VII SA/Wa 2726/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.),, sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. staż. Maria Góraj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] reprezentowanej przez r. pr. R. K. od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., Nr [...], znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2019 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] umorzył, wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...], postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Katolickiemu Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w [...] pozwolenia na rozbudowę budynku biurowego wraz z realizacją elementów zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] obr [...] przy ul. [...] w [...]. Rozpoznając odwołanie ww. Wspólnoty organ wskazał, że stosownie do treści art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98, cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07). Wskazany powyżej przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wprowadzony do systemu prawa ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalonego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 k.p.a. - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika to z uzasadnienia projektu przywołanej ustawy zmieniającej (Sejm RP IV Kadencji, Nr druku: 493), gdzie stwierdzono jednoznacznie cyt. "Ponadto zaproponowano (w nowym ust. 2 art. 28) ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców sąsiednich nieruchomości (lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego)". Również w literaturze przedmiotu podkreśla się wyraźnie, że celem powyższej zmiany było przesądzenie w ustawie, iż osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007 r., s.325 i n.). Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowo- administracyjnym. Jak podkreśla się w judykaturze, celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości (por. wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 571/11, z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2331/16, wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 899/17). Jednocześnie, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 kwietnia 2007 r sygn. akt II OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 470/08; z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1387/07; z 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Po 305/09). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ze znajdującego się w aktach organu wojewódzkiego pisma skarżącej - Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] wynika, że skarżąca swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r., Nr [...], znak: [...], wywodzi z tytułu sprawowania "zarządu nad nieruchomością wspólną, którą stanowi grunt przy ul. [...] (działka nr ew. [...] z obrębu [...]) oraz część posadowionego na nim budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali." Organ zauważył, że z treści Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, wynika, że działka nr ew. [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym w którym wyodrębniono 52 lokale mieszkalne. Z treści Ksiąg Wieczystych prowadzonych dla ww. wyodrębnionych lokali mieszkalnych wynika, że z ich własnością związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego działki nr ew. [...]. Wprawdzie w dziale II Księgi Wieczystej nr [...], jako właściciel działki nr ew. [...] nadal figuruje Miasto [...] to jednak w powyższym dziale znajdują się wzmianki zamieszczone 23 lipca 2019 r., "o przekształceniu użytkowania wieczystego we własność na podstawie ustawy z 20 lipca 2018 r." Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916) z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształciło się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w doktrynie, na skutek przekształcenia, prawo użytkowania przestaje istnieć, a dotychczasowy użytkownik wieczysty staje się właścicielem nieruchomości. Zamiarem prawodawcy było więc poszerzenie majątku dotychczasowych użytkowników wieczystych kosztem dotychczasowych właścicieli nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste - Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie przewidziany w ustawie skutek przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, jest przy tym wywoływany nie tylko niezależnie od woli organów reprezentujących właścicieli nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste, ale też od woli samych użytkowników wieczystych. Skutek przewidziany w art. 1 ustawy przekształceniowej został uzależniony jedynie od spełnienia przesłanek wyznaczonych przez zakres przedmiotowy ustawy (patrz, szerz. Ł. Sanakiewicz Art. 1. W: Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2019.). Tym samym, właścicielom wyodrębnionych lokali, znajdujących się w budynku usytuowanym na działce nr ew. [...] przysługuje udział w prawie własności działki nr ew. [...]. Oznacza to, że skarżącej - Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] przysługuje prawo własności działki nr ew. [...]. Jak wynika z zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego, jest "rozbudowa budynku biurowego wraz z realizacją elementów zagospodarowania terenu. Projektuje się obiekt składający się z jednej kondygnacji podziemnej i trzech kondygnacji nadziemnych. W części podziemnej zaprojektowano garaż podziemny na 21 miejsc parkingowych z wykorzystaniem piętrowych urządzeń mechanicznych w celu maksymalizacji wykorzystania dostępnej powierzchni. (...) W poziomie parteru przewiduje się też śmietnik zamykany i dostępny z zewnątrz. Na pierwszym piętrze znajdować się będzie obszerna sala konferencyjna wraz z zapleczem technicznym, szatnia i foyer, archiwum i węzeł sanitarny. Z poziomu pierwszego piętra będzie odbywać się komunikacja z budynkiem istniejącym poprzez łącznik z siedmiostopniowymi schodami. Na piętrze drugim projektuje się funkcje biurową wraz z pomieszczeniami pomocniczymi (...). Na dachu zlokalizowane zostaną pomieszczenia techniczne maszynowni dźwigu osobowego, urządzenia układu wentylacyjnego (...)" (zob. proj. bud. opis do projektu architektonicznego pkt V dane ogólne str. 2). Analiza projektu zagospodarowania terenu oraz danych pochodzących z portalu www.geoportal.gov.pl wykazała, że działka nr ew. [...] (należąca do skarżącej) nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...] (na której zaprojektowano sporny budynek mieszkalny wielorodzinny). Działka nr ew. [...] oddzielona jest od ww. działki inwestycyjnej działką nr ew. [...] (została podzielona na działki nr ew. [...] i [...]). Działka nr ew. [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. nr 1). Ponadto, analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że sporny budynek biurowy o wysokości 14,53 m (zob. proj. bud. rozbudowa budynku biurowego wraz z realizacją elementów zagospodarowania terenu, przekrój A-A rys. nr 06) został zaprojektowany w odległości ok. 15 m od granicy działki nr ew. [...] oraz w odległości ok. 15 m od budynku należącego do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Podkreślić należy, że granica działki nr ew. [...] biegnie po obrysie budynku (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu rys. nr 1, wydruk z portalu www.geoportal.gov.pl). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uwzględniając powyższe wskazania oraz wysokość rozbudowywanego budynku biurowego, stwierdzić należy, że działka o nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działki. Innymi słowy skarżąca - Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...], może bez przeszkód zagospodarować należącą do niej działkę, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Działka należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym przepisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W szczególności ww. działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), (dotyczący sytuowania obiektów budowlanych), § 13 (dotyczący przesłaniania obiektów budowlanych), § 57 i § 60 (dotyczy nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się do zarzutu skarżącej, że "realizacja inwestycji na podstawie Decyzji PNB wprowadza związane z nią ograniczenia w zagospodarowania nieruchomości Wspólnoty, co stanowi przejaw uszczuplenia uprawnień Wspólnoty przyznanych jej mocą art. 140 k.c. Najogólniej rzecz ujmując: zamierzenia inwestycyjne, które Wspólnota będzie w przyszłości prowadzić na terenie swojej nieruchomości (np. nadbudowa), będą musiały być dostosowane do surowszych ograniczeń związanych z powstającą w sąsiedztwie, szczególnie chronioną, zabudową przeznaczoną na stały pobyt ludzi w postaci Inwestycji," . Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej wynikają z przepisu § 12 ust. 2, § 12 ust. 3 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Stosownie do treści § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Zgodnie z treścią § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że sytuowanie budynku w granicy działki jest możliwe jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość bądź wtedy gdy projektowany budynek będzie przylegał swoją ścianą do budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Na obszarze, na którym znajduje się działka nr ew. [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, działki sąsiadujące z działką należącą do skarżącej nie są działkami zabudowanymi, a co więcej budynek skarżącej zaprojektowany w ostrej granicy, posiada otwory okienne w każdej z elewacji. Zgodnie z treścią § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Przepis odnosi się wyłącznie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej, podczas gdy działka należąca do skarżącej zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Tym samym, ograniczenie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w możliwości zabudowy (nadbudowy budynku) działki nr ew. [...] nie jest związane z realizacją spornej inwestycji lecz wynika z przepisu § 12 ust. 2, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał też, że nie dopatrzył się, aby działka należąca do wspólnoty znajdowała się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o inne przepisy ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak również w oparciu o przepisy innych aktów normatywnych. Z akt sprawy, zwłaszcza dokumentacji projektowej spornej inwestycji nie wynika, aby realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia pozbawiła nieruchomość skarżącej dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), wpływała na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) usytuowanego na niej obiektu. Ponadto, sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń, czy też pól elekromagnetycznych. Dodatkowo organ w nawiązaniu do stanowiska wyrażonego w odwołaniu podniósł, że z przepisów prawa cywilnego art. 140 oraz art. 144 k.c. dotyczących ochrony prawa własności można wywodzić przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w zagospodarowaniu przedmiotu własności. Działka nr ew. [...] jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, a granica działki nr ew. [...] biegnie po obrysie ww. budynku nie sposób dopatrzeć się ograniczeń w zagospodarowaniu oraz zabudowie działki nr ew. [...] w związku z realizacją spornej inwestycji. Realizacja spornej inwestycji nie spowoduje również ograniczeń w możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób przewidziany przepisami prawa jak i społeczno - gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08, iż "nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (...). Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. (...). Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego" (por. też wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia § 8 ust 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym i nie przyznanie przymiotu strony Wspólnocie pomimo to, że brała ona udział w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji Prezydenta Organ wskazał, że naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. odnosi się do sytuacji, w których występuje różna interpretacja przepisu prawa dokonywana w takim samym stanie faktycznym przez ten sam organ. W analizowanym przypadku nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Jakkolwiek Wspólnota brała udział w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r., Nr [...], znak: [...], to jednak postępowanie nieważnościowe jest nowym postępowaniem, w którym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest ustalenie kręgu stron postępowania, w tym także weryfikacja ustaleń w tym zakresie poczynionych przez organ udzielający pozwolenia na budowę. Doręczenie decyzji nie powoduje automatycznego nadania podmiotowi, który je otrzymał uprawnień strony. Inaczej mówiąc fakt, iż danej osobie doręczono decyzję organu nie przesądza o tym, że staje się ona stroną postępowania administracyjnego. Statusu strony nie nabywa się bowiem przez wysłanie na adres podmiotu decyzji (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1655/06; z 18 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/07). Aby uzyskać przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę należy posiadać tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważność ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia z jej wniosku ww. postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1058/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 25 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 528/08; wyrok WSA w Poznaniu z 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Po 655/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził też, że z uwagi na formalny charakter niniejszego rozstrzygnięcia merytoryczne zarzuty odwołujących się dotyczące niezgodności spornej inwestycji z przepisami § 29 (dotyczącego spływu wód opadowych) czy też § 207 ust 1 pkt 3 (dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego budynków) ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, braku niezbędnego sprawdzenia projektu budowlanego czy też braku zapewnienia miejsca gromadzenia odpadów stałych nie mogły zostać poddane ocenie w ramach niniejszego postępowania. Ocena ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2005 r., Nr [...], znak: [...], pod kątem jej zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych może być dokonana jedynie podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...], reprezentowana przez r.pr. R. K. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. - poprzez uznanie, że Wspólnota nie ma interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę podczas gdy Wspólnota taki interes ma, naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. - poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. uznanie, że Wspólnota nie ma interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tymczasem Wspólnota była uznawana za stronę postępowania w sprawie wydania tej decyzji. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości Skarżonej Decyzji i Decyzji Pierwszoinstancyjnej oraz przyznanie Wspólnocie od Inspektora kosztów postępowania, według norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Powtórzono tam argumentacje tożsama z argumentacja analizowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na tle wniesionego odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Tym samym za nie celowe uznaje powtórzenie w tym miejscu ww. wywodów. Zarzuty skargi nie są uzasadnione . Stanowią powtórzenie tych, które były podnoszone w toku postępowania administracyjnego, a które zasadnie zostały odparte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Profesjonalnego pełnomocnika skarżącej wspólnoty stanowiska o przysługującym jej przymiocie strony, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wywiódł z konkretnej normy prawa materialnego. Jej wskazanie było zaś konieczne dla uzasadnienia, że nieruchomość wspólnoty pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji objętej ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ zaś w prawidłowy i wyczerpujący sposób wykazał brak takiej relacji. Powoływanie się na przepis art. 144 k.c. bez powiazania z normą materialnego prawa administracyjnego w szczególności w tym wypadku z norma praw budowlanego nie jest wystarczające dla wykazania interesu prawnego wspólnoty. W skardze pada stwierdzenie cyt. "Wspólnota będzie w przyszłości prowadzić na terenie swojej nieruchomości (np. nadbudowa), będą musiały być dostosowywane do surowszych ograniczeń związanych z powstającą w sąsiedztwie, szczególnie chronioną, zabudową przeznaczoną na stały pobyt ludzi w postaci Inwestycji." – nie padają jednak żadne normy prawa, z których te ograniczenia w związku z przedmiotową inwestycją powstają. W uzasadnieniu decyzji prawidłowa omówiono zaś normy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie które nie stwarzają ww. relacji. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przedmiotowe postępowanie toczyło się w odrębnym trybie postępowania nieważnościowego, krąg stron ustalony w postepowaniu zwykłym nie był w żaden sposób wiążący w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej wspólnoty, po tym jak zbadano, że nie przysługuje jej przymiot strony zasadnie został umorzone. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).