VIII SA/Wa 288/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Nr [...]Wojewoda M. (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: "P.b."), po rozpatrzeniu odwołań T. M.oraz M. P. od decyzji Starosty S.o (dalej: "organ I instancji", "Starosta") z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr ewid. [...], położonej przy ul. P.w S. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 20 maja 2020 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. w sprawie wydania pozwolenia na budowę w przedmiocie jak wyżej. Do wniosku dołączono m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, decyzję Burmistrza S. z dnia [...] marca 2020 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, jak i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji projektowej, organ w dniu [...] czerwca 2020 r., działając w oparciu o art. 35 ust. 3 P.b., wydał postanowienie, w którym zobowiązał Inwestora do usunięcia następujących nieprawidłowości w terminie 90 dni od daty doręczenia: – projekt budowlany sporządzić zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego północno-wschodniej części miasta S., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.; – projekt zagospodarowania terenu należy sporządzić na aktualnej mapie do celów projektowych; – w bilansie powierzchni działki podać powierzchnię zabudowy stacji bazowej; – w projekcie zagospodarowania terenu oraz w opracowaniu branży telekomunikacyjnej należy określić wartość pola elektromagnetycznego, jaką przyjęto za dopuszczalną przy określaniu zasięgu obszaru oddziaływania inwestycji; – określenie obszaru oddziaływania należy uzupełnić o analizę wystąpienia przesłony, w oparciu o §13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnosząc się do potencjalnej zabudowy na działkach sąsiednich. W dniu 20 lipca 2020 r. Inwestor wykonał obowiązki postanowienia, przekazując poprawiony projekt budowlany. Następnie, organ pismem z dnia 28 lipca 2020 r., zawiadomił Inwestora oraz właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu obszaru oddziaływania obiektu o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego strony nie wniosły żadnych uwag lub zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b. oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniosły T. M. (pismo z dnia 14 września 2020r.) oraz M. P. (pismo z dnia 10 września 2020r.). W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] lutego 2021r. Wojewoda przytoczył brzmienie art. 28 ust. 1 oraz art. 35 P.b. Wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, która składać się będzie z 3 anten sektorowych, a mianowicie: – anteny sektorowej typu Huawei ATR4518Rv06 (oznaczenie anteny - U091) pracującej w paśmie częstotliwości LTE 900 MHz, zainstalowanej na wysokości 41,40 m n.p.t., ukierunkowanej na azymut 40°; równoważna moc promieniowania izotropowe wyniesie 863,18 W; – anteny sektorowej typu Huawei ATR4518R8v06 (oznaczenie anteny - U092) pracującej w paśmie częstotliwości LTE 900 MHz, zainstalowanej na wysokości 41,40 m n.p.t., ukierunkowanej na azymut 180°; równoważna moc promieniowania izotropowe wyniesie 863,18 W; – anteny sektorowej typu Huawei ATR4518R8v06 (oznaczenie anteny - U093) pracującej w paśmie częstotliwości LTE 900 MHz, zainstalowanej na wysokości 41,40 m n.p.t. ukierunkowanej na azymut 290°; równoważna moc promieniowania izotropowe wyniesie 863,18 W. Ponadto wskazał, że planowana stacja bazowa będzie mieć wysokość trzonu 42 m a jej łączna wysokość wynosi 43,95 m n.p.t. (wraz z betonowym cokołem oraz kotwami wystającymi ponad poziom terenu, a także odgromnikami). Wieża zostanie zamocowana w kołowej płycie fundamentowej o średnicy 8 m, posadowionej na głębokości 1,4 m poniżej poziomu terenu. Dostęp do wnętrza wieży zapewniony będzie poprzez furtkę wbudowaną w jedną ze ścian wieży. Ogrodzenie wieży uniemożliwi dostęp do wnętrza osobom nieuprawnionym. Na działce o nr ewid. [...] zostanie ponadto zlokalizowana wewnętrzna linia zasilająca. Zauważył także, iż planowana inwestycja nie została zlokalizowana na obszarze chronionym przyrodniczo. Teren inwestycyjny położony jest poza obszarami Natura 2000. Wojewoda podniósł, iż lokalizacja zamierzonej inwestycji przewidziana jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lipca 2019 r., na terenie oznaczonym symbolem 4.ZN. Przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest zieleń nieurządzona, natomiast przeznaczenia uzupełniającego nie ustala się. Następnie organ odwoławczy przytoczył § 47 ust. 1 powyższej uchwały, zgodnie z którym na tym terenie obowiązuje zakaz wprowadzania wszelkich urządzeń, budowli, a także innej zabudowy, z zastrzeżeniem § 47 ust 6 pkt 2, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem poszczególnych terenów dopuszcza się możliwość realizacji sieci i obiektów infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej. Wywiódł, iż powyższy zapis obliguje Inwestora do wykazania dlaczego realizacja stacji bazowej jest w tym miejscu konieczna. Wojewoda podniósł, iż projektant wykazał (str. 11 projektu), iż lokalizacja obiektu została dobrana optymalnie względem pozostałych pracujących w okolicy nadajników. Nadto planowana inwestycja ma charakter celu publicznego, nie stanowi obiektu kubaturowego, jest obiektem infrastruktury technicznej świadczącym usługi telefonii komórkowej oraz dostępu do internetu. Wojewoda zauważył, iż oceniając w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do inwestycji związanych z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej należy mieć na uwadze również przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.; dalej: "ustawa szerokopasmowa"). Dalej przytoczył brzmienie art. 46 oraz definicje urządzeń telekomunikacyjnych zawartą w art. 2 pkt 46 ustawy szerokopasmowej. Podniósł także, powołując się na wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt OSK 44/14, iż ust. 2 art. 46 ustawy szerokopasmowej wynika, iż lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie musi być umiejscowiona w planie, aby jej realizacja była dopuszczalna, jeżeli nie jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przy czym ustawodawca przesądził wprost, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W stanie prawnym po wejściu w życie ustawy szerokopasmowej, główną zasadą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia i zakazy ustalone w planie. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w MPZP muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy. Dokonując oceny przedłożonej dokumentacji, Wojewoda wskazał, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 P.b. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 P.b. i spełnia wymagania § 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie zauważył, iż wpływ inwestycji na środowisko jest również charakteryzowany polem elektromagnetycznym generowanym przez całość instalacji, którego maksymalne dopuszczalne poziomy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 października 2003 r, w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Wyjaśnił, iż projektant w projekcie budowlanym przedstawił wyżej wymieniony obszar stref, w których występuje pole elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 4,5 W/m2, nie tylko w formie graficznej, ale również opisowej. Ponadto Wojewoda stwierdził, iż obszar oddziaływania zawiera się w granicach działki inwestycyjnej nr [...]. Natomiast zgodnie z pismem Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia 23 października 2014 r. (strona 183 projektu budowlanego) przedmiotowa inwestycja nie wymaga oznakowania przeszkodowego. Poza tym zapewniono dostęp do projektowanej działki poprzez działkę drogową nr [...], co spełnia § 14 warunków technicznych. Stacja bazowa jest zgodna z § 13 wyżej wymienionych warunków technicznych w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach sąsiednich. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda odniósł się do kwestii oceny czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, iż w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ; dalej "rozporządzenie"): 1. równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), 2. odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przytoczył brzmienie ww. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Podniósł, iż do wniosku o pozwolenie na budowę została dołączona kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o wyżej wymienione rozporządzenia. Na jej podstawie stwierdzono, że dla przedstawionej przez Inwestora konfiguracji anten sektorowych nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia w zakresie jak wyżej. Rozpatrywana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, gdyż w planowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej, miejsca dostępne dla ludności wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnej anteny nie znajdują się w obszarze granicznym wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem, a występowanie pól o wartościach wyższych niż dopuszczalne odbywa się wyłącznie w wolnej przestrzeni na wysokości niedostępnej dla ludności. Wojewoda podniósł, iż dla projektowanych instalacji 3 anten sektorowych (azymuty 40o, 180o, 290o) - oznaczonych U091, U092, U093, równoważna moc promieniowania izotopowo zawiera się w przedziale 500-1000 W. W przypadku tych anten brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 40 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Tym samym, zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż na rysunkach przedstawiono również rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla pochylenia minimalnego i maksymalnego - w azymucie 40o, 180o, 290o przy maksymalnym pochyleniu wynosi odpowiednio - 34,8 m, 33,8 m i 35,4 m. Obszar sąsiadujący z inwestycją to przede wszystkim tereny rolne. Najbliższe zabudowania znajdują się około 780 m od trzonu wieży. Jak wynika z rysunku nr 3, na azymucie 180o w odległości 40 m (skierowanym w stronę terenu 34 MN,U gdzie dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi 11 m) odległość końca wiązki od poziomu terenu przy maksymalnym nachyleniu wyniesie 33,8 m. Biorąc pod uwagę powyższe, za miejsca dostępne dla ludności przyjęto miejsca znajdujące się na wysokości maksymalnej 12,2 m nad poziomem terenu. Ponadto planowana inwestycja znajduje się w całości w obrębie terenów oznaczonych symbolami 4.ZN (zieleń nieurządzona) oraz 13.KDD (droga publiczna klasy dojazdowej), na których nie ma możliwości realizacji zabudowy. Projektowany przebieg wiązki nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich. W przypadku niniejszej stacji bazowej, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elekromagnetycznego niejonizującego, którego źródłami są sektorowe anteny nadawcze oraz anteny radioliniowe. Ponadto, jak wynika z dokumentacji, z uwagi na rozwiązania projektowe zastosowane w projektowanej stacji bazowej można stwierdzić, że ludność nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego został przekroczony dopuszczalny poziom elekromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Wojewoda zauważył także, iż decyzja Burmistrza S. z dnia [...] marca 2020 r., znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, potwierdza, że dla przedmiotowej inwestycji nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe stwierdzenie poparte jest również graficznymi rysunkami wyników obliczeń, rysunkami zasięgów osi głównych wiązek promieniowania dla każdej anteny w płaszczyźnie poziomej oraz rysunkami obrazującymi wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności, od osi głównej wiązki promieniowania i na całej jej długości dla każdej z anten w płaszczyźnie pionowej. Ponadto z opisu technicznego metoda montażu anten sektorowych całkowicie uniemożliwia jej mechaniczne pochylenie. Z uwagi na fakt, iż zmiana kierunków anten sektorowych jest niemożliwa, to Wojewoda uznał, że nie ma możliwości przekroczenia dopuszczalnych wielkości mocy promieniowania. Organ odwoławczy podniósł także, iż zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń, jak i zagrożenia dla działek sąsiednich, jak i dla skarżącego w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, do której posiada tytuł prawny. Przedmiotowa stacja bazowa nie będzie także stanowiła zagrożenia dla ludzi, nie będzie ani źródłem hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska, jak i nie będzie także oddziaływać w negatywny sposób na powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Z kolei remonty oraz okresowe przeglądy techniczne również nie będą wprowadzały żadnych zanieczyszczeń. Realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc planowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności. Konkludując Wojewoda stwierdził, iż przedmiotowa stacja bazowa zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 2 pkt 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się T. M. (dalej: "skarżąca"), która pismem z dnia 25 lutego 2021 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2021 r. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej; p.o.ś.) w związku z art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten; 2) § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462, dalej rozporządzenie z 2012r.), poprzez pominięcie okoliczności, że projekt powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ tego obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, pod względem m.in. promieniowania, w szczególności jonizującego pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się - mając na uwadze, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami; 3) art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, iż organ nie musi weryfikować dokumentacji technicznej w zakresie faktycznej mocy anten oraz ich pochyleń; 4) nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 5) nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 6) nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dn. [...] lipca 2019r. , a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z odnośnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organów co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Zważywszy na specyfikę niniejszej sprawy szczególne znaczenie miała w pierwszej kolejności kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście Wojewoda M. wskazał, że lokalizacja zamierzonej inwestycji przewidziana jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lipca 2019 r., na terenie oznaczonym symbolem 4.ZN. Przeznaczeniem podstawowym tego terenu jest zieleń nieurządzona, natomiast przeznaczenia uzupełniającego nie ustala się. Zgodnie z § 47 ust. 1 powyższej uchwały na tym terenie obowiązuje zakaz wprowadzania wszelkich urządzeń, budowli, a także innej zabudowy, z zastrzeżeniem § 47 ust 6 pkt 2, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem poszczególnych terenów dopuszcza się możliwość realizacji sieci i obiektów infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej. Przedmiotowa stacja telefonii komórkowej stanowi element sieci telekomunikacyjnej i element infrastruktury technicznej. Nie budzi zatem wątpliwości konkluzja Wojewody [...], iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy niejako dodatkowo wskazał również na przepis na art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.) dalej zwanej ustawą szerokopasmową, w przypadku lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie zawiera regulacji dotyczących tego typu obiektów "(...) dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustalonych w planie zakazów lub ograniczeń (...)". Przeznaczenie przedmiotowego terenu nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej. Natomiast ust. 1 tego artykułu stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast z ust. 2 wyżej wymienionego artykuły wynika, iż lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie musi być umiejscowiona w planie, aby jej realizacja była dopuszczalna, jeżeli nie jest sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przy czym ustawodawca przesądził wprost, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W stanie prawnym po wejściu w życie ustawy szerokopasmowej, główną zasadą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia i zakazy ustalone w planie. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w MPZP muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 września 2015 r. sygn. aktu OSK44/14). Sąd podziela również zreferowane wyżej stanowisko Wojewody M. co do zgodności projektu budowalnego z wymaganiami ochrony środowiska. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, która składać się będzie z 3 anten sektorowych, a mianowicie: - anteny sektorowej typu Huawei ATR4518Rv06 (oznaczenie anteny - U091) pracującej w paśmie częstotliwości LTE 900 MHz, zainstalowanej na wysokości 41,40 m n.p.t., ukierunkowanej na azymut 40°; równoważna moc promieniowania izotropowe wyniesie 863,18 W; - anteny sektorowej typu Huawei ATR4518R8v06 (oznaczenie anteny - U092) pracującej w paśmie częstotliwości LTE 900 MHz, zainstalowanej na wysokości 41,40 m n.p.t., ukierunkowanej na azymut 180°; równoważna moc promieniowania izotropowe wyniesie 863,18 W; - anteny sektorowej typu Huawei ATR4518R8v06 (oznaczenie anteny - U093) pracującej w paśmie częstotliwości LTE 900 MHz, zainstalowanej na wysokości 41,40 m n.p.t. ukierunkowanej na azymut 290°; równoważna moc promieniowania izotropowe wyniesie 863,18 W. Planowana stacja bazowa będzie mieć wysokość trzonu 42 m a jej łączna wysokość wynosi 43,95 mn.p.t. (wraz z betonowym cokołem oraz kotwami wystającymi ponad poziom terenu, a także odgromnikami). Wieża zostanie zamocowana w kołowej płycie fundamentowej o średnicy 8 m, posadowionej na głębokości 1,4 m poniżej poziomu terenu. Dostęp do wnętrza wieży zapewniony będzie poprzesz furtkę wbudowaną w jedną ze ścian wieży. Ogrodzenie wieży uniemożliwi dostęp do wnętrza osobom nieuprawnionym. Na działce o nr ewid. [...] zostanie ponadto zlokalizowana wewnętrzna linia zasilająca. Prawidłowo zweryfikowany został określony przez projektanta obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przewiduje w art. 59 ust.1obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ten obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla prawidłowego zastosowania przepisów najważniejsze jest ustalenie, czy projektowana inwestycja zaliczona jest do grupy zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ), dalej "rozporządzenie": 1. równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), 2. odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wskazać należy, że do wniosku o pozwolenie na budowę została dołączona kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o wyżej wymienione rozporządzenia. Wskazać należy, że na podstawie przeprowadzonej kwalifikacji przez mgr inż. U. K. - specjalistę ds. systemów ochrony atmosfery, stwierdzono, że dla przedstawionej przez Inwestora konfiguracji anten sektorowych nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia w zakresie jak wyżej. Rozpatrywana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, gdyż w planowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej, miejsca dostępne dla ludności wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnej anteny nie znajdują się w obszarze granicznym wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem, a występowanie pól o wartościach wyższych niż dopuszczalne odbywa się wyłącznie w wolnej przestrzeni na wysokości niedostępnej dla ludności. W niniejszym przypadku, dla projektowanych instalacji 3 anten sektorowych (azymuty 40o,180o, 290o) - oznaczonych U091, U092, U093, równoważna moc promieniowania izotopowo zawiera się w przedziale 500-1000 W. W przypadku tych anten brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 40 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Obszar oddziaływania powyższej inwestycji zawiera się w granicach działki inwestycyjnej nr [...]. Tym samym, zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać należy, że na rysunkach przedstawiono również rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla pochylenia minimalnego i maksymalnego - w azymucie 40o, 180o, 290o przy maksymalnym pochyleniu wynosi odpowiednio - 34,8 m, 33,8 m i 35,4 m. Obszar sąsiadujący z inwestycją to przede wszystkim tereny rolne. Najbliższe zabudowania znajdują się około 780 m od trzonu wieży. Ponadto przedmiotowa inwestycja znajduje się w całości w obrębie terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 4.ZN (zieleń nieurządzona) oraz [...] (droga publiczna klasy dojazdowej) , na której nie ma możliwości realizacji zabudowy. Przyjęto w tym zakresie prawidłowe kryterium nawiązujące do przewidywanego sumarycznego obszaru występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2. Wskazane w projekcie budowlanym wyniki dokonanych obliczeń (forma tabelaryczna i graficzna) nie budzą wątpliwości; przekonująco wykluczono też możliwość wystąpienia zjawiska superpozycji pól elektromagnetycznych pochodzących od projektowanej stacji i istniejącej wieży telekomunikacyjnej operatora sieci. Wojewoda M. dokonał, w nawiązaniu do projektu zagospodarowania terenu, szczegółowych i prawidłowych ustaleń co do przeznaczenia planistycznego działek znajdujących się ww. sąsiedztwie inwestycji, podkreślając, że powyższe tereny nie są przeznaczone pod zabudowę kubaturową – a nadto zasadnie zwrócił uwagę na znowelizowane brzmienie art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, wedle którego miejsca dostępne dla ludności ustala się według istniejącego, a nie potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, Wojewoda M. zasadnie przyjął – gdy chodzi o kwestię badania możliwych lub projektowanych tiltów anten – że liczą się parametry zadeklarowane w dokumentacji projektowej i że brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Słusznie Wojewoda M. podkreślił w tym kontekście (a także w innych miejscach uzasadnienia decyzji) znaczenie następczej kontroli inwestycji, której wyniki – w razie stwierdzenia niezgodności wykonanego obiektu z projektem, także w zakresie odnośnych parametrów – mogą być podstawą stosownych działań. Niepodobna zakładać, że organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien taką niezgodność antycypować. Wojewoda M. trafnie zauważył przy tym, że w przedmiotowym przypadku minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości, zawiera się w przedziale od 34,8m do 35,4 m n.p.t., co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi – również przy uwzględnieniu wysokości potencjalnej zabudowy możliwej do zrealizowania w oparciu o zapisy planu, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Stąd, w ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi naruszenia wskazanych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia RM w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez nie uwzględnienie maksymalnej mocy tiltów anten. W ocenie Sądu, wnikliwie rozważona i prawidłowo rozstrzygnięta została kwestia ewentualnej kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i – w konsekwencji – konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wojewoda wpierw zwrócił uwagę na twierdzenia projektanta w tej mierze, zastrzegając – trafnie – że nie są one wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej i podlegają weryfikacji. Dokonując tej weryfikacji Wojewoda zaznaczył, że podstawowym dokumentem środowiskowym, w oparciu o który się jej dokonuje, jest kwalifikacja przedsięwzięcia. Wspomniana kwalifikacja przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: 1/ równoważną moc promieniowania izotropowo (ERP) oraz 2/ na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. W wyżej zreferowanym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczone i prawidłowo zinterpretowane zostały przepisy art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, toteż zbędne jest ponowne ich powoływanie w tym miejscu. Podkreślić jednak trzeba, że Sąd uznał za przekonująco uzasadnioną i trafną tezę organu odwoławczego, w myśl której: "Jako pojedynczą antenę, o której mowa w rozporządzeniu, należy rozumieć antenę, która może składać się z kilku systemów nadawczych (antena wielosystemowa) o różnym zysku energetycznym dla każdego z obsługiwanych pasm. Taka wielosystemowa antena ma jeden środek elektryczny anteny, względem którego wyznaczana jest charakterystyka promieniowania anteny. Dla takiej pojedynczej anteny składającej się z kilku systemów nadawczych sumowana jest moc promieniowana izotropowo przez poszczególne systemy, a równoważną moc promieniowaną izotropowo bada się wyłącznie w osi wiązki głównej promieniowania anteny, przy czym chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą półprostą (o początku w środku elektrycznym anteny), a nie obiekt przestrzenny – zatem nie ma prawnych możliwości do rozważania czy np. w przypadku dwóch wielosystemowych anten, zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji, o którym mowa w niektórych wyrokach sądów administracyjnych. Nawet w sytuacji ewentualnego "przecinania" się tych teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten, nie ma żadnych podstaw prawnych (ani naukowych) do sumowania mocy tych anten i określania – w oparciu o zsumowane wartości – zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny". W ocenie Sądu, na aprobatę zasługuje też przeprowadzona przez Wojewodę szczegółowa analiza projektu budowlanego (kwalifikacji przedsięwzięcia) przez pryzmat odnośnych przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – prowadząca do konkluzji, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnośnie zarzutu skargi zaniechania przez organy administracji w zakresie weryfikowania dokumentacji technicznej w zakresie faktycznej mocy anten oraz ich pochyleń, nie ustalenia mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX, nie określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, – należy wskazać, że przedłożenie takich danych i dokumentów nie stanowi normatywnego wymogu, tj. nie ma oparcia w przepisach prawa. Może mieć jedynie charakter poglądowy lub pomocniczy. Nadto, w ocenie sądu, zasadnie i trafnie wskazywał organ odwoławczy, że brak jest podstaw do przeprowadzania analiz i ocen wszelkich możliwych sposobów pochylenia anten składających się na zamierzoną inwestycję. W kontrolowanej sprawie, inwestor w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz w opracowanym projekcie budowlanym przedstawił konkretne zakładane pochylenia anten (tilt), tj. 40, 180, 290 stopni. Tak określone parametry inwestycji wiążą orzekające organy administracji publicznej i oznaczają zarazem, że brak jest podstaw do badania innych, technicznie dopuszczalnych i możliwych wariantów pochylenia anten. Badanie różnych wariantów pochyłu anten, przy precyzyjnie określonym wniosku inwestora – dotyczyłby w istocie innej inwestycji niż objętej wnioskiem w tej sprawie. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji z naddatkiem spełnia wymogi wynikające z prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Na uwagę zasługują również te jego fragmenty, w których organ zestawia standardy dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku obowiązujące w Polsce i w Unii Europejskiej – a także te, które wskazują na rozbudowane następcze, sformalizowane i jawne procedury kontrolne wynikające z uregulowań zawartych w art. 76, art. 121, 122a ust. 1, art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska. Fragmenty uzasadnienia, o których mowa, nie tylko czynią zadość zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.), ale także stanowią ważki argument za tym, że na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę można i należy przyjmować za punkt odniesienia parametry przedsięwzięcia deklarowane przez inwestora. Gdyby rzeczywiste parametry wykonanego przedsięwzięcia okazały się inne, funkcją postępowań kontrolnych będzie zidentyfikowanie nieprawidłowości i wywołanie stosownej, przewidzianej prawem reakcji właściwych organów. Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ani też nie doszło do naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.