VII SA/Wa 2322/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi I.M., A.D., T.B., D.W., E.C., K.W. i J.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania I. M., T.B., D. W., E. C., K. W., A.D.i J. W. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - umorzył postępowanie odwoławcze. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] maja 2020 r. Wojewoda [...] – po wszczęciu postępowania z urzędu – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. O. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę budynku spopielarni zwłok na działkach nr ew. [...], [...] i [...] w miejscowości C., gm. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli I. M., T. B., D. W. i J. W.. W uzasadnieniu odwołujący wskazali, że przysługuje im status strony w przedmiotowym postępowaniu, mimo, że nie zostali potraktowani jako strony postępowania przez organ I instancji. Wyjaśnili, że inwestycja zrealizowana na podstawie wydanego bez podstawy prawnej pozwolenia na budowę, oddziałuje bezpośrednio na nieruchomości, których odwołujący są właścicielami. Spopielarnia zwłok zakłóca nie tylko codzienne życie osób mieszkających po sąsiedzku przez emitowanie szkodliwych substancji, hałasu i odoru, ale również wpływa na atrakcyjność i wartość nieruchomości sąsiednich. Dodał, że za stronę przedmiotowego postępowania uznano K. C., będącego również mieszkańcem C. i sąsiadem funkcjonującej spopielarni zwłok. Po przeanalizowaniu złożonego odwołania GINB decyzją z [...] października 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania, zatem w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie, obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego będącego stroną w postępowaniu. Stwierdzenie braku takiej legitymacji do złożenia odwołania obliguje zaś organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Jednocześnie zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W myśl ugruntowanego orzecznictwa interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że z interesem faktycznym mamy do czynienia, gdy dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Dodatkowo GINB zaznaczył, że w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (według brzmienia na dzień wszczęcia postępowania) prze obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Co więcej, w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu nie jest bowiem wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wprowadzony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) ma na celu ograniczenie katalogu stron, ustalanego dotąd wyłącznie w oparciu o art. 28 k.p.a. w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Również w doktrynie podkreśla się wyraźnie, że celem powyższej zmiany było przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy GINB wyjaśnił, że I. M., T. B., D. W., E. C., A. D., K. W. i J. W. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Organ II instancji pismem z 17 lipca 2020 r. wezwał pełnomocnika odwołujących do przesłania dokumentów potwierdzających prawo własności bądź użytkowania wieczystego do nieruchomości znajdującej się na obszarze oddziaływania inwestycji. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2020 r. pełnomocnik odwołujących wskazał, że interes prawny w kwestionowaniu rozstrzygnięcia Starosty [...] wywodzą: - I. M. z faktu bycia współwłaścicielem działki nr ew. [...] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, - T. B. z faktu bycia współwłaścicielem działki nr ew. [...] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, - D. W. z faktu bycia współwłaścicielem działek nr ew. [...] i [...] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, - E. C. z faktu bycia właścicielką działek nr ew. [...] i [..] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, - A. D. z faktu bycia właścicielem działki nr ew. [...] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, - K, W, z faktu bycia właścicielem działki nr ew. [...] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, - J. W. z faktu bycia właścicielem działki nr ew. [...] w C., co potwierdza Księga Wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] w L. z siedzibą w Ś., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. W związku z powyższą odpowiedzią organ odwoławczy ustalił, że zaprojektowany budynek o wysokości około 6 m oddalony jest od działek odwołujących o około 75 m - działka nr ew. [...], około 50 m - działka nr ew. [...], około 55 m - działka nr ew. [...], około 110 m - działka nr ew. [...], około 80 m - działki nr ew. [...] i [...]oraz [...], około 85 m - działka nr ew. [...] oraz około 53 m - działka nr ew. [...]. Tymczasem w myśl § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zdaniem GINB działki należące do odwołujących nie leżą w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Tym samym, odwołujący mogą bez przeszkód zagospodarować swoje działki, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres dopuszczalnego zagospodarowania. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ nadzoru budowlanego podkreślił, że sam fakt emisji hałasu czy zapachu przez dany obiekt nie powoduje ograniczenia sąsiadujących nieruchomości w zakresie możliwości ich zagospodarowania, co jest niezbędnym warunkiem uznania, że określona nieruchomość jest w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych fakt immisji pośrednich z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia, przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi jedynie określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w postępowaniu administracyjnym. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli I. M., T. B., D. W., E. C., A. D., K. W. i J. W. domagając się jej uchylenia, a także zasądzenia kosztów odwołania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie skutkujące odmową przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu w sytuacji, gdy w realiach niniejszej sprawy powinna znaleźć zastosowanie definicja strony wynikająca z art. 28 k.p.a., - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię w sytuacji, gdy właściwa wykładnia pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" – biorąc pod uwagę specyfikę inwestycji – powinna prowadzić do uznania skarżących za strony postępowania również na gruncie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, - art. 28 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że status strony na gruncie toczącego się postępowania powinien być oceniany przez pryzmat art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących rozwinął powyższe zarzuty. Dodał, że w przypadku inwestycji zrealizowanej na podstawie wydanej bez podstawy prawnej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej spopielarni zwłok, jej zakres oddziaływania na sąsiednie nieruchomości jest znaczący przez emitowanie z instalacji zadymienia, pochodzący z instalacji hałas oraz odór. Jednocześnie pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że w toku postępowania GINB nie odniósł się w jakikolwiek sposób do merytorycznych zarzutów sformułowanych w odwołaniu, poprzestając wyłącznie na bezpodstawnym – w jego ocenie – kwestionowaniu statusu skarżących jako strony postępowania. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020r., umarzająca postępowanie odwoławcze na skutek wniesienia odwołania przez I. M., T. B., D. W., E. C., K. W., A. D. i J. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]sierpnia 2015 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. O. pozwolenia na budowę budynku spopielarni zwłok na działkach nr ew. [...],[...]i [...]w miejscowości C., gm. [...]. Podstawa prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. , który znajduje zastosowanie w przypadku, w którym odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. Przy czym Sąd orzekający podziela tezę wyrażonej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego OPS 16/98, wedle której stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje bowiem wyłącznie stronie. Należy przy tym podkreślić, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższe dostrzegł i za konieczne uznał w pierwszej kolejności rozważenie, czy odwołujący się mają przymiot strony w sprawie, a analiza jaką w tym zakresie przeprowadził była wyczerpująca. Po rozpatrzeniem odwołania podmiotu, który twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, a organ stwierdzi w wyniku jego rozpatrzenia, że ta jednostka nie ma w danej sprawie indywidualnej interesu prawnego lub obowiązku to organ odwoławczy wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 2007, s. 281 - 282). W ocenie Sądu dokonana przez organy ocena przymiotu strony osób odwołujących się jest prawidłowa, zaś zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z normą art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 28 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a. są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Osoby te są stronami także w postępowaniach nadzwyczajnych, w których kwestionowana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017r. w sprawie II OSK 2331/15, że "postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi bowiem jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną, w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zatem w obu tych przypadkach podstawę ustalenia kręgu stron postępowania stanowi zasadniczo art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA: z 28.03.2007 r., II OSK 208/06, z 16.03.2009 r., II OSK 1540/08; z 18.09.2009 r., II OSK 1425/08; z 20.10.2010 r., II OSK 1774/09; z 24.10.2012 r., II OSK 1158/11; z 20.12.2013 r., II OSK 1842/12 – CBOSA). Zawężenie to, chodź zasadniczo zredukowało potrzebę odwoływania się do normy z art. 28 k.p.a., to jednak nie wyeliminowało możliwości jej stosowania. W judykaturze wskazywano na posiłkowe zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, podkreślając jednocześnie niezależność art. 28 k.p.a. w ustalaniu interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z 03.09.2009 r., II OSK 1347/08; z 17.11.2011 r., II OSK 1657/10; z 17.11.2011 r., II OSK 1630/10; z 25.04.2014 r., II OSK 2872/12 – CBOSA). Ma to zresztą swoje głębokie uzasadnienie w sposobie rozumienia pojęcia "interesu prawnego" i specyfiki postępowania nieważnościowego jako nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego. W postępowaniu tym, ze względu na szczególne okoliczności sprawy, może zaistnieć potrzeba szerszego ujęcia legitymacji do żądania wszczęcia takiego postępowania – wychodząc poza krąg podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a pozostając jednocześnie w zakresie art. 28 k.p.a. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania takiego jak przedmiotowe ma bowiem każdy, kto posiada interes prawny w wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego, a więc jest podmiotem, którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Z tych względów krąg stron biorących udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie zawsze pokrywa się z kręgiem podmiotów biorących udział w postępowaniu zwykłym, i może okazać się szerszy. Podkreślić przy tym trzeba, iż interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną i nie można wypowiadać się o jego istnieniu bądź nieistnieniu w konkretnej sprawie, bez wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji na sferę praw strony skarżącej – wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 15.03.2013 r., I OSK 326/13, CBOSA)". Stosownie do treści art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródłem interesu prawnego łub obowiązku jest zawsze przepis prawa materialnego, odnoszący się do sfery prawnej podmiotu i wywierający bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków podmiotu. Aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą więc sporu w sprawie niniejszej było ustalenie czy I. M., T. B., D. W., E. C., K. W., A. D. i Ja. W. posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. o pozwoleniu na budowę. Przy czym z akt postępowania wynika, że odwołujący się nie byli stronami w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2015r. Należy podkreślić, że mimo znajdowania się działek skarżących w sąsiedztwie działek inwestycyjnych, projektowana inwestycja o wskazanych gabarytach nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących, w szczególności wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analizując pod tym kątem istnienie ewentualnego interesu prawnego skarżących wyjaśnić trzeba, że odległości w jakich znajdują się działki skarżących w stosunku do nieruchomości zainwestowanej wskazują na brak możliwości poszukiwania ich interesu prawnego w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). I tak podkreślić należy, że: - działka nr ew. [...] w C. (KW nr [...]) stanowiąca współwłasność I. M. położona jest ok. 75 m od granicy działek inwestycyjnych; - działka nr ew. [...] w C., (KW nr LU [...]), stanowiąca współwłasność T. B. znajduje się 50 m od granicy działek inwestycyjnych, 65 m od budynku garażowego i 83 m od budynku mieszkalnego, - działki nr ew. [...] i [...] w C.,(KW nr LU [...]), stanowiące współwłasność D.W. położone są odpowiednio 55m oraz 110m od granicy działek inwestycyjnych, - działki nr ew. [...]i [...]w C.,(KW nr LU [...]), stanowiące własność E.C. położone są ok. 80 m od granicy działek inwestycyjnych, - działka nr ew. [...]w C.,(KW nr [...]), stanowiąca własność A. D. położona jest ok. 80 m od granicy działek inwestycyjnych, - działka nr ew. [...]w C., (KW nr [...]), której współwłaścicielem jest K. W. położona jest ok. 85 m od granicy działek inwestycyjnych - działka nr ew. [...]w C.,( KW nr LU [...]), stanowiąca własność J.W. położona jest ok. 53 m od granicy działek inwestycyjnych. W tej sytuacji zrealizowana na działkach nr ew. [...],[...]i [...]w miejscowości C., gm. [...], inwestycja polegająca na budowie budynku spopielarni zwłok, nie narusza ani nie może potencjalnie naruszyć przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), w tym § 12 ust. 1 , §13, § 19 i 60 ust 1, § 57 oraz § 36 ust 2 . Sąd bowiem podziela stanowisko wypracowane w orzecznictwie, że sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać (wyrok WSA w Krakowie z 28 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 876/16, publ. cbosa). Istotnym jest także fakt, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do pozostałych zarzutów z których skarżący wywodzą swój interes prawny, to Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że immisje sąsiedzkie po zrealizowaniu projektowanego obiektu , jeśli powodują po stronie skarżących ( co nie zostało w żaden sposób wykazane) uciążliwość w korzystaniu z ich prawa własności, skutkować mogą powstaniem po ich stronie ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, nie oddziałujących tym niemniej na oceniany w postępowaniu nieważnościowym status strony postępowania oparty na normie art. 28 k.p.a. Przepisy Kodeksu cywilnego (art. 143) oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 64 ust. 3), aby mogły stanowić podstawę do uznania skarżących za stronę postępowania administracyjnego, muszą zostać powiązane z przepisem Prawa budowlanego, który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa skarżących do zagospodarowania ich nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Przepisy prawa cywilnego same w sobie mogą być źródłem wyłącznie roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Jak wyjaśniono sporna inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości należących do skarżących. Również ewentualna utrata czy też obniżenie wartości nieruchomości należących do skarżących mogą być ocenianie wyłącznie w kategorii interesu faktycznego- majątkowego, a nie interesu prawnego. Zasadnym jest więc wniosek organu odwoławczego, iż skarżący nie wykazali żadnej normy prawa materialnego, która pozostawałaby w związku z badaną decyzją i powodowałaby, że nieruchomości skarżących usytuować by należało w obszarze oddziaływania przedmiotowej decyzji, co dawałoby skarżącym przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Tymczasem to na podmiocie, który domaga uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno – prawną w rozumieniu art. 28 k.p.a. O ile Sąd podziela zarzuty skargi dotyczące zastosowania ograniczającej normy art. 28 ust 2 Prawa budowlanego przy ustalaniu kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym w stosunku do pozwolenia na budowę z przyczyn o których mowa powyżej, o tyle wada ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem skarżącym nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu również w oparciu o normę art. 28 k.p.a. Inwestycja objęte przedmiotowym pozwoleniem na budowę w żaden sposób nie wpływa na sposób zagospodarowania działki skarżących, a brak przymiotu strony podmiotów odwołujących się od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2020r. uzasadniał zastosowanie art. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. przez organ odwoławczy. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami. Administracyjnymi ( Dz.U z 2019r., poz. 2325).