VII SA/Wa 2431/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2023 r. znak: DOA.7111.14.2023.RKS; DOR.7111.32.2023.RKS w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. G. (dalej jako: "skarżący", "strona") na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2023 r., znak: DOA.7111.14.2023.RKS DOR.7111.32.2023.RKS, na podstawie którego ww. organ, po rozpatrzeniu zażalenia J. G. na postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2023 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr U1/25 wraz z drogą dojazdową i placem montażowym na działce nr [...] w miejscowości P., gm. U. Wnioskiem z dnia 21 października 2022 r. J. G. zwrócił się do Wójta Gminy U. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Następnie Wójt Gminy U. przekazał wniosek do załatwienia Staroście S., jako organowi wydającemu decyzję. Postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z 2010 r. prowadził Starosta S., jednak z uwagi na to, że zgodnie z art. 82, ust. 3 pkt 5b ustawy Prawo budowlane, organem I instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących elektrowni wiatrowych, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, jest wojewoda, w związku z tym sprawa wznowienia postępowania w sprawie decyzji nr [...] została przekazana przez Starostę S. - Wojewodzie [...]. W podaniu o wznowienie postępowania J. G. wskazał, że o wydanej decyzji nr [...] dowiedział się w dniu 11 września 2022 r., natomiast korespondencja zawierająca wniosek o wznowienie postępowania została nadana w placówce pocztowej w dniu 27 października 2022 r., a więc z przekroczeniem jednego miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o spornej decyzji. Konsekwencją złożonego podania o wznowienie postępowania było wydanie przez organ administracji publicznej - Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] stycznia 2023 r., znak: [...], który działając na podstawie art. 149 § 3, art. 148 § 2 w związku z 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 pkt 5b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z postępowaniem zakończonym wydaniem przez Starostę S. decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr U1/25 wraz z drogą dojazdową i placem montażowym na działce nr [...] w miejscowości P., gm. U., która następnie decyzją Starosty S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] została przeniesiona na G. sp. z o. o., odmówił wznowienia postępowania. J. G., w ustawowym terminie, wniósł zażalenie na postanowienie tego organu z [...] stycznia 2023 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "GINB", "organ II instancji") postanowieniem z dnia 31 lipca 2023 r., znak: DOA.7111.14.2023.RKS DOR.7111.32.2023.RKS, po rozpatrzeniu zażalenia J. G. na postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2023 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ uznał, że wniosek J. G. o wznowienie, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją decyzji Starosty S. z [...] lipca 2010 r. nr [...], został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., bowiem strona posiadała wiedzę dotyczącą wydania decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, tj. decyzji z [...] lipca 2010 r. nr [...], którą uzyskała w 2021 r., a nie jak powoływała się w postępowaniu, w dniu 11 września 2022 r. Skarżący – J. G., pismem z dnia 26 września 2023 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2023 r., znak: DOA.7111.14.2023.RKS DOR.7111.32.2023.RKS, utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2023 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż o podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 11 maja 2021 r., podczas gdy w rzeczywistości był to dzień 11 października 2022 r.; 2. będące konsekwencją błędu opisanego w pkt 1 naruszenie powołanych w uzasadnieniu skargi przepisów k.p.a., mające wyraz w utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo bezzasadnej odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył dotychczasową argumentację i wniósł o jej uwzględnienie. W konsekwencji podniesionych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia, względnie o wznowienie postępowania w sprawie. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w szczególności opłaty od skargi. Uznał, że zaprezentowane okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności stanowisko GINB jest błędne, w aspekcie podstawowych zasad konstytucyjnych, zasad k.p.a., praw podstawowych wynikających z prawa europejskiego oraz prezentowanej przez sądy administracyjne pro-obywatelskiej linii wykładni przepisów. Przyznał, że w efekcie pozbawiono go jakiegokolwiek środka prawnego, a nawet nie dopuszczono do udziału w sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu przesłanki podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, a zarzuty podniesione w skardze stanowią w istocie polemikę z podjętym przez GINB rozstrzygnięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. ustawy). Kontrola Sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to bowiem wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. A zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne jest oparta na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Oparcie jej na innym kryterium jest niedopuszczalne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria nałożone przez ustawodawcę, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest skarga J.G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 lipca 2023 r., znak: DOA.7111.14.2023.RKS DOR.7111.32.2023.RKS, utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2023 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego postępowaniem zakończonego wydaniem przez Starostę S. decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr U1/25 wraz z drogą dojazdową i placem montażowym na działce nr [...] w miejscowości P., gm. U. Podstawę materialnoprawną postanowienia organu I instancji stanowiły m. in.: przepisy art. 149 § 3, art. 148 § 2 w związku z 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 pkt 5b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej jako: "p.b.". Na wstępie poniższych rozważań, Sąd wskazuje, że w toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonego na podstawie zgodności z prawem, najbardziej istotną kwestią jest ocena, czy zarzut skarżącego, dotyczący powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (informacja) jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji (czynność doręczenia) i związanymi z tym konsekwencjami dla strony wnioskującej o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Administracyjny tok instancji, zainicjowany przez stronę postępowania, którego istotą jest przejście sprawy administracyjnej z jednej instancji do drugiej dla realizacji, przede wszystkim, ochrony interesu indywidualnego, stanowi podstawowe zadanie organu odwoławczego, czyli ma na celu ponowne rozpatrzenie całej sprawy administracyjnej oraz zastosowanie normy prawa materialnego. Organ ten nie jest związany ustaleniami organu I instancji ani żądaniami strony, a granice jego postępowania wyznacza warunek zachowania tożsamości sprawy administracyjnej w jej trzech elementach, tj.: tzw. kompetencjach merytorycznych (dotyczących strony, treści roszczenia lub prośby oraz podstawy prawnej, na której roszczenie lub prośba się opiera). Organ odwoławczy jest ponadto organem kontroli instancyjnej, jednak czynności wykonywane w tym względzie mają charakter drugoplanowy, uboczny. Jak stanowi art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, a więc zasada sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 § 2 k.p.a. jest zabezpieczeniem tak pojętego, sprawnego działania administracji. Niejako z istoty państwa prawnego wynika natomiast gwarancja jednostce prawa do sądu, wyrażona w normie, wynikającej z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd". Prawo to zostało jednoznacznie wskazane jako jedno z praw i wolności osobistych. Uzupełnieniem i rozwinięciem tej regulacji jest art. 77 ust. 2 Ustawy zasadniczej, wskazujący, że: "Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw". Prawo do sądu traktowane jako prawo podmiotowe jednostki, należy zatem rozumieć to szeroko, bowiem nie dotyczy ono tylko zabezpieczenia sfery prawa prywatnego, poprzez rozstrzygnięcie sporu wynikającego ze stosunku cywilnoprawnego, czy sfery prawa publicznego regulowanej normami prawa karnego. Prawo do sądu oznacza również, że z ochroną wynikającą z tej normy wiąże się prawo do procedury umożliwiającej zaskarżenie każdego rozstrzygnięcia organu państwowego, niezależnie od tego, czy jest to organ władzy ustawodawczej, wykonawczej czy sądowej. Względy te powodują, że prawo do sądu ma zabezpieczać jednostce zarówno sferę wynikającą z prawa materialnego, jak i proceduralnego. Prawo materialne, poprzez kształtowanie sfery praw bądź obowiązków, a prawo proceduralne, jako gwarancja możliwości egzekwowania dojścia do ukształtowania prawa materialnego. Podstawy konstytucyjne związane z określeniem prawa do Sądu, w węższym, tj.: nie od strony podmiotowej, lecz funkcjonalnej, zakresie, znalazły odzwierciedlenie w zasadzie ogólnej postępowania wyrażonej w art. 16 § 2 k.p.a., czyli zasadzie sądowej kontroli decyzji administracyjnej. W takim wypadku to właśnie sąd administracyjny - jako niezależny arbiter rozpoznaje w ramach kontradyktoryjnego postępowania spór, jaki powstaje pomiędzy skarżącym rozstrzygnięcie a organem administracji. Norma prawna jako gwarancja prawa do weryfikacji decyzji przez sąd i w konsekwencji kontrola sądowa decyzji administracyjnych przyczynia się do podniesienia jakości pracy organów administracji publicznej, jak również ujednolicenia wykładni prawa administracyjnego i wzmocnienia przestrzegania prawa przez organy administracji publicznej. Z punktu widzenia realizacji kodeksowych zasad ogólnych, podstawowe znaczenie ma możliwość kontroli ich stosowania i przestrzegania, co poza systemem władzy administracyjnej może zostać zweryfikowane jedynie w przypadku istnienia zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Tym samym wzrasta, w ujęciu funkcjonalnym, rola zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnej wśród innych zasad ogólnych, gdyż tylko ta zasada daje pełną możliwość i gwarancję weryfikacji stosowania pozostałych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak i norm zasady te realizujących. Samo zawarcie w kodeksie normy prawnej statuującej jako zasadę ogólną - sądową kontrolę legalności decyzji administracyjnej wpływa na to, że zasada istnieje jako norma pozytywna i nie trzeba jej wywodzić z całokształtu norm kodeksowych. Wpływa to więc bezpośrednio na ustawodawcę, nakazując mu wprowadzenie regulacji szczególnych umożliwiających realizację tej zasady ogólnej. W szerszym ujęciu więc, sama zasada ogólna może funkcjonować jako norma prawa bądź też jako konstrukcyjny element kształtu danej gałęzi prawa. Z normy ustanowionej przez art. 145 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania jest instytucją proceduralną, która ma na celu stwierdzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia takiej sprawy, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia takiej instytucji wynika z potrzeby rozwiązania takich sytuacji, gdy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawnia się wadliwość postępowania wyjaśniającego, na którym oparto rozstrzygnięcie sprawy, bądź też gdy później powstały okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające daną sprawę stają się wadliwe, jednakże cechą charakterystyczną ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej (jak w przypadku decyzji nieważnych), lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej z pewnymi okolicznościami dotyczącymi danej sprawy. Inaczej mówiąc decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie, czy też powstanie określonych faktów, bądź ze względu na naruszenie obowiązujących norm prawnych postępowania administracyjnego. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania (art. 145-152 k.p.a.) wskazują, iż następuje ono z urzędu lub na żądanie strony. Gdy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, bądź gdy żądanie wznowienia postępowania ma nastąpić z powodu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 145 a k.p.a.) wznowienie postępowania może nastąpić tylko na żądanie strony. Z pozostałych przyczyn wznowienia postępowania może nastąpić zarówno z urzędu, jak i na żądanie strony. Dodatkowo należy zauważyć, że również prokurator może w swoim sprzeciwie żądać wznowienia postępowania. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracyjnego, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Termin do wniesienia takiego podania wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i § 2 k.p.a.). Zaś w przypadku, gdy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z aktami wyższego rzędu podanie o wznowienie wznosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145 a § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Na postanowienie o wznowieniu postępowania nie przysługuje zażalenie. Natomiast od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania przysługuje odwołanie. W przypadku wznowienia postępowania zostanie przeprowadzone postępowanie kończące się wydaniem decyzji, do której przysługuje odwołanie na ogólnych zasadach. Organem właściwym w sprawach o wznowienie postępowania jest organ administracji, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Jeżeli jednak przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał decyzję w ostatniej instancji, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy do przeprowadzenia postępowania po jego wznowieniu. Nie dotyczy to przypadku, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał minister, a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegium odwoławcze (art. 150 § 1-3 k.p.a.). W tym ostatnim przypadku o wznowieniu postępowania rozstrzyga minister, a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegium odwoławcze. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Po przeprowadzeniu tego postępowania organ administracji, który je przeprowadził, wydaje decyzję, w której: - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia z art. 145 § 1 k.p.a. lub art. 145 a k.p.a., albo - uchyla dotychczasową decyzję, gdy stwierdza istnienie podstaw do jej uchylenia z art. 145 § 1 k.p.a. lub art. 145 a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek upływu czasu (5 lub 10 lat), bądź gdy w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca swej w istocie decyzji dotychczasowej, organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchyliły tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Organ administracji właściwy w sprawie o wznowienie postępowania ma obowiązek wstrzymać z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 152 § 1 i § 2 k.p.a.). W przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ponadto należy wskazać, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z ugruntowanego poglądu orzecznictwa sądowo-administracyjnego powzięcie wiadomości o wydaniu danej decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 118/17; z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt: II OSK 1927/11; z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt: l OSK 1025/11). Zgodzić należy się również z oceną wyrażoną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt: II OSK 1661/17). Także aspekt odnoszący się do przebiegu postępowania wznowieniowego na poszczególnych jego etapach, ma swoje odzwierciedlenie w poglądzie, wskazującym, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podzielić należy na dwa etapy. Pierwszy, to etap wyjaśniający, podczas którego organ administracji publicznej bada formalną dopuszczalność wszczęcia postępowania wznowieniowego. Na tym etapie ocenie podlega, czy żądanie wznowienia postępowania pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego, czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia określoną przepisem art. 145 § 1 k.p.a., a także czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt: I OSK 3523/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2005 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1086/04). Poddany analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w przeprowadzonym przez organ administracji publicznej - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowaniu wskazywał na to, że J. G. posiadał wiedzę dotyczącą wydania decyzji Starosty S. z [...] lipca 2010 r. nr [...], w 2021 r. Wynika to z faktu, iż skarżący był stroną postępowania odwoławczego, w którym decyzją z [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek P. W., nieważności decyzji Starosty S. z [...] lipca 2010 r. nr [...[, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr U1/25 wraz z drogą dojazdową i placem montażowym na działce o nr ewid. [...], obręb P., gmina U. (przeniesionej decyzją Starosty S. z 5 [...] listopada 2010 r. nr [...] na rzecz G. sp. z o. o.). Wobec tych okoliczności nie można więc przyjąć, iż termin do złożenia podania, o którym mowa w art. 148 k.p.a., w przedmiotowej sprawie, został dochowany. Powołanie się przez stronę na fakt uzyskania wiedzy i odbioru orzeczenia w dniu 11 września 2022 r. nie koresponduje bowiem z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania przez organ administracji. Mankament ten stanowi zatem podstawę do uznania, że okoliczność, z której wynikał brak uznania organu II instancji co do celowości przeprowadzenia postępowania związanego ze zbadaniem przyczyn wznowienia, zadecydował o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, zdaniem Sądu merytoryczne zarzuty podnoszone przez J. G., wskazujące na podstawy prawne do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia nie dają podstaw do ich uwzględnienia. Organ bowiem podjął wszelki niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a także ocenił w sposób pełny całokształt materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zarzuty skargi, zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania także okazały się niezasadne. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd działając na podstawie dyspozycji przepisu art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.