VII SA/Wa 998/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lutego 2023 r. znak DOA.7110.353.2022.TPI w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 16 lutego 2023 r., znak : DOA.7110.353.2022.TPI Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako: "GINB" po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 5 października 2022 r., Nr 909/OPON/2022, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : M. R., pismem z 5 kwietnia 2020 r., wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako okoliczność, która wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skarżąca wskazała, że "przedmiotowy budynek, który powstaje w ostrej granicy z moją działką będzie wyposażony w dach dwuspadowy (jeden okap na stronę mojej działki) (...) Projekt architektoniczno-budowlany nie był przedmiotem analizy organów pierwszej I i Il instancji, gdyż jak czytamy w decyzji Wojewody Mazowieckiego utrzymującej w mocy pozwolenie na budowę "Wskazać należy, zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość projektu budowlanego, bowiem to projektant odpowiada za jego treść"." W piśmie z 28 maja 2020 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku z 5 kwietnia 2020 r., skarżąca wskazała, że: "...podczas rozmowy z wykonawcą budynku mieszkalnego p. A. T., uzyskałam informację, że budynek ten będzie pokryty dachem dwuspadowym z jedną połacią dachową zwróconą w kierunku mojej działki. Ponieważ budynek ten powstaje pomimo mojego protestu złożonego w Starostwie Powiatowym, w ostrej granicy z moją działką, na podstawie par. 12.4.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...) Zarówno z planu zagospodarowania działki, jak i innych materiałów znajdujących się w aktach sprawy, które mi okazano, nie wynikało, że budynek rażąco narusza par. 12.7 wspomnianego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który jasno określa minimalną odległość okapu skierowanego w kierunku granicy działki na 1 m. Informacje te znajdowały się w projekcie architektoniczny, który nie był mi okazany. Podobnie organ Il instancji stwierdza, iż projekt architektoniczno-budowlany nie był przedmiotem jego analizy gdyż jak czytamy w decyzji Wojewody Mazowieckiego utrzymującej w mocy pozwolenie na budowę "Wskazać należy, zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektonicznobudowlanej nie ingeruje w zawartość projektu budowlanego, bowiem to projektant odpowiada za jego treść. Z pisma M. R. z 28 maja 2020 r. wynika, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r., dowiedziała się w dniu 14 marca 2020 r. Wniosek z 5 kwietnia 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją organu wojewódzkiego, został nadany w dniu 6 kwietnia 2020 r., tj. z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Postanowieniem z 7 sierpnia 2020 r., Nr: 344/OPON/2020 Wojewoda Mazowiecki wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r. Następnie decyzją z 5 października 2022 r., Nr 909/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki odmówił, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 24 stycznia 2020 r., Nr 63/OPON/2020 utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...], obręb [...] gmina [...]). Od powyższej decyzji M. R. wniosła odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy GINB wskazał, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Podstawą takiego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145aa § 1 k.p.a. lub art. 145b § 1 k.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. Przechodząc do oceny wystąpienia przesłanki wznowieniowej organ zaznaczył, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe. Obejmuje to okoliczności lub dowody zarówno nowoodkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne czy dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Kolejną przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych czy nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej. W ocenie GINB, w analizowanym przypadku nie zaistniała przesłanka wznowieniowa wskazana przez skarżącą, tj. przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podniesione przez skarżącą okoliczności, że sporna inwestycja rażąco narusza przepis § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, że projektowany budynek jest przykryty dachem dwuspadowym oraz, że jak wskazał organ wojewódzki "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego bowiem to projektant odpowiada za jego treść", nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak wskazano powyżej "nową okolicznością" może być taka okoliczność, która istniała w dacie orzekania, ale o której organ orzekający w sprawie nie wiedział. Tymczasem o tym jaki dach zaprojektowano dla spornego budynku oraz o kwestii dotyczącej tego czy sporna inwestycja spełnia wymagania wynikające z § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia organ wojewódzki wiedział w dacie wydania kwestionowanej decyzji z 24 stycznia 2020 r., gdyż wynika to z projektu budowlanego, którym dysponował Wojewoda Mazowiecki. Organ stwierdził, że nie można również przyjąć, że nową okolicznością, o której organ wojewódzki nie wiedział w dacie orzekania jest sformułowanie, że "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego bowiem to projektant odpowiada za jego treść", skoro organ wojewódzki zawarł je w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. GINB zaznaczył, że wszystkie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że niespełnienie choćby jednej z nich powoduje, że nie mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W analizowanym przypadku okoliczności wskazane przez skarżącą nie są "nowe" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: m. in zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Podkreślił, że ze względu na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, zobowiązany jest do pełnej weryfikacji sporządzonego projektu budowlanego w zakresie, w jakim wskazuje ten przepis i nie może poprzestać na odwołaniu się do kompetencji i odpowiedzialności projektanta w tym zakresie. W szczególności dotyczy to zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli projektu budowlanego dokonywanej na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. GINB zaznaczył, że Wojewoda Mazowiecki w uzasadnieniu decyzji z 24 stycznia 2020 r., dokonał analizy spornej inwestycji pod kątem jej zgodności z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r., poz. 1065). W ocenie organu, okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania wskazane w pismach M. R. z 5 kwietnia 2020 r. oraz z 28 maja 2020 r. nie stanowią nowych okoliczności nieznanych organowi wojewódzkiemu w dacie wydania decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...]. Projekt budowlany znajdował się w aktach sprawy, a tym samym przyjąć należy, że był on znany organowi wojewódzkiemu, a co za tym idzie były znane organowi parametry projektowanego budynku oraz sposób jego usytuowania, gdyż wynika to z projektu zagospodarowania terenu. Odnosząc się do argumentacji wnioskodawczyni zawartej w odwołaniu w którym skarżąca wskazuje, że artykuły od 145 do 152 k.p.a. - nie nakładają wprost na stronę obowiązku precyzyjnego sformułowania podstaw wznowienia (...) W przypadku gdy z okoliczności sprawy wynika, że jest kilka podstaw wznowienia, a strona formułuje we wniosku o wznowienie postępowania tylko jedną podstawę wznowienia, to organ powinien ocenić czy w sprawie występują też pozostałe podstawy wznowienia. W niniejszej sprawie występowała podstawa wznowienia wynikająca nie tylko z nowych okoliczności", organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu skarżącej, to żądanie wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu. Organ administracji jest tym żądaniem związany i nie jest uprawniony do wykraczania poza granice określone we wniosku. Jako, że wnioskodawczyni we wniosku z 5 kwietnia 2020 r., uzupełnionym pismem z 28 maja 2020 r. wskazała, że domaga się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wojewódzki rozpoznał jej wniosek zgodnie z zakresem żądania. Organ wyjaśnił, że jeśli, w ocenie skarżącej, w analizowanym przypadku zachodzą podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją organu wojewódzkiego w oparciu o inne jeszcze przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., to ma ona możliwość złożenia kolejnych wniosków, które będą rozpatrywane w odrębnych postępowaniach. Prowadzenie w niniejszym postępowaniu analizy pod kątem wystąpienia innych podstaw wznowienia niż podstawa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest niedopuszczalne, gdyż granice rozpoznania sprawy w tym postępowaniu wyznacza wniosek skarżącej oraz postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 7 sierpnia 2020 r., nr 344/OPON/2020, a dotyczą one wyłącznie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. GINB w uzasadnieniu decyzji odniósł się także do pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art.7b, art. 8 i art. 9, art. 10, art. art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia "art. 6, 7, 8, 9, 10, 1 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. oraz naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 79a k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a.", gdyż Wojewoda Mazowiecki nie zweryfikował ani nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zgłoszonych przez skarżącą pism i dowodów, że działki gminne niemiały charakteru drogowego i nie zapewniały wymaganego dostępu działki Inwestora do drogi publicznej, okap był usytuowany z naruszeniem przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ograniczając prawo własności skarżącej do zabudowy własnej działki GINB podkreślił, że powyższe kwestie nie mają znaczenia dla przedmiotu niniejszego postępowania wznowieniowego, które sprowadza się jedynie do oceny czy okoliczności wskazane przez Skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., Nr 63/OPON/2020 wypełniają przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie do merytorycznej oceny decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., pod kątem jej zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Organ ustosunkował się także do wszystkich pozostałych zarzutów wnioskodawczyni podniesionych w odwołaniu. GINB stwierdził, że w analizowanej sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skoro nie zaszła przesłanka, na podstawie której wznowiono postępowanie, w tym przypadku przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. to prawidłowo organ wojewódzki zastosował przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę na decyzję GINB z 16 lutego 2023 r., znak : DOA.7110.353.2022,TPI wniosła M. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji organu I instancji. W przypadku uwzględnienia skargi skarżąca wniosła także o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r. oraz decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. Skarżąca wniosła także o zasądzenie od organu na jej rzecz poniesionych kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa (mające istotny wpływ na wynik sprawy) : 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.pa. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - zakładające, że podane przez Skarżącą nowe okoliczności wznowienia postępowania nie są w istocie nowymi okolicznościami (przy czym argumentacja w tym zakresie została przedstawiona w ramach uzasadnienia skargi w części A, na kolejnych stronach), 2. naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., 63 § 2 k.pa. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie) - GINB argumentuje, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ (wojewoda) nie był zobligowany do rozważania wniosku Skarżącej o wznowienie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a, bo Skarżąca wprost nie wymieniła tej podstawy w podaniu o wznowienie. Organ konkluduje, że osoba wnosząca wniosek o wznowienie musi dokładnie wskazać we wniosku podstawy prawne wznowienia (skonkretyzowane przepisy prawne), bo nawet gdy z treści wniosku wynika, że zastosowanie znajdują też inne podstawy prawne, to organ ich nie uwzględni, gdyż wniosek należy analizować tylko literalnie i tylko w zakresie konkretnie wskazanego przepisu prawa, zaś przytoczone okoliczności faktyczne wskazujące wprost na naruszenie innych przepisów (na inną, czy dodatkową podstawę wznowienia wynikającą z art. 145 k.p.a.) są nieistotne i nie podlegają rozpatrzeniu. 3. naruszenie art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie, żądanego przez Skarżącą, dodatkowego postępowania dowodowego i niewyjaśnienie przyczyn nieprzeprowadzenia tego postępowania w zaskarżonej decyzji GINB, 4. naruszenie w toku postępowania art. 6 k.p.a. [zasady praworządności] w tym z uwagi na pominięcie przy rozstrzyganiu wniosku (podania) o wznowienie - zarzutów Skarżącej w przedmiocie naruszenia przy wydawaniu pozwolenia na budowę przepisów Prawa budowlanego i przepisów szczególnych (w tym Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 12.7 w zw. z § 12.2 i § 12.4 oraz § 235.3), w tym dotyczących prawdopodobnego braku dostępu do drogi publicznej (a w konsekwencji braku możliwości zapewnienia odbioru nieczystości i śmieci) i niezgodnego z prawem usytuowania okapu (poniżej 1 m od granicy działki). GINB błędnie argumentuje, że mógł pominąć nowe okoliczności, jak i fakt, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne mogły okazać się fałszywe (np. istnienie dojazdu do drogi publicznej), bo w ocenie organu nie były to "nowe okoliczności", 5. naruszenie w toku postępowania (zarówno przez GINB jak i przez Wojewodę) art. 7 k.p.a. [zasady prawdy obiektywnej], z uwagi na niepodjęcie czynności w celu analizy dowodów zgłoszonych przez Skarżącą, w tym w zakresie prawdopodobnego braku dostępu działki inwestora do drogi publicznej (działki należące do gminy, tworzące ul. Miodową, nie miały prawdopodobnie nadanego statusu dróg gminnych w trybie art. 7 ustawy o drogach publicznych), braku uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania okapu, braku podjęcia przez Wojewodę i GINB wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 6. art. 7b k.p.a. [zasady proporcjonalności] - w toku postępowania, mimo zgłoszonych zarzutów, ani GINB (w trybie art. 136 § 1 k.p.a., o co Skarżąca wnioskowała w odwołaniu) ani Wojewoda nie wyjaśnił z Gminą [...] kwestii - czy działki gminne przez które inwestor A. T. "uzyskał" dostęp do drogi publicznej miały charakter komunikacyjno-drogowy, czy rada gmina podjęła uchwałę o zaliczeniu tych działek do dróg gminnych (w tym ul. M.) oraz czy w MPZP były przeznaczone pod takie funkcje. Ponadto, Wojewoda nie wyjaśnił (a GINB uznał to za nieistotne dla rozstrzygnięcia odwołania), czy oświadczenia projektanta złożone w projekcie budowlanym w kwestii dostępu do drogi publicznej odpowiadały prawdzie. Przyjęcie przez Wojewodę i następnie GINB, że projekt i oświadczenia projektanta nie podlegają kontroli przez organ administracji budowlanej - narusza art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym - do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, 7. naruszenie w toku postępowania art. 8 k.p.a. [zasady pogłębiania zaufania, zasady bezstronności] - z uwagi na brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego (w tym uzupełniającego postępowania w trybie art. 136 § 1 k.p.a., o co Skarżąca wnioskowała w odwołaniu) oraz z uwagi na brak precyzyjnego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji GINB i decyzji 909 do zarzutów Skarżącej stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postępowania (uzupełnionych w toku postępowania w kilku pismach). Wojewoda naruszył zasadę zaufania i nie kierował się w postępowaniu zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżąca odnosi wrażenie, że Wojewoda od początku dążył do utrzymania kwestionowanych decyzji w mocy, lekceważąc zarzuty w kwestii naruszenia przez Starostę, projektanta i inwestora przepisów budowalnych, wskazanych w we wniosku o wznowienie i pismach uzupełniających. Podobnie GINB - pominął wniosek Skarżącej o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a., koncentrując się na argumentacji, że zgłoszone przez Skarżącą nowe okoliczności nie są - w opinii GINB - nowymi okolicznościami (choć nie były analizowane w postępowaniu w spr. pozwolenia na budowę), zaś zarzut nieprawdziwości dowodów i twierdzeń (w tym w zakresie dostępu do drogi publicznej) - w ogóle nie był brany przez GINB pod uwagę, 8. naruszenie w toku postępowania art. 9 k.p.a. [zasady udzielania informacji], gdyż Wojewoda nie informował Skarżącej (a GINB nie wyjaśnił dostatecznie w swojej decyzji) dlaczego oświadczenie projektanta o dostępie do drogi publicznej uważa za wystarczające w sytuacji gdy z postanowień MPZP wynikało, że takiego dostępu nie ma (bo działki gminne nie są "drogowe", nawet jeżeli należą do gminy, jeżeli nie spełniono wymogów z art. 7 ustawy o dr. publicznych), oraz nie wyjaśnił kwestii zasad sytuowania okapów poniżej 1 m od granicy i wpływu takiego usytuowania na możliwość zagospodarowania działki Skarżącej, która nie była reprezentowana na tym etapie przez profesjonalnego pełnomocnika. Z akt sprawy nie wynika aby Wojewoda "czuwał" nad tym aby Skarżąca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa; w szczególności Wojewoda nie zwrócił uwagi Skarżącej na konieczność zachowania zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z postanowieniami MPZP, nie wyjaśnił zakresu obowiązkowej kontroli projektu budowlanego przez starostę w celu wyeliminowania niezgodności z przepisami (szczególnie w zakresie art. 35 Prawa budowlanego), lecz wskazywał wręcz, że starosta nie ma obowiązku weryfikowania projektu budowlanego gdyż za ten odpowiada wyłącznie projektant, a w konsekwencji oświadczenia projektanta (np. w zakresie spełniania przez działkę wymogu dostępu do drogi publicznej), należy a priori przyjmować za prawdziwe. Wojewoda nie informował Skarżącej, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych wymaga uchwały rady gminy i opinii zarządu powiatu, i w ten sposób należy zweryfikować, czy działki gminne i ul. M. były w istocie (na etapie postępowania w 2019 r.) drogami publicznymi. Kwestii tych nie wyjaśnił także GINB, ograniczając się głównie do argumentacji, że Skarżąca nie wykazała przesłanki do wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co zdaniem GINB zwalnia organ z obowiązku merytorycznej analizy zarzutów i prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, 9. naruszenie w toku postępowania art. 10 k.p.a. [zasady wysłuchania stron], a także art. 11 k.p.a, gdyż Wojewoda nie zapewnił Skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a ponadto Starosta nie zawiadomił Gminy [...] o wszczęciu postępowania w spr. pozwolenia na budowę mimo, że działki Gminy znajdowały się w obszarze odziaływania obiektu, co obligowało Starostę do uznania Gminy za stronę postępowania. Decyzja GINB nie zawiera jednoznacznej oceny, czy takie właśnie działanie organu było poprawne, a jednocześnie GINB sugeruje (s. 7 uzasadnienia), że niewypełnienie art. 10 k.p.a. zostało konwalidowane możliwością zastosowania art. 73 k.p.a. Tymczasem w świetle orzeczeń NSA (np. wyrok z 14.6.2016 r. (11 OSK 2473/14, Legalis) - "Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wynikająca z art. 10 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Uprawnienie to obejmuje ponadto możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona ma prawo do czynnego udziału w postępowaniu, a nie realizuje tego prawa zapewnienie stronie tylko obecności w postępowaniu", 10. naruszenie art. 6, 7 ,8, 9, 10, 11 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 79a k.pa., art. 80 k.pa. i art. 81 k.p.a. oraz naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 79a k.p.a., art. 80 k.pa. i art. 81 k.p.a. oraz konstytucyjnej zasady równości wobec prawa - gdyż Wojewoda (i tak też GINB w zaskarżonej decyzji) nie zweryfikował ani nie odniósł się do zgłaszanych przez Skarżącą pism i dowodów, że działki gminne nie miały charakteru drogowego i nie zapewniały wymaganego Prawem budowlanym dostępu działki inwestora do drogi publicznej, okap był usytuowany z naruszeniem przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("Rozporządzenie") - gdyż był w odległości mniejszej niż 1 metr od granicy (naruszenie § 12.7 w zw. z 12.2 i § 12.4 Rozporządzenia) ograniczając prawo własności Skarżącej (art. 4 Prawa budowlanego) do zabudowy własnej działki, a w piśmie z 8.02.2022 r. Skarżąca wskazała, że w aktach sprawy może znajdować się zgoda Gminy [...] na przysunięcie projektowanego budynku na odległość 4 m od krawędzi ul. M. (pismo znak: [...] z dnia 14. 01. 2019 r., podpisane przez Wójta Gminy p. A. K., w aktach sprawy), z tym, że zgoda ta adresowana jest raczej do p. K. T. a nie do p. A. T., a w konsekwencji prawdopodobnie nie dotyczy działki p. A. T. ([...]) i nie może być podstawą do twierdzenia przez Wojewodę, że - "Faktu, że są to działki drogowe nie kwestionuje także Gmina" Ponadto, Wojewoda w uzasadnieniu decyzji [...] nie wykazał jakimi dowodami kierował się uznając, że naruszenie przepisów w kwestii odległości od granicy działki (w tym tak dla usytuowania okapu jak i budynku) odpowiada przepisom prawa, a GINB w zaskarżonej decyzji tego nie wyjaśnił. W powyższym zakresie Skarżąca wnosiła o przeprowadzenie przez GINB uzupełniającego postępowania dowodowego (na podstawie art. 136 ust. 1 k.p.a.) i odzwierciedlenie tego faktu w treści uzasadnienia adresowanego do ww. zarzutów. Jednakże GINB nie podjął próby przeprowadzenia takiego postępowania, ograniczając się do twierdzenia (wbrew logice), że wyżej powołane nowe okoliczności nie są nowymi okolicznościami w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, w związku z tym nie zachodzi przesłanka wznowienia, a w konsekwencji, decyzji o pozwoleniu na budowę nie można uchylić. Generalnie GUNB, z tymi "uciążliwymi" zarzutami Skarżącej (tak dotyczącymi naruszenia przez Wojewodę zasad postępowania administracyjnego jak i przepisów praw budowlanego)-"rozprawia się hurtowo" na s, 6-8 uzasadnienia zaskarżonej Decyzji poprzez stały argument, że organy prawdopodobnie o tym wszystkim co Skarżąca zarzuca wiedziały (to znaczy - jak Skarżąca rozumie - wiedziały, że pozwolenie na budowę jest wydawane z naruszeniem Prawa budowlanego), a skoro organy wiedziały, to zarzucanie w toku postępowania wznowieniowego naruszeń prawa budowlanego jako nowej okoliczności jest - rzecz jasna -"nie-nową" okolicznością i skoro tak - to nie ma podstawy do wznowienia postępowania, 11. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - gdyż w uzasadnieniu decyzji [...] brak jest wymogów w zakresie przyczyn, z powodu których dowodom/twierdzeniom przytaczanym przez Skarżącą we wniosku o wznowienie i pismach uzupełniających - Wojewoda (a następnie GINB) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w zakresie uzasadnienie prawnego - brak jest rzetelnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji [...] i zaskarżonej decyzji GINB-u, z przytoczeniem przepisów prawa pozwalających na realizację inwestycji bez udowodnionego dostępu do drogi publicznej i sytuowania okapu (bez zgody na odstępstwo wydanej z zachowaniem art. 9 Prawa budowlanego) w odległości mniejszej niż 1 metr od granicy działki. W zaskarżonej decyzji GINB-u kwestia braku dostępu do drogi publicznej i naruszenia przepisów o odległościach, też traktowana jest jako drugorzędna, a wymogi Prawa budowlanego i Rozporządzenia jako uznaniowe, gdyż GINB podobnie jak Wojewoda dochodzi do konkluzji, że realizacja inwestycji z takimi naruszeniami odpowiada wymogom prawa, zaś organy administracji budowlanej nie są upoważnione do ingerowania w przebieg postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę, nawet gdy składane w sprawie oświadczenia mogą okazać się fałszywe (np. w zakresie dostępu do drogi dojazdowej - publicznej), 12. ponadto, Skarżąca zarzuca naruszenie przy wydaniu decyzji GINB-u, decyzji [...] oraz poprzedzającej jej decyzji nr 63/OPON/2020 i decyzji o pozwoleniu na budowę z 2019 roku przepisów prawa materialnego (poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie): art. 140 k.c., art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, art. 6, art. 7 art. 9 Prawa budowlanego z uwagi na brak udowodnionego dostępu działki inwestora A. T. ([...]) do drogi publicznej i brak spełnienia warunków techniczno-budowlanych i przepisów w zakresie usytuowania dot. odległości okapu (w tym przepisów § 12 ust. 2, 4, 5, 6 i 12 ust. 7 Rozporządzenia), naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego (w brzmieniu z dnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z 2019 r.) - brak weryfikacji przez Starostę przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodność projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego - gdyż taka weryfikacja musiałaby doprowadzić do wniosku, że działka inwestora ([...] obręb [...]) nie ma dostępu do drogi publicznej, a okap jest sytuowany z naruszeniem przepisów Rozporządzenia, w tym z naruszeniem § 12.7 w zw. z § 12.2, 12.4 do 12.6; ponadto - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego poprzez sprzeczną z przepisami lokalizację budynku i okapu na działce [...] obręb [...]. Są to "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, które stanowiły podstawę wznowienia postępowania, a które nie były brane pod uwagę przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, 13. ponadto, Skarżąca zarzuca naruszenie art. 35 i art. 36a Prawa budowlanego (w brzmieniu w dacie postępowania dot. pozwolenia na budowę z 2019 roku) w zakresie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, przy przyjęciu, że tak za treść projektu jak i za wszystkie odstępstwa i ich kwalifikacje odpowiada projektant - co jakoby zwalnia starostę z obowiązku weryfikacji projektu budowlanego, istotnych odstępstw od tego projektu (zgłoszonych później) i projektu zagospodarowania działki pod kątem zgodności z przepisami i uzasadnia przyjęcie, że twierdzenie projektanta o dostępie do drogi publicznej jest a priori prawdziwe, nawet gdy mogą temu przeczyć zapisy planu miejscowego. Są to "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne" w rozumieniu art 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które stanowiły podstawę wznowienia postępowania, a które nie były brane pod uwagę przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca rozszerzyła zarzuty w przedmiocie naruszenia: przepisów dotyczących podstaw wznowienia postępowania, prawa materialnego oraz interesu prawnego wskazując, że znajdują się one w uzasadnieniu skargi, w częściach A i B. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja GINB z 16 lutego 2023 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 5 października 2022 r., którą organ po wznowieniu postępowania, na wniosek M. R., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 24 stycznia 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. o pozwoleniu na budowę. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja GINB, wydana została w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych – trybie wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wznowienie postępowania administracyjnego, inaczej niż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, znajduje zastosowanie, gdy wada tkwi nie w samym rozstrzygnięciu, lecz w postępowaniu administracyjnym, które owo rozstrzygnięcie poprzedzało. Stąd wady powodujące wznowienie postępowania mają charakter wad proceduralnych. Katalog rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu zawiera art. 151 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Z art. 151 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei art. 151 § 2 k.p.a. wskazuje, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania, która była podstawą wniosku skarżącej z dnia 5 kwietnia 2020 r., uzupełnionego pismem z 28 maja 2020 r., było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych faktów i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Warunkiem, który musi być spełniony w odniesieniu do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). jest to, aby łącznie zostały spełnione następujące przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe. Nowe okoliczności faktyczne czy dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Kolejną przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych czy nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt Il SA/G0 208/18, wyrok WSA w Gdańsku z 16 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 173/21). Podkreślić należy, że przez nowe okoliczności należy rozumieć takie okoliczności, które istniały w dacie orzekania, ale organ orzekający o nich nie wiedział. Nie ma znaczenia, czy ujawniona okoliczność nie była znana organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku to, aby nowa okoliczność istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję (zob. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt Il OSK 768/11, wyrok WSA w Warszawie z 11 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2020/16; wyrok WSA w Warszawie z 2 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1382/15). Nowe okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to okoliczności lub dowody nowoodkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nieznane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 4676/21). W ocenie Sądu, powyższe przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Podniesione przez skarżącą okoliczności, że sporna inwestycja rażąco narusza przepis § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, że projektowany budynek jest przykryty dachem dwuspadowym oraz, że jak wskazał organ wojewódzki "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego bowiem to projektant odpowiada za jego treść" nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zaznaczyć należy, że "nową okolicznością" może być taka okoliczność, która istniała w dacie orzekania, ale o której organ orzekający w sprawie nie wiedział. Tymczasem o tym jaki dach zaprojektowano dla spornego budynku oraz o kwestii dotyczącej tego czy sporna inwestycja spełnia wymagania wynikające z § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia organ wojewódzki wiedział w dacie wydania kwestionowanej decyzji z 24 stycznia 2020 r., Nr 63/OPON/2020, gdyż wynika to z projektu budowlanego, którym dysponował Wojewoda Mazowiecki. Nową okolicznością o której organ wojewódzki nie wiedział w dacie orzekania nie jest także sformułowanie, że "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego bowiem to projektant odpowiada za jego treść", skoro to właśnie organ wojewódzki powyższe sformułowanie zawarł w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, że nie można przyjąć, iż dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 16 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 173/21; wyrok NSA z 23 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2001/01). Powyższe prowadzi do wniosku, że nowe okoliczności faktyczne i inne dowody, żeby mogły być podstawą wznowienia postępowania, nie mogły być znane organowi, przed którym postępowanie się toczyło i zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej (wyrok NSA z 14 maja 2015 r., sygn. akt Il GSK 946/14). W niniejszej sprawie nie można przyjąć, że zarówno o kwestii dachu zaprojektowano dla spornego budynku jak również o kwestii spełnienia przez inwestycję wymagań wynikające z § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia czy o ww. sformułowaniu że "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego bowiem to projektant odpowiada za jego treść", zawartym w decyzji, Wojewoda Mazowiecki nie wiedział w dacie wydania kwestionowanej decyzji z 24 stycznia 2020 r. Powyższe nowe okoliczności wskazane przez skarżącą wynikają bowiem z akt administracyjnych sprawy w tym z projektu budowlanego, będących w dyspozycji Wojewody Mazowieckiego. Prawidłowo zatem organy stwierdziły, że w niniejszej sprawie okoliczności wskazane przez skarżącą nie są "nowe" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazać należy, że ze względu na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, organ zobowiązany jest do pełnej weryfikacji sporządzonego projektu budowlanego w zakresie, w jakim wskazuje ten przepis i nie może poprzestać na odwołaniu się do kompetencji i odpowiedzialności projektanta w tym zakresie. Kontrola sporządzonego projektu budowlanego dotyczy w szczególności zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa (poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska). Zauważyć należy, że projekt budowlany znajdował się w aktach sprawy a tym samym przyjąć należy, że był on znany organowi wojewódzkiemu, a co za tym idzie były znane organowi parametry projektowanego budynku oraz sposób jego usytuowania, gdyż wynika to z projektu zagospodarowania terenu. Jeżeli organ jest w posiadaniu określonych danych, wynikających z materiałów będących w jego dyspozycji, to należy przyjąć, że okoliczności z nich wynikające są organowi znane (por. wyrok WSA w Opolu z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Op 530/19; wyrok WSA w Łodzi z 25 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 222/16). Podkreślić należy, że Wojewoda Mazowiecki w uzasadnieniu decyzji z 24 stycznia 2020 r., Nr 6310PON/2020, dokonał analizy spornej inwestycji pod kątem jej zgodności z art 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r., poz. 1065). Ponadto, decyzja Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r. była przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem z 13 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 462/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r. Wyrok ten jest prawomocny. W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania wskazane w pismach skarżącej z 5 kwietnia 2020 r. oraz z 28 maja 2020 r. nie stanowią nowych okoliczności nieznanych organowi wojewódzkiemu w dacie wydania decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. Jak wskazano powyżej wszystkie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że niespełnienie choćby jednej z nich powoduje, że nie mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania wskazane we wniosku z 5 kwietnia 2020 r., uzupełnionym pismem z 28 maja 2020 r. nie stanowią nowych okoliczności nieznanych organowi wojewódzkiemu w dacie wydania decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...]. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że nie był zobligowany do rozważenia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. wskazać należy, że zarzut ten jest bezpodstawny. Podkreślić należy, że to żądanie wnioskodawcy wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu, a organ administracji jest tym żądaniem związany i nie jest uprawniony do wykraczania poza granice określone we wniosku. Wskazać należy, że w judykaturze prezentowane jest stanowisko, że w przypadku podań wnoszonych przez strony postępowań administracyjnych, organ orzekający nie jest uprawniony do wykraczania poza granice określone w tym wniosku i samodzielnego kształtowania przedmiotu żądania wnioskodawcy. W przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, wynikające z niego żądanie wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Żądanie to wyznacza również stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie miała znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji żądaniem tym jest związany, gdyż tylko i wyłącznie podmiot składający podanie określa przedmiot swojego żądania (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2492/16, wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2245/20). Skoro skarżąca we wniosku z 5 kwietnia 2020 r., uzupełnionym pismem z 28 maja 2020 r. wskazała, że domaga się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. to organ zobowiązany był rozpoznać jej wniosek zgodnie z zakresem jej żądania. W przypadku natomiast uznania przez skarżącą, że zachodzą podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o innej jeszcze przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może ona złożyć kolejne wnioski, które będą rozpatrywane w odrębnych postępowaniach. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 6 k.p.a. z uwagi na pominięcie przy rozstrzyganiu wniosku o wznowienie zarzutów skarżącej wskazujących na naruszenie przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym braku dostępu do drogi publicznej wyjaśnić należy, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego jest jedynie ocena czy okoliczności wznowieniowe wskazane przez skarżącą w podaniu z 5 kwietnia 2020 r. (uzupełnione pismem z 28 maja 2020 r.), wypełniają znamiona przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Przedmiotem niniejszego postępowania nie kompleksowa ocena spornej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami Prawa budowlanego i warunkami technicznymi. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., nr 63/OPON/2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jak wcześniej wskazano była przedmiotem kontroli Sądu (wyrokiem z 13 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 462/20). Podniesione przez skarżącą okoliczności, że sporna inwestycja rażąco narusza przepis § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, że projektowany budynek jest przykryty dachem dwuspadowym oraz, że jak wskazał organ wojewódzki "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ingeruje w zawartość merytoryczną projektu budowlanego bowiem to projektant odpowiada za jego treść" nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podobnie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 7, 7b, 8 i 9 k.p.a., które skarżąca wiąże z niepodjęciem przez organy analizy w zakresie braku dostępu spornej inwestycji do drogi publicznej, braku zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych; niewyjaśnieniem z Gminą [...] kwestii czy działki gminne przez które inwestor uzyskał dostęp do drogi publicznej miały charakter komunikacyjno-drogowy oraz czy oświadczenia projektanta w kwestii dostępu do drogi publicznej odpowiadały prawdzie; z brakiem precyzyjnego odwołania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów skarżącej uzupełnionych w toku postępowania w kilku pismach z niewyjaśnieniem kwestii zasad sytuowania okapu poniżej 1 m od granicy; z brakiem informowania skarżącej, że zaliczenie do kategorii działek gminnych zawierające uchwały rady gminy oraz brakiem weryfikacji czy działki gminne i ulica M. były drogami publicznymi, są zarzutami które wykraczają poza zakres niniejszego postępowania. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., gdyż "Wojewoda nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, a ponadto nie zawiadomił Gminy [...] o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mimo, że działki Gminy znajdują się w obszarze oddziaływani obiektu, co obligowało starostę do uznania Gminy za stronę postępowania" należy wskazać, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza aby organ wojewódzki pozbawił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu I-instancyjnym zakończonym decyzją Wojewody Mazowieckiego z 5 października 2022 r., Nr 909/OPON/2022. Wprawdzie organ wojewódzki przed wydaniem decyzji nie informował skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, to jednak miała ona możliwość wglądu w akta sprawy, co wynika z art. 73 k.p.a. Skarżąca nie skorzystała jednak z takiej możliwości ani w postępowaniu I-instancyjnym, ani w postępowaniu odwoławczym. Podkreślić przy tym należy, że w przedmiotowym postępowaniu organy nie gromadziły żadnych nowych dowodów, gdyż postępowanie to ogranicza się jedynie do oceny wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w związku z okolicznościami wskazanymi przez skarżącą. Odnosząc się do kwestii pozbawienia Gminy [...] udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., Nr 6310PON/2020 wyjaśnić należy, że pozostaje ona bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Gmina [...] może bowiem domagać się w odrębnym postępowaniu wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia "art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. oraz naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 79a k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a.", gdyż Wojewoda Mazowiecki nie zweryfikował ani nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zgłoszonych przez skarżącą pism i dowodów, że działki gminne nie miały charakteru drogowego i nie zapewniały wymaganego dostępu działki Inwestora do drogi publicznej, okap był usytuowany z naruszeniem przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ograniczając prawo własności skarżącej do zabudowy własnej działki, podkreślić raz jeszcze należy, że powyższe kwestie nie mają znaczenia dla przedmiotu niniejszego postępowania wznowieniowego, które sprowadza się jedynie do oceny czy okoliczności wskazane przez Skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., wypełniają przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie do merytorycznej oceny decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., Nr 63/0PON/2020, pod kątem jej zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Za bezzasadny należy uznać także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja posiada niezbędne elementy określone w ww. przepisie, w szczególności uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie dowodów, na których organ się oparł, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia "art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, art. 6, art. 7, art. 9 Prawa budowlanego z uwagi na brak udowodnionego dostępu działki inwestora ( ... ) do drogi publicznej i brak spełnienia warunków techniczno-budowlanych i przepisów w zakresie usytuowania dot. odległości okapu (w tym przepisów § 12 ust. 2, 4, 5, 6 i 12 ust. 7 Rozporządzenia), naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego (...) - brak weryfikacji przez Starostę przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki oraz architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" z przyczyn wskazanych już powyżej tj. z uwagi na zakres niniejszego postępowania wznowieniowego, który ogranicza się jedynie do oceny wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Podobnie jak zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 35 i art. 36a Prawa budowlanego przez przyjęcie, że "za treść projektu jak i za wszystkie odstępstwa i ich kwalifikacje odpowiada projektant - co jakoby zwalnia starostę z obowiązku weryfikacji projektu budowlanego, istotnych odstępstw od tego projektu (...) i projektu zagospodarowania działki pod kątem zgodności z przepisami". Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu wznowieniowym przepisy art. 35 i 36a nie miały zastosowania. W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że w analizowanej sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skoro nie zaszła przesłanka, na podstawie której wznowiono postępowanie, w tym przypadku przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. trafnie organy zastosowały w niniejszej sprawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 24 stycznia 2020 r., nr 63/OPON/2020. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze do Sądu nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku procesowego tj. uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.