaewidencjonowany pod nr 131g. W centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej ustalono, że Z. Ż. prowadzi działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 16.10.Z - produkcja wyrobów tartacznych w [...]., ul. [...]. Z pisemnej informacji Burmistrza Miasta [...]. dotyczącej przeznaczenia terenu wynikało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na przedmiotowej działce, nie dopuszcza zabudowy produkcyjnej. Teren przeznaczony jest pod rozwój zabudowy mieszkaniowej. Zabudowa usługowa może być lokalizowana w uzasadnionych potrzebami przypadkach, przy czym usługi nie mogą powodować uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej na tym terenie. W dniu 31.07.2019 r. organ przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron. Złożone wyjaśnienia potwierdziły ustalenia w zakresie daty budowy budynku, usytuowania i przeznaczenia budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. wcześniejszą decyzją z dnia [...].09.2019 r., nr [...], nakazał Z. Ż. na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, rozbiórkę przedmiotowego budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].12.2019 r., nr [...] uchylił ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownego postępowania, P. Ż. wniósł o jego zawieszenie powołując się na złożenie do Gminy wniosku o zmianę przeznaczenia terenu, na którym znajduje się działka nr ew. [...], z symbolu 4.MN,U, na tereny obiektów produkcyjnych i zabudowy usługowej, w tym także z zakresu produkcji drzewnej - symbol P,U. Burmistrz Miasta [...]. pismem z dnia 17 marca 2020r. poinformował organ, iż P. Ż. złożył wniosek o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmujące część działki nr ew. [...], ale ze względu na skomplikowany charakter sprawy, na XIX Sesji Rady Miejskiej, nie był rozpatrywany projekt uchwały o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego część działki nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej. Wskazaną na wstępie decyzją organ nakazał rozbiórkę budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej, uznając że wzniesiony samowolnie budynek narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]., w sposób uniemożliwiamy jego legalizację Odwołanie od tej decyzji złożył P. Ż.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r., poz. 1186 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. Ż. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].04.2020 r. nakazującej rozbiórkę budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin nieruchomości w dniu 23.05.2019 r. ustalono, że na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] znajduje się murowany budynek usługowy dwukondygnacyjny z dachem dwuspadowym. Od strony wschodniej dobudowany został murowany garaż. Budynek został wybudowany w 2008 - 2009 r. i ma wymiary: 7,4 m x 8,5 m x 8,3 m 5,0 m x 15,5 m x 13,5 m. Obiekt oddalony jest od granicy z sąsiednią działką o około 1 m. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Przepisy art. 29 - 31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania. Katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zawiera wyliczenie enumeratywne. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest niedopuszczalne. Przed przystąpieniem do budowy budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej, inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę (jego budowa nie została objęta wyłączeniem z art. 29 - 31 Prawa budowlanego). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] na działce nr ew. [...] wykluczone jest prowadzenie działalności produkcyjnej. Z pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia 1.07.2019 r. wynikało, że lokalizacja w terenie 4.MN, U zabudowy produkcyjnej jest wykluczona. Teren przeznczony jest pod zabudowę mieszkaniową, a zabudowa usługowa może być lokalizowana w uzasadnionych potrzebami przypadkach, przy czym usługi dopuszczone do realizacji nie mogą powodować uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej. Sporny budynek (pełniący funkcję biurowo-socjalno-garażową) wykorzystywany jest na potrzeby działalności gospodarczej pod nazwą: Firma Handlowo - Usługowa "[...]". Przedmiotem działalności firmy jest przerób drewna okrągłego na tarcicę oraz dalsza obróbka tarcicy, której końcowym produktem są m.in. więźby dachowe, elementy do palet, łaty, kontrłaty, deski szalunkowe, deski podłogowe. Z pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia 17.03.2020 r. wynikało, że nie jest prowadzone postępowanie w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dotyczącego terenu, na którym znajduje się sporny obiekt budowlany. Brak było zatem podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania, gdyż prace legislacyjne mające na celu zmianę przepisów planistycznych są dopiero planowane, a nie rzeczywiście prowadzone. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedmiotowy budynek narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] w zakresie usytuowania obiektu od granicy z działką sąsiednią. Szkic sytuacyjny sporządzony podczas kontroli przeprowadzonej 23.05.2019 r. wskazuje, iż budynek zlokalizowany jest w odległości 1 m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. Z wyjaśnień P. Ż., złożonych podczas rozprawy wynikało, że w ścianie północnej od strony dz. [...] zostały wykonane trzy otwory okienne. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) budynki na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Stosownie do § 12 ust. 2 ww. Rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1.5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Zgodnie z § 8 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą z [...].07.2014 r., Nr [...]: "Dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w odległości 1,5 m od niej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych ". Przedmiotowy budynek narusza przepisy planistyczne oraz techniczno - budowlane w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. P. Ż. jest inwestorem budynku. Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane adresatem decyzji, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego jest inwestor, właściciel lub zarządcą obiektu budowlanego. Decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W przypadku niespełnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 2, organ nadzoru nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 1), bez uprzedniego uruchomienia procedury legalizacyjnej, tj. bez wzywania inwestora do przedłożenia dokumentów w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 3. W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wskazane przez ustawodawcę, bowiem budynek narusza przepisy planistyczne obowiązujące na terenie jego usytuowania oraz przepisy techniczno-budowlane. Obiekt taki nie może zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez prawo budowlane. P. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymującą w mocy nakaz rozbiórki budynku usługowego o funkcji biurowo-socjalno-garażowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu wydania uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego część działki nr ew. [...]. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja nie uwzględnia jego interesów i interesów lokalnej społeczności, która korzysta z usług tartaku bądź jest w niej zatrudniona. Nie jest prawdą jakoby postępowanie w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie toczyło się. Skarżący wskazał, że zgłosił stosowny wniosek, który jest procedowany. Postępowanie w zostało wszczęte 19 września 2019 r. Projekt uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozpoczęcia procedury planistycznej miał zostać przedstawiony do głosowania na sesji Rady Miasta [...] w połowie lutego 2020 r. Postępowanie w tym zakresie nie zakończyło się z powodu pandemii i opóźnień w procedowaniu organów. Od wyniku postępowania o zmianę planu zależała możliwość zalegalizowania budynku. Wskazał, że w tartaku pracuje 8 osób. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Z akt sprawy wynikało, że PINB w [...] przeprowadził w dniu 23.05.2019 r. kontrolę, na działce nr ew. [...] w [...], podczas której ustalił, że znajduje się tam m. in. murowany budynek usługowy dwukondygnacyjny z dachem dwuspadowym. Do budynku od strony wschodniej dobudowany został murowany garaż. Budynek został wybudowany w latach 2008 - 2009 r. i posiada wymiary: 7,4 m x 8,5 m x 8,3 m 5,0 m x 15,5 m x 13,5 m. Ze szkicu sytuacyjnego sporządzonego podczas kontroli wynikało, że budynek zlokalizowany jest w odległości 1 m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. W ścianie północnej od strony dz. [...] zostały wykonane trzy otwory okienne. Sporny obiekt budowlany jest częścią funkcjonującego tam tartaku i ma charakter biurowo-socjalno-garażowy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawo budowlane, przed przystąpieniem do jego budowy inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę (tego typu budowa nie została objęta wyłączeniem z art. 29 - 31 Prawa budowlanego). Nie było kwestionowane, że inwestor nie posiada pozwolenia na budowę ww. obiektu. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonym przez Radę Miejską w [...] uchwałą z dnia [...].07.2014 r., Nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., poz. [...]) - na działce nr ew. [...], położonej na terenie oznaczonym symbolem 4MN,U wykluczone jest prowadzenie działalności produkcyjnej. Teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową, a zabudowa usługowa może być lokalizowana w uzasadnionych potrzebami przypadkach, przy czym usługi dopuszczone do realizacji nie mogą powodować uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej w tym terenie. Sporny budynek biurowo-socjalno-garażowy wykorzystywany jest na potrzeby prowadzonej na ww. działce działalności gospodarczej pod nazwą: Firma Handlowo - Usługowa "[...]". Przedmiotem działalności firmy jest przerób drewna okrągłego na tarcicę oraz dalsza obróbka tarcicy, której końcowym produktem są m.in. więźby dachowe, elementy do palet, łaty, kontrłaty, deski szalunkowe, deski podłogowe. P. Ż. potwierdził, iż na terenie nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza (tartak). Odnosząc się do zarzutu bezzasadnej odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego, wskazać należy, że z pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia 17.03.2020r., wynikało, iż dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt, nie jest prowadzone postępowanie w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji na terenie działki nr ew. [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (uchwała z dnia [...].07.2014 r., Nr [...]), z którego wynikało, że nie jest możliwe prowadzenie tam działalności produkcyjnej w postaci tartaku. Nie kwestionując faktu złożenia przez skarżącego do organów gminy, wniosku dotyczącego zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż prace legislacyjne mające na celu ewentualną zmianę przepisów planistycznych były dopiero planowane, a nie rzeczywiście prowadzone. Prawidłowe były też ustalenia organów, że budynek narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] w zakresie usytuowania obiektu od granicy z działką sąsiednią. Zgodnie z § 8 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]: "Dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w odległości 1,5 m od niej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych ". Budynek zlokalizowany jest w odległości 1 m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. Potwierdził to podczas rozprawy administracyjnej w dniu 31.07.2019 r. P. Ż. oraz L. S.. Z wyjaśnień P. Ż. wynikało też, że w ścianie północnej od strony dz. [...] zostały wykonane trzy otwory okienne. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.) budynki na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Z kolei zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1.5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Mając powyższe na uwadze zgodzić należy się z organem, że przedmiotowy obiekt, jako sprzeczny z przepisami planistycznymi oraz techniczno-budowlanymi, nie mógł zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez prawo budowlane. Organ właściwie wskazał P. Ż. jako adresata rozbiórki. Skarżący potwierdził, że jest inwestorem budynku. Stosownie do art. 52 ustawy Prawo budowlane adresatem decyzji, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego jest inwestor, właściciel lub zarządcą obiektu budowlanego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym ust. 2, przewidziano możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wobec stwierdzenia samowoli budowlanej organ zobowiązany był najpierw ocenić budowę pod kątem ww. przesłanek. Skoro zaistniały nieusuwalne przeszkody do zalegalizowania tego typu budynku, organ bez uprzedniego uruchomienia procedury legalizacyjnej, tj. bez wzywania inwestora w drodze postanowienia z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, do przedłożenia dokumentów, mógł orzec jak w sentencji decyzji. Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i zastosował właściwe przepisy. Dlatego nie można zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.