VII SA/Wa 293/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz J.G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...]z [...] grudnia 2020 r. w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwudziestu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr ewid. [...] w obrębie [...], gmina [...], odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie terenu przyległego do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Pismem z [...] grudnia 2020 r. Wójt zwrócił się do GDDKiA w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Inwestorem na rzecz którego wydana byłaby ww. decyzja jest J. G. (dalej: "skarżąca"). Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, organ postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie terenu przyległego do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] (dalej: "DK [...]"). Postanowienie organu zostało wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), w związku z art. 35 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm., dalej: "u.d.p.") oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest od zarządcy drogi i dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a. W takim przypadku rozstrzygnięcie zarządcy drogi powinno być zgodne z przepisami ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.). Organ wyjaśnił przy tym, że w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 35 ust. 2 u.d.p., zgodnie z którym obowiązkiem organów planistycznych jest przeznaczenie pod przyszłą budowę dróg pasa terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Natomiast, zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Odnosząc się do wniosku Wójta Gminy [...], GDDKiA wskazał, że działka nr ewid. [...]położona jest przy DK [...] zaliczonej do klasy dróg głównych oznaczonych symbolem "G". Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 25,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni DK [...]. Zgodnie ze stanem faktycznym działka nr ewid. [...] posiada włączenie do DK [...] zjazdem indywidualnym w km 55+798, strona prawa. GDDKiA wyjaśnił, że jako zarządca DK [...] nie wnosi zastrzeżeń do projektu obsługi komunikacyjnej inwestycji. Organ wskazał jednak, że w lutym 2020 r. Ministerstwo Infrastruktury ogłosiło rządowy Program Budowy 100 obwodnic na lata 2020-2030. W załączniku nr 1 – "Lista zadań inwestycyjnych realizowanych w ramach tego Programu", w województwie [...] wpisano m.in. obwodnicę miasta [...] obejmującą ciąg dróg krajowych nr [...],[...] i [...] z terminem realizacji planowanym na lata 2026-2028. Początek obwodnicy planowany jest na drodze krajowej nr [...], w okolicach wsi [...]. Następnie obwodnica będzie biegła do drogi krajowej nr [...], dalej przez drogi krajowe nr [...],[...] i [...]. Planowany koniec obwodnicy stanowić ma DK [...] (wylot w kierunku miejscowości [...]). Precyzyjne ustalenie początku i końca oraz przebiegu obwodnicy będzie wynikiem prac projektowych w ramach Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowego. Przetarg na wyłonienie wykonawcy ww. opracowania planowany jest do końca IV kwartału 2020 r., podpisanie umowy z wykonawcą planowane jest w I kwartale 2021 r. z kolei, uzyskanie decyzji środowiskowej przewidziane jest w IV kwartale 2022 r. Teren, na którym znajduje się działka nr ewid. [...]może więc kolidować z projektowaną obwodnicą [...]. Do czasu wyboru ostatecznego wariantu przebiegu obwodnicy, zarządca drogi krajowej nie może wypowiedzieć się co do zakresu kolizji planowanego przedsięwzięcia w stosunku do projektowanej inwestycji drogowej. Jednak ze względu na obszar Natura 2000 Puszczy [...], a także istniejącą zabudowę oraz położenie jezior [...] i [...], przewidywany przebieg obwodnicy [...] na odcinku od drogi krajowej nr [...] do DK [...] jest jedyną możliwą lokalizacją drogi. Dlatego też organ nie mógł uzgodnić projektu decyzji o warunkach zabudowy złożonego przez Wójta Gminy [...]. 3. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem GDDKiA z [...] grudnia 2020 r., skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 2 i 3 u.d.p. w zw. z art. 106 ust. 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja "może kolidować z projektowaną obwodnicą [...]", podczas gdy współdziałanie GDDKiA przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy ogranicza się jedynie do ustalenia zgodności planowanych działań z zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która jest główną przesłanką tego uzgodnienia; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oraz wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego. Organ wydający zaskarżone postanowienie powinien podjąć w toku postępowania wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tymczasem, organ administracji publiczne wyszedł poza zakres niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy wskazując na możliwość kolizji planowanego przedsięwzięcia z przewidywaną budową obwodnicy [...]. Spowodowało to naruszenie słusznego interesu obywatela, gdyż działanie organu pozostaje poza zakresem jego kompetencji w ramach współdziałania organów administracji; b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia i zawarcia jedynie lakonicznego uzasadnienia, które nie wskazuje w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości przyjętego stanowiska organu administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że GDDKiA zgodnie z art. 106 ust. 1 k.p.a. zobowiązany był do zajęcia stanowiska w trybie współdziałania organów w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie terenu przyległego do pasa drogowego DK [...]. W związku z przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym organ wydał postanowienie odmowne nie uwzględniając projektu decyzji. Skarżąca wyjaśniła, że zamierza wybudować 20 budynków jednorodzinnych na działce nr ewid. [...]w obrębie [...], zlokalizowanej przy DK [...]. Linię zabudowy wyznaczono w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi DK [...]. W związku z tym, dostęp do drogi publicznej odbywać się będzie istniejącym zjazdem. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu "zarządca drogi krajowej nr [...] nie wnosi zastrzeżeń odnośnie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji". Niniejsze prowadzi do wniosku, że GDDKiA uznał zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zgodnie z tym co należało jedynie do zakresu kompetencji organu w zakresie współdziałania. Ustalenia poczynione przez zarządcę drogi w postępowaniu współdziałania organów przy wydawaniu decyzji wskazują na istnienie przesłanek warunkujących wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia. Natomiast, GDDKiA jako przyczynę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji wskazał zaplanowanie inwestycji w postaci obwodnicy [...]. W ocenie skarżącej organ dopuścił się w ten sposób naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 2 i 3 u.p.d. Skarżąca ponadto zauważyła, że uzgodnienie dokonywane przez zarządcę drogi stosownie do art. 35 ust. 3 u.d.p. powinno koncentrować się na możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, czyli przede wszystkim na zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia. Mimo tego, zarządca drogi negatywnie ustosunkował się do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy powołując się na planowaną budowę obwodnicy, co nie wchodziło w zakres uzgodnienia przez zarządcę drogi w niniejszym postępowaniu. Skarżąca podkreśliła, że przy wydawaniu rozstrzygnięcia uznaniowego na organie ciąży obowiązek wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia, podczas gdy zaskarżone postanowienie zawiera jedynie lakoniczne uzasadnienie, które nie wyjaśnia stanowiska przyjętego przez organ administracji publicznej. Wyrażenie stanowiska przez organ współdziałający, na etapie postępowania uzgodnieniowego, ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak dowolności postępowania organu w tego rodzaju sprawach. 4. Odpowiadając w dniu 9 lutego 2021 r. na ww. skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. 5. W dniu 29 marca 2021 r. skarżąca złożyła pismo procesowe zawierające dodatkowe wyjaśnienia istotne dla sprawy wraz z uzupełniającymi materiałami, w tym dokumentami wyrażającymi stanowisko GDDKiA. Z przedstawionych dokumentów wynika, że wniosek Wójta Gminy [...]inicjujący przedmiotowe postępowanie był poprzedzony korespondencją między Gminą [...] a Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Korespondencja ta dotyczyła właśnie inwestycji polegającej na budowie obwodnicy [...]. Między innymi, we wniosku Wójta Gminy [...]z [...] czerwca 2020 r. o przedstawienie planowanego przebiegu obwodnicy [...]lub o wskazanie założeń inwestycji, które zostaną ujęte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wskazano, że dotychczasowe studium jest już nieaktualne z uwagi na zmiany, jakie dokonały się w strukturze miasta i jego otoczeniu przyrodniczym i gospodarczym, a brak jasnych ustaleń po stronie GDDKiA wstrzymuje rozwój miasta. W odpowiedzi z 20 lipca 2020 r. organ administracji, czyli GDDKiA Oddział w [...], poinformował, że nie jest obecnie w stanie bez szczegółowej analizy aspektów społecznych, środowiskowych, technicznych i ekonomicznych określić obecnie prawidłowego przebiegu obwodnicy. Lokalizacja obwodnicy zostanie jednak poprzedzona szczegółowymi analizami, a także konsultacjami z mieszkańcami terenów poprzez które przebiegać może obwodnica. Skarżąca przedłożyła również kopię mapy wskazującej na granice obszaru Natura 2000. Granica ta przebiega w odległości około 200 m od najbliższego punktu granicznego działki nr ewid. [...]. Co więcej, teren położony między działką nr ewid. [...] a obszarem chronionym to m.in. nieużytki stanowiące własność Gminy [...]. Całkowicie niezasadny jest też argument organu powołującego się na bliskie położenie Jeziora [...]i Jeziora [...]. Działka nr ewid. [...] położona jest w odległości większej niż 400 m w linii prostej o Jeziora [...]i ponad 1.100 m od Jeziora [...]. Nie sposób więc uznać zasadności uzależniania lokalizacji inwestycji od bliskości wymienionych jezior. Powyższe ustalenia uzasadniają opinię wyrażoną w skardze o naruszeniu przez organ art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 2 i 3 u.d.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie argumenty skarżącej należało uznać za trafne. 6. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 7. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie. 8. Po zbadaniu akt sprawy Sąd uznał, że w postępowaniu prowadzonym przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew opinii skarżącej nie jest jednak oczywiste, że we wskazanym postępowaniu organ naruszył przepisy prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z [...] grudnia 2020 r. organ nie wyjaśnił przede wszystkim, jaka jest relacja prawna między przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., a przepisami ustawy o drogach publicznych, tj. art. 35 ust. 2 i 3 u.d.p. Wykładnia językowa i systemowa powołanych przepisów sugerować może, że są to odrębne regulacje i w postępowaniu na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie powinno się sięgać po przepisy ustawy o drogach publicznych. Gdyby przyjąć takie stanowisko, wówczas zarzut skarżącej, że w trybie uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy zarządca drogi jest upoważniony jedynie do analizy i oceny skutków planowanej inwestycji dla obszarów przyległych do pasa drogowego. Natomiast wykładnia funkcjonalna wskazanych przepisów do tak zdecydowanego wniosku nie prowadzi. Co więcej, w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowano interpretację, że w określonych przypadkach uzgodnienia przyjmowane przez zarządców dróg mogą wymagać powiązania przepisów obu wskazanych ustaw. Między innymi w wyroku NSA z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2985/20, LEX nr 3172877, wskazuje się, że w przypadku oceny zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego zgodnie z art. 35 ust. 2 i 3 u.d.p. powinno się brać pod uwagę bezpieczeństwo w ruchu drogowym jako jedną, ale nie jedyną przesłankę dopuszczalności uzgodnienia projektu zagospodarowania przestrzennego określonej działki. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że jeżeli planowany zjazd z drogi publicznej do nieruchomości może powodować zagrożenie dla ruchu, to taka okoliczność powinna być brana pod uwagę przez zarządcę drogi przy uzgadniania planowanej inwestycji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. W świetle przedstawionej interpretacji przyjęte w sprawie powiązanie postępowania o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z zadaniami zarządców dróg w zakresie przyszłej budowy dróg (art. 35 w zw. z art. 19 ust. 1 u.d.p.) nie może być uznawane za naruszenie prawa. Dodatkowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1376/18, LEX nr 3090199, wskazuje się, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. ma charakter co do zasady uznaniowy, przy czym zakres tego uznania zależy od okoliczności konkretnej inwestycji. Jest bowiem oczywiste, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności organu. Dlatego wynikający z uznania wybór rozstrzygnięcia powinien być oparty na czytelnych kryteriach znajdujących umocowanie w normach powszechnie obowiązujących. Analogiczna teza została sformułowana w wyroku NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2386/19, LEX nr 3025585. W świetle przedstawionych orzeczeń, a także ugruntowanego stanowiska judykatury należało przyjąć, ze w rozpatrywanej sprawie organ nie zbadał dostatecznie wnikliwie, nie rozpatrzył wydając zaskarżone postanowienie, a także nie uzasadnił przekonująco przyczyn, dla których nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy przedłożonego przez Wójta Gminy [...]w związku z planowaną zabudową działki nr ewid. [...] w obrębie [...]. Organ powołał się jedynie na prowadzone od lat 1990. prace nad obwodnicą miasta [...], a także projekt Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przygotowany w 2020 r. (dalej: "Studium"). W dokumencie tym wskazuje się jedynie, że możliwa jest lokalizacja obwodnicy w obszarze koła w promieniu 4 km od skrzyżowania dróg krajowych nr [...],[...] i [...], zlokalizowanego w centrum [...]. W tym szerokim obszarze, a ściśle mówiąc w jego zachodniej części położona jest działka nr ewid. [...] przylegająca do DK [...] w niewielkiej odległości od miejsca, w którym DK [...] łączy się z prowadzącą z kierunku zachodniego drogą krajową nr [...]. Można również zrozumieć, że GDDKiA jako zarządca DK [...] oraz pozostałych dróg, które ma łączyć obwodnica, nie przeprowadził dotychczas wszystkich niezbędnych analiz ruchu drogowego oraz badań środowiskowych, technicznych i ekonomicznych dotyczących przebiegu całej obwodnicy. Elementarne ustalenia zostały wszak określone. W przekonaniu Sądu przedstawiony stan rzeczy nie może jednak uzasadniać odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy odnoszącej się do działki nr ewid. [...]. Projekt Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z 2020 r. został postanowieniem GDDKiA z [...] listopada 2020 r. pozytywnie zaopiniowany przez zarządcę drogi. Projekt ten obejmuje również szkic (nałożony na zdjęcie lotnicze [...] i okolic) przebiegu całej obwodnicy z różnymi jej wariantami w południowej oraz we wschodniej części. Po otrzymaniu jednak wniosku Wójta Gminy [...] GDDKiA powinien jednak ustalić stan faktyczny i prawny w wąskim zakresie odnoszącym się do działki nr ewid. [...]. W pewnym zakresie jest to wszak możliwe. Zarządca drogi powinien na przykład wskazać na podstawie przepisów szczególnych, w jakiej odległości od planowanego przebiegu północno-zachodniego odcinka obwodnicy i poniżej skrzyżowań z DK [...] i DK [...] może być lokalizowana zabudowa mieszkaniowa obejmująca 20 domów jednorodzinnych, planowana przez skarżącą. Z drugiej strony, zarządca DK [...] powinien wskazać, w jakiej odległości planowana obwodnica powinna zostać zlokalizowana ze względu na położony na zachód od niej kompleks leśny. Powinno się też wyjaśnić, czy las znajdujący się na wysokości działki nr ewid. [...]po południowej stronie od DK [...] jest w całości objęty granicami obszaru Natura 2000, czy też nie. Podobnie, jeśli zdaniem zarządcy drogi dla przebiegu obwodnicy istotne znaczenie ma położenie Jeziora [...] (rozciągającego się mniej więcej równolegle do DK [...] i DK [...]), co kwestionuje skarżąca, a co może nie wynikać w sposób oczywisty z map lotniczych zamieszczonych w projekcie Studium, to powinno się również wyjaśnić tę kwestię. Z map terenu wynika bowiem, że położenie jeziora sugeruje przesunięcie planowanej linii obwodnicy o kilkadziesiąt lub kilkaset metrów na zachód, a więc tak, jak oczekuje tego skarżąca. Z tych samych map nie wynika natomiast, żeby istotne znaczenie dla przebiegu obwodnicy miało Jezioro [...] znajdujące się na północny-zachód od działki nr ewid. [...]. Opisany generalnie przebieg obwodnicy, istniejących dróg krajowych oraz działki nr ewid. [...] wymaga wszakże kompetentnego skomentowania i wyjaśnienia ze strony zarządcy DK [...]. Stanowisko organu powinno też bezpośrednio nawiązywać do ustaleń Studium. Bez takich wyjaśnień i komentarzy uzasadnienie rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce nr ewid. [...]nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. W tym zakresie rozstrzygnięcie GDDKiA staje się więc arbitralne, a nie rzetelnie przedstawione. Co więcej, zaniechania GDDKiA nie może zasłaniać decyzja o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też w ponownym postępowaniu prowadzonym przez GDDKiA na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w związku z wnioskiem Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2020 r. odnoszącym się do warunków zabudowy działki nr ewid. [...], organ powinien wykazać, jakie okoliczności faktyczne i jakie przepisy prawne w sposób niebudzący wątpliwości przesądzają o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie organu powinno też znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., z uwzględnieniem uwag przedstawionych przez Sąd. 9. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., czyli jak w pkt II wyroku.